ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ἡ Μεγάλη Παρασκευή εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν σκανδάλων καί ἀποτυχιῶν. Ὁ περιούσιος λαός χάνει τήν δόξα καί τήν δικαιοσύνη τοῦ πρωτοτόκου υἱοῦ, λόγῳ τῆς ἀπιστίας καί τῶν ἄτιμων ἔργων του πρός τόν Θεό· ὁ Ἰούδας, ἀπό μαθητής καί ὑποψήφιος τῆς Βασιλείας Του, κληρονομεῖ τήν κόλασι, λόγῳ τῆς φιλαργυρίας του· ὁ μαθητής Του, Πέτρος, ἀρνεῖται τόν Διδάσκαλο ἀπό μία ἀδιάκριτη ἐμπιστοσύνη στόν ἑαυτό του και, μόνο μέ τά καυτά δάκρυά του, ἠμπόρεσε νά ξεπλύνῃ τό σφάλμα του· ἡ ἀκόλαστη γυναῖκα γίνεται μυροφόρος καί ὅλος ὁ κόσμος στούς αἰῶνες θά διηγῆται τήν ταπείνωσι καί τήν μετάνοιά της, ἐνῶ ὁ ληστής, μέ τόσα κακά καί φόνους, εἰσέρχεται πρῶτος στόν παράδεισο, μέ πίστι καί ταπείνωσι!
Ὅλες αὐτές οἱ ἀπροσδόκητες μεταλλαγές μᾶς γεμίζουν ἀπό τρόμο καί ἐλπίδα συγχρόνως. Τά ἔργα μας, λοιπόν, ὅσο ἀναγκαῖα καί ὠφέλιμα κι ἄν εἶναι, δέν μᾶς ἐπαρκοῦν γιά τήν σωτηρία μας. Ἐάν δέν ὑπῆρχε σωτηρία, δέν θά ἦτο ἀνάγκη νά ἔλθῃ καί ὑποστῇ τά πάνδεινα ὁ Χριστός. Ὅμως, ὁ κόσμος δέν ἠμπορεῖ νά σωθῇ δίχως Αὐτόν. Ἡ ἁμαρτία εἶναι μιά βαθειά καί ἀθεράπευτη πληγή· μόνο ὁ Θεός ἠμποροῦσε νά τήν θεραπεύσῃ καί μόνο “τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν”. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἀναγνωρίζῃ τό μέγεθος τῶν ἀδυναμιῶν του καί μέ ταπεινή καρδιά νά πλησιάζῃ τόν Χριστό, γνωρίζοντας, ὅτι μόνο ἀπ᾿ Αὐτόν ἔρχεται ἡ σωτηρία. “Μνήσθητί μου, Κύριε….” καί θ᾿ ἀκούσῃ μέ τόν ληστή: “Σήμερον ἔσῃ μετ᾿ ἐμοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ”.