Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.

 Ο διάβολος παρακολουθεί κάθε άνθρωπο πως σκέφτεται και στην συνέχεια βγάζει φωτοτυπία αυτού του τρόπου σκέψεως.
Και με βάση αυτή μας εισηγείται λογισμούς ως ένας δεύτερος εαυτός μας νομίζοντας ο άνθρωπος ότι οι λογισμοι αυτοί είναι δικοί του να τους αποδεχθει και να κάνει έτσι κακό στον εαυτό του.
Παρακολουθει τις ψυχές των ανθρώπων ποιες έχουν Χάρη και ποιες όχι και αναλόγως τις πολεμάει.
Ειναι πολύ δύσκολο για τον άνθρωπο να διακρίνει ποιοι λογισμοί είναι δικοί του και ποιοι του διαβόλου.
Αυτο θα το πετύχει μόνο με το χάρισμα της διακρίσεως.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρεα, Άγιον Όρος +
https://leimwnas.blogspot.com/

Πώς Θα Σωθούμε: “Ο θυμός και η οργή” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

 Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός
Ο θυμός και η οργή
Ο θυμός μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός. Καλός είναι ο θυμός όταν εκδηλώνεται εξωτερικά μόνο, χωρίς εσωτερική εμπάθεια, για λόγους παιδαγωγικούς. Πρόκειται για το θυμό που συχνά παρατηρείται στους γονείς, τους δασκάλους, τους προϊσταμένους, τους πνευματικούς και άλλα υπεύθυνα πρόσωπα, και που έχει σκοπό να βάλει τέρμα σε αταξίες, να διορθώσει σφάλματα, να κατανικήσει πάθη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει σε μια ομιλία του, πώς όποιος δεν θυμώνει όταν πρέπει, αμαρτάνει. Γιατί η άλογη ανοχή και μακροθυμία προξενεί εγκλήματα, συντηρεί κακίες, τρέφει την αμέλεια και παρακινεί στο πονηρό ακόμα και τους ενάρετους.

