Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Αδιάκριτα κατακρίνουμε




Και εμείς οι άθλιοι, εντελώς αδιάκριτα, κατακρίνουμε, αποστρεφόμαστε, εξευτελίζουμε, αν δούμε ή αν ακούσουμε ή αν υποψιαστούμε κάτι. 
Και το χειρότερο είναι ότι δεν σταματάμε μέχρι τη ζημιά που κάνουμε στον εαυτό μας, αλλά συναντάμε και άλλον αδελφό και αμέσως του λέμε: «Αυτό και αυτό έγινε». 
Και του κάνουμε κακό βάζοντας στην καρδιά του αμαρτίες ... ; 
Αλλά ενώ κάνουμε διαβολικό έργο δεν ανησυχούμε κιόλας. Γιατί, τι άλλο έχει να κάνει ο διάβολος από το να ταράζει και να βλάπτει; 
Και γινόμαστε συνεργάτες των δαιμόνων και για τη δική μας καταστροφή και για του πλησίον ... ;

Αββάς Δωρόθεος
https://inpantanassis.blogspot.com/

Συμβουλές Αγίων Πατέρων: Περί των Λόγων μας




* Άνθρωπος είσαι, μη γίνεσαι θηρίο. Γι’ αυτό σου δόθηκε το στόμα από τον Θεό, όχι για να δαγκώνεις, αλλά για να παρηγορείς με τα λόγια σου.
* Αν θέλεις να δείξεις ότι δεν σου αρέσει να λέγεις αισχρά λόγια, τότε να μη ανέχεσαι ούτε να τα ακούς.
* Ένας λόγος που θα ειπωθεί με απροσεξία, ολόκληρες οικογένειες μπορεί να κάνει άνω κάτω και να καταστρέψει και να βυθίσει στον όλεθρο ανθρώπινες ζωές.
* Την μεν ζημιά των χρημάτων είναι δυνατόν να την επανορθώσει κανείς. Ένα απρόσεκτο λόγο όμως, ο οποίος ξέφυγε από το στόμα μας, δεν είναι πλέον δυνατόν να τον πάρουμε πάλι πίσω.
* Ο γνήσιος χριστιανός, μελετά συνεχώς μέσα στην καρδιά του την αλήθεια και ουδέποτε μολύνει την γλώσσα του με το ψέμα και ουδέποτε κάνει κακό στον πλησίον του, όπως λέγει η Αγία Γραφή.
* Ο γνήσιος χριστιανός, ευλογεί όταν υβρίζεται…ουδέποτε ορκίζεται, λέει πάντα την αλήθεια…σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, από το ναι και από το όχι στις απαντήσεις του.
* Ο γνήσιος χριστιανός, κινεί την γλώσσα του στο να υμνεί τον Θεό, κλίνει τα γόνατά του και υψώνει τα χέρια και τον νου του για να παρακαλέσει τον Θεό, χύνει δάκρυα μετανοίας και κατανύξεως μπροστά στον Θεό.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

* Όπως ακριβώς όταν ένα μαχαίρι είναι ακονισμένο σκοτώνει με πολύ ευκολία, έτσι και η γλώσσα, όταν είναι διεφθαρμένη σκοτώνει με τις διάφορες κατακρίσεις και κατηγορίες.
Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας

* Ο λόγος βγαίνει από το περίσσευμα της καρδιάς. Διότι η καρδιά μοιάζει με πηγή, ο δε λόγος με ρυάκι που τρέχει από την πηγή αυτή.
* Μην ανοίγεις τα αυτιά σου στον καθένα που μιλάει και μη απαντάς σε κάθε φλύαρο κατά τις συζητήσεις που δεν συμφέρουν στον σκοπό του πνευματικού σου αγώνα.
* Όταν ερωτάσαι, δίδε απάντηση με πρέπουσα και ταπεινή φωνή, όταν δεν ερωτάσαι, σιώπα.
* Κάθε λόγος που δεν συντελεί στην ικανοποίηση της ανάγκης που έχουμε εν Κυρίω θεωρείται αργός.
Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

