Ο Θεός βρίσκεται παντού

Ο Θεός βρίσκεται παντού. Και σαν βρει καρδιά που δεν Του εναντιώνεται, καρδιά ταπεινή, μπαίνει μέσα της και τη γεμίζει χαρά.
Τόση είναι η χαρά της καρδιάς που έχει μέσα της το Θεό, ώστε κολλάει πάνω Του και δεν θέλει ποτέ να Τον αποχωριστεί. Σε καρδιά φουσκωμένη από εγωισμό δεν πλησιάζει ο Κύριος. Κι έτσι αυτή καταθλίβεται, μαραζώνει και σιγολιώνει, βυθισμένη στην άγνοια, τη λύπη και το σκοτάδι.
Όσο αμαρτωλοί κι αν είμαστε, μόλις στραφούμε με μετάνοια και πόθο προς τον Κύριο, η θύρα της καρδιάς μας ανοίγει σ’ Εκείνον. Η εσωτερική ακαθαρσία ξεχύνεται έξω, για να παραχωρήσει τη θέση της στην καθαρότητα, την αρετή, τον ίδιο το Σωτήρα, τον μεγάλο Επισκέπτη της ψυχής, τον κομιστή της χαράς, του φωτός, του ελέους.
Θείο δώρο είναι αυτή η ευλογημένη κατάσταση, όχι δικό μας κατόρθωμα. Και αφού είναι δώρο, πρέπει να ευχαριστούμε το δωρητή με ταπείνωση. Ταπείνωση! Η βάση κάθε αρετής και η προϋπόθεση της πνευματικής καρποφορίας! Έχετε ταπείνωση;
Έχετε το Θεό. Τα έχετε όλα! Δεν έχετε ταπείνωση; Τα χάνετε όλα! Να συντηρείτε, λοιπόν, στην καρδιά σας το αίσθημα της ταπεινοφροσύνης.
Η φυσική και ομαλή σχέση μας με το Θεό προϋποθέτει καρδιά έμπονη, συντετριμμένη και ολοκληρωτικά αφοσιωμένη σ’ Αυτόν, καρδιά που μυστικά αναφωνεί κάθε στιγμή: «Κύριε, εσύ τα γνωρίζεις όλα· σώσε με!». Αν παραδοθούμε στα χέρια Του, η σοφή και άγια βουλή Του θα κάνει μ’ εμάς και σ’ εμάς ό,τι είναι πρόσφορο για τη σωτηρία μας…
Το έργο της αδιάλειπτης προσευχής δεν είναι μόνο για τους ησυχαστές, αλλά για όλους τους χριστιανούς, στους οποίους ο Κύριος, μέσω του αγίου αποστόλου, παραγγέλλει: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε».
Υπάρχουν διάφορες βαθμίδες προσευχής μέχρι την αδιάλειπτη. Όλες είναι έργο του Θεού, που παρακολουθεί τις καρδιές των ανθρώπων εξίσου, ανεξάρτητα από την ιδιότητα τους ως μοναχών ή κοσμικών. Και όταν μια καρδιά, όποια κι αν είναι, στρέφεται σ’ Αυτόν, την πλησιάζει με αγάπη και ενώνεται μαζί της.
Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού; Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού;
Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας.
Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά! Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου:
Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας. Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή.
Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια.
Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε.
Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας, ψάχνει κάτι, το παραμικρό, για να μας δικαιώσει.
Θεός και συνείδηση
Αν εγκάρδια αποφασίσετε να υπακούετε πάντοτε στον Κύριο και μ’ ολόκληρη την πολιτεία σας να ευαρεστείτε Εκείνον μόνο, κι αν ύστερα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία.
Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.
Εκείνον μόνο, κι αν υστέρα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία.
Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του. Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά τη ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη.
Ας την καθαρίσουμε, λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη, και ας τη φωτίσουμε με το θείο φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από κει θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε τη συνείδησή μας στο άγιο θέλημα του Θεού.