Κακός θυμός είναι ο άκαιρος, ο αναίτιος, ο εμπαθής και ο υπερβολικός. Δεν πρέπει να θυμώνει κανείς χωρίς αιτία, και...
μάλιστα σοβαρή, ούτε με εσωτερική ταραχή, ούτε περισσότερο απ΄όσο επιβάλλουν οι περιστάσεις. Ένας τέτοιος θυμός είναι αμαρτία, γιατί ξεφεύγει από τα όρια που επιβάλλει ο επιδιωκόμενος ηθικός σκοπός.
Ο θυμός γεννάει κι άλλες αμαρτίες, όπως την οργή, τη φιλονικία, την εκδίκηση, τη βλασφημία, τις βρισιές, τις κατάρες κ.τ.ό.
Όποιος είναι οξύθυμος και θέλει να λυτρωθεί απ΄αυτό το πάθος, ας διαβάσει όσα γράψαμε παραπάνω για την υπερηφάνεια, γιατί αυτή είναι η μητέρα του θυμού. Οι υπερήφανοι άνθρωποι είναι συνήθως και θυμώδεις. Με την παραμικρή αιτία οργίζονται. Αν, λοιπόν, ταπεινωθούν, αυτόματα νικούν και το θυμό. Επιπλέον, όμως διάβασε και τις νουθεσίες που ακολουθούν.
Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρεις, ότι εκείνος που σ΄έβρισε ή σ΄έβλαψε, περισσότερο ζημίωσε τον εαυτό του παρά εσένα. Κι εσύ πάλι, αν θυμώσεις εναντίον του, τον εαυτό σου ζημιώνεις κι όχι εκείνον. Γιατί, όπως ξαναλέει ο μέγας Χρυσόστομος, κανένας δεν μπορεί να σε βλάψει, αν εσύ ο ίδιος δεν βλάψεις τον εαυτό σου. Μην τα βάζεις μ΄εκείνους που σε θλίβουν και μη θέλεις το κακό τους, γιατί όλοι -καλοί και κακοί, ενάρετοι και αμαρτωλοί- είμαστε αδελφοί και μέλη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (Α΄Κορ. 6:15, Εφ. 5:30). Το βρίσκεις λογικό, αν το χέρι σου χτυπήσει το πόδι σου -πράγμα που συμβαίνει συχνά από απροσεξία-, να πάρεις κι εσύ μια πέτρα και να χτυπήσεις το χέρι; Δεν θα ήταν ανόητο κάτι τέτοιο; Το ίδιο ανόητος και ασύνετος είναι εκείνος που τα βάζει με τον αδελφό του.
Όταν καταλάβεις πως ο θυμός αρχίζει να σε κυριεύει, πάλεψε μαζί του σκληρά, και μην τον αφήσεις να σε νικήσει. Μην πεις τότε κανένα λόγο, αλλά φύγε μακριά απ΄αυτόν που σου έφταιξε και ασχολήσου με κάτι άλλο, ώσπου να σβήσει η φλόγα του θυμού σου και να ηρεμήσεις. Κι εκείνο που σε σπρώχνει ο θυμός να κάνεις την ώρα της εξάψεως, μην το πραγματοποιήσεις. Άφησε το χρόνο να κυλήσει, περίμενε ώσπου να καταλαγιάσεις, και τότε εξέτασε με ψυχραιμία το ζήτημα και σκέψου πώς πρέπει να ενεργήσεις, για να μη βλάψεις ούτε την ψυχή ούτε το σώμα σου. Πολλοί έκαναν πάνω στο θυμό τους πράγματα για τα οποία ύστερα μετανόησαν πικρά. Αν έτσι κάνεις σε κάθε περίσταση, σιγά-σιγά θα λυτρωθείς από το φοβερό τούτο πάθος. Γιατί, όπως έλεγε ο αββάς Ζωσιμάς, η αρχή της συγκρατήσεως του θυμού είναι το να ταράζεται κανείς και να μη μιλάει, κι απ΄αυτό φτάνει, με τη χάρη του Θεού, στο να μην ταράζεται διόλου.
Όσα είπαμε ως εδώ, αφορούν το δικό σου θυμό, όταν σου φταίξει κάποιος. Τι θα κάνεις, όμως, όταν ένας άλλος είναι θυμωμένος μαζί σου και σε βρίζει; Σ΄αυτή την περίπτωση, ή φύγε από κοντά του ώσπου να ξεθυμάνει η οργή του, ή αν η περίσταση δεν επιτρέπει να φύγεις, ηρέμησέ τον με ταπεινά και ήμερα λόγια. Η ταπείνωση και ο γλυκός λόγος σβήνουν το θυμό, ενώ η αγριάδα και η βιαιότητα τον ανάβουν. Αν πάλι δεν μπορείς να κάνεις ένα απ΄αυτά τα δύο, τουλάχιστον, όταν δεις τον άλλο θυμωμένο, σώπασε και προσευχήσου στον Κύριο γι΄αυτόν. Γιατί είναι πιο μεγάλος και πιο αξιοθαύμαστος ηρωισμός το να υποχωρήσεις σωπαίνοντας μπροστά στο θυμό, παρά να του επιτεθείς κι εσύ με την ίδια ορμή.
