Πέμπτη 11 Ιουνίου 2026

Μόνον Ἐκεῖνον θά ἔχουμε γιά στήριγμα στὴ ζωή μας.




 Οἱ ὑπερβολικὰ εὐαίσθητες ψυχὲς βασανίζονται πολὺ, ἐπειδὴ αἰσθάνονται ἐντελῶς μόνες στὴ γῆ. Ὁ Κύριος ἐπέτρεψε νὰ αἰσθανόμαστε ἔτσι, σὰν νὰ εἴμαστε ἀπὸ ὅλους πεταμένοι, γιὰ νὰ μὴ βασιζόμαστε σὲ κάποιον ἢ σὲ κάτι ἐδῶ στὴ γῆ, ἐπειδὴ ὁτιδήποτε ὑπάρχει σ᾿ αὐτὸν τὸν πλανήτη, δὲν εἶναι σταθερὸ καὶ διαρκές. Μόνον ὁ Κύριος, κατὰ τὴ θεϊκὴ Του φύση, εἶναι ἀμετάλλακτος καὶ ἴδιος αἰωνίως, γι᾿ αὐτὸ Μόνον Ἐκεῖνον θὰ ἔχουμε γιὰ στήριγμα στὴ ζωή μας.

Γέρων Θαδδαῖος τῆς Βιτόβνιτσα
https://proskynitis.blogspot.com/

Ὁ ἀνειλικρινής φίλος καί τά γνωρίσματα τῆς ψευδοφιλίας



Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ὁ Θαυματουργός

 Ο ἀνειλικρινὴς φίλος εἶναι ἄνθρωπος ἰδιοτελής, ἄφιλος, κρυψίνους, ἐγωιστής, ὑποκριτής. Φορᾶει τὸ προσωπεῖο τῆς φιλίας γιὰ νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ ὁτιδήποτε χρήσιμο μπορεῖ νὰ προκύψει. Λέει ψέματα ὅταν μιλᾶει γιὰ φιλία καὶ ἔχει δόλο μέσα του ὅταν παριστάνει τὸν ἀφοσιωμένο. Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες.
Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες. Ἐπιδεικνύει φιλία ὅταν ὅλα πᾶνε καλά, ἀλλὰ ὅταν ὁ φίλος του περνᾶει δύσκολα τὸν ἀπαρνεῖται. Τὸν θυμᾶται ὅταν αὐτὸς εἶναι εὐτυχισμένος καὶ ἀπὸ μακριὰ ζητᾶει νὰ μάθει γι᾿ αὐτόν. Εὔχεται εὐτυχία σ᾿ αὐτὸν ποὺ ἤδη εὐτυχεῖ καὶ ὑγεία στὸν ὑγιῆ.
Σὲ αὐτὸν ποὺ πράττει σωστά, τοῦ εὔχεται εὐπραγία. Ἐνῶ ἔχει δόξα, τοῦ εὔχεται εὐδοξία, κι ἐνῶ ὁ φίλος του εἶναι πλούσιος, τοῦ στέλνει πλούσια δῶρα. Κάνει δὲ ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ δείξει φιλία πρὸς ἐπίδειξη.
Τὸν ξεχνᾶει ὅμως γρήγορα ὅταν πέσει σὲ ἀτύχημα καὶ... δὲν ρωτᾶει γι᾿ αὐτόν. Ἐνῶ εἶναι γείτονάς του, δὲν ἐνδιαφέρεται· τὸν ἀποφεύγει καὶ τὸν καταριέται. Τοῦ καταλογίζει ἀνοησία γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δυσκολεύεται κάπου, τὸν ξεχνᾶει στὴν ἀσθένειά του, δὲν τὸν πλησιάζει στὴ δυστυχία του, σὰν ἀτυχήσει τὸν ἀποστρέφεται, ταπεινωμένο τὸν ἐξουθενώνει, ὅταν πτωχεύσει δὲν θέλει κὰν νὰ τὸν βλέπει, ὅταν πεινᾶει δὲν τὸν φροντίζει, ἀκόμη καὶ ὅταν πάει νὰ πεθάνει δὲν τὸν ἐλεεῖ. Τέτοιος εἶναι ὁ ἀνειλικρινὴς φίλος.

https://proskynitis.blogspot.com/

Ο Άγιος Παΐσιος ἔλεγε γιά τούς Ψαλμούς




Ο Άγιος Παΐσιος ἔλεγε γιά τούς ψαλμούς:
"Εὐλογημένη ψυχή, τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο στό Θεό. Ζήτα Του μέ εὐγένεια αὐτό πού θέλεις. Ἐάν δυσκολεύεσαι, διάβασε τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Θά δῆς ἐκεῖνος μέ τί τρόπο ζητοῦσε ἀπό τό Θεό καί ἐλάμβανε αὐτό πού ποθοῦσε".
"Ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπό τό Χριστό, στεροῦνται τόν θεῖο φωτισμό, γιατί ἄφησαν τό προσήλιο σάν τούς ἀνοήτους καί πηγαίνουν στό ἀνήλιο....Βλέπετε τό Ψαλτήρι πού εἶναι γραμμένο μέ θεῖο φωτισμό, τί βαθειά νοήματα ἔχει! Μάζεψε, ἄν θέλης ὅλους τούς θεολόγους, ὅλους τούς φιλολόγους, καί θά δῆς ὅτι ἕναν ψαλμό μέ τέτοιο βάθος δέν μποροῦν νά φτιάξουν! Ἐνῶ ὁ Δαβίδ ἦταν ἀγράμματος, ἀλλά βλέπεις καθαρά πῶς τόν ὁδηγοῦσε τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ".
"Πῆγε κάποιος οἰκογενειάρχης στόν Γέροντα καί τοῦ εἶπε γιά τίς κτηματικές ἀδικίες πού ἔγιναν εἰς βάρος του: 
" Ἐγώ δέν στενοχωριέμαι γιά τήν ἀδικία γιατί δαβάζω τό Ψαλτήρι. Ἕνα Κάθισμα τό ἀπόγευμα καί δυό Καθίσματα πρίν ξημερώση. Σχεδόν τό ἔμαθα ἀπ' ἔξω. Κανένας Ψαλμός δέν λέει ὅτι οἱ ἄδικοι ἔκαναν προκοπή. Ἐνῶ τούς δικαίους τούς σκέφτεται ὁ Θεός. Ἐγώ Πάτερ μου δέν λυπᾶμαι τά κτήματα πού ἔχασα, ἀλλά λυπᾶμαι τά ἀδέλφια μου πού χάνουν τήν ψυχή τους".

https://proskynitis.blogspot.com/

Αγίου Λουκά του Ιατρού Μαρτύριο και Μαρτυρία



Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Η μνήμη του Αγίου Λουκά του Ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, φέρνει ενώπιόν μας μία από τις πιο φωτεινές μορφές της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Η ζωή του απλώνεται ανάμεσα στο χειρουργείο και το επισκοπείο, στην επιστημονική έρευνα και την ποιμαντική διακονία, στον ανθρώπινο πόνο και στη θεία παρηγορία. Μέσα από αυτή την πορεία αναδεικνύεται η αλήθεια ότι η αγιότητα ανθίζει σε κάθε εποχή, ακόμη και μέσα στις πιο σκληρές ιστορικές συνθήκες.
Ο Άγιος Λουκάς, κατά κόσμον Βαλεντίν Βόινο-Γιασενέτσκι, γεννήθηκε το 1877 στο Κερτς της Κριμαίας. Από νεαρή ηλικία διακρίθηκε για την ευαισθησία του προς τον άνθρωπο και για την αγάπη του προς τη γνώση. Η ιατρική επιστήμη έγινε το πεδίο της προσφοράς του. Ως χειρουργός υπηρέτησε με αφοσίωση τους ασθενείς, ιδιαίτερα τους φτωχούς και τους εγκαταλελειμμένους, θεωρώντας κάθε πάσχοντα άνθρωπο εικόνα του Θεού.
Η ιστορική περίοδος που ακολούθησε τη Ρωσική Επανάσταση σφραγίσθηκε από διωγμούς, φυλακίσεις και βίαιες πιέσεις εναντίον της Εκκλησίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο Λουκάς κλήθηκε στην ιερωσύνη και αργότερα στην επισκοπική διακονία. Η απόφασή του υπήρξε καρπός βαθιάς πίστεως και ολοκληρωτικής αφιερώσεως στον Χριστό.
Το μαρτύριό του υπήρξε πολυετές. Συνελήφθη επανειλημμένα, εξορίστηκε σε αφιλόξενες περιοχές της Σιβηρίας, υπέμεινε στερήσεις, κακουχίες και απομόνωση. Οι συνθήκες ζωής υπήρξαν ιδιαίτερα επώδυνες. Το ψύχος, η πείνα και οι εξαντλητικές μετακινήσεις συνόδευαν την καθημερινότητά του. Παρ’ όλα αυτά, η καρδιά του διατηρούσε αμείωτη την εμπιστοσύνη της στον Θεό.
Η δοκιμασία μεταβλήθηκε σε μαρτυρία. Στους τόπους της εξορίας συνέχιζε να θεραπεύει ασθενείς, να ενθαρρύνει ψυχές, να τελεί τα ιερά μυστήρια όπου υπήρχε δυνατότητα. Η επιστημονική του κατάρτιση παρέμενε ενεργή ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες περιστάσεις. Τα συγγράμματά του για τη χειρουργική απέκτησαν διεθνή αναγνώριση και συνέβαλαν ουσιαστικά στην εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης.



Η αγάπη του προς τον άνθρωπο υπήρξε ο άξονας ολόκληρης της ζωής του. Από τα νεανικά του χρόνια είχε διαμορφώσει μια βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στους πάσχοντες. «Δεν έχω το δικαίωμα να κάνω αυτό που μου αρέσει· είμαι υποχρεωμένος να κάνω αυτό που είναι χρήσιμο για τους πάσχοντες ανθρώπους», έλεγε χαρακτηριστικά. Η φράση αυτή φωτίζει τις επιλογές του, την ιατρική του διακονία, την ιερατική του πορεία και την ακούραστη προσφορά του σε κάθε άνθρωπο που ζητούσε βοήθεια.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η ενότητα πίστεως και γνώσεως που χαρακτήριζε τον Άγιο. Στο πρόσωπό του η επιστήμη και η πνευματική ζωή συμπορεύονται αρμονικά. Ο άνθρωπος ερευνά τα μυστήρια της δημιουργίας και ταυτόχρονα δοξολογεί τον Δημιουργό. Η θεραπεία του σώματος συνδέεται με τη φροντίδα της ψυχής και η επιστημονική ευθύνη συναντά την ποιμαντική αγάπη. Γι’ αυτό και σε όλη τη ζωή του διέκρινε την παρουσία του Θεού ακόμη και μέσα στις δυσκολότερες περιστάσεις, τονίζοντας ότι «για τον χριστιανό δεν υπάρχουν συμπτώσεις· υπάρχει η πρόνοια του Θεού».
Η μαρτυρία του Αγίου Λουκά παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη. Σε έναν κόσμο που αναζητά πρότυπα αυθεντικότητας, η ζωή του φανερώνει τη δύναμη της συνέπειας. Ο λόγος του επιβεβαιωνόταν από τα έργα του, η πίστη του από την υπομονή του και η αγάπη του από τη θυσιαστική προσφορά του προς κάθε άνθρωπο.
Ιδιαίτερα οι άνθρωποι της υγείας αναγνωρίζουν (ή πρέπει να ανγνωρίζουν) στο πρόσωπό του έναν προστάτη και συνοδίτη. Η παρουσία του υπενθυμίζει ότι η ιατρική αποτελεί λειτούργημα που αγγίζει τα πιο ευαίσθητα σημεία της ανθρώπινης υπάρξεως. Κάθε ασθενής αναζητά γνώση, φροντίδα, σεβασμό και ελπίδα. Ο Άγιος Λουκάς προσέφερε όλα αυτά με πληρότητα και διάκριση.
Η Εκκλησία τιμά σήμερα έναν επίσκοπο, έναν επιστήμονα, έναν ομολογητή και έναν άνθρωπο γεμάτο ευσπλαχνία. Το μαρτύριό του άφησε ανεξίτηλα σημάδια στο σώμα και στην πορεία της ζωής του. Η μαρτυρία του εξακολουθεί να φωτίζει συνειδήσεις, να ενδυναμώνει πιστούς και να εμπνέει όσους διακονούν τον άνθρωπο.
Ο ίδιος, έχοντας βιώσει φυλακίσεις, εξορίες και αμέτρητες δοκιμασίες, άφησε ως πνευματική παρακαταθήκη μια φράση που συνοψίζει την εμπειρία του: «Αγάπησα το μαρτύριο, διότι θαυμαστά καθαρίζει την ψυχή». Μέσα σε αυτά τα λόγια συναντώνται η πίστη, η υπομονή και η ελπίδα που χαρακτήρισαν όλη τη ζωή του. Λόγια γεννημένα μέσα από τη φωτιά των δοκιμασιών και την ειρήνη της προσευχής.
Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός εξακολουθεί να κρατά ανοιχτή μια πόρτα παρηγοριάς για τον σύγχρονο άνθρωπο. Οι ασθενείς τον επικαλούνται, οι ιατροί τον τιμούν, οι πιστοί τον αισθάνονται κοντά τους στις ώρες της αγωνίας. Η μορφή του ακτινοβολεί εκείνη τη γαλήνη που αποκτά ο άνθρωπος όταν παραδίδει ολόκληρη τη ζωή του στα χέρια του Θεού. Και ίσως αυτό να αποτελεί το πιο πολύτιμο μήνυμα της μαρτυρίας του: ότι η αγάπη προς τον άνθρωπο γίνεται δρόμος προς τον Θεό και ότι κάθε προσφορά που γεννιέται από την καρδιά αφήνει πίσω της ένα άρωμα αιωνιότητας.

https://www.nyxthimeron.com/

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας



Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού 
Μια από τις δραματικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και ο 20ός αιώνας, όπου δοκιμάστηκαν σκληρά πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες από τα μαρξιστικά καθεστώτα. Χιλιάδες κληρικοί όλων των βαθμών καθώς και εκατομμύρια πιστοί διώχτηκαν, βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους, με μόνη αιτία ότι πίστευαν στο Θεό και ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ένας από αυτούς τους χιλιάδες κληρικούς  ήταν και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.
        Γεννήθηκε το 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν Γιασενέσκι. Ο πατέρας του ήταν παπικός και ορθόδοξη μητέρα του, η οποία τον ανάθρεψε τυπικά ορθόδοξα. Νωρίς είχαν μετακομίσει στο Κίεβο, όπου ο Βαλεντίν σπούδασε ιατρική. Έλαβε το πτυχίο του το 1903 ως οφθαλμίατρος.
      Στα 1904 ξέσπασε ο Ρωσο – Ιαπωνικός πόλεμος, όπου ο Βαλεντίν βρέθηκε στο μέτωπο ως επιτυχημένος στρατιωτικός χειρούργος ιατρός. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε ως ιατρός σε διάφορες περιοχές. Οι επιτυχίες του τον έκαμαν διάσημο. Μελέτησε και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους αναισθησίας, ενώ στον τομέα της οφθαλμολογίας ήταν πρωτοπόρος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.
        Το 1917  εκλέχτηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Όμως την ίδια χρονιά είχε ξεσπάσει η επανάσταση των Μπολσεβίκων, η οποία κήρυξε απηνή διωγμό κατά της Εκκλησίας. Οι πιστοί υφίσταντο παντοειδείς διώξεις. Ο Βαλεντίν ήδη είχε ανακαλύψει την ορθόδοξη πνευματικότητα και είχε γίνει πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός και γι’ αυτό έγινε στόχος των αθέων μαρξιστών. Στο Πανεπιστήμιο εκδήλωνε ανοικτά την πίστη του, προκαλώντας την αγανάκτηση και το μίσος των άθεων συναδέλφων του. Κάποιος νοσοκόμος τον συκοφάντησε και το καθεστώς τον συνέλαβε. Ευτυχώς, με θαυματουργικό τρόπο, αθωώθηκε και αφέθηκε ελεύθερος. Όμως πέθανε η σύζυγός του από φυματίωση και αναγκάστηκε να εμπιστευτεί την επιμέλεια των παιδιών του στην πιστή νοσοκόμα Σοφία Σεργκέγεβνα.
         Από τις πρώτες ημέρες το άθεο καθεστώς δημιούργησε μια ψευδοεκκλησία, τη λεγόμενη «Ζώσα Εκκλησία», για να ελέγχει τους πιστούς, να τους διαιρεί και να τους απομακρύνει από την αληθινή Εκκλησία. Ο Βαλεντίν έμεινε πιστός στην αληθινή μαρτυρική και διωκόμενη Εκκλησία. Μετά την υπεράσπιση με σθένος του αρχιεπισκόπου Τασκένδης Ιννοκεντίου, εκείνος του πρότεινε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Δέχτηκε και στις 21 – 1 -1921 έγινε η χειροτονία του. Παράλληλα συνέχιζε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Το 1923, μετά την απομάκρυνση του Ιννοκεντίου εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Τασκένδης, αφού εκάρη πρώτα μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς. Ταξίδεψε κρυφά στο Πεντζικέντ για να λάβει τη χειροτονία του ως επίσκοπος.
        Αυτό θεωρήθηκε ως αντικαθεστωτική ενέργεια, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στη φυλακή ολοκλήρωσε το πρωτοπόρο επιστημονικό του σύγγραμμα: «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», το οποίου απαγόρευσαν την έκδοση επειδή ο συγγραφέας επέμενε να γραφεί στο εξώφυλλο η επισκοπική του ιδιότητα! Κατόπιν αποφασίστηκε η μετακίνησή του στη Μόσχα, όπου έπαθε το πρώτο του καρδιακό επεισόδιο, και κατόπιν στη Σιβηρία  στην πόλη Γενισέισκ και αργότερα 2000 χιλιόμετρα μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Οι συνθήκες διαβίωσής του ήταν τραγικές, τα ενδύματα ελαφρά και το φαγητό σπάνιο. Παρ’ όλα αυτά ο Λουκάς προσέφερε δωρεάν τις ιατρικές του υπηρεσίες στο λαό της περιοχής. Αυτό δεν άρεσε στους άθεους του καθεστώτος, οι οποίοι τον μετακίνησαν πάνω από τον αρκτικό κύκλο, στο χωριό Πλάχινο. Η υγεία του επιδεινώθηκε επικίνδυνα. Έμεινε δύο μήνες και κατόπιν επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ, λόγω απαίτησης των κατοίκων. Μετά οκτώ μήνες, αφέθηκε ελεύθερος.
       Γύρισε στην Τασκένδη, αλλά αντιμετώπιζε απίστευτες διώξεις από τους καθεστωτικούς, επειδή δεν ήθελε να αποβάλλει το σχήμα του κληρικού. Δεν του επέτρεπαν να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα φορώντας τα ράσα. Ούτε να μπει στο χειρουργείο φορώντας τον Τίμιο Σταυρό. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από το επισκοπικό θρόνο και κατόπιν οδηγήθηκε ξανά στη Βόρεια Ρωσία ως εξόριστος. Εκεί έχασε την όρασή του από το ένα μάτι. Εκδίδονται τα συγγράμματά του χωρίς τη θέλησή του, και χωρίς την αρχιερατική του ιδιότητα. Αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού δωρεάν. Αυτό ενόχλησε το καθεστώς τον οποίο συνέλαβαν και πάλι και τον οδήγησαν στη Σιβηρία εξορία.  
        Τον Ιούνιο του 1941 εισβάλουν τα χιτλερικά στρατεύματα στη Ρωσία. Ο εξόριστος επίσκοπος ιατρός ζήτησε να πάει εθελοντής στο μέτωπο. Εκεί έδειξε πρωτοφανή ηρωισμό και αυτοθυσία, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες. Το Κόμμα αναγνώρισε την προσφορά του και τον έκανε αρχίατρο και υπεύθυνο 150 στρατιωτικών νοσοκομείων. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946 βραβεύτηκε με το βραβείο Στάλιν, για την προσφορά του στην πατρίδα και την επιστήμη.
         Στα 70 του χρόνια έγινε αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα τιτάνιο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Προσπάθησε με απίστευτες δυσκολίες να αναδιοργανώσει την τοπική εκκλησία. Οι εγκάθετοι του Κόμματος τον πολεμούσαν λυσσαλέα. Δεν του επιτρέπουν να ασκήσει το επάγγελμα του ιατρού σε δημόσιο νοσοκομείο, γι’ αυτό αναγκάζεται να ασκεί την ιατρική εθελοντικά, χωρίς αμοιβή. Κήρυττε νυχθημερόν και έγραφε. Όμως η όρασή του άρχισε να μειώνεται δραματικά. Το 1956 τυφλώθηκε οριστικά. Εν τω μεταξύ νέο κύμα διώξεων κατά της Εκκλησίας είχε κηρύξει ο Νικήτα Κρουτσώφ. Και πάλι στο στόχαστρο ο ασθενής, ταλαιπωρημένος και τυφλός επίσκοπος Λουκάς. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτούργησε για τελευταία φορά. Την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 11 Ιουνίου 1961, κοιμήθηκε ειρηνικά. Στην εξόδιο ακολουθία του, παρ’ όλα τα εμπόδια, που έβαλε το καθεστώς, συμμετέσχε χιλιάδες λαού, ώστε η κηδεία του θύμιζε λαϊκή επανάσταση. Στη συνείδηση του λαού ήταν ήδη άγιος. Το Νοέμβριο του 1995 έγινε η αγιοκατάταξή του και το Μάρτιο του 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευωδίαζαν. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και θεωρείται θαυματουργός. 
       Ο άγιος  Επίσκοπος Λουκάς ο ιατρός αποτελεί μια σπάνια ομολογιακή φωνή στον ταραγμένο 20ο αιώνα, όπου η αντίχριστη μαρξιστική ιδεολογία είχε γίνει πολιτική εξουσία και είχε ορκιστεί να αφανίσει την Εκκλησία του Χριστού. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί  ως ένας από τους κυρίους εκπροσώπους της Εκκλησίας, ο οποίος όρθωσε το ασθενικό (σωματικά) ανάστημά του, στους προσωρινά παντοδυνάμους κόκκινους τυράννους. Η ιστορία αποφάνθηκε: η δική του ηρωική αντίσταση, μαζί με εκείνες των πολλών χιλιάδων αγωνιστών, νίκησε κατά κράτος τους υπερφίαλους χριστιανομάχους και τους έστειλε ανεπιστρεπτί στο πλέον αραχνιασμένο χρονοντούλαπο της ιστορίας, για πάντα, για να θυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι είναι σκληρό σε εκείνον, που κλωτσά μυτερά καρφιά με γυμνά πόδια, «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν» (Πραξ. 26,14). Ότι η Εκκλησία είναι ανίκητη και «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18)!  

https://www.nyxthimeron.com/

Άγιος Απόστολος Βαρθολομαίος



Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού
Ένας από τους πλέον αφοσιωμένους μαθητές του Κυρίου υπήρξε και ο απόστολος Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ. Οι πληροφορίες που έχουμε γι’ αυτόν διασώθηκαν στην Καινή Διαθήκη και είναι δυστυχώς ελάχιστες και συγκεχυμένες. Αναφέρεται ως μαθητής και από τους τέσσερις ευαγγελιστές ως έκτος στον αποστολικό κύκλο (Ματθαίος 10, 3. Μάρκος 3, 18. Λουκάς 6, 14), ενώ στις Πράξεις ως έβδομος.
      Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, καταγόταν από την πόλη Κανά της Γαλιλαίας. Να αναφέρουμε εδώ πως η Γαλιλαία βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Παλαιστίνης, αρκετά μακριά από το κέντρο του Ιουδαϊσμού, την Ιερουσαλήμ. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κατά τα ελληνιστικά χρόνια πολλοί Έλληνες, οι οποίοι μεταλαμπάδευσαν εκεί τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική παιδεία, τον ελληνικό τρόπο ζωής, επιδρώντας καταλυτικά για τους ντόπιους Ιουδαίους, οι οποίοι μυήθηκαν στον ελληνικό τρόπο ζωής. Στην Γαλιλαία κυριαρχούσε ένας συγκρητισμός, όσον αφορά τις θρησκείες. Υπήρχαν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν επηρεαστεί από τους εθνικούς, υπήρχαν οι εθνικοί, υπήρχαν οι προσήλυτοι, δηλαδή οι εθνικοί που είχαν ασπασθεί την ιουδαϊκή θρησκεία και τέλος οι «σεβόμενοι τον Θεόν», δηλαδή οι εθνικοί, οι οποίοι έτρεφαν σεβασμό προς το Θεό των Ιουδαίων. Να επισημάνουμε πως οι Ιουδαίοι δεν έτρεφαν τα καλλίτερα αισθήματα για τους Γαλιλαίους, εξαιτίας της ανάμιξής τους με τους εθνικούς, αποκαλώντας σκωπτικά την περιοχή ως «Γαλιλαία των Εθνών», δηλαδή χώρα των ειδωλολατρών! 
      Δεν είναι τυχαίο πως ο Κύριος άρχισε το κήρυγμά Του στην Γαλιλαία και πως οι πρώτοι από τους μαθητές του ήταν Γαλιλαίοι, διότι το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της περιοχής ευνοούσε το μήνυμα της παγκοσμιότητας του Χριστού. Είναι απόλυτα σίγουρο πως  οι πρώτοι μαθητές Του, Γαλιλαίοι στην καταγωγή (Ανδρέας, Πέτρος, Φίλιππος, Ιάκωβος και Ιωάννης) είχαν κατά κάποιο τρόπο αποκολληθεί από τις μικροεθνικιστικές ιουδαϊκές αντιλήψεις περί Μεσσία και γι’ αυτό Τον ακολούθησαν με προθυμία και αποδέχτηκαν το κήρυγμά του για τη σωτηρία ολοκλήρου του κόσμου.
       Το όνομα Βαρθολομαίος σημαίνει «Γιος του Θολεμά» ή Θολομί (Βαρ Τολμαΐ). Φαίνεται πως το όνομά του ήταν Ναθαναήλ, αλλά είχε επικρατήσει, για κάποιο λόγο το πατρωνυμικό του Βαρθολομαίος. Ο Ιωάννης προτίμησε το Ναθαναήλ το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο «Θεός δίνει». Η εκκλησιαστική παράδοση, αλλά και η σύγχρονη επιστημονική έρευνα, δέχονται την ταύτιση των Βαρθολομαίου και Ναθαναήλ, ως ένα και το αυτό πρόσωπο. 
         Ο Βαρθολομαίος ήταν ευσεβής Ιουδαίος και διακατέχονταν από αδημονία για τον ερχομό του Μεσσία. Σύμφωνα την Συριακή παράδοση, ονομαζόταν αρχικά Ιησούς και αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του κατόπιν όταν προσχώρησε στον κύκλο των μαθητών του Χριστού, να μην έχει το ίδιο όνομα με Εκείνον. Θεωρείται ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ναθαναήλ, καθώς στα συνοπτικά ευαγγέλια αναφέρεται πάντοτε ο Φίλιππος μαζί με τον Βαρθολομαίο, χωρίς να αναφέρεται καθόλου ο Ναθαναήλ, ενώ στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρεται συνεχώς ο Φίλιππος με το Ναθαναήλ, χωρίς να αναφέρεται πουθενά ο Βαρθολομαίος. Γι’ αυτό και υπάρχει μια σύγχυση με το πρόσωπό του. 
      Φαίνεται ότι ήταν φίλος με τον Φίλιππο, ο οποίος του μίλησε για τον Μεσσία: «Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ» (Ιωάν. 1,46). Ο Ναθαναήλ ακούγοντας προσεκτικά τον Φίλιππο απόρησε αναρωτώμενος αν γίνεται από τη Ναζαρέτ, την πόλη καταγωγής του Ιησού, να προέλθει κάτι καλό. Ο Φίλιππος τότε κάλεσε το Ναθαναήλ να πλησιάσει τον Κύριο. Ο Ιησούς με ένα πολύ τιμητικό και κολακευτικό λόγο μόλις είδε τον Ναθαναήλ και αφού διέγνωσε ότι πρόκειται για σημαντικό άνθρωπο, είπε: «Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ιωάν. 1,47). Εν συνεχεία ακολούθησε σύντομος διάλογος μεταξύ Ιησού και Ναθαναήλ, γενόμενος αιτία να ενταχθεί στον κύκλο των μαθητών Του. 
       Την επόμενη ημέρα οι έξι πλέον μαθητές οδήγησαν τον Κύριο στο γάμο της Κανά. Η διήγηση του Ιωάννη δεν αφήνει αμφιβολία πως νυμφαγωγός στο γάμο της Κανά ήταν ο Φίλιππος. Έκτοτε δεν αναφέρεται τίποτε γι’ αυτόν.
     Σύμφωνα με εξωβιβλικές πηγές, ο Επιφάνιος Επίσκοπος Κύπρου αναφέρει την πληροφορία πως Ναθαναήλ ήταν το δεύτερο πρόσωπο, με τον Κλεόπα, στους οποίους εμφανίστηκε ο Ιησούς στην πορεία προς του Εμμαούς (Λουκ. 24,13). Φαίνεται πως υπήρξε από τους πειθαρχημένους και αφοσιωμένους μαθητές του Χριστού. 
      Μετά την Πεντηκοστή, σύμφωνα με τον αλεξανδρινό εκκλησιαστικό δάσκαλο Πάνταινο, πήγε μαζί με τον απόστολο Ιούδα στην Ινδία, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο. Ακολούθως πήγαν στην Αρμενία, όπου κήρυξαν και μετέστρεψαν πολλούς στο Χριστό. Μάλιστα θεωρούνται ως οι ιδρυτές και θεμελιωτές της Αρμενικής Εκκλησίας. 
      Έχουμε την πληροφορία πως κατά τον 2ο αιώνα κυκλοφόρησε ένα ψευδεπίγραφο «ευαγγέλιο» φέροντας το όνομα του Βαρθολομαίου, το οποίο δεν σώζεται. Πιθανόν να πρόκειται για αιρετικό κείμενο των γνωστικών κύκλων. Σώθηκε επίσης άλλο κείμενο ψευδεπίγραφο κείμενο με τίτλο: «Ερωτήσεις Βαρθολομαίου», σωσμένο σε διάφορες διαλέκτους. Κι ακόμα, αποσπάσματα από το νόθο κείμενο «Περί Αναστάσεως του Ιησού Χριστού».
       Η παράδοση αναφέρει πως βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ουρβανούπολη, περί το 68 μ. Χ. Σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω, με διαταγή του ειδωλολάτρη βασιλιά Αστυάγη. Κατόπιν οι ειδωλολάτρες δήμιοί του, έκλεισαν το σκήνωμά του σε κλειστό μεταλλικό κουτί και το έριξαν στη θάλασσα. Βρέθηκε μετά από χρόνια στις νήσους Λιπάρες της Σικελίας, όπου οι χριστιανοί το περιμάζεψαν και έχτισαν περικαλλή ναό προς τιμήν του. Αργότερα τεμάχια των ιερών λειψάνων του μεταφέρθηκαν σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως στην Φρανκφούρτη και το Καντέρμπουρι. 
     Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του στις 24 Αυγούστου. 

https://www.nyxthimeron.com/

Άγιος Απόστολος Βαρνάβας



Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού 
Ένας από τους πλέον δραστήριους Αποστόλους υπήρξε και ο άγιος Βαρνάβας, μια πραγματικά σημαντική μορφή της Καινής Διαθήκης και της αρχαίας Εκκλησίας, στην οποία προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες. Συγκαταλέγεται στους  Εβδομήκοντα Αποστόλους, τους οποίους απέστειλε στον κόσμο ο Χριστός να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού.
     Γεννήθηκε στην Κύπρο και για κάποιο λόγο μετανάστευσε στην Παλαιστίνη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσής ή Ιωσήφ και ήταν ιουδαϊκής καταγωγής, απ’ τη φυλή του Λευί, απ’ την οποία, ως γνωστόν, λαμβάνονταν οι ιερείς και οι υπηρέτες του Ναού. Αναφέρεται ως θείος του Ευαγγελιστή Μάρκου (Κολ.4,10), καθότι η μητέρα του Μάρκου, Μαρία, ήταν αδελφή του Βαρνάβα. Η στενή αυτή συγγενική σχέση που είχε με τη Μαρία, τον έφερε πιο κοντά στον Χριστό, γιατί ως γνωστόν η Μαρία ήταν ανάμεσα στις γυναίκες που ακολουθούσαν και διακονούσαν τον Κύριο. Το σπίτι της μάλιστα χρησιμοποιήθηκε σαν τόπος συγκέντρωσης της πρώτης Εκκλησίας και στο υπερώο αυτής της οικίας ήταν, που ο Χριστός έφαγε με τους δώδεκα μαθητές του, τελώντας τον περίφημο Μυστικό Δείπνο, όπου τους παρέδωσε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
      Οι απόστολοι τον ονόμασαν «Βαρνάβα», που σημαίνει «υιός παρακλήσεως», δηλαδή «γιος παρηγοριάς» (Πράξεις 4:36), προφανώς επειδή παρηγορούσε και βοηθούσε τους φτωχούς και ασκούσε υπερβαλλόντως την φιλανθρωπία. Στο Βιβλίο των Πράξεων (Πράξ.4,37), αναφέρεται ότι πούλησε αγρόκτημά του και παρέδωσε ολόκληρο το αντίτιμο στο κοινό ταμείο της Εκκλησίας. Πούλησε στη συνέχεια όλη την περιουσία του, για να μην έχει κανένα περισπασμό στη ζωή, και την έθεσε στη διάθεση των Αποστόλων. Έγινε ένας από τους εβδομήντα μαθητές του Χριστού και μάλιστα ο κορυφαίος των Αποστόλων.
       Ο Βαρνάβας κατείχε ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους Αποστόλους, ιδιαίτερα γιατί πρόσφερε την περιουσία του στους πτωχούς κι ήταν πάντοτε για τους δυστυχισμένους ο παρήγορος άγγελός τους. Όπως μάλιστα αναφέρει γι’ αυτόν ο Ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ.11,23-24), «ην ανήρ αγαθός και πλήρης Πνεύματος Αγίου και πίστεως», δηλαδή ήταν άνθρωπος ενάρετος και φωτισμένος απ’ το Άγιο Πνεύμα για την πίστη που ακολουθούσε με πιστότητα και συνέπεια. Επίσης κάνει λόγο και στα κεφάλαια 4, 13 και 15 για τη σπουδαία δράση του.  Ήταν προφήτης και δάσκαλος στην Αντιόχεια. Αν και δεν ήταν ένας από τους 12 αποστόλους, περιγράφεται ως «απόστολος» καθώς «ήταν σταλμένος από το Άγιο Πνεύμα».
     Το ιεραποστολικό του έργο αρχίζει όταν, γνωρίστηκε και συνδέθηκε στενά με τον απόστολο Παύλο από την Ταρσό, με τον οποίο συνεργάστηκε επί χρόνια ως πιστός ακόλουθός του και πολύτιμος συνεργάτης του. Τον ακολούθησε πιστά και με αφοσίωση στις περιοδείες του και είχε για βοηθό του τον ανεψιό του, Ευαγγελιστή Μάρκο.      
      Το Άγιο Πνεύμα διαμήνυσε στους Αποστόλους να ξεχωρίσουν τον Παύλο και τον Βαρνάβα για να τους στείλουν να  το Ευαγγέλιο της σωτηρίας στα Έθνη. Έτσι ο Βαρνάβας ακολούθησε τον Παύλο στις περιοδείες του, αν και μετά από κάποιο σημείο χώρισαν μετά από «ζωηρή διαφωνία» και ως εκ τούτου ο Παύλος συνέχισε την περιοδεία του έχοντας μαζί του τον Ευαγγελιστή Λουκά, ενώ ο Βαρνάβας έμεινε στην Κύπρο μαζί με τον Μάρκο, όπου οργάνωσαν την εκεί Εκκλησία.
      Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου θεωρεί τον Βαρνάβα ιδρυτή και προστάτη της. Σύμφωνα με αρχαία παράδοση ο Απόστολος Βαρνάβας, μετά τις περιοδείες του με τον Παύλο, έφτασε στην Κύπρο, όπου κήρυξε με θέρμη το Ευαγγέλιο, μεταστρέφοντας πολλούς Ιουδαίους και Εθνικούς στην χριστιανική πίστη. Κατόπιν έγινε Επίσκοπος Σαλαμίνος, όπου ποίμανε με ζήλο για αρκετά χρόνια. Αλλά οι φανατικοί Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες, εξαιτίας μεγάλου μίσους, τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν και τον φόνευσαν με λιθοβολισμό, στην επισκοπή του, τη Σαλαμίνα.   
      Κοντά στην αρχαία πόλη της Σαλαμίνας βρίσκεται το μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα, που εκεί υπάρχει και ο τάφος του και όπου βρέθηκε και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Μάρκου στο στήθος του, κατόπιν οράματος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Ανθέμιου.  
      Στην Κύπρο υπάρχουν πολλοί ναοί αφιερωμένοι στον Απόστολο Βαρνάβα και ένας στην κατεχόμενη σταυροπηγιακή μονή. 
      Στη βυζαντινή αγιογραφία κάποτε παρουσιάζεται με τον Απόστολο Παύλο να κρατούν μια Εκκλησία.
      Η μνήμη του αγίου εορτάζεται στις 11 Ιουνίου.

https://www.nyxthimeron.com/