Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Απόκρουση της απελπισίας




 Πρόσεχε αδελφέ, γιατί ο εχθρός πολεμάει με διάφορους τρόπους τους αγωνιστές. Και πριν να πραγματοποιηθή η αμαρτία, ο εχθρός την δείχνει στα μάτια τους πολύ μικρή. Μετά τη διάπραξη της αμαρτίας όμως, ο πονηρός την παρουσιάζει υπερβολικά βαρειά στα μάτια εκείνου που αμάρτησε, σηκώνοντας εναντίον του μύρια κύματα λογισμών, έτσι ώστε, πνίγοντας μέσα σ' αυτά τη λογική σκέψη του αδελφού, να τον καταποντίση στο βυθό της απελπισίας.
Κι εσύ λοιπόν, αγαπητέ, γνωρίζοντας από πριν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, πρόσεχε μη σε γελάσει και αμαρτήσεις. Αλλά κι αν έχεις ήδη πέσει σ' ένα παράπτωμα, μην το συνεχίζεις, απελπισμένος για τη σωτηρία σου. Σήκω και γύρνα πίσω στον Κύριο και Θεό σου. Κι Εκείνος θα σ' ελεήσει. Γιατί ο Δεσπότης μας είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και δεν περιφρονεί όσους μετανοούν ειλικρινά, αλλά πρόθυμα και με χαρά τους δέχεται.
Όταν λοιπόν σου λέει ο εχθρός, «Χάθηκες, δεν μπορείς πια να σωθείς», εσύ πες του: «Εγώ έχω Θεό εύσπλαγχνο και μακρόθυμο, γι' αυτό και δεν απελπίζομαι για τη σωτηρία μου. Εκείνος που μας άφησε εντολή να συγχωρούμε το συνάνθρωπό μας "έως εβδομηκοντάκις επτά" (Ματθ. 18:22), ο Ίδιος, πολύ περισσότερο, θα συγχωρήσει τις αμαρτίες εκείνων που επιστρέφουν κοντά Του μ' όλη τους την ψυχή».
Κι έτσι, με τη χάρη του Θεού, θα λυτρωθής από τον πόλεμο.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος
https://leimwnas.blogspot.com/

Εις καιρόν προβλήματος τι κάνουμε;




 Εις καιρόν προβλήματος τι κάνουμε;
 Α) Πως τοποθετούμαστε μπροστά σε ένα πράβλημα.
1. Η τοποθέτησή μας κάνει το πρόβλημα καλό ή κακό
Προσέξτε την πιο κάτω τοποθέτηση:
Ένα πρόβλημα, τότε είναι πρόβλημα… όταν του επιτρέψεις να σου γίνει πρόβλημα! (αν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό).
Εκτός από την αμαρτία, τα όποια “προβλήματα” ή γεγονότα, γίνονται καλά ή κακά, ανάλογα με την τοποθέτηση που κάνουμε.
Αν κάνεις καλή τοποθέτηση, γίνονται καλά· αν κάνεις λανθασμένη τοποθέτηση, τότε γίνονται κακά.
Παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα; Δες το με θετικότητα.
Να λες και να πιστεύεις ότι: Έχει ο Θεός… Έχει τον σκοπό του… Θα περάσει και αυτό με την βοήθεια του Θεού…
 
2. Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες είναι καλά σημάδια
Αν, στο διάβα της ζωής σου, έχεις θλίψεις (δεν εννοώ την καταστρεπτική λύπη), δοκιμασίες δηλαδή, προβλήματα, δυσκολίες…, μην πτοείσαι!
Μην ανησυχείς!
Αυτά είναι καλά σημάδια!!! Είναι τεκμήρια ότι γίνεται πνευματική δουλειά!
Αυτά είναι απαραίτητα για την πρόοδό μας στην πνευματική ζωή, για την Χριστοποίησή μας!!!
Αυτά μας οδηγούν σιγά-σιγά στην ταπείνωση, που είναι και το ζητούμενο στην πνευματική ζωή!
Γι’ αυτό:
Μην λυπάστε, αδελφοί μου, όταν συναντάτε προβλήματα…
Γιατί αυτά σοβαρεύουν την ψυχή, σπρώχνοντάς την παράλληλα σε μια γνήσια, καρδιακή προσευχή…
 
3. Πότε ένα πράγμα είναι πραγματικό πρόβλημα
Πότε όμως ένα πράγμα, ένα συμβάν θεωρείται όντως πρόβλημα;
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:
Αν ένα γεγονός, μια κατάσταση, ένα “πρόβλημα” σού προκαλεί λύπη, αθυμία, απογοήτευση, ακηδία, απελπισία… — εάν εξαιτίας αυτού χάνεις την θέρμη της πίστεώς σου, χάνεις την καλή πνευματική σου κατάσταση, τότε, ναι -πίστεψέ με- τότε έχουμε πραγματικό πρόβλημα!!!
Αντίθετα, αν τα πιο πάνω κακά απουσιάζουν, και εσύ διατηρείς την καλή σου πνευματική κατάσταση, πίστη και ευεξία στα πνευματικά, τότε, ναι, πιστέψτε με, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα!!!
Γιατί, όντως πρόβλημα αληθινό και πραγματικό είναι οι πιο πάνω κακές επιπτώσεις που ανέφερα και όχι αυτό καθ’ εαυτό το “πρόβλημα” που τις προκάλεσε.
 