Πολλές φορές ο θυμός σου οφείλεται όχι σε ανθρώπους, αλλά σε συμφορές και θλίψεις που σε βρίσκουν σ΄αυτή τη ζωή. Πρέπει όμως να θυμάσαι πάντα, ότι ο πάνσοφος και πανάγαθος Κύριος παραχωρεί τις θλίψεις, με τις οποίες εσύ τόσο ασυλλόγιστα οργίζεσαι, για να ωφεληθείς ψυχικά, για να καλλιεργηθείς πνευματικά, για ν΄ασκηθείς στην υπομονή και την ταπείνωση, για να εξαλείψεις τα πάθη και τις αμαρτίες σου. Γι΄αυτό δεν έχεις παρά να δείχνεις καρτερία, ευχαριστώντας και δοξάζοντας το Θεό, που, ό,τι κάνει, είναι για το συμφέρον σου. Έτσι αντιμετώπισαν τις δοκιμασίες πολλοί δίκαιοι, που βασανίστηκαν και ταλαιπωρήθηκαν σκληρότερα από σένα. Θυμήσου τον πολύαθλο Ιώβ, που τόσες απανωτές συμφορές τον βρήκαν, και όμως δεν ξέφυγε από το στόμα του μήτε στάθηκε στην καρδιά του γογγυσμός εναντίον του Κυρίου. Μόνο έλεγε: “Όπως φάνηκε αρεστό στον Κύριο, έτσι κι έγινε, ας είναι δοξασμένο παντοτινά το όνομα του Κυρίου” (Ιώβ 1:21). Θυμήσου τον προφήτη Μωυσή -πόσα τράβηξε απ΄τον αχάριστο λαό των Ιουδαίων και πόση μακροθυμία έδειξε. Θυμήσου το βασιλιά Δαβίδ -τι διωγμούς και τι ατιμώσεις υπέμεινε χωρίς να οργιστεί και να επιζητήσει εκδίκηση. Θυμήσου και τους αγίους αποστόλους -με πόση ανεξικακία υπέμειναν τον ξυλοδαρμό που τους επέβαλε το άνομο ιουδαϊκό συνέδριο, και μάλιστα, όπως γράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, “έφυγαν από το συνέδριο χαρούμενοι, γιατί ο Θεός τους αξίωσε να κακοποιηθούν για χάρη του Χριστού” (Πράξ. 5:41). Θυμήσου, τέλος, και τους αγίους μάρτυρες, που με την ίδια χαρά και αγαλλίαση έχυσαν το αίμα τους και πρόσφεραν τη ζωή τους θυσία στην αγάπη του Χριστού. Όλους αυτούς να μιμείσαι, υπομένοντας κι εσύ καρτερικά τις θλίψεις, για να σου γίνουν αφορμές σωτηρίας. Άνθρωπο μη μισήσεις, μίσησε όμως το θυμό, γιατί αυτός σε κάνει να ξεχνάς το Θεό και να παραβαίνεις τη συνείδησή σου.
Ο θυμός σκοτίζει το νου, ταράζει την καρδιά, θολώνει τα λογικά, αναστέλλει τη λειτουργία της κρίσεως και αφαιρεί από τον άνθρωπο το πολυτιμότερο αγαθό του κόσμου τούτου, την ειρήνη με τον εαυτό του και με τους συνανθρώπους του. Έτσι, όσο πιο συχνά οργίζεται κανείς, τόσο πιο δυστυχισμένη και καταθλιπτική κάνει τη ζωή του. Όλα του τα έργα και όλες του οι σχέσεις -οικογενειακές, επαγγελματικές, κοινωνικές- δηλητηριάζονται από το φαρμάκι της οργής. Όπως ο πλιατσικολόγος, μόλις πιάσει φωτιά σ΄ένα αρχοντόσπιτο, τρέχει ν΄αρπάξει ό,τι μπορεί, έτσι και ο δαίμονας πασχίζει ν΄ανάψει στην καρδιά σου το θυμό, για να μπει τότε μέσα σου και να σου κλέψει ό,τι αγαθό βρει.
Ο θυμός είναι σαν ένα γερό σκοινί, με το οποίο μας τραβάει ο πονηρός στα τυφλά και μας ρίχνει σε διάφορα αμαρτήματα. Και η πραότητα είναι το ξίφος που κόβει αυτό το σκοινί τόσο ευκολότερα, όσο καλύτερα το ακονίσεις στην πέτρα, δηλαδή στον πραότατο και ταπεινότατο Χριστό. Η πραότητα κάνει τον άνθρωπο ειρηνοποιό και συνετό, ώστε, σαν αληθινός χριστιανός, να μην κοιτάζει το κακό που του κάνουν ούτε εκείνους που τον βλάπτουν, αλλά το τι θα πράξει ο ίδιος, σαν μαθητής και ακόλουθος και μιμητής του Κυρίου μας, του Θεού της αγάπης και της ειρήνης.
Κάθε πρωί, λοιπόν, μόλις σηκώνεσαι, παίρνε την απόφαση να δέχεσαι με χαρά και να υπομένεις με γαλήνη οποιαδήποτε θλίψη ή δοκιμασία σε βρει στη διάρκεια της ημέρας, ξέροντας ότι σου τη στέλνει ο φιλάνθρωπος Κύριος προετοιμάζοντάς σου την αιώνια μακαριότητα.

