Ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου

Στην μακρινή μας Ινδία διηγούνται ένα παραμύθι, απ’ αυτά που σου αφήνουν κάποιο χαμόγελο, γιατί έχουν ένα αναπάντεχα διδακτικό τέλος.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου… ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…
Ο αυτοκράτορας όμως παρόλο που το “ελάττωμα” του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, τού ήταν πολύ χρήσιμα και γι΄ αυτό το λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.
Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και αφού τον έπλυναν οι γυναίκες της αυλής, ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ.
Την ώρα όμως που ο κουρέας του έκοβε τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας τρόμαξαν τόσο πολύ που ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα…
Κραυγές, πόνου και θυμού κυρίευσαν τον αυτοκράτορα που έπεσε πάνω στον κουρέα με μεγάλη οργή: “Γρήγορα στην φυλακή, ανάξιε, έκοψες το δάχτυλο του αυτοκράτορα, θα σαπίσεις μέσα στην φυλακή για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου!”
Τότε επενέβη ο σοφός γέρος και άρχισε πάλι να επαναλαμβάνει: “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…, ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…
Ο αυτοκράτορας γεμάτος οργή, φώναξε: “Φτάνει πια, με αυτές τις ανοησίες, σε βαρέθηκα όλα αυτά τα χρόνια και εσύ στην φυλακή, έτσι θα μπορείς ν’ ακούς μόνος σου τις βλακείες σου μέχρι το τέλος της ζωής σου!”
Την επόμενη μέρα ο αυτοκράτορας, για να ξεθυμώσει και να χαλαρώσει, αποφάσισε να πάει κυνήγι στο δάσος, βέβαια μόνος του, μια και είχε φυλακίσει τον γέροντα σοφό που συνήθως τον ακολουθούσε παντού.
Ενώ βρισκόταν στο δάσος, ξαφνικά τον περικύκλωσαν οι πολεμιστές-αιρετικοί της θεάς Κάλι, τον συνέλαβαν και ήταν πολύ ευτυχισμένοι που βρήκαν ένα θύμα για να το θυσιάσουν στην θεά τους.
Ο αυτοκράτορας, φώναξε, ούρλιαξε, παρακάλεσε, αλλά τίποτα. Εκείνοι είχαν αποφασίσει να τον θυσιάσουν στη θεά Κάλι που ήταν η θεά του κακού και γιόρταζε εκείνη τη μέρα.
Τον έντυσαν λοιπόν με το ειδικό ράσο, τον άλειψαν με το ιερό τους λάδι, τον έδεσαν στον βωμό και ενώ ο αρχηγός ήταν έτοιμος να του μπήξει το μαχαίρι στην καρδιά, είδε, με τρόμο, πως από το θύμα έλλειπε ένα μέλος- το μικρό του δαχτυλάκι, βρίζοντας και φτύνοντας τον έλυσε, γιατί δεν επιτρεπόταν να θυσιάσουν κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής και έτσι τον άφησαν να φύγει…
Ακόμα ζαλισμένος, ο αυτοκράτορας γρήγορα έτρεξε στο παλάτι του και στο δρόμο κατάλαβε τι είχε γίνει,ο σοφός γέροντας είχε δίκιο και ευτυχώς που σε εκείνο το ατύχημα τού έκοψε ο κουρέας το δάχτυλο και έτσι σώθηκε η ζωή του.
Τι σημασία είχε ένα δαχτυλάκι λιγότερο μπροστά στον κίνδυνο που είχε διατρέξει; Καλύτερα ζωντανός και με ένα δάχτυλο λιγότερο παρά νεκρός!
Φτάνοντας στο παλάτι ο αυτοκράτορας, πήγε αμέσως στις φυλακές και ελευθέρωσε τον κουρέα και μετά πήγε στον σοφό γέροντα, μπήκε στο κελί τον αγκάλιασε και του είπε: “Φίλε μου, συγχώρεσε με, για το κακό που σου έκανα, τι τυφλός που ήμουνα.
Με συνέλαβαν οι αιρετικοί της θεάς Κάλι και ενώ ήταν έτοιμοι να με θυσιάσουν, είδαν πως μου έλειπε το μικρό μου δαχτυλάκι και με άφησαν να φύγω, είχες δίκιο φίλε μου, “ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας!”
Συγχώρεσε με φίλε μου, θα είσαι πάντοτε κοντά μου και όλο το βασίλειο σου ανήκει…
Αλλά τώρα πες μου σε παρακαλώ πολύ, εσύ, που σε έβαλα φυλακή, “που είναι το καλό που συνέβηκε σε σένα;”
Με ηρεμία ο γέροντας κοίταξε τον αυτοκράτορα και του απάντησε: “Βλέπετε εξοχότατε, εάν δεν με είχατε φυλακίσει θα σας είχα συνοδέψει, όπως πάντα, στο κυνήγι σας στο δάσος και σε εμένα δεν λείπει κανένα δάχτυλο…!
“Ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας”.