Με καταλαβαίνετε;
Αν λοιπόν εσύ αυτό θεωρείς ως πραγματικό σου πρόβλημα και το ομολογήσεις στον Κύριο και από αυτό ζητείς και παρακαλείς να απαλλαγείς (από τις πιο πάνω δηλ. κακές επιπτώσεις που ανάφερα), τότε -νάσαι σίγουρος- πως όλα θ’ αλλάξουν, και μέσα σου και γύρω σου, ακόμα και αυτό το νομιζόμενο “πρόβλημα” θα πάρει άλλη όψη και θα εξαφανιστεί!
Αν κατάλαβες τα πιο πάνω, θα μπορέσεις να καταλάβεις και ποιο είναι το μυστικό των αγίων Μαρτύρων που υπέμεναν με απάθεια και χαρά τα ποικίλα βασανιστήρια…
Τότε θα μπορέσεις να καταλάβεις και τον ιερό Χρυσόστομο που χαιρόταν στην κακοπάθεια της εξορίας του, την οποία και μεταχειριζόταν προς κοινή ωφέλεια και πνευματική εργασία και δραστηριότητα…
Τότε θα μπορέσεις να καταλάβεις τα χρυσά του λόγια:
«Ουδέν κακόν εν τω κόσμω, ει μη μόνον η αμαρτία»…
 
Β) Πως πρακτικά αντιμετοπίζουμε ένα πρόβλημα
 
1. Βάλε χαμόγελο και ευχή, και όχι άγχος που υποβόσκει
Μέσα στις μέριμνές σου, τις ανησυχίες σου, τα προβλήματά σου, τα άγχη σου, τις απανωτές αναποδιές…, βάλε ένα χαμόγελο!!!
Να δεις πώς και πόσο θα αλλάξει η ατμόσφαιρα!
Ακόμη αν βάλεις και λίγη Ευχή…, δεν έχω λόγια να πω, τι “αέρα” θα λάβεις!
Πώς θα “σηκώσεις κεφάλι”, που λέμε.
Σου παρουσιάστηκε, λοιπόν, κάποιο πρόβλημα και μέσα σου αγχώθηκες ή -έστω- έχασες την καλή σου διάθεση;
Μην το αφήσεις να υποβόσκει μέσα σου (το άγχος δηλ. ή η ανησυχία ή η ενδόμυχη λύπη!).
Γιατί αυτό θα σε επηρεάσει και πνευματικά. Αντίθετα, κάνε όπως περίγραψα πιο πάνω…
 
2. Ηρεμία και νηφαλιότητα, χωρίς βιασύνη
 
Βρίσκεσαι σε μια δυσκολία και απορείς επί του πρακτέου;
Εάν μεν είναι εξώφθαλμη η απάντηση, ναι, κάνε την και μην χρονοτριβείς!
Αν όμως, δεν έχεις πληροφορία περί τούτου, άφησε το πρόβλημα προσωρινά (αν μπορείς) και κάνε κάτι άλλο…
Κάνε λίγη προσευχή… Οπότε θα καθαρίσει και ο νους σου αλλά και θα φωτίσει και ο καλός Θεός!
Μην βιάζεσαι ενίοτε να δώσεις άμεση λύση σ’ ένα σου πρόβλημα.
Άφησέ το λίγο, να καθαρίσει, όπως είπα, ο νους σου, και τότε επανέρχεσαι.
Πρόσεχε, επίσης, μπροστά σε μια δυσκολία, να μην τα χάσεις και να μην βιαστείς να βγάλεις βεβιασμένα συμπεράσματα!
Αντίθετα, άφησε τα πράγματα να κατασταλάξουν… και τότε αποφασίζεις περί του πρακτέου.
Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να προχωρήσεις σε λάθος ενέργειες!
Ποτέ, λοιπόν, να μην ενεργούμε βιαστικά και/ή υστερικά· αλλά πάντοτε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα ήρεμα και με νηφαλιότητα…
 
3. Η πρόνοια του Θεού μέσα από τα εμπόδια
Αν σου προκύψει κάποιο εμπόδιο… και έρθουν τα πράγματα διαφορετικά από ό,τι τα λογάριαζες, μην δυσανασχετήσεις!
Γιατί, η πρόνοια του Θεού μπορεί να θέλει να σε φυλάξει από κάτι κακό ή δυσάρεστο που θα προξενείτο — αν, δηλαδή, τελικά τα πράγματα γίνονταν όπως τα περίμενες και/ή τα ήθελες…
Ούτε πάλι να θυμώσεις αν κάτι πάει στραβά… Ο θυμός ποτέ δεν μας προξενεί καλό!
Όλα, λοιπόν, αδελφοί μου, έχουν κάποιο σκοπό, γι’ αυτό και ας εκμεταλλευόμαστε την κάθε περίσταση για την πνευματική μας ωφέλεια και οικοδομή…
 
4. Όταν κάτι μας χαλά την διάθεση
Όταν, πάλιν, κάτι σε “ρίχνει” ψυχολογικά· ή σου χαλά την διάθεσή σου, να ξέρεις ότι: ή είναι ψέμα ή δεν κάνεις την σωστή αντιμετώπιση που χρειάζεται.
Άλλαξε, λοιπόν, τον τρόπο αντιμετώπισής σου…
Αν δεν ξέρεις τι και πώς… τότε, πρώτο σου βήμα -όταν βλέπεις να “πέφτει” η διάθεσή σου- είναι να μην ασχοληθείς προς το παρόν με το πρόβλημα· αντ’ αυτού, ασχολήσου με κάτι άλλο, με κάτι το πνευματικό…
Όταν επανέλθει (και εξακολουθεί να σε “ρίχνει”), κάνε και πάλιν το ίδιο… Και πάλιν… και πάλιν…
Και ο καλός Θεός, βλέποντας την καλή και συνετή σου στάση, θα σε φωτίσει και θα σε ελεήσει…
 
 Γ) Πως, μπροστά σε ένα πρόβλημα, να καταφεύγουμε στην προσευχή.
 
1. Σταματάμε να το σκεφτόμαστε και προσευχόμαστε
Σε περικύκλωσαν τα προβλήματα;
Δεν βρίσκεις άκρη, “φως στην σήραγγα”, που λέμε, όποθεν κι αν δεις το πρόβλημά σου;
Σταμάτα να το σκέφτεσαι!!!
Μην βιαστείς να βγάλεις, σ’ αυτή την κατάσταση, συμπεράσματα, γιατί θα είναι λανθασμένα!
Αντίθετα, προσευχήσου!
Όμως, για να μπορέσεις να προσευχηθείς, σ’ αυτή την κατάσταση, θα πρέπει να σταματήσεις, όπως είπα, να σκέφτεσαι το πρόβλημά σου…
Αντ’ αυτού, άρχισε να λες την Ευχή…
Όταν έτσι βρεις τον εαυτό σου, την ψυχική γαλήνη σου, τότε δες με νηφαλιότητα αυτό που σε απασχολεί…
Παρουσιάστηκε, λοιπόν, πρόβλημα;
Αμέσως κατάφυγε στην προσευχή!
Και -νάσαι σίγουρος- πως το πρόβλημα θα τακτοποιηθεί!
 
Αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και δεν τα καταφέρνεις να το λύσεις;
Σταμάτα για λίγο την προσπάθειά σου, πες ένα λόγο προσευχής στον Κύριο και συνέχισε την προσπάθειά σου…
Δεν έχει, παρά να επιλυθεί το πρόβλημά σου!
Και να θυμάσαι:
Όταν προσευχηθείς στον Θεό για ένα σου πρόβλημα, να σταματάς πλέον να ανησυχείς και να το σκέφτεσαι…
 
2. Η προσευχή της πίστης μέσα στην αδυναμία μας
Εάν η λύπη σε πλακώνει. Εάν ανησυχείς για κάτι, μήπως δεν θα έχει καλή έκβαση κ.λπ…
Εάν δεν βλέπεις λύση στο πρόβλημά σου… Κατάφυγε στην προσευχή.
Είναι πιο κατάλληλο τότε το περιβάλλον για καρδιακή προσευχή.
Πες με πίστη τα πιο κάτω:
«Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, ανθρωπίνως δεν βλέπω να υπάρχει λύση στο πρόβλημά μου.
Πιστεύω όμως, Κύριε, ότι για Σένα υπάρχει λύση· γι’ αυτό και δεν ταράζομαι, αλλά προχωρώ κανονικά την πνευματική μου ζωή με πίστη, ειρήνη, αγάπη και προσευχή, περιμένοντας την δική Σου λύση. Σ’ ευχαριστώ.»
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»
Και ακόμη:
«Θεέ μου, εκεί που σταματά η αδυναμία μου, ξεκινά η παντοδυναμία Σου! Βοήθα με, σε παρακαλώ, τον αδύναμο!»
Προσεύχου με πίστη, ότι όσα λες γίνονται…, και ο καλός Θεός θα σου δώσει αυτό που ζητάς, με τον καλύτερο τρόπο και με το αποτέλεσμα που Αυτός θα κρίνει, ως το καλύτερο για σένα, σε σημείο που αν το ήξερες… αυτό θα Του ζητούσες!!!
Ο Κύριος είπε: «Όλα όσα ζητάτε στην προσευχή σας, να πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε και θα σας δοθούν» (Μάρκ. 11:24).
 
3. Όταν κάνουμε λάθος
Έκανες κάποιο λάθος και ανησυχείς; Πες του Θεού:
“Θεέ μου· εγώ σαν άνθρωπος τα έκαμα θάλασσα, Εσύ σαν Θεός διόρθωσέ τα, σε παρακαλώ! Σε ευχαριστώ!”
Και συνέχισε κανονικά, χωρίς ανησυχία, τον αγώνα σου… Γι’ αυτό:
«Λέγε συνεχώς την Ευχή και μην ενοχλείσαι από τίποτε.
Η Ευχή θα τακτοποιήσει το κάθε τι, ακόμα και αυτό που σε απασχολεί».
 
4. Να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας με τον Θεό
Γιατί θέλεις μόνος σου(!!!) να λύσεις το πρόβλημά σου και δεν το μοιράζεσαι με τον Θεό;
Γιατί βασανιζόμαστε άδικα, κάποτε, αδελφοί μου…
Γι’ αυτό και πολλές φορές πάμε στην Εκκλησία και δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε…
Γιατί πολλά από τα προβλήματά μας μάς απασχολούν σε τέτοιο βαθμό, που μας αγχώνουν, τόσο ώστε να βρίσκουν αυτά τόπο και μέσα στην Εκκλησία, την ώρα της Ακολουθίας!
Και αυτό, γιατί, όπως είπα, δεν μάθαμε να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας με τον Θεό, αλλά θέλουμε να τα λύνουμε μόνοι μας…
Για να καταφέρεις βέβαια αυτό χρειάζεται πίστη! Όμως είναι η πίστη, αδελφοί μου, που τελικά μας σώζει και όχι η δική μας εξυπνάδα (Ματθ. 9:22· Λουκ. 7:50· Λουκ. 8:48· Εβρ. 11:6).
Ας μάθουμε, λοιπόν, το κάθε τι να το αναφέρουμε με πίστη, απλότητα και εμπιστοσύνη στον Θεό-Πατέρα μας, όντες βέβαιοι ότι στο τέλος θα μας βγάλει από τα όποια “αδιέξοδά” μας…
 
5. Ποιο κυριαρχεί στην καρδιά μας, ο Θεός ή τα προβλήματά μας;
Ποιο κυριαρχεί μέσα στην καρδιά σου;
Ο Θεός ή τα προβλήματά σου;
Αν είναι τα προβλήματά σου, τότε χάνεται η επαφή σου με τον Θεό…
Αν είναι ο Θεός, τότε χάνονται τα προβλήματά σου…
 
΄Ωρα, λοιπόν, αδελφοί μου, για δυο λόγια προσευχής:
«Χριστέ μου, Παναγία μου, σίγουρα δεν θέλετε να χάσω στα πνευματικά!
Άρα:
Αφήνω κατά μέρος το πρόβλημά μου (αφού με ρίχνει πνευματικά) και γι’ αυτό, αναλάβετέ το εσείς!
Δεν θα χάσω εγώ τα πνευματικά, εξαιτίας των υλικών.
Εγώ, λοιπόν, τα πνευματικά μου και εσείς τα υλικά μου!»
Οπότε, με την προσευχή αυτή, επιτυγχάνονται 3 πράγματα:
 
α) Άφησες με πίστη το πρόβλημα… και δεν σε απασχολεί πλέον ούτε σε ανησυχεί!
β) Ηρέμησες και επανεύρες την πνευματική σου φόρμα και ευδιαθεσία! Και
γ) Σύντομα θα δεις να τακτοποιείται και το θέμα σου! (Αυτό θα πει να έχεις “μέσο”!)
Συμβαίνει ενίοτε, αδελφοί μου, στην πορεία μας να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, μην γνωρίζοντας πώς ή τι να ενεργήσουμε… Ας μην τα χάνουμε!
Ας αφήσουμε με εμπιστοσύνη τα πράγματα στον Θεό και Εκείνος θα δείξει…, με τον τρόπο που η άπειρος Σοφία Του γνωρίζει!
Και εις καιρόν “αλύτου” προβλήματος, λέγε με πίστη:
«Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, αυτή την στιγμή το “θέμα”μου δεν είναι το πρόβλημα που ξαφνικά μου παρουσιάστηκε, αλλά το ότι εξαιτίας αυτού έπεσε ο πνευματικός μου τόνος, η πνευματική μου χαρά, η θέρμη και ο πνευματικός μου ζήλος… Διόρθωσέ μου αυτά και δεν θα έχω κανένα, μα κανένα θέμα με το συγκεκριμένο πρόβλημα.»
 