https://adontes.blogspot.com/

Δεν το γνωρίζουν αυτό

Οι γονείς θα πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά τους απόλυτη υπακοή πριν από τα πέντε τους χρόνια. Όταν ένας γονιός λέει κάτι, η απάντηση πρέπει να είναι, «αμήν. Γένοιτο». 
Αλλά σήμερα δυστυχώς οι γονείς δεν το γνωρίζουν αυτό και διδάσκουν τα παιδιά τους τελείως το αντίθετο, και μ’ αυτόν τον τρόπο τα μεγαλώνουν.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
https://inpantanassis.blogspot.com/

Ποῦ ἔχεις τά μάτια σου;

Συχνὰ ἀκοῦμε τὴ φράση μὲ τόνο ἐπιτιμητικό, διάθεση ἐπιπλήξεως, μάλιστα ἀπὸ γονεῖς πρὸς ἄτακτα παιδιά τους. Πόσες φορὲς καθημερινὰ δὲν ἐπαναλαμβάνεται ἡ σκηνή, παιδὶ μικρό, ποὺ εἶχε πρωτύτερα ξεφύγει ἀπὸ τὴ στενὴ ἐπιτήρηση τῆς μητέρας του, νὰ ἐπιστρέφει σὲ λίγο κοντά της μὲ κλάματα ἀπὸ τραῦμα ποὺ ἔλαβε ἀπὸ ἀπροσεξία του καὶ νὰ δέχεται τὶς περιποιήσεις ἀπὸ ἐκείνη καὶ συν­άμα τὴν παρατήρηση ποὺ προτάξαμε:
–Γιατί δὲν πρόσεχες; Δὲν ἔβλεπες μπροστά σου; Ποῦ εἶχες τὰ μάτια σου;
«Ὅποιος περπατᾶ καὶ βλέπει τὰ ἀστέρια, εἶναι καταδικασμένος νὰ πέφτει σὲ λακκοῦβες», λέει παλιὰ παροιμία.
Αὐτὰ γιὰ τὴ ζωὴ τὴν καθημερινή, τὸ βάδισμα στοὺς δρόμους τῆς γῆς.
Γιὰ τὴν πορεία τὴν πνευματικὴ ἰσχύει κάτι πιὸ ἀποτελεσματικὸ ἀπὸ τὸ νὰ ἔχει κανεὶς μονίμως προσηλωμένα τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του στὶς παγίδες καὶ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ τυχὸν θὰ συναντήσει στὸ δρόμο του, ἢ νὰ ἀσχολεῖται ἀποκλειστικὰ μὲ τὸ πῶς ὁ ἴδιος θὰ καταφέρει νὰ ἀπεμ­πλακεῖ, ὅταν συμβεῖ κάποτε νὰ περιπέσει σ’ αὐτά.
Ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ συν­ήθιζε νὰ κάνει ποίημα, ὠδή, ψαλμὸ τὰ κύματα – μύρια – ποὺ περνοῦσε στὴ ζωή του. Ἔκρουε τὶς χορδὲς τῆς λύρας του καὶ ἀπηύθυνε στὸν Κύριο καὶ Θεό του τὴ θλίψη τῆς καρδιᾶς του. Τὰ πιὸ προσωπικά του αἰσθήματα, τὸ καταστάλαγμα τῆς δοκιμασμένης ζωῆς του τὸ χύνει σὲ στίχους καὶ ρυθμὸ καὶ μελωδία. Ἐκεῖ καταθέτει τὸ ἀπόθεμα τῆς πείρας του. Πείρα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν, τῶν θλίψεων, τῶν δοκιμασιῶν τῆς ζωῆς.
Καὶ τί λέει λοιπόν;
Τὰ μάτια μου, λέει, εἶναι μονίμως προσ­ηλωμένα, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ ξεφεύγω ἀπὸ τὶς παγίδες τῆς ζωῆς, γιὰνὰ μὴν μπλέκον­ται τὰ πόδια μου σ’ αὐτὲς καὶ πεδικλώνομαι καὶ πέφτω.
Προσηλωμένα ποῦ; Στὶς ἴδιες τὶς παγίδες;
Ὄχι.
Στὸν Κύριο.
«Οἱ ὀφθαλμοί μου διαπαντὸς πρὸς τὸν Κύριον, ὅτι αὐτὸς ἐκσπάσει ἐκ παγίδος τοὺς πόδας μου» (Ψαλ. κδ΄ [24] 15). Στὸν Κύριο τὰ μάτια μου «διαπαν­τός», συν­εχῶς, μόνιμα. Διότι Αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγώ, Αὐτὸς καὶ μόνο Αὐτὸς θὰ μὲ γλυτώσει ἀ­πὸ τὴν παγίδα, ὥστε νὰ μὴν πιαστοῦν τὰ πόδια μου σ’ αὐτήν, οὔτε νὰ αἰχμαλωτιστῶ στὴ ζωή μου καὶ μείνω ἕρμαιο τῶν περιστάσεων. 