https://www.askitikon.eu/

Τα βήματα που μετράει ο Άγιος Άγγελος…

Κάποτε τον Άγιο Νήφων (Επίσκοπος Κωνσταντιανής της κατ’ Αλεξάνδρειαν) τον βασάνισε ο εξής λογισμός:
«Μήπως, αντί να τρέχω στους ναούς, είναι καλύτερα να κάθομαι σ’ ένα μέρος και να ζητάω το έλεος του Θεού;».
Δεν άργησε ο φιλάνθρωπος Θεός να του αποκαλύψει, ότι κάθε φορά πού ένας άνθρωπος πάει σε εκκλησία για να προσευχηθεί, είτε μέρα είναι είτε νύχτα, τα βήματά του μετριούνται από τούς αγίους αγγέλους, για να μετατραπούν σε ουράνιο μισθό την ημέρα της Κρίσεως.
Είπε πάλι: Ο Θεός δεν κρίνει τον χριστιανό, επειδή αμαρτάνει, αλλά επειδή δεν μετανοεί.
Γιατί το να αμαρτάνει κανείς και να μετανοεί είναι ανθρώπινο, ενώ το να μη μετανοεί είναι γνώρισμα του διαβόλου και των δαιμόνων του. Επειδή δεν ζούμε συνεχώς στη μετάνοια γι΄ αυτό θα κριθούμε.

https://www.askitikon.eu/

-Τι έβλεπες και τι άκουγες, γέροντα, τη μισή εκείνη ώρα;

Ο παπα-Τύχων, ο γνωστός Ρώσος αγιορείτης ησυχαστής της Καψάλας (+1968), όταν λειτουργούσε, έλεγε στο ψάλτη να στέκεται έξω από το εκκλησάκι, στον μικρό διάδρομο, κι από κει να εκφωνεί το «Κύριε ελέησον».
Ήθελε να είναι τελείως μόνος και να κινείται άνετα στην προσευχή του.
Την ώρα του χερουβικού, ο παπα- Τύχων μεταφερόταν σε ουράνιους κόσμους, και παρέμενε εκεί για είκοσι έως τριάντα λεπτά. Ο ψάλτης έπρεπε να επαναλάβει τον ύμνο πολλές φορές μέχρι τη μεγάλη είσοδο.
-Τί έβλεπες και τί άκουγες, γέροντα, τη μισή εκείνη ώρα; τον ρωτούσε μετά την λειτουργία.
Και ο γέροντας απαντούσε με τα χαριτωμένα σπασμένα ελληνικά του:
– Χερουβείμ-Σεραφείμ δοξολογούσε Θεό. Εγώ πετάω, πα, πα, πα! την ώρα του χερουβικού φύλακας άγγελος ανεβάσει. Μετά από μισή ώρα φύλακας άγγελος κατεβάσει… πω, πω, εγώ λειτουργήσει…
Ο παπα-Τύχων κοινωνούσε καθημερινά από τον άγιο Άρτο. Ο ίδιος δεν έψελνε ποτέ, πάντα λειτουργούσε.

Από το βιβλίο: Παϊσίου μοναχού Αγιορείτου, Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα
https://simeiakairwn.wordpress.com/

«Αυτές τις τρεις παραγγελίες κράτησέ τες και σώζεσαι»

~ Ρώτησε κάποιος τον αββά Αντώνιο:
“Τι αν φυλάξω, θα είμαι αρεστός στον Θεό;”
Και απάντησε ο Γέροντας:
“Τήρησε αυτά που θα σου παραγγείλω:
Όπου κι αν πάς, τον Θεό να΄ χεις μπρος στα μάτια σου πάντοτε.
Ό,τι κι αν κάνεις, να στηρίζεται στη μαρτυρία των θείων Γραφών.
Και σ΄ όποιον τόπο κι αν κατοικείς, μη μετακινείσαι εύκολα από κει.
Αυτές τις τρεις παραγγελίες κράτησέ τες και σώζεσαι”.

https://simeiakairwn.wordpress.com/

«Να προσεύχεσαι κάθε φορά που κάθεσαι στο τραπέζι»

Όταν δέχεσαι το ψωμί, να αποδίδεις την ευχαριστία σ’ Αυτόν που το έδωσε.
Όταν με οίνο στηρίζεις την ασθένεια του σώματος, να θυμάσαι Αυτόν που σου παρέχει το δώρο για να ευφραίνεται η καρδιά και να καταπραΰνονται οι ασθένειες.
Πέρασε η ανάγκη των φαγητών; Η μνήμη όμως του Ευεργέτη να μην παρέλθει. Κάθε φορά που φοράς τον χιτώνα να ευχαριστείς Αυτόν που σου τον έδωσε. Όταν ντύνεσαι το ρούχο, να αυξήσεις την αγάπη στον Θεό, ο οποίος μας χάρισε κατάλληλα σκεπάσματα και για τον χειμώνα και για το καλοκαίρι, τα οποία και τη ζωή μας προφυλάσσουν και την ασχήμια καλύπτουν.
Τελείωσε η ημέρα; Να ευχαριστείς Αυτόν που μας χάρισε τον ήλιο για να μας εξυπηρετεί στα έργα της ημέρας και που έδωσε το φως για να φωτίζει τη νύχτα και να εξυπηρετεί τις λοιπές ανάγκες της ζωής».

Του Αγίου Μεγάλου Βασιλείου
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Άγιος Παΐσιος: «∆ιαβάζετε Πατέρες, έστω µιά ή δυο γραµµές την ηµέρα. Είναι βιταµίνες πολύ δυναµωτικές»

– Γέροντα, τι μελέτη θα με βοηθήση, για να απαλλαγώ από την κοσμική λογική;
– Να διαβάσης πρώτα το Γεροντικό, Φιλόθεο Ιστορία, Ευεργετινό, δηλαδή όχι θεωρητικά βιβλία αλλά πράξη, για να φύγη η κοσμική λογική με το πατερικό απλό πνεύμα της αγιότητος. Μετά να αρχίσης τον Αββά Ισαάκ, για να μη δεχθής τον Αββά Ισαάκ ως φιλόσοφο αλλά ως θεοφώτιστο.
– Σκοπός όµως είναι πώς θα µορφωθώ θεοκεντρικά. ∆εν πάω να γίνω καθηγητής Πανεπιστηµίου, ώστε να είµαι υποχρεωµένος να ξέρω πολλά. ‘Αλλά και αν µοϋ χρειασθή κάτι από την άλλη γνώση, εύκολα θα το µάθω, όταν αποκτήσω την θεοκεντρική µόρφωση. Κατάλαβες;
– Όταν έχη κανείς περισπασµό, συµφέρει νά συγκεντρωθή µέ την µελέτη;
– Ναι, να διάβαση λίγο, κάτι πολύ δυνατό, γιά να θερµανθή η ψυχή. Έτσι καπακώνονται οι µέριµνες και ο νους µεταφέρεται σε θείο χώρο. Αλλιώς πάει ο νους σ’ αυτήν ή σ’ εκείνη την δουλειά, εκεί πού σύχναζε τις περισσότερες ώρες.
– Γέροντα, όταν είναι κανείς κουρασµένος ή στενοχωρηµένος, θέλει νά διάβαση κάτι εύκολο, κανένα διήγηµα, κανένα µυθιστόρηµα κ.λπ.
– ∆έν υπάρχει κανένα πνευµατικό βιβλίο πού νά είναι καλό γιά εκείνη τήν ώρα; Ο σκοπός δεν είναι να ξεχάση ο άνθρωπος την στενοχώρια του, αλλά να λυτρωθή. Το άλλο δεν λυτρώνει. ∆εν βοηθούν στην πνευµατική ζωή τα µυθιστορήµατα ή η εφηµερίδα και η τηλεόραση.
Πολλές φορές ακόµη και µερικά θρησκευτικά περιοδικά κάνουν ζηµιά στους Χριστιανούς, γιατί διεγείρουν τον µωρό ζήλο και προκαλούν σύγχυση.
Προσέξτε· µή διαβάζετε περιττά πράγµατα τις ελεύθερες ώρες σας. Μερικά αναγνώσµατα είναι σαν νά τρως νεροκολοκύθες, σαν νά ψαχνής στα άχυρα, να βρής ένα σπυρί σιτάρι. Λένε µερικοί: «Ναί, αλλά αυτά µέ ξεκουράζουν». Μα πώς σε ξεκουράζουν, ευλογηµένε, αφού σε ζαλίζουν και πονούν τα µάτια σου; Καλύτερα να κοιµηθής, γιά νά ξεκουρασθής. Από το τί διαβάζει κανείς, θα καταλάβης την πνευµατική του κατάσταση. Άν είναι πολύ κοσµικός, θα διαβάζη περιοδικά αισχρά. Αν είναι λίγο κοσµικός, θα διαβάζη λιγώτερο βρώµικα ή εφηµερίδες. Άν θρησκεύη, θα διαβάζη θρησκευτικά έντυπα ή σύγχρονα θρησκευτικά βιβλία ή πατερικά κ.ο.κ.
– Γέροντα, ποια πνευµατικά βιβλία βοηθούν περισσότερο;
– Πολύ ωφελούν τά διάφορα πατερικά βιβλία, πού στις µέρες µας, δόξα τω Θεώ, κυκλοφορούν κατά χιλιάδες. Σ’ αυτά βρίσκει κανείς ο,τι ποθεί, ό,τι τού χρειάζεται. Είναι γνήσια πνευµατική τροφή καί οδηγούν µέ ασφάλεια στον πνευµατικό δρόµο. Γιά νά βοηθήσουν όµως, πρέπει νά διαβάζωνται µε ταπείνωση και προσευχή.
Τα πατερικά κείµενα µοιάζουν µε αξονικές τοµογραφίες, γιατί όπως σ’ εκείνες φωτογραφίζεται η σωµατική κατάσταση τού άνθρωπου, έτσι καί σ’ αυτά φωτογραφίζεται η πνευµατική του κατάσταση. Κάθε πρόταση των πατερικών κειµένων δεν κρύβει ένα αλλα πολλά νοήµατα, καί καθένας τα καταλαβαίνει ανάλογα µε την πνευµατική του κατάσταση.
Καλό είναι να διαβάζη κανείς κείµενο καί όχι µετάφραση, επειδή ο µεταφραστής ερµηνεύει το πρωτότυπο ανάλογα µε την δική του πνευµατικότητα. Πάντως, για να κατανόηση κανείς τους Πατέρες, πρέπει να σφίξη τον εαυτό του, νά συγκέντρωση τον νου του και να ζή πνευµατικά, γιατί το πνεύµα των Πατέρων γίνεται αντιληπτό µόνο µε τε πνεύµα. Ειδικά οι Ασκητικοί Λόγοι τοϋ Άββά Ισαάκ τοϋ Σύρου πολύ βοηθούν, άλλα χρειάζεται νά τους µελετάη λίγο-λίγο, γιά νά άφοµοιώνη την τροφή.
Ο Ευεργετινός είναι ευεργεσία µεγάλη, γιατί µπορούµε να γνωρίσουµε όλο το πνεύµα των Αγίων Πατέρων. Βοηθάει, γιατί περιγράφει τους αγώνες των Πατέρων γιά όλα τά πάθη µέ τήν σειρά, και ή ψυχή γνωρίζει πώς εκείνοι δούλεψαν και βοηθιέται. Τα Συναξάρια πάλι είναι αγιασµένη ιστορία, γι’ αυτό πολύ βοηθούν – ιδίως τα παιδιά –, αλλά να µήν τα διαβάζουµε σαν ιστορίες.
∆εν χρειάζεται να έχουµε γνώση πολλή, γιά να αποκτήσουµε ευλάβεια. Έάν τα λίγα πού ξέρουµε τά συλλογιζώµαστε, θα κεντηθή ή καρδιά. Ένας άπό ένα τροπάριο τινάζεται στον αέρα, και άλλος τά ξέρει όλα άπ’ έξω και δέν νιώθει τίποτε, γιατί κινείται έξω άπό τήν πνευµατική πραγµατικότητα. ∆ιαβάζετε λοιπόν Πατέρες, έστω µιά ή δυο γραµµές την ηµέρα. Είναι βιταµίνες πολύ δυναµωτικές.
«Αν δεν είχα εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν ξέρω τι θα γινόμουν.
Ο άνθρωπος να ενεργεί μέχρις ενός σημείου.
Μετά ο Θεός.
Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη».
Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή, που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί που χρειάζονται, και δοξολογείται ο Θεός με ευγνωμοσύνη συνέχεια από τα φιλότιμα παιδιά Του.

https://simeiakairwn.wordpress.com/

Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ’ Οικ. Συνόδου
π. Δημητρίου Μπόκου

  «Υμείς εστε το φως του κόσμου», είπε ο Χριστός στους μαθητές του. Και τους παρομοίασε με πόλη και με λυχνάρι. Με πόλη που είναι χτισμένη πάνω σε όρος και είναι ορατή από παντού. Και με λυχνάρι που είναι κρεμασμένο ψηλά και φέγγει σε όλη την οικία. Έτσι και οι απόστολοι με τα καλά τους έργα λάμπουν σαν φως σε όλο τον κόσμο και τον οδηγούν στη θεογνωσία (Κυριακή των Αγίων Πατέρων).
  Τα λόγια του Χριστού έχουν ισχύ για όλους τους Χριστιανούς, ιδιαιτέρως όμως για τους διαδόχους των αποστόλων, τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Οι άγιοι Πατέρες αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο (και με τη ζωή τους ακόμα) να διαφυλάξουν και να μεταδώσουν στις επόμενες γενιές την ακραιφνή διδασκαλία του Χριστού, χωρίς να την αλλοιώσουν ή να τη μειώσουν ούτε στο ελάχιστο. Είναι γι’ αυτό πραγματικό φως του κόσμου.
 Και το κατάφεραν αυτό ερμηνεύοντας με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος τα όσα για τον Θεό αποκάλυψε ο Χριστός, «ο μονογενής Υιός ο ων εις τον κόλπον του Πατρός». Κανένα δημιούργημα δεν μπορεί να δει τον Θεό ως προς την ουσία του. Ούτε άνθρωπος ούτε άγγελος. Μόνο ο Χριστός, ο μονογενής Υιός που είναι στην αγκάλη του, «εκείνος εξηγήσατο». Γι’ αυτό και όλη η αλήθεια για τον Θεό «διά Ιησού Χριστού εγένετο» (Ιω. 1, 17-18).
 Ειδικά σήμερα τιμούμε τους αγίους Πατέρες που συγκρότησαν τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451 μ. Χ. στη Χαλκηδόνα, ανατολικό προάστειο της Κωνσταντινούπολης. Η Σύνοδος διατύπωσε με ξεκάθαρο τρόπο όσα αφορούν το πρόσωπο του Χριστού. Ότι δηλαδή ο Χριστός είναι Θεός προαιώνιος. Ομοούσιος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα κατά τη θεότητα. Εν συνεχεία έγινε και άνθρωπος, ομοούσιος με εμάς κατά την ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν τώρα ο Χριστός είναι Υιός του Θεού και Υιός του ανθρώπου. Θεάνθρωπος. Ένα ον, ένα πρόσωπο, αλλά με δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, πλήρεις και τέλειες, ενωμένες πάνω του με τρόπο ασύγχυτο και αδιαίρετο. Είναι φύσει Θεός και φύσει άνθρωπος. Ο Χριστός είναι ένας, δεν έχουμε δυάδα προσώπων σ’ αυτόν, αλλά δυάδα φύσεων.
Στο πρόσωπό του έγινε κατορθωτός και φανερός ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να κοινωνήσουν μεταξύ τους τα δυο τόσο ανόμοια μεγέθη, ο Θεός και ο άνθρωπος.
 Το εξηγεί καθαρά ο απόστολος Παύλος, όταν λέει ότι ο Χριστός ήρθε εκεί ακριβώς που βρίσκονταν οι άνθρωποι. Στο δικό τους επίπεδο.
 «Παραπλησίως μετέσχε των αυτών» και φρόντισε «κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι». Πήρε ό,τι είχαν οι άνθρωποι, πλην της αμαρτίας. Και δέχτηκε να πεθάνει για μας, ώστε να μας απαλλάξει από αυτόν που είχε την εξουσία του θανάτου πάνω μας, «τουτ’ έστι τον διάβολον» (Εβρ. 2, 14-17). 
 Και όπως ο Χριστός κοινώνησε με την ανθρώπινη φύση μας και την έκαμε δική του, έτσι και εμείς μπορούμε τώρα να κοινωνήσουμε με τη θεία του φύση και να την κάνουμε δική μας. Γιατί όλοι, από τη στιγμή της ενανθρώπησής του, είμαστε ενσωματωμένοι πάνω του. «Οι γαρ πάντες ήμεν εν τω δι’ ημάς και υπέρ ημών αποθανόντι και εγερθέντι Χριστώ» (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας, PG 73, 192D). Μέσα στην ανθρώπινη φύση του Χριστού βρίσκεται δυνάμει ολόκληρη η ανθρωπότητα.
 Στο πρόσωπο του Χριστού η ανθρώπινη φύση ανέβηκε και πήρε θέση στα δεξιά του Θεού. Μπορεί λοιπόν και ο καθένας μας προσωπικά να ανεβεί εκεί. Αυτό και αν είναι μεγαλείο!

https://proskynitis.blogspot.com/