6. Το «χαρτάκι» στην Παναγία!
Έχεις κάποια θέματα-προβλήματα, που σε απασχολούν… και δεν μπορείς να προσευχηθείς με απερίσπαστο νου; Κάνε αυτό που θα σου πω:
α) Γράψε σε ένα χαρτάκι μονολεκτικά το κάθε σου θέμα.
β) Δείξε το χαρτάκι αυτό στην Παναγία και πες της: “Παναγία μου, έχω αυτά τα θέματα· να τα έχεις υπόψη σου, σε παρακαλώ!“
Και πλέον μην αφήσεις αυτά να σε απασχολούν… (εννοώ να σε ανησυχούν!) Περίμενε μόνο την επίλυσή τους…
Στην πορεία, κάθε ένα σου θέμα που τακτοποιείται, διάγραφέ το, και δείχνε το χαρτάκι με την διαγραφή στην Παναγία, ενημερώνοντάς την γι’ αυτό.
Αν, πάλι, παρουσιαστεί ένα νέο πρόβλημα, γράψε το και αυτό και πες της Μητέρας μας, “Παναγία μου, έχω και αυτό το θέμα… Σε ευχαριστώ!” Και ούτω καθεξής… Η Παναγία μας δεν θα αργήσει να ανταποκριθεί…
Μόνο να κρατάς και να διατηρείς την ευχαριστιακή σου διάθεση και ευθυμία ακέραιη, και τον αγωνιστικό σου ζήλο αμείωτο…
 
7. Τόσο στις επιτυχίες, όσο και στις αποτυχίες να καταφεύγουμε στον Θεό
Συνήθως, εμείς οι άνθρωποι πιο εύκολα καταφεύγουμε στον Θεό, όταν έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα· αντίθετα, όταν έχουμε μια επιτυχία, την αποδίδουμε σ’ εμάς ή/και δεν καταφεύγουμε καθόλου στον Παντοδύναμο!
Γι’ αυτό, πολλές φορές το λέω, πως η επιτυχία, η χαρά, τα “όλα βολικά”, είναι μεγαλύτερος πειρασμός από τις θλίψεις….
Ας βάλουμε τα πράγματα στην σωστή τους θέση:
Πρώτον, πρέπει να γνωρίζουμε πως ό,τι καλό κάνουμε ή σκεπτόμαστε, αυτό ανήκει και οφείλεται στον Θεό!
«Γιατί, ο Θεός είναι Αυτός που ενεργεί μέσα σας και το θέλειν και το πράττειν», καθώς λέγει και ο Απόστολος Παύλος (Φιλιπ. 2:13).
Και αλλού, ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέει:
«Μην πλανάστε, αγαπητοί μου αδελφοί· κάθε αγαθή δόση και κάθε τέλειο δώρο έρχεται από ψηλά και κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων» (Ιακ. 1:17).
Και τανάπαλιν, ό,τι κακό ή λάθη κάνουμε, αυτά είναι δικά μας!
Λέει και πάλιν ο αδελφόθεος Ιάκωβος:
«Κανείς όταν πειράζεται ας μην λέει ότι από τον Θεό πειράζομαι…· γιατί, ο καθένας πειράζεται όταν παρασύρεται και δελεάζεται από την δική του επιθυμία· έπειτα η επιθυμία του αυτή, όταν συλλάβει, γεννά την αμαρτία, και η αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, φέρνει τον θάνατο» (πρώτα τον πνευματικό και έπειτα τον σωματικό) (Ιακ. 1:13-15).
 
Άρα, λοιπόν, εκείνο που θέλω να καταλήξω, είναι ότι θα έπρεπε εμείς περισσότερο να καταφεύγουμε στον Θεό στις επιτυχίες και/ή στα καλά μας κατορθώματα και επιτεύγματα (αφού σ’ Αυτόν ανήκουν όλα τα καλά)­ ̶ ­­στα δε κακά μας να βρίσκουμε την αιτία στους εαυτούς μας, ως πρωταίτιους των κακών.
Ακόμα, θα έλεγα, και στα καλά μας και στα κακά μας, και στις δόξες μας και στις θλίψεις μας, και στις επιτυχίες μας και στις αποτυχίες μας, εν παντί πράγματι και εν παντί καιρώ, να καταφεύγουμε στον Πατέρα μας Θεό, τον Θεό των φώτων και των δώρων…
Τέλος,
8. Η Ευχή του Ιησού, ο καλύτερος τρόπος καταφυγής στον Θεό
«Αντί να σκέφτεσαι πολλά, να προσεύχεσαι πολλά…»
Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως με την Ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».
Η πιο πάνω συμβουλή έρχεται να καλύψει όλες τις πτυχές, όλα τα προβλήματα και τις ανησυχίες, αλλά και την πνευματική μας πρόοδο και πορεία στην καθημερινή μας ζωή…
Και ο καλύτερος τρόπος καταφυγής στον Θεό είναι με την Ευχή του Ιησού:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

https://leimwnas.blogspot.com/

Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τόν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καί ἀδύνατο, ὥστε νά μήν μπορῆ νά κάνη κάτι οὐσιαστικό μέ τίς δικές του δυνάμεις.




 «Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.
 Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα συζητοῦσαν μὲ τὸν Θεόν, τὸν ἐρωτοῦσαν αὐτοί, ἀπαντοῦσε Ἐκεῖνος, τοὺς καλοῦσε ὁ Θεός, καὶ φθάσαμε τώρα στὸ σημεῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἐνθυμούμεθα τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὄχι νὰ τὸν δοῦμε.
 Φθάσαμε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συγκρατήσωμε ἕναν λογισμό μας, τὸ μῖσος καὶ τὴν κακία μας.
 Εἴμεθα ὑποχείριοι αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, εἴμεθα ἐγκλωβισμένοι σὲ αὐτήν, σὰν τὰ πουλάκια στὰ κλουβιά τους.»