Παράδοξο δρόμο ὑποδεικνύει ὁ θεῖος λυράρης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἂν θέλεις, λέει, νὰ ξεφεύγεις ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, τὶς θλίψεις, τὶς παγίδες, τὶς δοκιμα­σί­ες τῆς ζωῆς, τὸ βλέμμα σου μὴν τὸ προσ­ηλώνεις κάτω, μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔτσι θὰ τὶς δεῖς ὥστε νὰ τὶς ἀποφύγεις, ἀλλὰ ἐπάνω, στὸν οὐρανό, στὸν Κύριο. 
Ἀντίθετα, δηλαδή, ἀπ’ ὅ,τι θὰ σκεφτόμασταν ἐμεῖς. Στὸν οὐρανὸ τὸ βλέμμα, γιὰ νὰ μὴν πιαστῶ ἀπὸ τὶς στρωμένες στὴ γῆ παγίδες! Τί παράξενο, ἀλήθεια! Μὰ καὶ πόσο ἀληθινό! Δείχνει πνευματικὴ ἑτοιμότητα· εὐστροφία ψυχῆς.
Πόσες φορές, ἀλήθεια, ἐὰν ἀνακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας καὶ ἐξετάσουμε τὴν πνευματική μας πορεία, θὰ παρατηρήσουμε ὅτι ἡ μόνιμη προσήλωση τοῦ νοῦ μας εἶναι στὰ προβλήματα τὰ καθημερινὰ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε. Καὶ τελειωμὸ δὲν ἔχουν αὐτά. Σήμερα ἄγχος γιὰ τὶς ἐξετάσεις. Αὔριο γιὰ τὴν εὕρεση δουλειᾶς. Τὴν ἄλλη γιὰ τὶς σχέσεις στὸ ἐργασιακὸ περιβάλλον. Ἔπειτα γιὰ τὶς χρηματικὲς ἀποδοχές. Μάλιστα αὐτὲς σήμερα, μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὴν πατρίδα μας... 
Ἔπειτα προβλήματα οἰκογενειακά, τῶν παιδιῶν: γιὰ τὴ μόρφωσή τους, τὴν πορεία τους στὴ ζωή, τὴν ἀποκατάστασή τους... 
Χίλια δυὸ προβλήματα. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Συνεχῶς μπλεγμένοι μὲ κάτι.
«...Αὐτὸς ἐκσπάσει ἐκ παγίδος τοὺς πόδας μου». Ὅσο παραμένω στὸ πρόβλημά μου, ὅσο οἱ νέες περιπλοκὲς μὲ κάνουν νὰ σκύβω ὅλο καὶ πιὸ κάτω γιὰ νὰ ξεμπλε­χτῶ, τόσο πιὸ σφιχτὰ δεμένος θὰ βρίσκομαι.
Ἄλλη εἶναι ἡ λύση. Τὸ βλέμμα ἐπάνω, στὸν Κύριο!
Μήπως δὲν τὸ γνωρίζουμε καὶ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο;
Μέσα στὸ σάλο τῶν κυμάτων, στὴν ἄγρια φουρτούνα βρίσκονταν οἱ Μαθητές. Καὶ ὁ Πέτρος κλήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ περπατήσει ἐπάνω στὰ κύματα. Βγῆκε ἀπὸ τὸ πλοῖο καὶ ἄρχισε νὰ περπατᾶ. Στεριὰ εἶχε γίνει ἡ θάλασσα... ὅσο τὸ βλέμμα του ἦταν προσηλωμένο στὸ Χριστό. 
Ὅ­μως κάποια στιγμὴ ἀπαγκιστρώθηκε ἀπ’ Αὐτὸν καὶ ἔπεσε γύρω, στὰ κύματα. Τὰ εἶδε τότε πόσο μεγάλα ἦταν, θεόρατα, καὶ φοβήθηκε. Καὶ τότε ἀκριβῶς ἄρχισε νὰ βουλιάζει... Γιατί, Πέτρο, ἄφησες τὸ βλέμμα σου νὰ φύγει ἀπὸ τὸν Χριστό; Τώρα, βέβαια, βουλιάζεις. Τί ἄλλο θὰ περίμενες;
«Οἱ ὀφθαλμοί μου διαπαντὸς πρὸς τὸν Κύριον». Συνιστᾶ πνευματικὴ ἑτοιμότητα καὶ εὐστροφία ψυχῆς. Καὶ ὄχι μόνο. Μαζὶ καὶ ταπείνωση καὶ πίστη καὶ τελεία ἐναπόθεση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τῶν ὑποθέσεών μας στὸν Κύριο, τὸν Κυβερνήτη τῆς ζωῆς μας. 
Ὅσο τὸ πουλί, λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, πετάει ψηλὰ στὸν οὐρανό, εἶναι σίγουρο πὼς δὲν θὰ πιαστεῖ σὲ παγίδα. «Καὶ σύ, ἕως ἂν τὰ ἄνω βλέπῃς, οὔτε ὑπὸ παγίδος οὔτε ὑφ’ ἑτέρας τινὸς ἁλώσει ραδίως ἐπιβουλῆς». Καμιὰ ἐπιβουλή, παγίδα τοῦ ἐχθροῦ δὲν θὰ σταθεῖ ἱκανὴ νὰ σὲ αἰχμαλωτίσει.
Διότι ὁ Κύριος καὶ Θεός σου θὰ σὲ προστατεύει.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”
https://inpantanassis.blogspot.com/