* Εκείνοι που ασχολείστε με τους λόγους μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη σ’ αυτούς, ούτε να σοφίζεστε πράγματα περιττά που ξεφεύγουν από τη λογική και ούτε να επιθυμείτε να νικάτε τα πάντα κακώς, αλλά να ανέχεσθε να νικάσθε σε ορισμένα καλώς.
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

* Δεν πρέπει να εντυπωσιάζεις τους ακροατές σου με τα λόγια, αλλά με τη ζωή σου να υποτάσσεις εκείνους που επιθυμούν τη θέωση.
Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

* Η πολυλογία είναι σημάδι αγνωσίας, πόρτα της κατάκρισης, οδηγός στα ευτράπελα, πρόξενος της ψευδολογίας και σκορπισμός της κατάνυξης.
* Όποιος γνώρισε τα παραπτώματά του, χαλιναγώγησε τη γλώσσα του, ενώ ο πολυλογάς δεν γνώρισε ακόμα καθώς πρέπει τον εαυτό του.
* Η πολυλογία είναι καθέδρα της κενοδοξίας. Καθισμένη επάνω της η κενοδοξία προβάλλει και διαφημίζει τον εαυτό της.
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

* Η πολυλογία είναι μητέρα της αδιαφορίας, υπόθεση αγνωσίας και μωρίας, πόρτα της κατακρίσεως, υπηρέτης των ψεμάτων και ψυχρότητα της ευλαβούς θερμότητας.
* Μην απλώνεσαι σε μακρές συνομιλίες με εκείνον που σε ακούει με κακή όρεξη, για να μην τον αηδιάσεις και τον κάνεις να σε σιχαθεί, διότι έχει γραφεί: «Ο πλεονάζων λόγων, βδελυχθήσεται»(Σειράχ,κεφ.7).
* Απόφευγε να μιλάς αυστηρά και μεγαλόφωνα. Διότι και τα δύο είναι πολύ μισητά και δίνουν υποψία, πως είσαι μάταιος και έχεις μεγάλη υπόληψη για τον εαυτό σου.
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

https://inpantanassis.blogspot.com/

Όταν λέμε «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ο πειρασμός κατακαίεται




– Παππού, βοήθησέ με.
– Mωρὲ πολὺ τρομαγμένος φαίνεσαι. Τί ἔχεις, παιδί μου;
– Ἒ, νὰ Γέροντα. Ὁ πειρασμὸς δὲν μὲ ἀφήνει ἥσυχο. Καὶ στὸν ὕπνο, ἀλλὰ καὶ φανερὰ ξύπνιο μὲ πολεμᾶ.
Στὸν ὕπνο φωνές, ἀπειλές. Στὴν ἀγρυπνία τὸ ἴδιο. Μόλις ἀρχίσω τὸν κανόνα μου χτυπᾶ τὴν πόρτα, ἀκούω ἄγριες φωνές, ἀπειλές. Ἀπὸ τὸν φόβο μου τρέμω σὰν ψάρι. Ποῦ νὰ πάω νὰ γλυτώσω!
– Μωρέ, ἐσὺ μεγάλος ἀγωνιστὴς εἶσαι. Σὲ κατάλαβε ὁ σατανᾶς καὶ γελᾶ μαζί σου. Ὅταν λέμε «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», ὁ πειρασμὸς κατακαίεται, μόνο ποὺ ἀκούει τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Πάση θυσία μηχανεύεται νὰ μᾶς καταφέρει νὰ σιωπήσουμε. Βάζει μέριμνες, ἰδέες, περισπασμούς, καὶ ὅ,τι ἄλλο φανταστεῖς.
Μόνον εὐχὴ νὰ μὴ λέμε.
Ἐσένα σὲ βρῆκε δειλό. Σοῦ λέει, ἢ σταματᾶς τὴν εὐχὴν ἢ μπαίνω νὰ σὲ σκοτώσω. Εσύ… τὸ΄ χαψες. Βρὲ μὴν τὸν φοβᾶσαι, εῖναι ψεύτης. Οὔτε τρίχα δὲν θὰ μᾶς πειράζει ἂν δὲν ἔχει τὴν ἄδειαν ἀπὸ πάνω. Ὁ Θεὸς τὸν ἀφήνει γιὰ νὰ σὲ γυμνάσει. Ἐμᾶς μὲ τὸν Γέροντα (τὸν συνασκητὴ του Ἰωσὴφ τὸν Ἡσυχαστὴ καὶ Σπηλαιώτη) μᾶς ἔκαμε ἄλλα γυμνάσια ἀνώτερα. Μέχρι καὶ ξύλο φάγαμε ἀπ΄ αὐτὸν τὸν καταραμένον. Ὅμως, ἐμεῖς δὲν εἴμασταν δειλοὶ ὅπως ἐσύ.
Ὅταν ἐρχόταν ὁ πειρασμός, ἐμεῖς ἐλέγαμε τὴν εὐχὴ…μὲ ὅλην μας τὴν ψυχή. Ἐδίναμεν ὅλον τὸν ἑαυτόν μας στὸν Θεόν. Ἡ εὐχὴ ἔτρεχε γρήγορα ἀλλὰ καὶ καθαρά. Ὁ νοῦς μας κολλοῦσε στὸ νόημα τῆς εὐχῆς. Κολλούσαμε στὴν προσευχή, στὸν Χριστό μας.
Ἐρχόταν μέσα μας γαλήνη, χαρά, δάκρυα. Καὶ τότε… ὁ πειρασμὸς ἄφαντος. Τοῦ λέγαμε καὶ εὐχαριστῶ.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ἰωσὴφ Διονυσιάτη, «Ὁ Γέρων Ἀρσένιος ὁ Σπηλαιώτης» (1886 – 1983),
 συνασκητὴς Γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Ἠσυχαστοῦ 
Ἁγιορείτικες Μνῆμες
https://inpantanassis.blogspot.com/

Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί.




Ένα πράγμα για το οποίο είμαι πια βέβαιος, τώρα στα 66 μου χρόνια, είναι το εξής: Οι άνθρωποι παριστάνουν τους καλούς όσο δεν έχουν την δύναμη να γίνουν κακοί. Άμα την βρουν σκαρφίζονται κάποια ωραιοποιητική πρόφαση, εκδηλώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο και επιδίδονται σε ένα σωρό σκληροκαρδίες, αρπακτικότητες και αθλιότητες.
Υπάρχουν εξαιρέσεις βέβαια αλλά είναι πολύ, πάρα πολύ, σπάνιες. Είναι οι περιπτώσεις των αγίων (ή όσων έχουν μπει στον δρόμο της αγιότητας). Αυτοί, μόνο, απέχουν από τον συρφετό αυτό της συμφοράς.
Ή γνωστή εκείνη Βιβλική έκφραση ‘ουδείς αναμάρτητος’ δεν σημαίνει, πρωτίστως, ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην έχει αμαρτήσει’ αλλά σημαίνει ‘κανείς δεν υπάρχει που να μην ζει μέσα στην αμαρτία’. Σημαίνει πως η παραπάνω αναφερθείσα υποκρισία, αυτή του νά’σαι κατά συνθήκη καλός, είναι η κατάσταση που έχει εγκατασταθεί ως φυσιολογικότητα στον κόσμο μας. Είναι μια κατάσταση που έχει γίνει δεύτερη μας φύση (για να το πούμε κάνοντας χρήση και κάποιου όρου της Νηπτικής παράδοσης)[...]
Homo homini lupus έλεγαν οι Ρωμαίοι. Λύκοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Όλοι ανεξαιρέτως. Κάποιοι πιο ακατέργαστοι και κάποιοι πιο λουστραρισμένοι με το βερνίκι της δήθεν καλοσύνης και αρετής αλλά… εν τέλει όλοι αρπακτικά.
Το να αποδεχτεί να πιεί κανείς το τόσο πικρό, για το γόητρο του, αυτό ποτήρι της άκρας ειλικρινείας, το να παραδεχτεί ότι είναι υπηρέτης των ιδίων παθών με όλους τους άλλους, είναι ο μέγιστος των άθλων (και η απαρχή της γνήσιας Ευαγγελικής ταπεινοφροσύνης). Αλλά από εκεί, από το να κάνει κανείς ‘άσπρο πάτο’ το ποτήρι αυτό, ξεκινάει το πρώτο βήμα προς την υπαρξιακή πραγμάτωση, προς την αγιότητα. Προς το να πάψει κανείς να’ναι λύκος δηλαδή και να γίνει άνθρωπος.

Dimitri Lalushi
https://proskynitis.blogspot.com/

Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται..




 Μέσα στην ησυχία του Αγίου Βήματος αρχίζει το αόρατο μυστήριο· ο ιερέας, λειτουργός της θείας οικονομίας, κρατά στα χέρια του τον άρτο της ζωής, και τον μεταποιεί σε ένσαρκο σύμβολο του Αμνού του Θεού.
 Ο άρτος γίνεται κέντρο της κτίσης, και γύρω του συναθροίζονται ουρανός και γη, ζώντες και κεκοιμημένοι, άγγελοι και άγιοι.
Κάθε όνομα που ψιθυρίζεται ενδύεται αιωνιότητα· οι ζώντες λαμβάνουν δωρεά χάριτος, ως αόρατη μετάληψη πριν από τη Μετάληψη, ενδυνάμωση για τον αγώνα, ανάπαυση για την ψυχή που αγωνίζεται, δροσιά για την δίψα της ζωής.
Οι κεκοιμημένοι δεν μένουν έξω, αλλά εντάσσονται στον κύκλο της Εκκλησίας· η μνημόνευση ενώνει την προσευχή της γης με την προσδοκία του Ουρανού.
Σαν δρόσος επάνω στους τάφους, η θεία ευσπλαχνία κατέρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά περάσματα του Άδη.
Εδώ, στην ταπεινή Πρόθεση, ξεδιπλώνεται η μυστική κοινωνία των Αγίων. Και έπειτα κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, η Εκκλησία η θριαμβεύουσα και η Εκκλησία η στρατευομένη συμμετέχουν αόρατα στο ένα ποτήρι.
«Ἵνα ὦσιν ἕν».
Όλοι γίνονται ένα. Όλα ενώνονται, όλοι συγχωρούνται, σε μια κοινωνία μυστική, σε ένα Σώμα, εκείνου του Χριστού.
Όταν ο ιερέας λέει «Μνήσθητι, Κύριε των δούλων σου…», δεν είναι απλή επίκληση· είναι ανάβαση ψυχών, είναι αποκατάσταση μνήμης, μέσα στην αγάπη και στο έλεος του Θεού.
   Έτσι, η Πρόθεση γίνεται μικρό προσκήνιο της αιώνιας Λειτουργίας, όπου ο Χριστός είναι ο δωρητής και το δώρο, και όλοι εμείς —ζώντες και τεθνεώτες— γινόμαστε μέτοχοι της μίας ανάστασης.
…η Εκκλησία δεν με ξεχνά, γιατί με κρατά στην προσευχή της, μέσα στο σώμα του Χριστού. 
   Η βοήθεια είναι αόρατη μα αληθινή· είναι παρηγοριά, είναι ενίσχυση, είναι συγχώρηση, που κατακλύζει την ζωή μου, είτε βρίσκομαι στη γη είτε έχω περάσει από το μυστήριο του θανάτου, στην όντως ζωή, όπου εκεί όλα βιώνονται αλλιώς και όλα κατανοούνται αληθινά. 
   Η Αγία Πρόθεση είναι ο τόπος όπου το όνομά μου δεν χάνεται, τα βάσανα μου, οι αγωνίες μου, τα λάθη και τα πάθη μου, οι ελπίδες και τα δάκρυα στέκονται ενώπιον του Αμνού·κι εκεί, στη θυσία Του, στην αυτοπροσφορά Του, βρίσκω βοήθεια, φωτισμό, αποδοχή, συγχώρεση, βρίσκω σωτηρία.
Όταν ο ιερέας λέει «Μνήσθητι, Κύριε των δούλων σου…», δεν είναι απλή επίκληση· είναι ανάβαση ψυχών…