 Γ. Αιμιλιανός  Σιμωνοπετρίτης
https://leimwnas.blogspot.com/

Τέσσερα σημεία που αξίζει να προσέξουμε σχετικά με τον Απόστολο Ματθαίο




Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι, στην περίπτωση του Αγίου Ματθαίου, υπάρχουν τέσσερα στοιχεία που αξίζουν προσοχής.
Το πρώτο είναι η προθυμία του να υπακούσει· διότι, μόλις τον κάλεσε ο Χριστός, εγκατέλειψε αμέσως το τελωνείο του —αφήνοντας τους λογαριασμούς των φόρων ημιτελείς, χωρίς να φοβηθεί τους προϊσταμένους του— και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Χριστό. Αυτή η άμεση υπακοή στάθηκε αφορμή για πλάνη σε ορισμένους, όπως αναφέρει ο Ιερώνυμος στο υπόμνημά του στο συγκεκριμένο χωρίο του Ευαγγελίου: «Ο Πορφύριος και ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός βλέπουν σε αυτό είτε την άγνοια ενός ψευδόμενου χρονικογράφου, είτε την αφροσύνη εκείνων που ακολούθησαν τον Σωτήρα τόσο πρόθυμα —σαν να πήγαν πίσω από τον πρώτο τυχόντα που τους κάλεσε, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο». Όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Απόστολοι, προτού πιστέψουν σε Αυτόν, είχαν ήδη δει τα πολλά σημεία της δύναμής Του που προηγούνταν της παρουσίας Του. Και, βεβαίως, η ίδια η λαμπρότητα και το μεγαλείο της κρυμμένης Θεότητάς Του —που ακτινοβολούσαν ακόμη και μέσα από το ανθρώπινο πρόσωπό Του— ήταν αρκετά για να τους ελκύσουν από την πρώτη κιόλας στιγμή που Τον αντίκρισαν. Διότι, αν ο μαγνήτης έχει τη δύναμη να έλκει δαχτυλίδια και κομμάτια σιδήρου, πόσο μάλλον μπορεί ο Κύριος όλης της κτίσης να ελκύσει κοντά Του όποιους Εκείνος θελήσει!». Αυτά αναφέρει ο Ιερώνυμος.
Η δεύτερη αρετή είναι η γενναιοδωρία του, χάρη στην οποία παρέθεσε ένα μεγάλο δείπνο στον Χριστό, μέσα στο σπίτι του. Το δείπνο ήταν σπουδαίο —όχι τόσο λόγω της πολυτέλειας των ετοιμασιών, όσο για τους εξής λόγους: πρώτον, λόγω της προαίρεσης και της πρόθεσης του Ματθαίου, ο οποίος υποδέχθηκε τον Κύριο με μεγάλη αγάπη και πόθο· δεύτερον, λόγω του μυστηρίου που εμπεριέχεται, το οποίο εξηγείται στο σχόλιο για τον Άγιο Λουκά: «Όποιος υποδέχεται τον Χριστό στα ενδότερα της ψυχής του, γεμίζει από τη γλυκύτητα των άφθονων πνευματικών απολαύσεων»· τρίτον, λόγω των διδασκαλιών του Χριστού κατά τη διάρκεια εκείνης της συνάθροισης, όπως: «Έλεος θέλω και όχι θυσία» και «οι υγιείς δεν έχουν ανάγκη ιατρού, αλλά οι ασθενείς»· και τέταρτον, λόγω των προσκεκλημένων, δηλαδή του Χριστού και των μαθητών Του.
Η τρίτη αρετή είναι η ταπεινοφροσύνη του, η οποία εκδηλώνεται με διπλό τρόπο. Καταρχάς, ο ίδιος ο Ματθαίος ομολογεί ότι υπήρξε τελώνης. Οι άλλοι ευαγγελιστές, όπως αναφέρει το σχόλιο, δεν κατέγραψαν το κοινό όνομα, από σεβασμό και τιμή που αρμόζουν σε έναν ευαγγελιστή. Εκείνος όμως —καθώς ο δίκαιος άνθρωπος είναι ο πρώτος που κατηγορεί τον εαυτό του— αποκαλεί τον εαυτό του Ματθαίο και τελώνη, θέλοντας να δείξει ότι κανείς από όσους μετανοούν δεν πρέπει να αμφιβάλλει για τη σωτηρία του, αφού ένας τελώνης μπόρεσε ξαφνικά να γίνει απόστολος και ευαγγελιστής. Δεύτερον, υπέμεινε τις ύβρεις με καρτερία. Διότι, όταν οι Φαρισαίοι γόγγυζαν επειδή ο Χριστός πήγε κοντά σε έναν αμαρτωλό άνθρωπο, εκείνος θα μπορούσε δικαίως να τους απαντήσει: «Εσείς είστε οι άθλιοι και αμαρτωλοί, εσείς που, θεωρώντας τους εαυτούς σας δίκαιους, αποφεύγετε τον ιατρό! Ενώ εγώ δεν μπορώ πλέον να αποκαλούμαι αμαρτωλός, αφού κατέφυγα στον ιατρό της σωτηρίας και δεν Του κρύβω τις πληγές μου!»
Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε τη μεγάλη τιμή που αποδίδεται στο Ευαγγέλιό του εντός της Εκκλησίας, καθώς αναγιγνώσκεται συχνότερα από τα άλλα Ευαγγέλια —όπως ακριβώς οι Ψαλμοί του Δαβίδ και οι Επιστολές του Αγίου Παύλου απαγγέλλονται συχνότερα από τα υπόλοιπα ιερά κείμενα. Ο λόγος είναι ο εξής: Ο Άγιος Ιάκωβος αναφέρει ότι υπάρχουν τρία είδη αμαρτίας: η υπερηφάνεια, η λαγνεία και η φιλαργυρία. Ο Σαούλ —που έλαβε το όνομά του από τον υπερήφανο βασιλιά Σαούλ— υπέπεσε στην αμαρτία της υπερηφάνειας, όταν καταδίωκε την Εκκλησία του Θεού πέρα ​​από κάθε μέτρο. Ο Δαβίδ υπέπεσε στην αμαρτία της λαγνείας, όταν όχι μόνο διέπραξε μοιχεία, αλλά, εξαιτίας αυτής, αφαίρεσε και τη ζωή του πιο πιστού του στρατιώτη, του Ουρία. Ο Ματθαίος υπέπεσε στην αμαρτία της φιλαργυρίας, λόγω της ακόρεστης επιθυμίας του για αισχροκέρδεια, καθώς υπηρετούσε ως τελώνης. Το τελωνείο —ή «τελωνείον», όπως αναφέρει ο Ισίδωρος— είναι ένας χώρος σε λιμάνι, όπου τα πλοία και οι ναυτικοί καταβάλλουν τέλη για τα εμπορεύματά τους. Αυτά τα τέλη, σύμφωνα με τον Βέδα, ονομάζονται «τέλος» στα ελληνικά και «vectigal» στα λατινικά. Αυτοί οι τρεις άνδρες, λοιπόν, ήταν αμαρτωλοί. Ωστόσο, η μετάνοιά τους ήταν τόσο ευάρεστη στον Κύριο, ώστε Εκείνος όχι μόνο τους συγχώρησε, αλλά και τους περιέβαλε με τα δώρα Του σε ακόμη μεγαλύτερη αφθονία. Από τον πιο σκληρό διώκτη έκανε έναν πιστό κήρυκα, από τον μοιχό και φονιά έκανε έναν προφήτη και ψαλμωδό, από τον φιλάργυρο και τον κυνηγό του χρήματος έκανε έναν απόστολο και ευαγγελιστή. Γι’ αυτόν τον λόγο, τα λόγια αυτών των τριών διαβάζονται σε εμάς συχνότερα, ώστε κανείς από όσους επιθυμούν να μετανοήσουν να μην απελπίζεται για τη συγχώρηση, εφόσον η χάρη επιτέλεσε τέτοια θαύματα σε τόσο μεγάλους αμαρτωλούς.

Του Ιάκωβου της Βοραγίνης
Από το έργο «Ο Χρυσός Θρύλος» (The Golden Legend) του Ιάκωβου της Βοραγίνης, σε μετάφραση και διασκευή των Ryan, Granger και Helmut Ripperger. (Arno Press: Longmans, Green & Co) 1941, σσ. 561-566.
https://leimwnas.blogspot.com/

Φοβερό πράγμα η ζήλια



 Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε διάβολο

Οφθονερός άνθρωπος είναι χειρότερος από τον δαίμονα. Φοβερό πράγμα η ζήλια! Ποιο άλλο πάθος είναι χειρότερο απ’ αυτό; Δεν θα κάνει λάθος όποιος θα ονομάσει το φθόνο, γέννημα του διαβόλου.Φοβερό πράγμα η ζήλιαΤο να φθονείς κάποιον είναι χειρότερο, από το να τον εχθρεύεσαι. Διότι εκείνος που είναι εχθρός μας, όταν λείψει η αιτία που δημιούργησε την έχθρα, το μίσος εξαφανίζεται. Ενώ ο φθονερός άνθρωπος, ποτέ δεν είναι δυνατόν να γίνει αληθινός φίλος. Ο εχθρός μας δείχνει φανερά την έχθρα του, ενώ ο φθονερός άνθρωπος την διατηρεί κρυφή. Και ο μεν εχθρός, πολλές φορές έχει δικαιολογημένη αφορμή για την εχθρότητά του, ενώ ο φθονερός, έχει μόνο το σατανικό πάθος του.
Το ελάττωμα του φθόνου είναι χειρότερο από την πορνεία και την μοιχεία. Και αυτό γιατί ο μοιχός απολαμβάνει κάποια ηδονή και σε μικρό χρονικό διάστημα, ολοκληρώνει την αμαρτία του, αλλά ο φθονερός ουδέποτε σταματά την αμαρτία του, αφού εξακολουθεί να πράττει συνέχεια αυτήν.Φοβερό πράγμα η ζήλια. Μ’ αυτό το πάθος, κατέστρεψε ο Κάϊν τον εαυτόν του και πριν απ’ αυτόν ο διάβολος κατέστρεψε τον πατέρα του Κάϊν (τον Αδάμ). Και ο Σαούλ δέχτηκε τον πονηρό διάβολο του φθόνου κατά της ψυχής του. Ο φθόνος τον έκανε να ζηλεύει τον γιατρό του (τον Δβίδ που τον ψυχαγωγούσε). Τόσο μεγάλο κακό είναι η ζήλια! Και όταν ο Δαβίδ σώθηκε, προτιμούσε να πεθάνει, παρά να δει να χαίρεται εκείνος που ...τον έσωσε. Ποιο άλλο πάθος είναι χειρότερο απ’ αυτό; Δεν θα κάνει λάθος όποιος θα ονομάσει το φθόνο, γέννημα του διαβόλου.Ο φθονερός άνθρωπος είναι χειρότερος από τον δαίμονα. Ο δαίμονας φθονεί μεν, αλλά φθονεί ανθρώπους, κανένα όμως δαίμονα, ενώ εσύ άνθρωπε, φθονείς ανθρώπους και πολεμείς πλάσματα της ίδια φυλής, πράγμα που δεν κάνει ούτε ο δαίμονας… Και ποια συγχώρεση θα έχεις;Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε διάβολο. Τον μετατρέπει σε άγριο δαίμονα. Από φθόνο έγινε ο πρώτος φόνος. Τίποτα πιο ολέθριο δεν τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων, από το πάθος του φθόνου, που πολύ λίγο κακό κάνει στους άλλους, αφού το μεγαλύτερο κακό το παθαίνει, πρώτα αυτός που φθονεί.Τέτοιο πράγμα είναι ο φθόνος: Κάνει παράφρονες εκείνους που καταλαμβάνει, ώστε να μην κατανοούν, ούτε όσα λένε.Προτιμότερο να έχει κανείς φίδι στα σπλάχνα του, παρά να έχει ζήλια, που σύρεται μέσα του. Το μεν φίδι, πολλές φορές μπορεί να το ξεράσει με την βοήθεια φαρμάκων. Ο φθόνος όμως, δεν σύρεται μέσα στα σπλάχνα μας, αλλά φωλιάζει στα βάθη της ψυχής μας και είναι πάθος, που δύσκολα εξαλείφεται… 
 Βγάλε από την καρδιά σου την πηγή του φθόνου και έβγαλες τον ποταμό όλων των κακών. Κόψε τη ρίζα και κατέστρεψες ταυτόχρονα και τον καρπό.Κανείς δεν φθονείται τόσο πολύ, όσο ο πλούσιος.Το να μην εμποδίζεις εκείνον που πρόκειται να πέσει, είναι δείγμα αναισθησίας. Το να ρίχνεις κάτω εκείνον που στέκεται όρθιος, είναι δείγμα φθόνου.Είναι ευκολότερο να συμπονάς στον πόνο του άλλου, παρά να χαίρεσαι μαζί του για τη χαρά του.Δεν είναι δυνατόν να κατηγορεί, εκείνος που δεν φθονεί.Τα άγρια θηρία, τότε επιτίθενται εναντίον μας, όταν πεινούν ή εμείς τα ερεθίζουμε. Ενώ οι φθονεροί άνθρωποι και όταν πολλές φορές ευεργετηθούν, επιτίθενται στους ευεργέτες τους, σαν να τους έχουν αδικήσει.Πολλές φορές το παιδί δεν υποχωρεί στις παρακλήσεις του πατέρα. Όταν όμως βλέπει άλλο παιδί συμφιλιωμένο κοντά στον πατέρα, τότε και χωρίς παράκληση του πατέρα, έρχεται στην αγκαλιά του. Ότι δεν έκανε η παράκληση, το πέτυχε η ζήλια.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομοςhttps://xristianos.gr/fovero-pragma-zilia/
Πηγή: https://adontes.blogspot.com/

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ



«Ο άγιος Ματθαίος, καθισμένος στο τελώνιο, ως φοροεισπράκτορας που ήταν, άκουσε τον Κύριο να του λέει: Ακολούθει μοι. Την ίδια ώρα σηκώθηκε και Τον ακολούθησε. Του έκανε μεγάλη φιλοξενία στο σπίτι του, όπως λέει το ευαγγέλιο, και συναριθμήθηκε στους αποστόλους. Αυτός, αφού δέχτηκε τη δύναμη του αγίου Πνεύματος και έμαθε τα θεία, συνέγραψε το κατ’  αυτόν ευαγγέλιο και το έστειλε στους Ιουδαίους. Δίδαξε τους Πάρθους και τους Μήδους, ίδρυσε Εκκλησία, κι αφού έκανε πολλά θαύματα, ύστερα τελειώθηκε διά πυρός από τους απίστους».
Ο άγιος Θεοφάνης, ο υμνογράφος της ακολουθίας του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Ματθαίου, σε δύο κυρίως σημεία επικεντρώνει την προσοχή μας μέσα από τους ύμνους του γι’  αυτόν: πρώτον, στο γεγονός της κλήσεώς του από τον Κύριο, ώστε από τελώνης να γίνει απόστολος, δεύτερον, στη συγγραφή του ευαγγελίου του. Προκειμένου να κατανοήσει κανείς τη σημασία της μεταστροφής αυτής, θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο όρος «τελώνης» την εποχή εκείνη ήταν ταυτόσημος με τον όρο «αμαρτωλός». Κι αυτό  διότι οι τελώνες ήταν εκείνοι, που νοικιάζοντας τους φόρους που είχαν επιβάλει στους Ιουδαίους οι κυρίαρχοι Ρωμαίοι, τους απαιτούσαν έπειτα πολλαπλασίως. Θεωρούνταν λοιπόν ως εκείνοι που «ρουφούσαν» κυριολεκτικά το αίμα του λαού, λόγω της μεγάλης αδικίας τους. Επ’ αυτού μάλιστα έχει καταγραφεί και το εξής περιστατικό, που φανερώνει πολύ άμεσα την αμαρτωλότητα των τελωνών: κάποιος τελώνης που πήγε να εισπράξει τους φόρους από έναν πτωχό Ιουδαίο, διεπίστωσε ότι αυτός είχε πεθάνει προ ολίγων ημερών. Τι έκανε λοιπόν; Προκειμένου να εκβιάσει την πληρωμή από τους συγγενείς του αποθανόντος, ξέθαψε το πτώμα και άρχισε να το μαστιγώνει. Ώστε τελώνης και αμαρτωλός ήταν όροι ταυτόσημοι.
Ο υμνογράφος λοιπόν επικεντρώνει στη μεταστροφή του Ματθαίου  («Μόλις Σε ακολούθησε, παντουργέ Κύριε, ο πανάριστος θεηγόρος Ματθαίος, άλλαξε κι έγινε ευαγγελιστής από τελώνης με την παντοκρατορική δύναμή Σου»), εξηγώντας μας όμως ότι αυτό έγινε αφενός διότι ο ίδιος ο Χριστός έδωσε αυτήν τη δύναμη, αφετέρου διότι ο Κύριος ως καρδιογνώστης είδε την ένθεη γνώμη του, παρόλη την αμαρτωλή δραστηριότητά του, και έτσι τον λύτρωσε από τον κόσμο της αδικίας - ό,τι συνέβη και με τον απόστολο Παύλο, για παράδειγμα. Κι αυτό σημαίνει: ο Κύριος προγνωρίζοντας την καλή προαίρεση του ανθρώπου, καλεί τον άνθρωπο να Τον ακολουθήσει, οπότε στη συνέχεια τον ενισχύει ποικιλοτρόπως. «Αυτός που γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, όταν είδε με τη θεία πρόγνωσή Του την ένθεη γνώση σου, απόστολε, σε λύτρωσε από τον κόσμο της αδικίας». Απόδειξη της πράγματι καλής διάθεσης του τελώνη Ματθαίου ήταν η άμεση αντίδρασή του: τα άφησε όλα, κάθε γήινη φροντίδα, και ακολούθησε με προθυμία τον Χριστό, για τον Οποίο έδωσε στο τέλος και την ίδια τη ζωή του. «Ακολούθησες με προθυμία τον Χριστό που σε καλούσε στην ουράνια μαθητεία, αφήνοντας κατά μέρος αμέσως κάθε ενασχόληση γήινης φροντίδας». Επιφανειακά, φαινόταν ένας αμαρτωλός που αδικούσε τον κόσμο. Εσωτερικά, ήταν έτοιμος να δεχτεί την κλήση του Θεού. Πόσο λανθασμένα κρίνουμε εμείς οι άνθρωποι και πόσο δίκαιη είναι η κρίση του Θεού. Γι’  αυτό και ο Κύριος μάς καλεί «μη κρίνετε κατ’  όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνατε».
Ο άγιος Ματθαίος όμως έγινε και ευαγγελιστής: «ευαγγελιστής από τελώνου γενόμενος». Είναι το δεύτερο σημείο που προβάλλει ο υμνογράφος, χρησιμοποιώντας μάλιστα και ωραιότατες εικόνες. Μας υπενθυμίζει εν πρώτοις ότι ήταν ο πρώτος που έγραψε ευαγγέλιο: στα εβραϊκά πρώτα και έπειτα με δική του μεταγραφή στα ελληνικά. «Ο πρώτος του Χριστού ευαγγέλιον γράψας». Με αποτέλεσμα, να φωτίσει όλη την υφήλιο – «πάσαν δαδουχών την υφήλιον κτίσιν» -  και να καταφωτίσει τους λαούς με τις λάμψεις του ευαγγελίου του: «και κατεφώτισας λαούς ευαγγελίου ταις επιλάμψεσι». Ο φωτισμός αυτός του κόσμου μέσω του ευαγγελίου του Ματθαίου είναι, κατά τον υμνογράφο και κατά την πίστη γενικώς της Εκκλησίας, ο φωτισμός της χάρης του αγίου Πνεύματος. Ο Ματθαίος έσκυψε μέσα στα βάθη του Πνεύματος και κατενόησε τον ακένωτο πλούτο Του. Άντλησε λοιπόν τη χάρη αυτή και τη μοίρασε σε όλους του ανθρώπους. «Εις τα βάθη του Πνεύματος διακύψας, απόστολε, πλούτον τον ακένωτον κατενόησας∙ και εξ αυτού αρυσάμενος την χάριν την άφθονον, ημίν ευαγγελικώς πάσι ταύτην διένειμας».
Δεν υπάρχει περίπτωση να μελετήσει κανείς το ευαγγέλιο του αγίου Ματθαίου και να μην αιχμαλωτιστεί από τα θεόπλοκα δίχτυα του. Αρκεί να το μελετήσει με καλή διάθεση και με πίστη. Θα διαπιστώσει ότι το Πνεύμα του Θεού που τον φώτισε, θα φωτίσει και εκείνον. Συνεπώς θα οδηγηθεί στην επίγνωση του ίδιου του Θεού, του μεγαλύτερου θησαυρού στον κόσμο τούτο. Όπως το λέει και ο υμνογράφος: «Οι πιστοί αιχμαλωτίζονται από τα θεόπλοκα δίχτυα του μαθητή Ματθαίου, και καθοδηγούνται πάντοτε προς τη δική Σου επίγνωση, ευεργέτα Κύριε». Κι ακόμη: είναι το ευαγγέλιο του Ματθαίου που τονίζει κατεξοχήν και την ημέρα της Κρίσεως, της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου - μία καταγραφή που όταν λαμβάνεται υπόψη σοβαρά, κάνει τον άνθρωπο να ξυπνάει από τη ραθυμία και να πορεύεται κατά το θέλημα του Θεού. Διότι με όριο την Κρίση του Θεού επιλέγει να σκέπτεται και να πράττει εκείνα που θα αντέξουν την ώρα αυτή: ό,τι αποτελεί πλουτισμό της ψυχής. «Ξύπνησες τις ψυχές των ραθύμων... καθώς έγινες πρώτος ευαγγελιστής στον κόσμο, γιατί τόνισες την ημέρα της Κρίσεως».

https://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα



ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Θ´ 9 - 13
9 Καὶ παράγων ὁ Ἰησοῦς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄνθρωπον καθήμενον ἐπὶ τὸ τελώνιον, Ματθαῖον λεγόμενον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. καὶ ἀναστὰς ἠκολούθησεν αὐτῷ. 10 Καὶ ἐγένετο αὐτοῦ ἀνακειμένου ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἐλθόντες συνανέκειντο τῷ Ἰησοῦ καὶ τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ. 11 καὶ ἰδόντες οἱ Φαρισαῖοι εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; 12 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες. 13 πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν, Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν· οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν.

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Θ´ 9 - 13
9 Τὸ ὅτι δὲ ἐθεράπευε καὶ τὰς ψυχὰς ὁ Κύριος, τὸ ἔδειξε καὶ πάλιν ὑστέρα ἀπὸ ὀλίγον.Σὰν ἔφυγε δηλαδὴ ἀπ’ ἐκεῖ καὶ διέβαινε πλησίον τῆς λίμνης, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ ὁ ὁποῖος τώρα ὀνομάζεται Ματθαῖος.Καὶ εἰς τὸν τελώνην αὐτὸν λέγει ὁ Ἰησοῦς· Ἀκολούθει με.Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε. 10 Καὶ συνέβη, ὅταν αὐτὸς εἶχε γείρει εἰς τὴν τράπεζαν καὶ ἔτρωγεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ματθαίου, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ ἐκάθηντο μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του. 11 Καὶ ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ Φαρισαῖοι, εἶπαν εἰς τοὺς μαθητάς του.Διατὶ ὁ Διδάσκαλός σας τρώγει μαζὶ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς; 12 Ὁ Ἰησοῦς δέ, ὅταν ἤκουσε τοὺς λόγους τούτους, εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν εἶναι καλὰ εἰς τὴν ὑγείαν τους καὶ εἶναι ἄρρωστοι. 13 Πηγαίνετε δὲ νὰ μάθετε, τί σημαίνει ἐκεῖνο, ποὺ εἶπεν ὁ προφήτης Ὡσηέ· Θέλω ἔλεος καὶ συμπάθειαν καὶ ὅχι ἐξωτερικὴν θυσίαν, ποὺ δὲν ἐμψυχώνεται ἀπὸ ἐσωτερικὴν ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ εὐσπλαγχνίαν.Ἐγὼ ἠξεύρω τι κάνω.Διότι δὲν ἦλθα ἀπὸ τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ νομίζουν τοὺς ἑαυτούς των δικαίους, ἀλλ’ ἦλθα νὰ καλέσω τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σωθοῦν.