Άκαρπα και επιζήμια

Μάταια κοπιάζουμε, μάταια και άκαρπα και επιζήμια, όταν επιδιώκουμε να αποκτήσουμε πρόωρα τα υψηλά πνευματικά χαρίσματα. 
Αυτά τα δίνει, στο κατάλληλο καιρό, ο εύσπλαχνος Θεός σ’ εκείνους που σταθερά, υπομονετικά και ταπεινά τηρούν τις ευαγγελικές εντολές.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ
https://inpantanassis.blogspot.com/

Η ΑΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΡΙΑΚΗ

«Ἡ ῾Αγία Κυριακή ἔζησε τίς τελευταῖες δεκαετίες τοῦ 3ου καί ἀρχές τοῦ 4ου αἰ. ἐπί αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ. Οἱ γονεῖς της ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι μετά πολλά χρόνια ἀτεκνίας ἔφεραν στόν κόσμο τήν κόρη τους, πού τήν ὀνόμασαν Κυριακή, ὡς γεννημένη τήν ὁμώνυμη ἡμέρα καί ὡς ἀφιερωμένη στόν Κύριο. Συνελήφθησαν γονεῖς καί κόρη γιά τήν πίστη τους στόν Χριστό καί ὁδηγήθηκαν σέ διαφορετικά μέρη, προκειμένου νά βασανιστοῦν γιά νά ἀλλαξοπιστήσουν. Ἡ νεαρή παιδούλα Κυριακή, ἀφοῦ ὑπέστη σκληρά μαρτύρια, χωρίς νά ἀλλάξει ἐπ᾽ οὐδενί τήν πίστη της, τήν ὁποία διαρκῶς καί ὁμολογοῦσε - ῾Χριστιανή εἶμαι᾽, ἔλεγε διαρκῶς - ὁδηγήθηκε σέ εἰδωλολατρικό ναό, γιά νά θυσιάσει στά εἴδωλα, τά ὁποῖα ὅμως μέ μόνη τήν παρουσία της, πού συνοδεύτηκε ἀπό σεισμό, ἔγιναν κομμάτια. Τήν ἔβαλαν σέ φωτιά, ἡ ὁποία, ὅπως καί στούς τρεῖς παῖδες καί στόν ἅγιο Πολύκαρπο, δέν ῾τόλμησε᾽ νά τήν πειράξει στό παραμικρό. Τήν πῆγαν στά θηρία, πού καί αὐτά, ὅπως παλαιά μέ τόν προφήτη Δανιήλ, δέν τῆς ἔκαναν κανένα κακό. Τότε, μανιασμένος ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας διέταξε νά τήν ἀποκεφαλίσουν, ἀλλά στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου ἡ ἁγία, ἀφοῦ προσευχήθηκε, ξάπλωσε καί παρέδωσε τήν ἁγία της ψυχή στά χέρια τοῦ Δημιουργοῦ της, χωρίς νά προλάβουν οἱ δήμιοι νά ἐπιτελέσουν τό φρικτό ἔργο τους».
       Τό κοντάκιο τῆς ἑορτῆς χρησιμοποιεῖ τό ὄνομα τῆς ἁγίας,  Κυριακή, για να μᾶς καθοδηγήσει στήν οὐσία τῆς ἁγιότητάς της: φάνηκε ἡ ἁγία «ὡς ἀνδρεία τῷ φρονήματι, κυρία νοός τε καί παθῶν ἀπρεπῶν». Μέ ἀνδρικό τό φρόνημα, μέ πίστη σταθερή καί ἀκατάβλητη, ὑπῆρξε κυρία τοῦ νοῦ καί τῶν ἀπρεπῶν παθῶν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ κυριαρχία αὐτή πάνω στά πάθη καί τίς κακίες, ὥστε ὁ νοῦς νά λειτουργεῖ μέ φυσικό τρόπο, δηλαδή προσβλέποντας στόν Κύριο ᾽Ιησοῦ Χριστό, φανερώνει τό παρθενικό ἦθος τῆς ἁγίας. Ἡ παρθενικότητά της ἐγκωμιάζεται μέ ἔντονο λυρισμό ἀπό τήν ὑμνολογία τῆς ᾽Εκκλησίας: «᾽Ακούσωμεν τῆς Παρθένου ἐγκώμιον: ῏Ω Παρθενία, ναός Θεοῦ! ὦ Παρθενία, Μαρτύρων δόξα! ὦ Παρθενία, ᾽Αγγέλων συνόμιλε».
       Πρέπει νά διευκρινίσουμε βεβαίως ὅτι γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη μας ἡ ἔννοια τῆς παρθενίας δέν ἐξαντλεῖται σέ ὅ,τι σήμερα οἱ πολλοί κατανοοῦν: ὡς μία σωματικῆς φύσεως μόνο διαφύλαξη τοῦ ἀνθρώπου. Μία τέτοια μονομερής κατανόηση τῆς παρθενίας δέν θεωρεῖται χαρισματική κατάσταση, ἀφοῦ μπορεῖ νά τήν ἔχουν πολλοί, ἀλλά νά μή σχετίζονται καθόλου μέ τόν Θεό οὔτε καί νά ἀνήκουν κἄν στό χῶρο τῆς ᾽Εκκλησίας. Μή ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι ὑπάρχουν θρησκεῖες, οἱ ὁποῖες σ᾽ αὐτό τό σημεῖο ὡς κάτι τό ἀπόλυτο ἐπικεντρώνουν τήν ὅλη ἠθική τους. Κι ἀπό τήν ἄλλη, ἡ γνωστή παραβολή τοῦ Κυρίου μας περί τῶν δέκα παρθένων, ἀπό τίς ὁποῖες οἱ πέντε παρ᾽ ὅλη τήν παρθενία τους ἔμειναν «ἐκτός νυμφῶνος», ἐπιβεβαιώνει ἀκόμη περισσότερο τή μή χαρισματική ἀπό μόνη της αὐτή κατάσταση.
Γιά τήν ᾽Εκκλησία μας, ἡ παρθενία ἐκτείνεται σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης: ἀγκαλιάζει τήν ψυχή καί τό σῶμα, τόν νοῦ καί ὅλες τίς δυνάμεις του, τή λογική, τά συναισθήματα καί κυρίως τίς ἐπιθυμίες. Μέ ἄλλα λόγια, ἡ παρθενία ὡς ἀρετή εἶναι πρωτίστως ἐσωτερική, τῆς ψυχῆς, κατάσταση, καί κατ᾽ ἐπέκταση σωματική. ῎Αν ὁ νοῦς δέν εἶναι παρθένος, δηλαδή δέν στέκει ὡς φρουρός ξάγρυπνος, ὥστε νά ἐλέγχει τούς ὅποιους λογισμούς πᾶνε νά ἀναπτυχθοῦν, εἴτε ἀπό τήν ἴδια τήν ἀνθρώπινη φύση εἴτε ἀπό τόν διάβολο, τότε μικρή ἤ καί μηδαμινή σημασία ἔχει ἡ σωματική παρθενία, κάτι πού σημαίνει ὅτι τήν παρθενία μπορεῖ νά τήν ἔχουν καί οἱ ἔγγαμοι καί οἱ ἄγαμοι. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἔχει τονιστεῖ ἐπαρκῶς ὅτι ἡ συζυγική πιστότητα, ψυχική καί σωματική, σ᾽ ἕνα χριστιανικό ζευγάρι, ἀντιστοιχεῖ στήν ἀρετή τῆς παρθενίας πού ὑπόσχεται ὁ μοναχός.
       Μία τέτοια συνολική ἔννοια τῆς παρθενίας θεωρεῖται ὅτι κατορθώνεται μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἀπό μόνος του δέν ἔχει μία τέτοια δυνατότητα, πού σημαίνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι παρθένος χωρίς νά εἶναι μέλος Χριστοῦ. Ὁ βαπτισμένος καί χρισμένος Χριστιανός, αὐτός νιώθει τή δύναμη τοῦ πνεύματος τοῦ Θεοῦ, πού τόν ἐνισχύει νά ἀντιπαλαίει πρός ὅ,τι πονηρό πάει νά ἀλλοιώσει τήν ὕπαρξή του. «Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» εἶπε ὁ Κύριος, ἐνῶ γιά τήν ἁγία μας σήμερα, μεταξύ τῶν ἄλλων, ὁ ὑμνογράφος σημειώνει ἐπ᾽ αὐτοῦ: «φωτίστηκε ἡ ἔνδοξη Κυριακή, φιλάνθρωπε Χριστέ, ἀπό τό δικό Σου φῶς καί ξέφυγε ἀπό τό σκοτάδι τῆς πολύθεης ἀπάτης». ᾽Από τήν ἄποψη αὐτή, ἡ παρθένος ψυχή σώζεται, δηλαδή σχετίζεται μέ τόν Θεό, ὅταν γίνεται ταυτοχρόνως νύμφη ψυχή. ῎Αν ὁ ἄνθρωπος δέν δεχθεῖ τόν Χριστό ὡς νυμφίο τῆς ψυχῆς του, τότε σωτηρία δέν ὑφίσταται. Τό ζητούμενο λοιπόν γιά κάθε πιστό - κάτι πού κατορθώθηκε ἤδη ἀπό τούς ἁγίους καί ἀπό τήν σήμερον ἑορταζομένη Κυριακή - εἶναι ἡ ἀγάπη πρός τόν Χριστό. «Εἰς ὀσμήν μύρου σου ἔδραμον, Χριστέ ὁ Θεός, ὅτι τέτρωμαι τῆς σῆς ἀγάπης ἐγώ. Μή χωρίσῃς με Νυμφίε ἐπουράνιε», πού λέει καί τό δοξαστικό τῶν στιχηρῶν τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς ἁγίας. Ὅτι, μέ τούς παραπάνω ὅρους, τό πρότυπο γιά τόν κάθε πιστό εἶναι ἡ Παναγία, ὡς Παρθένος καί νύμφη ἀνύμφευτος, εἶναι περιττό καί νά σημειώσουμε. 
Ταῖς πρεσβείας τῆς μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς, Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν.