Αγίου Θεοφάνη του Εγκλείστου
https://www.askitikon.eu/

«Τη νύχτα, ξύπνησε ξαφνικά και είδε πως την ψυχή της με ασυνήθιστο λαμπερό φως, άγιοι άγγελοι ανέβαζαν στους Ουρανούς»

Στην Αλεξάνδρεια ζούσε μία ευσεβής κοπέλα χριστιανή, η Ταϊσία, η οποία βοηθούσε τους μοναχούς, τους προερχόμενους από την έρημο στην πόλη. Τους τροφοδοτούσε με τρόφιμα, χρήματα και παρείχε άσυλο σ’ όποιον το χρειαζόταν.
Ο διάβολος ζήλεψε την ενάρετη ζωή της και της έστειλε τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι αποπλάνησαν την αθώα ψυχή της. Πέφτοντας στην ακολασία και κατόπιν σε έκκληση ηθών, διέκοψε όλες τις σχέσεις με τους ερημίτες και σταδιακά μετατράπηκε σε μία πλούσια γόησσα, η οποία παρείχε έναντι μεγάλης αμοιβής υπηρεσίες σε ασελγείς άνδρες.
Η άσχημη φήμη για την άσωτη ζωή της έφθασε μέχρι τους γέροντες, οι οποίοι κάποτε τη γνώριζαν.
Θλιμμένοι και ενθυμούμενοι την πρότερη δικαία ζωή της και τη βοήθεια, την οποία τους παρείχε, αποφάσισαν να της στείλουν έναν άγιο άνδρα, τον Ιωάννη Κολοβό, ζητώντας να πάει σ’ αυτήν και να της εξηγήσει. Ίσως οι συμβουλές του να μπορούσαν να τη σώσουν και να την αποσπάσουν από την άβυσσο της ακολασίας.
Ο άγιος, λοιπόν, γέροντας πήγε στο πλούσιο σπίτι της και κτύπησε την πόρτα. Με τον χτύπο στην πόρτα εμφανίστηκε η υπηρέτρια από την οποία ζητά να ενημερώσει την κυρία της για τον ερχομό του. Ανεβαίνοντας στο διαμέρισμα της κυρίας της, η κοπέλα είπε ότι την ζητά κάποιος γέροντας Ιωάννης.
Νομίζοντας, ότι αυτός ήρθε, όπως και οι υπόλοιποι άνδρες, του επέτρεψε την είσοδο, λέγοντας, ότι οι μοναχοί βρίσκονται στην Ερυθρά θάλασσα και μπορούν να έχουν ένα πλούσιο μαργαριτάρι, το οποίο τώρα έχει εξαιρετική τιμή.
Ο άγιος άνδρας μπήκε στο δωμάτιο της, στάθηκε, την κοίταξε και έκλαψε. Συγχισμένη και αμήχανη από το κλάμα του τον ρώτησε:
-Τι έχετε; τι συμβαίνει;
-Βλέπω, πώς στο πρόσωπο σου παίζει ο σατανάς, απήντησε ο διορατικός γέροντας.
Η δύναμη του πνεύματος που βγήκε από τα λόγια αυτού του άγιου άνδρα, τόσο τη συγκλόνισε, που βάζοντας τα κλάματα, ρώτησε:
-Πείτε, άγιε πατέρα, υπάρχει μετάνοια για κάποια σαν εμένα;
-Ναι, απήντησε αυτός, έλα μαζί μου.
Χωρίς να ενημερώσει τους υπηρέτες για το τι θα γίνει με την περιουσία της ακολούθησε τον γέροντα στην έρημο. Προχωρούσαν μία ολόκληρη ημέρα και όταν ήδη ο ήλιος είχε δύσει, ο άγιος γέροντας της έδειξε μία θέση για διανυκτέρευση, την οποία ο ίδιος είχε προετοιμάσει. Κατόπιν, αφού απομακρύνθηκε κρατώντας την πρέπουσα απόσταση, ξάπλωσε και ο ίδιος στην αμμώδη γη.
Τη νύχτα, ξύπνησε ξαφνικά και είδε πως την ψυχή της με ασυνήθιστο λαμπερό φως, άγιοι άγγελοι ανέβαζαν στους Ουρανούς.
Και μία φωνή του είπε:
-Μία ημέρα της δικής της μετάνοιας έγινε δεκτή από Εμένα περισσότερο από τη μετάνοια κάποιων άλλων σε όλη τους τη ζωή.
Τόσο απίστευτα, βαθιά ήταν η κραυγή της για μετάνοια, όταν αυτή βάδιζε στην έρημο μαζί με τον γέροντα, που το Θεϊκό Πνεύμα ευλόγησε όχι μόνο να εξαγνιστεί, αλλά και να σωθεί καλώντας την στη δόξα της ουράνιας, Αιώνιας ζωής.
Ο γέροντας ήταν συγκλονισμένος και κατάπληκτος από το όραμα. Δοξάζοντας το Θεό επέστρεψε στην έρημο, όπου διηγήθηκε στους αδελφούς του για όλες τις περιπέτειες της αγίας Ταϊσίας.
Η ασυνήθιστη αυτή ιστορία μας μιλά για την ανείπωτη Θεϊκή ευμένεια προς τον αμαρτωλό, ο οποίος με την αληθινή-βαθιά, πύρινη μετάνοια μπορεί όχι μόνο να σπάσει τα διαβολικά δίχτυα και να πάρει συγχώρηση, αλλά και να αξιωθεί δίκαιο θάνατο και να κριθεί άξιος της δόξας των Αγίων.

Από το βιβλίο: «ΑΠΟ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ – ΣΤΟ ΦΩΣ – Εξομολόγηση ενός ανθρώπου»
Αρχιμανδρίτου Ιωάννη (Κόγκαν) – Μόσχα 2010
https://www.askitikon.eu/

Μπορεί ένα βιβλίο να αλλάξει τη ζωή μας;

Κάποια φορά ταξίδευα με το Intercity Θεσσαλονίκη – Αθήνα και κατά τύχη κάθισα μαζί με έναν μοναχό.
Ήταν συμπαθέστατος και με ευρύ πνεύμα.
Εγώ, φιλοπερίεργος ων…μη έχοντας νικήσει το πνεύμα περιεργείας όπως προτείνει ο Άγιος
Εφραίμ ο Σύρος, τον ρώτησα:
-Πάτερ πως έγινες Μοναχός;
-Ο λόγος που έγινα Μοναχός ήταν ένας και μοναδικός!
Περνούσα κάποτε έξω από ένα βιβλιοπωλείο και είδα το εξώφυλλο του βιβλίου “Ωρολόγιον το Μέγα”.
Με εντυπωσίασε ο τίτλος και η εμφάνιση του βιβλίου αυτού.
Το αγόρασα και άρχισα να το διαβάζω καθημερινά.Σταδιακά τα λόγια των προσευχών με εντυπωσίασαν.Και άλλαξα την πορεία της ζωής μου.
Έγινα Μοναχός!
Ο ακηκοώς μεμαρτύρηκεν και αληθής είναι η μαρτυρία μου!

https://www.askitikon.eu/

Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;

Θυμάμαι τον γέροντα Παΐσιο που ερχόντουσαν κάποιοι άνθρωποι και του έλεγαν:
"Γέροντα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού να κάνω στη ζωή μου;
Να γίνω μοναχός ή να παντρευτώ; ή "Να πάω στην τάδε σχολή ή στην τάδε σχολή;"
Και τους έλεγε:
"Βρε, άφησε το θέλημα του Θεού τώρα..
Τι είσαι;
Ο Μωυσής είσαι για να μάθεις το θέλημα του Θεού!
Εσύ τι θέλεις, γιε μου;"
-"Ε, μα ξέρω;"
-"Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;
Αφού το δικό σου θέλημα και δεν το ξέρεις, δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, τι ψάχνεις το θέλημα του Θεού τώρα;Ε, τι θα σου πει και ο Θεός;
Αφού ό,τι και να σου πει πάλι δεν θα ξέρεις τι να κάνεις.
Εύρε, γιε μου, εσύ τι θέλεις, τι θέλεις να κάνεις. Θέλεις να γίνεις ταξιτζής;
Πήγαινε γίνε ταξιτζής αλλά γίνε ένας άγιος ταξιτζής!
Θες να γίνεις βοσκός;
Να πας να γίνεις βοσκός. Αλλά να γίνεις ένας άγιος βοσκός!
Θες να γίνεις αστυνομικός; Γίνε αστυνομικός, γίνε άγιος αστυνομικός!
Γίνε ό,τι θέλεις φτάνει να αγιάσεις το επάγγελμά σου!"
Αυτή ήταν η συμβουλή του γέροντα.
Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί σήμερα οι πιο πολλοί άνθρωποι κάνουν πράγματα που δεν θέλουν να κάνουν.
Γι'αυτό και κουράζονται στις δουλειές τους και νευριάζουν και τους φταίνε τα ρούχα τους και καρτερούν να'ρθει η μέρα να κλείσει η δουλειά τους και να πάνε σπίτι τους.
Γι' αυτό και είμαστε κατακουρασμένοι. Διότι δεν μας μαθαίνουν να κάνουμε εκείνο που αγαπούμε. Ή, τουλάχιστον, αφού δεν μας έβαλαν απ' την αρχή να κάνουμε εκείνο που αγαπούμε, ας αγαπήσουμε αυτό που κάνουμε!
Έλεγε ο γέροντας Παΐσιος:
"Εύρε τρόπο να αγαπήσεις αυτό που κάνεις! Αφού δεν έκανες αυτό που αγαπούσες, αγάπησε αυτό που κάνεις! Εύρε έναν τρόπο!"

Μητρ. Λεμεσού Αθανασιος.
https://proskynitis.blogspot.com/

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μέ τό αἷμα,μόνον αὐτοί εἶναι μάρτυρες;

Ἄραγε ὅσοι ἐμαρτύρησαν μὲ τὸ αἷμα,μόνον αὐτοὶ εἶναι μάρτυρες;
Ὄχι μόνον αὐτοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται στὴν ἄσκηση, περνώντας τὴ ζωή τους θεοφιλῶς καὶ ἐναρέτως· διότι ἔτσι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι πέρασαν τὴ ζωή τους οἱ ἅγιοι, «ἐν αἰγίοις δέρμασιν ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος» (Ἔβρ. 11:37,38) καὶ ὅμως αὐτοὶ περιφέρονταν ὡς πλανώμενοι στὶς ἐρήμους καὶ στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια καὶ στὶς ὀπὲς τῆς γῆς. Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγο λέγει πάλι:
«Τοσοῦτον ἔχοντες νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι' ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν Χριστόν». ( Ἔβρ. 12: 1,2)
Βλέπετε ὅτι ὁ ἀπόστολος ὅλους τοὺς ἐραστὲς καὶ φίλους τῆς ὁσιότητος καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς ὅλους μαζί μὲ ἕνα ὄνομα τοὺς ἀπεκάλεσε μάρτυρες, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ μὲ ὑπομονὴ περνοῦν τὴ θλιμμένη ζωή.

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης
(12η Κατήχησις στὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Γιὰ τὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ θεωροῦνται μάρτυρες μόνον ὅσοι ἔχυσαν τὸ αἷμά τους γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔζησαν θεάρεστα μὲ τὴν ἄσκηση)
https://proskynitis.blogspot.com/

Εκεί θα κρύβεται η ελπίδα των τελευταίων χρόνων.

… Και θα έρθει νύχτα μέσα στην ημέρα....
Όχι νύχτα στον ουρανό. Ο ήλιος θα βγαίνει κανονικά. Τα φώτα θα ανάβουν παντού. Οι πόλεις θα λάμπουν περισσότερο από κάθε άλλη εποχή. Οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι κίνηση. Οι οθόνες θα φωτίζουν τα πρόσωπα των ανθρώπων όλη μέρα και όλη νύχτα.
Και όμως θα σκοτεινιάζουν οι ψυχές.
Θα υπάρχει τόσο φως απ’ έξω και τόση νύχτα από μέσα, που οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μπερδεύουν το ένα με το άλλο.
Θα νομίζουν ότι επειδή βλέπουν τα πάντα, καταλαβαίνουν τα πάντα.
Θα νομίζουν ότι επειδή γνωρίζουν πολλά, έγιναν σοφοί.
Θα νομίζουν ότι επειδή απέκτησαν δύναμη, έγιναν ασφαλείς.
Και τότε θα αρχίσει η μεγάλη σύγχυση.
Θα δείτε τα μεγάλα κράτη του κόσμου να γίνονται ακόμη μεγαλύτερα. Θα δείτε ανθρώπους να κυβερνούν εκατομμύρια ψυχές. Θα δείτε μηχανές που θα κάνουν πράγματα που παλιά θα τα θεωρούσαν θαύματα. Θα δείτε γνώσεις που δεν είχαν ποτέ οι προηγούμενες γενιές.
Αλλά μαζί με τη δύναμη θα μεγαλώνει και κάτι άλλο.
Η ταραχή.
Γιατί όταν μεγαλώνει η δύναμη χωρίς να μεγαλώνει η ταπείνωση, τότε ο άνθρωπος αρχίζει να αρρωσταίνει χωρίς να το καταλαβαίνει.
Θα κοιτάζουν οι λαοί προς τους ηγέτες τους για να βρουν ασφάλεια και θα βρίσκουν φόβο.
Θα κοιτάζουν προς τις πρωτεύουσες του κόσμου για να βρουν σοφία και θα βρίσκουν σύγχυση.
Θα κοιτάζουν προς τους ισχυρούς για να βρουν σταθερότητα και θα βρίσκουν ανησυχία.
Και πολλοί θα απορούν.
«Πώς γίνεται; Αφού υπάρχουν τόσοι ειδικοί, τόσοι επιστήμονες, τόσοι σύμβουλοι, τόσα πανεπιστήμια, τόσες μηχανές;»
Παιδιά μου, η γνώση δεν είναι σοφία.Η πληροφορία δεν είναι φωτισμός.
Και ο νους χωρίς καθαρή καρδιά μπορεί να γίνει πιο επικίνδυνος από την άγνοια.
Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα μπορούν να μιλούν με όλη τη γη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά δεν θα μπορούν να μιλήσουν με τη συνείδησή τους ούτε για ένα λεπτό.
Θα γνωρίζουν τα βάθη της θάλασσας.
Θα γνωρίζουν τα άστρα.
Θα γνωρίζουν τα μυστικά της ύλης.
Αλλά δεν θα γνωρίζουν τον εαυτό τους.
Και τότε θα αρχίσει μια παράξενη παραφροσύνη.Όχι εκείνη που φαίνεται.Εκείνη που χειροκροτείται.
Οι άνθρωποι θα μιλούν για ειρήνη και θα προετοιμάζουν συγκρούσεις.
Θα μιλούν για ελευθερία και θα φοβούνται τους ελεύθερους ανθρώπους.
Θα μιλούν για τον άνθρωπο και θα ξεχνούν το πρόσωπο.
Θα μιλούν για αγάπη και δεν θα μπορούν να αγαπήσουν.
Θα μιλούν για αλήθεια και δεν θα αντέχουν να την ακούσουν.
Και το πιο φοβερό δεν θα είναι αυτό.
Το πιο φοβερό θα είναι ότι θα τα θεωρούν όλα φυσιολογικά.
Γιατί υπάρχει μια παλιά αρρώστια που ακολουθεί τον άνθρωπο από την αρχή της ιστορίας.
Μια φωνή που δεν φωνάζει.Ψιθυρίζει.
Δεν λέει στον άνθρωπο να γίνει καλύτερος.Του λέει να γίνει μεγαλύτερος.
Δεν του λέει να γίνει άγιος.Του λέει να γίνει σπουδαίος.
Δεν του λέει να καθαρίσει την καρδιά του.Του λέει να αυξήσει τη δύναμή του.
Και όταν ο άνθρωπος ακούσει για πολύ καιρό αυτή τη φωνή, αρχίζει να πιστεύει ότι δεν είναι πια πλάσμα.
Αρχίζει να φαντάζεται ότι είναι δημιουργός.
Τότε γεννιούνται οι μεγάλες συμφορές.
Τότε αρχίζουν οι μεγάλες πλάνες.
Τότε τα μυαλά σκοτεινιάζουν χωρίς να το καταλαβαίνουν.
Θα βλέπετε ανθρώπους να χαμογελούν και να σκορπούν φόβο.
Να μιλούν για το καλό του κόσμου και να γεμίζουν τον κόσμο αγωνία.
Να υπόσχονται μέλλον και να αφαιρούν ελπίδα.
Να υπόσχονται ασφάλεια και να παράγουν ανασφάλεια.
Θα είναι σαν να έχει πέσει πάνω στην ανθρωπότητα μια λεπτή ομίχλη.
Όχι ομίχλη στα μάτια.Στον νου.
Και μέσα σε αυτή την ομίχλη πολλοί θα χάσουν τον προσανατολισμό τους.
Άλλοι θα προσκυνήσουν τη δύναμη.
Άλλοι το χρήμα.Άλλοι τη γνώση.Άλλοι τις μηχανές.Άλλοι τον ίδιο τους τον εαυτό.
Και θα νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι.
Αλλά ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να προσκυνά τον εαυτό του.
Γι’ αυτό και όσο περισσότερο τον προσκυνά, τόσο περισσότερο αδειάζει.
Παιδιά μου,μη φοβηθείτε αυτά τα χρόνια.
Να φοβηθείτε μόνο ένα πράγμα.Να μη γίνετε όμοιοι με αυτά.
Μην αφήσετε τον φόβο να γίνει τρόπος ζωής.
Μην αφήσετε την ταραχή να γίνει μόνιμος κάτοικος της καρδιάς σας.
Μην πίνετε κάθε μέρα από το ποτήρι της αγωνίας του κόσμου.
Ο κόσμος θα φωνάζει.
Οι ειδήσεις θα φωνάζουν.
Οι ισχυροί θα φωνάζουν.
Οι αγορές θα φωνάζουν.
Οι μηχανές θα φωνάζουν.
Εσείς να μάθετε να ακούτε τη σιωπή.Εκεί μιλά ο Θεός.
Θα έρθει εποχή που οι άνθρωποι θα ψάχνουν σωτήρες παντού.
Σε κυβερνήσεις.
Σε κόμματα.
Σε συστήματα.
Σε μηχανές.
Σε ιδεολογίες.
Και κάθε τόσο θα απογοητεύονται.
Γιατί ζητούν από τον άνθρωπο αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει.
Και όσο θα μεγαλώνει η σύγχυση του κόσμου, τόσο η Εκκλησία θα δοκιμάζεται.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν η κούραση της εποχής.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν ο πειρασμός της δύναμης.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν ο θόρυβος.
Θα μπει και μέσα σε αυτήν η φιλοδοξία.
Και τότε πολλοί θα αναρωτηθούν:
«Πού βρίσκεται η αλήθεια;»
Και εγώ σας λέω:
Μην την ψάχνετε στους θορύβους.
Μην την ψάχνετε στους ισχυρούς.
Μην την ψάχνετε στα μεγάλα λόγια.
Ψάξτε την εκεί που πάντοτε κρυβόταν.
Σε μια γιαγιά που προσεύχεται.
Σε έναν πατέρα που αγωνίζεται τίμια.
Σε μια μάνα που κλαίει για τα παιδιά της.
Σε έναν άγνωστο ιερέα που λειτουργεί με καθαρή καρδιά.
Σε έναν μοναχό που κανείς δεν γνωρίζει.
Σε ένα καντήλι που καίει μόνο του μέσα στη νύχτα.
Γιατί θα έρθει καιρός που οι μεγάλες πρωτεύουσες θα είναι φωτισμένες σαν ημέρα και οι καρδιές σκοτεινές σαν μεσάνυχτα.
Και τότε, σε ένα μικρό χωριό που δεν θα το ξέρει κανείς, μια γριά θα κάνει τον σταυρό της μπροστά σε ένα καντήλι.
Και εκείνη την ώρα η προσευχή της θα κρατά περισσότερο τον κόσμο απ’ όσο όλα τα συμβούλια των ισχυρών της γης μαζί.
Γιατί στο τέλος δεν σώζει τον κόσμο η δύναμη.
Ούτε η γνώση.
Ούτε ο φόβος.
Ούτε οι αυτοκρατορίες.
Τον κόσμο τον κρατά ακόμη η ταπείνωση που δεν φαίνεται, η αγάπη που δεν διαφημίζεται και η προσευχή που κανείς δεν καταγράφει.
Εκεί θα κρύβεται η ελπίδα των τελευταίων χρόνων.

Manos Lambrakis
https://proskynitis.blogspot.com/

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗ

«Ἡ ἁγία Καλλιόπη ἔζησε κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Δεκίου (περί τά μέσα τοῦ 3ου αἰ. ) καί ἦταν ἐξαιρετικά ὄμορφη σωματικά ἀλλά καί ψυχικά. Συνελήφθη λόγω τῆς πίστεώς της στόν Χριστό καί προσπάθησαν νά τήν ἐξαναγκάσουν νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν πίστη καί τήν ἀγάπη Αὐτοῦ. Ἐπειδή κρατοῦσε τήν πίστη της μέ δύναμη, γι’ αὐτό καί τήν κτύπησαν μέ σφοδρότητα, ὅπως καί τῆς ἀπέκοψαν τούς μαστούς, τούς ὁποίους ὅμως Ἄγγελος Κυρίου πού παρευρισκόταν τούς ἀποκατέστησε ὑγιεῖς. Ἔπειτα τά ὄργανα τοῦ διαβόλου τήν ἔσυραν πάνω σέ κομμένο ὄστρακο καί στή συνέχεια τήν ἔριξαν στή φωτιά. Τίς καμμένες σάρκες της τίς ἄλειψαν μέ ἁλάτι καί τίς κατάτριψαν μέ τρίχινα ὑφάσματα. Μετά ἀπό αὐτά τῆς ἔκοψαν τό κεφάλι, εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ὁ ὅσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, ὁ ὑμνογράφος τῆς ἁγίας Καλλιόπης, προκαλεῖται ἀπό τό ὄνομά της προκειμένου νά φανερώσει τό κάλλος καί τήν ὀμορφιά τῆς ἁγίας. Κάλλος πού ἀναφερόταν καί στό σῶμα, πρωτίστως ὅμως στήν ψυχή τῆς ἁγίας κόρης. Διότι εἶναι γνωστό καί πολυειπωμένο ὅτι κατά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ ἐκεῖνο πού ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία στόν ἄνθρωπο δέν εἶναι ἡ ἐξωτερική του ὀμορφιά, ἀλλά τό κάλλος τῆς ψυχῆς, τό ὁποῖο διαπορθμεύεται καί στό σῶμα, κάνοντάς το καί αὐτό νά λάμπει μέ ξεχωριστό φῶς. Ὅλοι τό γνωρίζουμε ὅτι μία ἐξωτερική ὀμορφιά χωρίς τήν ἀντίστοιχη ἐσωτερική της διάσταση, ὄχι μόνο δέν λειτουργεῖ θετικά – πέραν ἴσως τῆς προκλήσεως τῶν σαρκικῶν παθῶν στούς ἐμπαθεῖς - ἀλλά δημιουργεῖ καί ἀρνητικά συναισθήματα πού ἀπωθοῦν τούς περισσοτέρους ἀνθρώπους. Σάν ἴσως τά πλαστικά λουλούδια, τά ὁποῖα φαίνονται ὄμορφα, ἀλλά δέν ἔχουν καθόλου ὀσμή.
Λοιπόν ὁ ἅγιος ὑμνογράφος ἐπανειλημμένως τονίζει τό πνευματικό κάλλος τῆς ἁγίας Καλλιόπης, τό ὁποῖο συνεστήθη ἀπό τήν ψυχική της ἁγνότητα καί ἀπό τήν ἱερά ἄθληση τοῦ μαρτυρίου της. Γιά νά συμπληρώσει: ἡ ψυχική της ἁγνότητα, ἀλλά καί ἡ ὑπομονή της στά μαρτύρια ἦταν καρπός τῆς ἀγάπης καί τοῦ ἔρωτά της πρός τόν Κύριο, τοῦ πόθου της γιά τό κάλλος καί τήν ὀμορφιά Ἐκείνου. «Ὅπως λέει τό ὄνομά σου, πόθησες βαθιά, καλλιπάρθενε καί πανεύφημε Καλλιόπη, τό ἄχραντο καί πέρα ἀπό τά ἀνθρώπινα κάλλος τοῦ Χριστοῦ· γι’ αὐτό καί ὀμόρφυνες τόσο πολύ τόν ἑαυτό σου ἀπό τά κάλλη τῆς ἁγνότητας καί ἀπό τήν ἱερά σου ἄθληση» (στιχηρό ἑσπερινοῦ).
Πάνω στήν ἀγάπη αὐτή τῆς ἁγίας πρός τόν Κύριο ἀφιερώνει τά περισσότερα τροπάρια ὁ μεγάλος ὑμνογράφος, γιατί θεωρεῖ ὅτι δέν μπορεῖ νά κατανοηθεῖ οὔτε καί νά ἑρμηνευτεῖ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς της, πολύ περισσότερο τό σκληρό μαρτύριό της, ἔξω ἀπό αὐτήν. Κι εἶναι μία ἀλήθεια πού πάντοτε πρέπει νά τονίζεται, δεδομένου ὅτι χωρίς τήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό ἀπονευρώνεται κάθε τι πού χαρακτηρίζεται ὡς χριστιανικό. Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θεωρεῖ τήν ἀγάπη μας πρός Ἐκεῖνον ὡς τό μοναδικό ποιητικό αἴτιο γιά νά εἴμαστε μαζί Του: «ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε» λέει μεταξύ ἄλλων γιά παράδειγμα· ὅταν ὅλοι οἱ ἀπόστολοι αὐτήν τήν πραγματικότητα τονίζουν προκειμένου νά εἴμαστε καί νά παραμένουμε χριστιανοί: «εἴ τις οὐ φιλεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν ἤτω ἀνάθεμα» καί «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;» κ.ἄ.π.· τότε πῶς εἶναι δυνατόν καί ἡ Ἐκκλησία μας διά τῆς ὑμνογραφίας της νά μήν τονίζει τήν ἀλήθεια αὐτή; «Ἐπειδή πληγώθηκες ἀπό τόν ἔρωτα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, Καλλιόπη, ἔκανες ἀνδραγαθήματα» (στιχηρό ἑσπερινοῦ)· «Δέχτηκες τή φωτιά τῆς θείας ἀγάπης στήν ψυχή σου, Καλλιόπη, γι’ αὐτό καί ἀκολούθησες τή φωνή τοῦ νυμφίου Χριστοῦ» (δοξαστικό ἑσπερινοῦ).
Ἀφήνοντας ὅλες τίς διαστάσεις τοῦ θεϊκοῦ ἔρωτα τῆς ἁγίας Καλλιόπης, ἐπικεντρώνουμε σ’ ἕναν ὕμνο ἀπό τήν στ΄ ὠδή. Μᾶς δίνει ὁ ὑμνογράφος μας πολύ ὡραῖες ἀφορμές γιά τή βαθύτερη προσέγγιση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου τῆς ἀγίας. «Ἀφοῦ λάμπρυνες τά ὄμματα τῆς ψυχῆς σου, Καλλιόπη, μέ οὐράνιες μελέτες, ἔβγαλες φτερά προκειμένου νά πετάξεις πρός τό θεῖο κάλλος τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, καί ἔσπευσες νά κερδίσεις αὐτήν τή βασιλεία μέ ἀσφάλεια, σεμνή, μέ τούς κόπους τῆς ἄθλησής σου.  Τί μᾶς ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Γεράσιμος;
Πρῶτον· τό κάλλος τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τό κάλλος τοῦ Χριστοῦ δηλαδή, λειτουργεῖ ὡς μαγνήτης γιά ἐκεῖνον πού Τόν ἔχει πιστέψει καί θέλει νά Τόν ἀκολουθήσει, πού σημαίνει ὅτι τρέχει πρός Αὐτόν σάν νά ἔχει φτερά στά πόδια του – «εἰς ὀσμήν μύρου Σου ἔδραμον, Χριστέ», ὅπως θά ἐπισημάνει σέ κάποιο ἄλλο σημεῖο ὁ ὑμνογράφος, ἀφορμώμενος ἀπό τό «Ἆσμα Ἀσμάτων» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Δεύτερον· ἐκεῖνο πού ἐπιβεβαιώνει τήν ἔνταξη στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τή θετική σχέση πρός τόν Κύριο ὡς ἕνωση μαζί Του, εἶναι ἡ διάθεση τοῦ μαρτυρίου, πολύ περισσότερο ὅταν αὐτό τό μαρτύριο γίνεται κατά χάριν Θεοῦ πραγματικότητα. «Γίνου πιστός ἄχρι θανάτου», καλεῖ τόν πιστό ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ - ὁ Κύριος πού μᾶς «ἠγάπησεν ἕως τέλους», ζητάει καί ἀπό ἐμᾶς μία παρόμοια στάση, καθώς μᾶς ἐνισχύει πρός τοῦτο μέ τή χάρη Του. Κανείς μέ ἄλλα λόγια δέν μπορεῖ νά εἶναι χριστιανός πορευόμενος μέ διψυχία.
 Τρίτον, καί ἴσως σπουδαιότερο· ἡ σπουδή γιά τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἡ διάθεση τοῦ μαρτυρίου ἀπαιτεῖ τήν προετοιμασία τοῦ ἀνθρώπου. Κι ἐκεῖνο πού ὄντως προετοιμάζει τόν ἄνθρωπο, μέ τήν ἔννοια ὅτι καθιστᾶ εὔφορο τό ἔδαφος τῆς ψυχῆς του γιά νά ριζώσει ἡ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἶναι οἱ «οὐράνιες μελέτες». Ποιές εἶναι αὐτές; Ἡ ἀφιέρωση τοῦ ἀνθρώπου στόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, στήν καλλιέργεια τῆς μνήμης τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του, στήν ἐνασχόληση μέ τούς βίους τῶν ἁγίων Του, στήν ἐντρύφηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων. Χριστιανός πού δέν ἀφιερώνει ἔστω καί λίγο χρόνο τήν ἡμέρα γιά τίς «οὐράνιες αὐτές μελέτες» δέν ξέρουμε κατά πόσο μπορεῖ νά νιώσει τήν «ἀναπτέρωσιν» αὐτή, γιά τήν ὁποία κάνει λόγος ὁ ὑμνογράφος. Διότι τελικῶς μέ ὅ,τι κανείς ἀσχολεῖται, αὐτό καί γίνεται.

https://pgdorbas.blogspot.com/