Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Η Θεία εὐχαριστία




Τί εἶναι τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας;
Θεία Εὐχαριστία εἶναι τό Μυστήριο τῆς μεταλήψεως τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου μας, γιά τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν μας καί τήν κληρονομίαν τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Μέ ἄλλα λόγια εἶναι τὀ Μυστικό Δεῖπνο ἤ ἡ συμμετοχή στήν σωτηριώδη θυσία, τήν ὁποία ὁ 'Ιησοῦς Χριστός προσέφερε στό Σταυρό γιά τήν σωτηρία ζώντων καί νεκρῶν.
Πότε θεσπίσθηκε;
῾Η Θεία Μετάληψις ἤ Εύχαριστία συστήθηκε ἀπό τόν Σωτῆρα μας 'Ιησοῦ Χριστό τό βράδυ τῆς Μ. Πέμπτης, πρό τοῦ πάθους Του, στό λεγόμενο Μυστικό Δεῖπνο. Τότε ὁ Κύριός μας ἐπῆρε ψωμί τό εὐλόγησε καί μετά ἀπό προσευχή εἶπε στούς μαθητάς Του: «Λάβετε, φάγετε τοῦτο ἐστι τό Σῶμα μου». 
Κατόπιν ἐπῆρε τό Ποτήριο μέ τό κρασί, τό εὐλόγησε καί εἶπε: «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο γάρ ἐστι τό Αἷμα μου τό τῆς Καινῆς Διαθήκης τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» Κατόπιν τούς ἔδωσε τήν ἐντολή: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν» (Ματθ.26,26-28 καί Λουκ. 22,19 καί Α. Κορ. 11,23-25).
Γιατί πρέπει νά μεταλαμβάνωμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ; 
Μεταλαμβάνομε γιά τήν συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν μας, τήν ἕνωσι μέ τόν 'Ιησοῦ Χριστό καί τήν ἀπόκτησι τῆς αἰωνίου ζωῆς. ῾Ο Σωτῆρας μας εἶπε: «ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή φάγητε τήν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε αὐτοῦ τό Αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς.
῾Ο τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό Αἷμα, ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. ῾Η γάρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστι βρῶσις, καί τό αἷμα μου ἀληθῶς ἐστι πόσις. ῾Ο τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό Αἷμα ἐν ἐμοί μένει, κἀγώ ἐν αὐτῶ» ('Ιωάν. 6,53-56).
Πότε τελεῖται ἡ Θεία Εὐχαριστία;
῾Η Θεία Εὐχαριστία τελεῖται ὅσες φορές τελεῖται καί ἡ Θεία Λειτουργία.῞Οταν ψάλλεται στήν 'Εκκλησία τό: «Σέ ὑμνοῦμε ὅ», τότε ὁ ῾Ιερεύς προσεύχεται στό ῞Αγιο Βῆμα καί, ὅταν εὐλογῇ τόν ἄρτον καί τόν οἶνο, ὁ Θεός τά μεταβάλλει κατά τρόπο θαυμαστό, μέ τήν δύναμι τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, σέ Σῶμα καί Αἷμα Κυρίου.
Γι' αὐτό ὅλοι οἱ Χριστιανοί γονατίζουν τήν ὥρα πού οἱ ψάλτες ψάλλουν τόν ὕμνο: «σέ ὑμνοῦμε σέ εὐλογοῦμεὅ» διότι κατέρχεται τό ῞Αγιο Πνεῦμα νά ἐπιτελέσῃ τήν ὑπερφυσική αὐτή μεταβολή.
Πῶς πρέπει νά μεταλαμβάνωμεν: 
Πρέπει νέ εἴμεθε ἐπάξια προετοιμασμένοι, μέ τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, μέ πίστι καί μέ ἀγάπη. «ὅς ἀν ἐσθίῃ τόν ἄρτον τοῦτον ἤ πίῃ τό ποτήριον τοῦ Κυρίου ἀναξίως, ἔνοχος ἐσται τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου, (Α.Κορ.11,27).
Γι' αὐτό πρίν ἀπό τήν Θεία Μετάληψι, ὁ πιστός πρέπει νά νηστεύῃ, νά προσεύχεται καί νά ἐξομολογῆτε, νά πλένῃ τό στόμα του ἀπό τό βράδυ, τό πρωῒ νά μή τρώγῃ τίποτε, νά εἶναι καθαρός στό σῶμα στά ροῦχα καί νά πλησιάζῃ τό ῞Αγιο Ποτήριο μέ τά χέρια του στό στῆθος. «῾Ο γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου», (Α.Κορ.1,29).
῞Οταν πλησιάζωμε τό ῞Αγιο Ποτήριο, λέγομε τήν εὐχή: Τοῦ Δείπνου σου τοῦ Μυστικοῦ, σήμερον Υἱέ Θεοῦ κοινωνόν με παράλαβε. Οὐ μή γάρ τοῖς ἐχθροῖς σου τό Μυστήριον εἴπω, οὔ φίλημα σοί δώσω καθάπερ ὁ 'Ιούδας, ἀλλ' ὡς ὁ ληστής ὁμολογῶ σοι· μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.
Μετά τήν Θεία Μετάληψι, διαβάζουμε τίς εὐχές τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀπό τίς ὁποῖες ἐδῶ καταχωροῦμε μία: «Τό Σῶμα σου τό ῞Αγιο, Κύριε 'Ιησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός ἡμῶν, γένοιτό μοι εἰς ζωήν αἰώνιον, καί τό Αἷμα τό Τίμιον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. 
Γένοιτό μοι δέ ἡ εὐχαριστία αὕτη εἰς χαράν, ὑγείαν καί εὐφροσύνην· καί ἐν τῇ φοβερᾷ καί Δευτέρᾳ ἐλεύσει σου, ἀξίωσόν με τόν ἁμαρτωλόν στῆναι ἐκ δεξιῶν τῆς σῆς δόξης· πρεσβείαις τῆς Παναχράντου σου Μητρός καί πάντων τῶν ῾Αγίων. 'Αμήν.

Ἐπισκόπου Ἀνδρέου Ἀράντ καί Χουνεντοάρας
https://inpantanassis.blogspot.com/

Σε προσέχει




Θυμήσου τον Θεό ότι είναι παρών και σε προσέχει, και ό,τι έχεις στην καρδιά σου, είναι φανερό μπροστά Του. 
Πες λοιπόν στη ψυχή σου. Αν φοβάσαι όμοιούς σου ανθρώπους αμαρτωλούς να μη δουν τις αμαρτίες σου, πόσον μάλλον τον Θεό που τα βλέπει όλα; 
Και από αυτό φανερώνεται ο φόβος του Θεού στη ψυχή σου. Και σε κάθε πράγμα που κάνεις, να πιστεύεις ότι ο Θεός βλέπει κάθε σκέψη σου, και δεν θα αμαρτήσεις ποτέ.

Αββάς Ησαΐας ο Αναχωρητής
https://inpantanassis.blogspot.com/

Πώς να κάνετε νοερά προσευχή αδιαλείπτως




Η πράξη της νοεράς προσευχής είναι να βιάσεις τον εαυτόν σου να λέγεις συνεχώς την ευχή με το στόμα αδιαλείπτως.
Στην αρχή γρήγορα, να μην προφθάνει ο νους να σχηματίζει λογισμό μετεωρισμού.
Να προσέχεις μόνο στα λόγια: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Όταν αυτό πολυχρονίσει, το συνηθίζει ο νους και το λέγει και γλυκαίνεσαι ωσάν να έχεις μέλι στο στόμα σου και θέλεις να το λέγεις. Αν το αφήσεις στενοχωρείσαι πολύ.
Όταν το συνηθίσει ο νους και χορτάσει -το μάθει καλά- τότε το στέλνει στην καρδιά…
Επειδή ο νους είναι ο τροφοδότης της ψυχής και μεταφέρει στην καρδιά οτιδήποτε φαντασθεί.
Όταν ο ευχόμενος κρατεί τον νου του να μη φαντάζεται τίποτε, αλλά να προσέχει μόνο τα λόγια της ευχής…
τότε αναπνέοντας ελαφρά με κάποια βία και θέληση δική του τον κατεβάζει στην καρδιά, και τον κρατεί μέσα και λέγει με ρυθμό την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» … 
Αν θέλεις να βρεις τον Θεό δια της «ευχής» δεν θα σταματάς ποτέ αυτήν την εργασία.
Όρθιος, καθήμενος, βαδίζοντας δεν θα μένεις χωρίς την ευχή.
Να μη βγαίνει πνοή χωρίς την ευχή για να εφαρμόζεται ο λόγος του Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε, εν παντί ευχαριστείτε».
Εάν μπορέσεις να λέγεις την «ευχή» εκφώνως και συνέχεια, σε δύο-τρεις μήνες πιστεύω την συνηθίζεις και μετά πλησιάζει η Θεία Χάρις και σε ξεκουράζει…
Αρκεί να μη σταματήσεις να την λέγεις με το στόμα, χωρίς διακοπή.
Όταν την παραλάβει ο νους τότε θα ξεκουρασθείς με την γλώσσα να την λέγεις.
Όλη η βία είναι στην αρχή, έως ότου γίνει συνήθεια.
Κατόπιν θα την έχεις σ” όλα τα χρόνια της ζωής σου.
Μόνο κτύπα ευθέως την θύρα του θείου ελέους και πάντως ο Χριστός μας θα σου ανοίξει, εάν επιμένεις.

Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής
https://inpantanassis.blogspot.com/

Να ''κυνηγάμε'' την ευχή

 



Στήν ώρα τής διακονίας (εργασίας) μας, ή οτιδήποτε άλλο κάνουμε, αντί νά αργολογήσουμε, αντί νά συζητήσουμε, αντί να πούμε ιστορίες, αντί νά πούμε πνευματικά, καλύτερα είναι νά λέμε τήν "ευχή". 
Γιατί μέσα καί στά πνευματικά ακόμη θά υπάρχει καί μία κατάκριση, ένα κουτσομπολιό, μία αργολογία, μία μεμψιμοιρία,, θά υπάρξουν αστεϊσμοί, διάφορα.
Όταν μάς έρχεται διάθεσις γιά συζήτηση, όταν μάς πιάνει πλήξη, μάς πιάνει στενοχώρια, νά ξέρετε είναι γιατί δέν κυνηγάμε τήν "ευχή". 
Νά τήν κυνηγήσουμε, όπως τήν κυνηγούσαν οί Πατέρες οί άγιοι, όπως τήν κυνήγησαν πνευματικοί άνθρωποι στόν κόσμο καί αισθάνθηκαν τήν Χάρι τού Θεού. 
Γιορτές καί Κυριακές πού έχουμε περισσότερο χρόνο νά λέμε τήν "ευχή" (Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με), νά τόν εκμεταλευόμαστε τόν χρόνο.

Από τό βιβλίο: Γερόντισα Μακρίνα - Λόγια Καρδιάς, 
εκδόσεις Ιεράς Μονής Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριά Βόλου.
https://inpantanassis.blogspot.com/

Ο Χριστός με την εορτή της Μεταμορφώσεως μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις.




Η γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος προσδιορίζει τον σκοπό-λόγο και την ποιότητα της ανθρώπινης ζωής. Όπως φωνάζει ο Ντοστογιέφσκι, του ανθρώπου δεν του φτάνει να ζει θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι κάθε άνθρωπος πέραν από τον καθημερινό διάκοσμο του βίου θέλει να ξέρει αν όλα αυτά έχουν νόημα και σκοπό. Αν αξίζουν. Αν χρειάζονται.
Η ανάγκη για αλήθεια (και όχι για ειλικρίνεια, δεν αναπληρώνει η πραγματική παρουσίαση του θέματος, τον λόγο ύπαρξης του θέματος) είναι αναπόδραστη. Είναι ο λόγος, που δε μου φτάνει μονάχα το ψωμί, που δεν χορταίνω με λίγα, που συνειδητοποιώ ότι η ύπαρξή μου είναι υπόθεση απείρως μεγαλύτερη από ένα καλοκουρδισμένο θηλαστικό, που καταλαβαίνω ότι το σώμα είναι στην πραγματικότητα ένα είδος εργαλείου της θέλησης η οποία το χρησιμοποιεί προς άντληση ψυχαγωγίας και ικανοποίησης.
Λίγες μέρες προ της θυσίας του Χριστού, μετά από μια τριετία με πλείστα όσα σκαμπανεβάσματα της αποστολικής παρέας, ο Χριστός, που δεν τον αγγίζει η πλήξη και η απογοήτευση από αυτούς και αυτά που έπλασε “παραλαμβάνει” τους τρεις μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο, και Ιωάννη, για να τους δείξει, σε κείνους και σε μας, το… πως ο άνθρωπος αλλάζει! Τον ήξεραν, Τον έβλεπαν, Τον ζούσαν. Οι εκδηλώσεις και οι ενέργειες του χαρακτήρα Του τους ήταν πολλές φορές αφορμή έκπληξης και απορίας. Ρωτούσαν και αυτοί… πόθεν ἡ σοφία αὕτη και τώρα ξαφνικά ενώ προσεύχονται συμβαίνει μια… σοκ θεραπεία! Τον βλέπουν πλημμυρισμένο φως. Το πρόσωπό Του. Το σώμα Του. Τα ρούχα Του. ΟΛΟΣ ΦΩΣ. Τον είχαν ακούσει να τους λέει: Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου… Τότε πίστευαν ότι εννοούσε το φώς του μυαλού, τη δυνατότητα να καθοδηγεί. Εδώ τώρα βλέπουν-ζουν ότι σημαίνει υπαρξιακή πραγματικότητα. Αυτό που όντως είναι, και το “κρύβει” ώστε να κατανοηθεί σωστά από τους… θεατές! Πράγμα που φανερώθηκε στην ερώτηση για κατασκευή σκηνών. Γεγονός που επεξηγείται στο Ευαγγέλιο με την έκφραση… «Μή εἰδώς ὅ ἐλάλει» (ο Πέτρος).
Επειδή ατυχώς και μεις δεν ξέρουμε… έχουμε «εθνικό μας ύμνο» το «έτσι είμαι εγώ, δεν αλλάζω». Οι συνθήκες της καθημερινότητας, όπως λέει και ο Αββάς Μακάριος «ο κόσμος είναι ένας τόπος όπου σε ωθούν να λες και να κάνεις ανοησίες», μας σπρώχνουν σε κάτι τέτοιο.
Ο Χριστός λοιπόν σήμερα μας τονίζει ότι έχουμε έτσι κι αλλιώς δύο όψεις. Μια εξωτερική, θεατή από μας και όλους και μια εσωτερική, θεατή σπανίως από κάποιους, και ατυχώς, συνήθως αόρατη και από εμάς τους ίδιους. Ταυτιζόμαστε μ΄ αυτήν την θεωρούμε παγιωμένη και ότι είναι αδύνατον να αλλάξει. Έρχεται κάτι τέτοιο ως διευκολιντική υπεκφυγή αρνητικής απάντησης στο ερώτημα ο άνθρωπος αλλάζει. Θεωρούμε ότι αυτή μας η τοποθέτηση είναι δεδομένη σαν άλλες γραμμές τρένου πάνω στις οποίες βρέθηκα χωρίς να τις διαλέξω. Φυσικά… για μένα φταίει κάποιος άλλος… οι γονείς… η κληρονομικότητα… το περιβάλλον… η μόρφωση! Με μια τέτοια νοοτροπία όμως και στάση ο άνθρωπος μένει ανήλικος ανεύθυνος και αυταπατόμενος.
Δεν θέλουμε να αλλάξουμε, βολεμένοι στον “τάφο” της συνήθειας, ακόμα κι αν μια τέτοια ταφή σημαίνει «δυσοσμία και πτωμαΐνη». Ο Χριστός με τη μεταμόρφωση μας καλεί σε κίνηση και αλλαγή των συνθηκών ύπαρξής μας. Εμείς κάτι τέτοιο το θεωρούμε ουτοπία. Φυσικά δεν πάει κανείς πουθενά αν δεν σηκωθεί από την καρέκλα του. Σιγοτραγουδάμε το γνωστό: «πήραμε την ζωή μας λάθος…» στο πρώτο του μέρος χωρίς να συνεχίζουμε και με το «κι αλλάξαμε ζωή». Μεταμορφούμενος ο Χριστός κάνει φανερά τα θέματα της εσωτερικής ποιότητας και του προσωπικού κέρδους από αυτή την ποιότητα. Όταν οι μαθητές βλέπουν το μεταμορφωμένο Χριστό, η άμεση αντίδραση-ανταπόκρισή τους είναι: Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι. Μακάρι να μείνουμε εδώ πάντα.
Για εμάς τους σημερινούς μένουν θέματα που πρέπει να τα δούμε με ρεαλισμό.
Μας γοητεύει η αλλαγή αλλά πρέπει να αναλάβουμε το κόπο για κάτι τέτοιο. Τα λόγια μένουν λόγια όσο δεν υλοποιούνται. Θέλουμε να αλλάξουμε, αλλά μένει η λογική απαίτηση της πραγματικότητας αν το θέλουμε τόσο όσο απαιτείται ώστε να γίνει πραγματικότητα.
Ο χρόνος που περνάει αλλάζει τις συνθήκες και αλλοιώνει τις αντοχές. Είναι νερό που δεν σμιλεύεται, σμιλεύει. Οι αλλαγές που “ψάχνουμε” δεν είναι των συνθηκών αλλά των κριτηρίων. Ο Χριστός μεταμορφώθηκε μέσα στις ίδιες χθεσινές και προχθεσινές συνθήκες. Τις άλλαξε, δεν τον άλλαξαν οι συνθήκες. «Ο χρόνος τα αλλάζει όλα, εκτός από κάτι μέσα μας, που μένει έκπληκτο (ανθιστάμενο;) από την αλλαγή» (Th. Hardy 1840-1928). Η εσωτερική μας έκπληξη πρέπει να είναι προσκόλληση στη γοητεία της αλλαγής. Απόφαση να αλλάξουμε. Συνειδητοποίηση ότι για κάτι τέτοιο χρειάζεται μια εσωτερική διεργασία αγάπης και αποδοχής του τρόπου και της ποιότητας του Χριστού.
Τι σημαίνει σήμερα να είσαι άνθρωπος πίστης στο Χριστό; Κάτι τέτοιο φανερώνεται στο πώς μιλάς, με την έννοια πώς εκλαμβάνεις τη γλώσσα. Αν δηλαδή απουσιάζουν από τα λόγια τα ψεύτικα κλισέ, η απάνθρωπη κοροϊδία, οι ψεύτικες συνταγές παρηγοριάς. «Η αγάπη δεν είναι κάποιο συναίσθημα αγαθής προαίρεσης προς τον πλησίον, αλλά το να τον βλέπω, ως το πρόσωπο του Χριστού, έτσι ώστε να μπορέσω να ακούσω αυτό που ο Θεός έχει πεί σ΄ αυτόν και τώρα το προσφέρει δι’ αυτού και σε μένα» (R. Williams).
Πρέπει να ακούσουμε αυτό που ο πλησίον μας Ιησούς Χριστός λέει σε μας, για τη σχέση μας με τον Θεό Πατέρα. Να εκλεπτύνουμε την ακοή και την προσοχή μας και να αρχίσουμε να περπατάμε σιγά σιγά μέσω της προσευχής (που δεν είναι συναλλακτική συνταγή αλλά ραντεβού αγάπης) την ουσιαστική μεταμόρφωση της ζωής μας.
Όσο κοντύτερα προς το φως, τόσο σαφέστερη η θέαση του εαυτού μας.
Όσο πλησιάζουμε προς το φως, τόσο πλησιάζουμε (σαν τις ακτίνες του κύκλου με το κέντρο του) και μεταξύ μας.
Και αν στη προσπάθεια έρθει ο δαιμονικός πειρασμός ότι είναι πελώριο ας τον αντιμετωπίσουμε με τη σοφία του παιδικού ανέκδοτου:
– Ξέρεις πως μπορείς να φας έναν ελέφαντα;
ρωτάει το ένα παιδί το άλλο ρητορικά, και σπεύδει αμέσως να δώσει την απάντηση:
– Από λίγο κάθε μέρα.
Ας ξεκινήσουμε ακούγοντας την πανάρχαια προτροπή του Μ. Ισαάκ του Σύρου: Μεγίστη παρρησία πρός Θεόν, μικρά πολιτεία διαμένουσα. Είναι πολύ μεγάλο στα μάτια του Θεού, κάτι λίγο, που όμως το κάνεις με συνέπεια.
Εύκολες λύσεις (τύπου Κίρκης) δεν υπάρχουν.Το «δια μιας» είναι εγωϊστικό ψέμα.
Η σπορά και ο θερισμός απέχουν. Η ευθύνη μας εκδιπλώνεται στη διαδρομή ανάμεσα στα δύο!
Τώρα: «Μεταμορφοῦται Χριστός σώζων ἅπαντας».
Αμήν. Με ευχές για ουσιαστικό εορτασμό.

π.Θεοδόσιος Μαρτζούχος
https://proskynitis.blogspot.com/

Τόσον τίς «ἐν γνώσει» ὅσο καί τίς «ἐν ἀγνοίᾳ» ἁμαρτίες μας τίς ρίχνουμε στό πέλαγος τοῦ ἐλέους τοῦ Χριστοῦ.



Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
Ἔργα Τόμος 11, σελ. 290, Ἐπιστολές (ἀπάνθισμα), Ἐπιστολὴ 43η

  Προσέξτε! Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐξομολόγηση, ἀνάμεσα στους ἄλλους καλοὺς λογισμούς σας εἴχατε καὶ τὸν ἑξῆς: Νὰ πεῖτε τὰ πάντα μὲ κάθε λεπτομέρεια, ἔτσι ὥστε νὰ ἐξοφλήσετε ὅ,τι χρωστούσατε στὸν Χριστὸ καὶ νὰ μὴν εἶστε πιὰ ὀφειλέτης Του! 
Ὡστόσο, μετὰ τὴν Ἐξομολόγηση δὲν ἤσασταν ἱκανοποιημένος. “Δὲν τὰ εἶπες ὅλα”, παραπονεθήκατε στὸν ἑαυτό σας. 
Πρέπει νὰ ξέρετε, ὅμως, τοῦτο: Μολονότι στὴν Ἐξομολόγηση ὑποτίθεται ὅτι λέμε ὅλες τὶς ἁμαρτίες μας, στὴν πραγματικότητα δὲν λέμε παρὰ μόνο ἐκεῖνες ποὺ γνωρίζουμε· ἀσύγκριτα περισσότερες εἶναι ἐκεῖνες ποὺ δὲν γνωρίζουμε καὶ, ἑπομένως, δὲν τὶς λέμε.
Γι' αὐτὸ τόσον τὶς «ἐν γνώσει» ὅσο καὶ τὶς «ἐν ἀγνοίᾳ» ἁμαρτίες μας τὶς ρίχνουμε στὸ πέλαγος τοῦ ἐλέους τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, μετὰ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως αἰσθανόμαστε χαρὰ καὶ ἠρεμία ὄχι χάρη στὰ ἔργα μας, ἀλλὰ χάρη στὸ ἔλεος τοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖο παραμένουμε ἰσόβια ὀφειλέτες ἑνὸς ἀνεξόφλητου χρέους.

https://proskynitis.blogspot.com/

Ὅποιος δέν ἔχει τήν πίστη μέσα στήν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄ'χει;Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.




Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιὸ πολλοὶ σήμερα, τώρα ποὺ ἔπρεπε νὰ προσπέσουμε μὲ δάκρυα καυτερὰ στὴν Παναγία καὶ νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸ Θεόδωρο Δούκα τὸ Λάσκαρη, ποὺ σύνθεσε μὲ συντριμένη καρδιὰ τὸν παρακλητικὸ κανόνα:
«Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μὲ ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». 
«Σὰν τὰ μελίσσια ποὺ τριγυρίζουνε γύρω στὴν κερήθρα, ἔτσι κ᾿ ἐμένα μὲ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καὶ πέσανε ἀπάνω στὴν καρδιά μου καὶ τὴν κατατρυπᾶνε μὲ τὶς φαρμακερὲς σαγίτες τους.Ἄμποτε, Παναγιά μου, νὰ σὲ βρῶ βοηθό, νὰ μὲ γλύτωσεις ἀπὸ τὰ βάσανα». 
Μὰ ποιὸς ἀπό μας γυρεύει βοήθεια ἀπὸ τὴν Παναγία, ἀπὸ τὸν Χριστὸ κι᾿ ἀπὸ τοὺς ἁγίους;
Γυρεύουμε βoήθεια ἀπὸ τὸ κάθε τί, παρεκτῶς ἀπὸ τὸ Θεό. Ἀλλὰ τί βοήθεια μποροῦνε νὰ δώσουνε στὸν ἄνθρωπο τὰ εἴδωλα τὰ λεγόμενα «ἐπιστήμη» καὶ «τέχνη»;
Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ ἀναχωρητὴς λέγει: «Σ᾿ ὅλους τοὺς δρόμους ποὺ πορεύονται οἱ ἄνθρωποι σὲ τοῦτον τὸν κόσμο δὲv βρίσκουνε σὲ κανένα τὴν εἰρήνη, ὡς ποὺ vα σιμώσουμε στὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ.Μὰ ἀλλοίμονο οἱ πιὸ πολλοὶ ἄvθρωποι εἶναι «οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» ὅπως λέγει ὁ Παῦλος.Ὅποιος δὲν ἔχει τὴν πίστη μέσα στὴν καρδιά του, τί ἐλπίδα μπορεῖ νἄχει;Ὅπου ν᾿ ἀκουμπήσει ὅλα εἶναι σάπια.
Γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ ὑμνογράφος ποὺ εἴπαμε, λέγει στὴν Παναγία: 
«Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· πρόφθασον, θερμὴ προστασία, καὶ τὴν βοήθειαν δός μοι τῷ δούλῳ σου τῷ ταπεινῷ καὶ ἀθλίω».
«Ὅλα, λέγει τὰ δοκίμασα, μὰ κανένα πράγμα δὲ μπόρεσε vα μὲ ξαλαφρώσει. Γιὰ τοῦτο φωνάζω Ἐσένα μὲ θρῆνο πικρόν, καὶ λέγω:
Πρόφταξε καὶ δόσε τὴ βοήθειά σου σὲ μένα τὸν ταπεινὸ κι᾿ ἄθλιο δοῦλο σου».

Φώτης Κόντογλου
(Ἀπό τὸ περιοδικὸ «Ἑλληνικὴ Δημιουργία», τ. 37, 1949).
https://proskynitis.blogspot.com/