https://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΓ´ 24 - 30
24 Ἄλλην παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων· Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείραντι καλὸν σπέρμα ἐν τῷ ἀγρῷ αὐτοῦ· 25 ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς καὶ ἔσπειρε ζιζάνια ἀνὰ μέσον τοῦ σίτου καὶ ἀπῆλθεν. 26 ὅτε δὲ ἐβλάστησεν ὁ χόρτος καὶ καρπὸν ἐποίησε, τότε ἐφάνη καὶ τὰ ζιζάνια. 27 προσελθόντες δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου εἶπον αὐτῷ· κύριε, οὐχὶ καλὸν σπέρμα ἔσπειρας ἐν τῷ σῷ ἀγρῷ; πόθεν οὖν ἔχει ζιζάνια; 28 ὁ δὲ ἔφη αὐτοῖς· ἐχθρὸς ἄνθρωπος τοῦτο ἐποίησεν. οἱ δὲ δοῦλοι εἶπον αὐτῷ· θέλεις οὖν ἀπελθόντες συλλέξωμεν αὐτά; 29 ὁ δέ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον· 30 ἄφετε συναυξάνεσθαι ἀμφότερα μέχρι τοῦ θερισμοῦ, καὶ ἐν καιρῷ τοῦ θερισμοῦ ἐρῶ τοῖς θερισταῖς· συλλέξατε πρῶτον τὰ ζιζάνια καὶ δήσατε αὐτὰ εἰς δέσμας πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτά, τὸν δὲ σῖτον συναγάγετε εἰς τὴν ἀποθήκην μου.