π.Paulos Papadopoulos
https://proskynitis.blogspot.com/

Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;




Γιατί οι δικοί μας άνθρωποι φέρονται καλύτερα στους ξένους απ' ό,τι σε εμάς;
Με τους ξένους είναι συχνά ευγενικοί, υπομονετικοί και προσεκτικοί. Συγκρατούν τον εκνευρισμό τους, προσέχουν τα λόγια τους και δείχνουν κατανόηση.
Με εμάς, όμως, μπορεί να γίνονται απότομοι, επικριτικοί και ευερέθιστοι. Σαν να φυλάσσουν την καλύτερη πλευρά του εαυτού τους για τους άλλους.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την εμφάνισή μας. Όταν βγαίνουμε έξω, φροντίζουμε περισσότερο το ντύσιμο και την περιποίησή μας. Στο σπίτι κυκλοφορούμε συχνά με τις φόρμες ή τις πιτζάμες μας, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα για την εμφάνισή μας. Σαν να θεωρούμε πως οι δικοί μας άνθρωποι δεν χρειάζονται την ίδια προσοχή.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Στις κοινωνικές μας συναναστροφές μάς ενδιαφέρει η εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εμάς. Γι' αυτό ελέγχουμε περισσότερο τη συμπεριφορά μας. Μέσα στην οικειότητα αισθανόμαστε μεγαλύτερη ασφάλεια, θεωρούμε δεδομένη την αγάπη και την ανοχή των δικών μας ανθρώπων και εκφράζουμε παρορμητικά τον εκνευρισμό μας.
Κι εκείνοι από τους οποίους περιμένουμε τη μεγαλύτερη κατανόηση και τρυφερότητα είναι συχνά εκείνοι που μας φέρονται με τον λιγότερο σεβασμό και τον περισσότερο εκνευρισμό.

Νικήτας Καυκιός
https://proskynitis.blogspot.com/

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΠΛΑΤΩΝ

 


«Ο άγιος Πλάτων ήταν από τη χώρα των Γαλατών, από την πόλη της Αγκύρας, αδελφός του αγίου μάρτυρα Αντιόχου. Επειδή ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό, νεαρός ακόμη, οδηγήθηκε στον ηγεμόνα Αγριππίνο. Και κτυπιέται από δώδεκα στρατιώτες και απλώνεται πάνω σε χάλκινο πυρωμένο κρεβάτι, ενώ από πάνω τον ράβδιζαν. Και καίγεται στις μασχάλες και στα πλευρά από πυρωμένες σφαίρες, ενώ από την πλάτη του έβγαλαν μία λουρίδα δέρματος, ενώ στη συνέχεια του έξυσαν τις σάρκες και τις πλευρές τόσο πολύ, ώστε αλλοιώθηκε η όψη του. Και τότε δέχεται το τέλος με το ξίφος».  
Ο άγιος υμνογράφος δεν μπορεί να μην επισημάνει για τον άγιο Πλάτωνα ό,τι αποτελεί θησαυρό του κάθε μάρτυρα: τη ζωντανή πίστη του στον Χριστό, την ανάκρασή του με την αγάπη Εκείνου, τη διαρκή ενατένιση και όραση της ομορφιάς και τους κάλλους Του με τα μάτια της ψυχής. Ο ποιητής μάλιστα παρουσιάζει τον άγιο ως ιερέα που προσέφερε θυσία στον Χριστό τον ίδιο του τον εαυτό, και τρόπον τινά ως θεατή που παρατηρεί  το μαρτύριό του σαν να έπασχε κάποιος άλλος. «Αγωνίστηκες, πανεύφημε, σαν να έπασχες σε άλλο σώμα˙ αθλήθηκες σαν να ’γινες θεατής άλλων αγωνιστών».
Ένας ύμνος μάλιστα από την τρίτη ωδή του κανόνα του αγίου έχει ιδιαίτερη σημασία για τα σημερινά δεδομένα.  Σημειώνει ο υμνογράφος: «Το καρτερικότατο σώμα σου, που απλώθηκε πάνω στο ξύλο, υφίστατο φοβερές και βαθιές  χαρακιές και ξεσμούς από τα κτυπήματα. Αλλά άντεχε η δύναμη της ψυχής σου, η οποία δυναμωνόταν από την αγάπη του Κυρίου και τον έρωτα της βασιλείας του Θεού». Τι επισημαίνει ο εκκλησιαστικός ποιητής; Μπορεί ο άγιος Πλάτων να υφίστατο φοβερά βασανιστήρια στο σώμα του, αλλά έμενε όρθια η ψυχή του, που ενισχυόταν από τη χάρη και την αγάπη του Θεού. Στον άγιο δηλαδή βλέπουμε να εφαρμόζεται η προτροπή του Κυρίου, που λέει «να μη φοβόμαστε εκείνον που μπορεί να σκοτώνει το σώμα μας, αλλά δεν έχει ισχύ πάνω στην ψυχή μας». Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος δεν ηττάται, όσο η ψυχή του παραμένει δυνατή. Ηττάται, όταν η ψυχή καμφθεί και σταματήσει επομένως να προσβλέπει στον Θεό που την ενισχύει.
Έχουμε την εντύπωση ότι ο λόγος αυτός του υμνογράφου για τον άγιο Πλάτωνα πρέπει ιδιαιτέρως να προσεχτεί, όπως είπαμε, στην εποχή μας. Διότι και εμείς, σ’  ένα μεγάλο βαθμό, υφιστάμεθα πολλά δεινά με τις παντοειδείς κρίσεις που υφιστάμεθα, είτε προσωπικές είτε οικογενειακές είτε επαγγελματικές είτε οτιδήποτε άλλο – κρίσεις που αποτελούν χαρακιές και ξεσμούς πάνω στην ίδια τη σάρκα της ψυχής μας. Αλλά δεν πρέπει να καμφθεί το φρόνημά μας. Δεν πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι μας. Η ψυχή μας πρέπει να κρατηθεί όρθια. Ό,τι συνέβη και στον άγιο Πλάτωνα˙ παρ’  όλα όσα υπέστη, τελικώς νίκησε. Διότι είχε μαζί του την παντοδυναμία του Θεού. Και γι’  αυτόν ισχύει ο λόγος: «Ει ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ’  ημών;» Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος μπορεί να είναι εναντίον μας; Ο υμνογράφος όμως αποκαλύπτει: η ψυχή του Πλάτωνα κρατήθηκε όρθια, γιατί πίστευε στον Χριστό. Γιατί η πίστη του και η αγάπη του στον Θεό ήταν ζωντανή. Και γι’  αυτό είδε να ενεργοποιείται και σ’  αυτόν η παντοδυναμία του Θεού. Όσο το βλέμμα μας είναι στραμμένο στον Χριστό μας, τόσο και θα έχουμε τελικώς το «πάνω χέρι». Η ψυχή, το ξαναλέμε, είναι αυτή που ή νικά ή νικιέται.

https://pgdorbas.blogspot.com/