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΓ´ 24 - 30
24 Ἄλλην παραβολὴν τοὺς ἐδίδαξε καὶ εἶπεν· Ἔγινεν ὁμοῖα ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἡ Ἐκκλησία δηλαδή, ποὺ θὰ κατακτήσῃ τὸν κόσμον ὁλόκληρον, καὶ ὁ δι’ αὐτῆς κηρυττόμενος εἰς ὅλον τὸν κόσμον λόγος τῆς ἀληθείας, πρὸς ἄνθρωπον, ποὺ ἔσπειρε καλὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι του.Ἔτσι καὶ ὁ Κύριος σπείρει πάντοτε εἰς τὸν κατακτώμενον ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας κόσμον τὸν καλὸν τῆς σωτηρίου ἀληθείας σπόρον. 25 Τὴν ὥραν ὅμως ποὺ ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποί του, ἦλθεν ὁ ἐχθρός του, ὁ διάβολος δηλαδή, καὶ ἔσπειρεν ᾖραν ἀνάμεσα εἰς τὸν σῖτον καὶ ἔφυγεν. 26 Ὅταν δὲ ἐβλάστησαν τὰ στάχυα καὶ ἔκαμαν καρπόν, τότε ἐφάνησαν καὶ τὰ ζιζάνια. 27 Καὶ τότε οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου ἦλθαν πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπαν Κύριε, δὲν ἔσπειρες καλὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι σου; Ἀπὸ ποὺ λοιπὸν ἔχει τοῦτο ζιζάνια; 28 Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπεν· ἐχθρὸς ἄνθρωπος τὸ ἔκαμε.Καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ εἶπαν· Θέλεις λοιπὸν νὰ πάμε καὶ νὰ τὰ μαζεύσωμεν; 29 Ἐκεῖνος ὅμως εἶπεν· Ὄχι.Διότι αἱ ρίζαι τῶν ζιζανίων εἶναι μπλεγμένοι μέσα εἰς τὸ χῶμα μὲ τὰς ρίζας τοῦ σίτου καὶ ὑπάρχει φόβος μήπως, ὅταν θὰ συλλέγετε τὰ ζιζάνια, ξερριζώσετε μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ τὸν σῖτον. 30 Ἀφήσατε νὰ μεγαλώνουν καὶ τὰ δύο μέχρι τῆς ἐποχῆς τοῦ θερισμοῦ.Καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ θερισμοῦ, ἤτοι τῆς ἐσχάτης κρίσεως, θὰ εἴπω εἰς τοὺς θεριστὰς ἀγγέλους μου· μαζεύσατε πρῶτον τὰ ζιζάνια καὶ δέσατέ τα σὲ χειρόβολα, διὰ νὰ τὰ κατακαύσετε, δηλαδὴ ξεχωρίσατε τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους καὶ ρίψατέ τους ὅλους μαζὶ εἰς τὸ πῦρ τῆς αἰωνίου κολάσεως.Τὸν σῖτον δέ, τουτέστι τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἐναρέτους, μαζεύσατέ τον εἰς τὴν ἀποθήκην μου, δηλαδὴ εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν.