Παρασκευή 28 Απριλίου 2023

Αγιογραφικό ανάγνωσμα



ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Πράξεων τῶν Ἀποστόλων τὸ Ἀνάγνωσμα   5:1-11
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀνὴρ δέ τις Ἁνανίας ὀνόματι σὺν Σαπφείρῃ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ ἐπώλησεν κτῆμα· καὶ ἐνοσφίσατο ἀπὸ τῆς τιμῆς, συνειδυίης καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἐνέγκας μέρος τι παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων ἔθηκεν. Εἶπεν δὲ ὁ Πέτρος, Ἁνανία· διὰ τί ἐπλήρωσεν ὁ Σατανᾶς τὴν καρδίαν σου ψεύσασθαί σε τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον καὶ νοσφίσασθαι ἀπὸ τῆς τιμῆς τοῦ χωρίου; οὐχὶ μένον σοι ἔμενεν καὶ πραθὲν ἐν τῇ σῇ ἐξουσίᾳ ὑπῆρχε; τί ὅτι ἔθου ἐν τῇ καρδίᾳ σου τὸ πρᾶγμα τοῦτο; οὐκ ἐψεύσω ἀνθρώποις ἀλλὰ τῷ Θεῷ. Ἀκούων δὲ ὁ Ἁνανίας τοὺς λόγους τούτους πεσὼν ἐξέψυξε· καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα. Ἀναστάντες δὲ οἱ νεώτεροι συνέστειλαν αὐτὸν καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν. Ἐγένετο δὲ ὡς ὡρῶν τριῶν διάστημα καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ μὴ εἰδυῖα τὸ γεγονὸς εἰσῆλθεν. Ἀπεκρίθη δὲ πρὸς αὐτὴν Πέτρος· Εἰπέ μοι, εἰ τοσούτου τὸ χωρίον ἀπέδοσθε; ἡ δὲ εἶπεν, Ναί, τοσούτου. Ὁ δὲ Πέτρος πρὸς αὐτήν· Τί ὅτι συνεφωνήθη ὑμῖν πειράσαι τὸ Πνεῦμα Κυρίου; ἰδοὺ οἱ πόδες τῶν θαψάντων τὸν ἄνδρα σου ἐπὶ τῇ θύρᾳ καὶ ἐξοίσουσί σε. Ἔπεσε δὲ παραχρῆμα πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἐξέψυξεν· εἰσελθόντες δὲ οἱ νεανίσκοι εὗρον αὐτὴν νεκράν, καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν πρὸς τὸν ἄνδρα αὐτῆς. Καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐφ΄ ὅλην τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (κ. Παναγιώτη Τρεμπέλα)
Κάποιος ἄνθρωπος ὅμως πού λεγόταν Ἀνανίας, μαζί μέ τή γυναίκα του Σαπφείρα, πούλησε ἕνα χωράφι πού εἶχε,
2 καί κράτησε γιά τόν ἑαυτό του ἕνα μέρος ἀπό τό ἀντίτιμο πού εἰσέπραξε, κρυφά ἀπ’ τούς ἄλλους Χριστιανούς. Τό γνώριζε αὐτό ὅμως καί ἡ γυναίκα του. Κι ἀφοῦ ἔφερε τό ὑπόλοιπο χρηματικό ποσό, τό ἄφησε καταγῆς μπροστά στά πόδια τῶν ἀποστόλων, προσποιούμενος ὅτι αὐτό ἦταν ὁλόκληρο τό ἀντίτιμο τοῦ χωραφιοῦ του.
3 Τότε εἶπε ὁ Πέτρος: Ἀνανία, γιατί ἄφησες τόν σατανά νά κυριεύσει τήν καρδιά σου μέ πονηρές σκέψεις, μέχρι τό σημεῖο νά προσπαθήσεις νά ἐξαπατήσεις μέ τό ψέμα σου τό Ἅγιον Πνεῦμα καί νά κατακρατήσεις κρυφά γιά τόν ἑαυτό σου ἕνα μέρος ἀπό τό ἀντίτιμο τοῦ χωραφιοῦ πού πούλησες;
4 Ὅταν τό χωράφι αὐτό ἦταν ἀπούλητο, δέν παρέμενε δικό σου; Κι ὅταν πουλήθηκε, δέν ἦταν στήν ἐξουσία σου νά διαθέσεις τό ἀντίτιμό του ὅπως ἤθελες; Κανείς δέν σοῦ ἐπέβαλε νά φέρεις ὅλο τό ἀντίτιμό του ἐδῶ. Ἀλλά ἐσύ, γιά νά προσελκύσεις τό θαυμασμό καί τήν ἐκτίμηση τῆς Ἐκκλησίας, προσποιεῖσαι ὅτι προσφέρεις τώρα ὅλα ὅσα εἰσέπραξες. Δέν ἔχεις τήν εἰλικρίνεια νά πεῖς ὅτι κράτησες γιά τόν ἑαυτό σου ἕνα μέρος τοῦ ἀντιτίμου, ὁπότε κανείς δέν θά σέ κατηγοροῦσε. Γιατί δέχθηκες στήν καρδιά σου καί ἀποφάσισες νά κάνεις αὐτή τήν πράξη; Δέν εἶπες ψέματα σέ ἀνθρώπους, ἀλλά στό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο εἶναι Θεός.
5 Δέν πρόφθασε ὅμως νά ἀκούσει τά λόγια αὐτά ὁ Ἀνανίας κι ἔπεσε κάτω στή γῆ καί ξεψύχησε. Καί ὅλοι ὅσοι τά ἄκουγαν αὐτά γέμισαν μέ φόβο πολύ.
6 Στό μεταξύ οἱ νεότεροι στήν ἡλικία σηκώθηκαν κι ἑτοίμασαν τόν Ἀνανία γιά τήν ταφή, ἀφοῦ τόν περιτύλιξαν μέ νεκρικούς ἐπιδέσμους, ὅπως συνήθιζαν τότε. Ἔπειτα τόν μετέφεραν ἔξω ἀπό τήν πόλη καί τόν ἔθαψαν.
7 Στό μεταξύ ὅμως εἶχε περάσει ἕνα χρονικό διάστημα τριῶν ὡρῶν, καί ἡ γυναίκα τοῦ Ἀνανία, ἡ ὁποία δέν γνώριζε τό γεγονός τῆς τιμωρίας τοῦ συζύγου της, μπῆκε στόν τόπο τῆς συνάξεως.
8 Τότε ὁ Πέτρος τή ρώτησε: Πές μου, τόσα χρήματα πουλήσατε τό χωράφι; Κι αὐτή ἀπάντησε: Ναί, τόσο ποσό εἰσπράξαμε.
9 Τότε ὁ Πέτρος τῆς εἶπε: Γιατί συμφωνήσατε ἐσύ κι ὁ ἄνδρας σου νά προβεῖτε σέ μιά τέτοια πράξη, νά προσπαθήσετε δηλαδή νά δοκιμάσετε τό Πνεῦμα τοῦ Κυρίου, ἄν πράγματι γνωρίζει τά πάντα καί δέν θά ἐξαπατηθεῖ μέ τό ψέμα σας; Νά, τά πόδια ἐκείνων πού ἔθαψαν τόν ἄνδρα σου ἀκούγονται κοντά στήν πόρτα· ἐπιστρέφουν τώρα ἀμέσως καί θά μεταφέρουν καί σένα ἔξω ἀπό τήν πόλη γιά νά σέ θάψουν.
10 Ἀμέσως τότε ἔπεσε κι αὐτή τήν ἴδια στιγμή κοντά στά πόδια τοῦ Πέτρου καί ξεψύχησε. Κι ὅταν μπῆκαν μέσα οἱ νέοι πού ἐπέστρεφαν ἀπό τήν ταφή τοῦ Ἀνανία, τήν βρῆκαν νεκρή· κι ἀφοῦ τήν μετέφεραν ἔξω ἀπό τήν πόλη, τήν ἔθαψαν δίπλα στόν ἄνδρα της.
11 Τότε ἕνας φόβος μεγάλος κυρίευσε ὅλη τήν Ἐκκλησία κι ὅλους ὅσους τά ἄκουγαν αὐτά.

(Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ - ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”»)

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Λένε ὅτι γιὰ πέντε αἰτίες παραχωρεῖ ὁ Θεὸς νὰ πολεμούμαστε ἀπὸ τοὺς δαίμονες.
Καὶ πρώτη εἶναι, λένε, ν᾿ ἀποκτήσουμε τὴ διάκριση τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς κακίας, καθὼς μᾶς πολεμοῦν καὶ τοὺς πολεμᾶμε.
Δεύτερη, ν᾿ ἀποκτήσουμε τὴν ἀρετὴ μὲ πόλεμο καὶ κόπο, κι ἔτσι νὰ τὴν ἔχουμε βέβαιη καὶ σταθερή.
Τρίτη, νὰ μὴν ὑψηλοφρονοῦμε, καθὼς προοδεύουμε στὴν ἀρετή, ἀλλὰ νὰ μάθουμε νὰ ταπεινοφρονοῦμε.
Τέταρτη, νὰ μισήσουμε τελείως τὴν κακία, ἀφοῦ τὴ γνωρίσουμε μὲ τὰ παθήματά μας.
Πέμπτη καὶ κυριότερη ἀπ᾿ ὅλες, νὰ μὴν ξεχνᾶμε, ἀφοῦ ἀποκτήσουμε τὴν ἀπάθεια, οὔτε τὴ δική μας ἀδυναμία οὔτε τὴ δύναμη Ἐκείνου ποὺ μᾶς βοήθησε.

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

Τετάρτη 26 Απριλίου 2023

Τί όφελος έχουμε;



Να νηστεύουν τα χέρια, παραμένοντας καθαρά από την αρπαγή και την πλεονεξία. 
Να νηστεύουν τα πόδια, ξεκόβοντας από τους δρόμους που οδηγούν σε αμαρτωλά θεάματα. 
Να νηστεύουν τα μάτια, εξασκούμενα να μην πέφτουν ποτέ λάγνα πάνω σε όμορφα πρόσωπα, ούτε να περιεργάζονται τα κάλλη των άλλων. 
Ας νηστεύει και η ακοή. Και νηστεία της ακοής είναι να μη δέχεται κακολογίες και διαβολές…
Ας νηστεύει και το στόμα από αισχρά λόγια και λοιδορίες. Διότι τί όφελος έχουμε, όταν απέχουμε από πουλερικά και ψάρια, δαγκώνουμε όμως και κατατρώμε τους αδελφούς μας;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
http://inpantanassis.blogspot.com/

Για τον λόγο που ο Θεός γνωρίζει, σε δοκιμάζει



«Αλλά και τούτο φαίνεται ότι κάνει πολλές φορές ο Θεός. Βλέποντας ανδρείες ψυχές, επιτρέπει τους πολέμους ευθύς εξ αρχής, με την επιθυμία να τις στεφανώσει σύντομα» (λόγ. α΄, 41).
Είναι φορές που παραπονιέσαι ότι αντιμετωπίζεις στη ζωή σου δυσκολίες, δοκιμασίες, πειρασμούς, παραπάνω από τις δυνάμεις σου. Και μάλιστα εκ νεότητός σου. Μία δύσκολη αρρώστια προσωπική ή οικογενειακή, ένα ατύχημα, μία αποτυχία ενώ κάτι το ήθελες πάρα πολύ. 
Κι είναι οι στιγμές που νιώθεις ότι δεν αντέχεις, που πάει να κλονισθεί η πίστη σου γιατί ο Θεός σε εγκατέλειψε, όταν μάλιστα βλέπεις ότι η δοκιμασία διαρκεί.
Μην πιστέψεις τον λογισμό αυτό. Είναι ψεύτικος. Είναι του εχθρού που θέλει ακριβώς να σε καταβάλει για να σε φέρει στα δικά του δίχτυα και να σε κάνει υποχείριό του.
Στρέψου με ορμή στον Κύριο. Ζήτα του ενίσχυση και υπομονή. Έχοντας υπόψη σου ότι ποτέ ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει, γιατί η αγάπη Του είναι άπειρη και η Πρόνοιά Του για όλον τον κόσμο, κυρίως δε για τον άνθρωπο και μάλιστα τον πιστό, δεδομένη.
Ο Κύριος δεν μας βεβαίωσε ότι «και αι τρίχες της κεφαλής υμών πάσαι ηριθμημέναι εισί»; Ο απόστολός Του θεόπνευστα δεν διεκήρυξε ότι «δεν πρόκειται να μας αφήσει να δοκιμασθούμε παραπάνω από όσο μπορούμε, και μάλιστα μαζί με τη δοκιμασία θα φέρει και τη διέξοδο»; 
Άρα ό,τι μας συμβαίνει είναι μέσα στα πλαίσια του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τον καθένα από εμάς: Εκείνος το επιτρέπει για το καλό μας.
Και πέραν αυτού: αν πράγματι πολλές και μαζεμένες δοκιμασίες σού έρχονται, γνώριζέ το χωρίς αμφιβολία: πρώτον, ο Κύριος σου ετοιμάζει σύντομα στεφάνια, και δεύτερον, σου δίνει ευκαιρία αυτογνωσίας: να κατανοήσεις ότι έχεις ανδρεία ψυχή. Η γενναιότητα συνοδεύεται πάντοτε από τις προκλήσεις και τους πειρασμούς.
«Για τον λόγο που ο Θεός γνωρίζει, σε δοκιμάζει.
Μπορείς να κρατήσεις αυτή τη θλίψη; (λέγει ο Κύριος).
Μπορώ!
Θα σου δώσω Χάρη.
Δεν μπορείς; Κι αυτό που σου έδωσα, θα το αφαιρέσω. Εγώ δεν θέλω δειλούς ανθρώπους».

Άγιος Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης
http://inpantanassis.blogspot.com/

Υπομονή και θα έλθη η ευλογημένη ώρα



"Ο δρόμος της σωτηρίας μας είναι σπαρμένος με αγκάθια και πονάμε και ματώνουμε· αλλά υπομονή και θα έλθη η ευλογημένη ώρα, που οι πόνοι και τα αίματα θα γράψουν τα ονόματά μας στο βιβλίο της ζωής! 
Τότε θα ευλογούμε τον Θεό, που με την άπειρη σοφία Του βρήκε τον πόνο και τις θλίψεις ως μέσα μεγάλης σωτηρίας".

Γέροντας Εφραίμ
http://inpantanassis.blogspot.com/

Αγγίζει και την γεύεται



Ο αγιασμός είναι η μετοχή του ανθρώπου στις άκτιστες θείες ενέργειες είτε στην κατάσταση της καθάρσεως από τα πάθη είτε σε αυτήν του φωτισμού του νου είτε στην τελειωτική της θεώσεως. 
Ο άνθρωπος που επείγεται στον αγιασμό συνεχώς αυξάνει, προκόβει πνευματικώς, αγγίζει και γεύεται την απάθεια. Αυτός που βιώνει την απάθεια, τον αγιασμό ζει μία μόνιμη έντονη πνευματική εμπειρία. 
Αυτή η εμπειρία, που είναι η βίωση της θείας Χάριτος, δεν μπορεί να συγκριθεί με καμιά γήινη χαρά, με καμιά κοσμική εμπειρία.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός
http://inpantanassis.blogspot.com/

Αποταγή και ξενιτεία



Αδελφοί και πατέρες, γράφει ο Απόστολος Παύλος για τον εαυτό του και το μεταφέρω και εγώ στην ευτέλειά μου- «σε μένα δεν είναι οκνηρό, σε σας όμως είναι ασφαλές» (Φιλ. γ΄, 1), να υπενθυμίζω συνεχώς το σκοπό της σωτηρίας μας, αφού αυτός είναι και ο προορισμός μας.
Η αφετηρία μας, κατά τη Γραφή και τη γνώμη των Πατέρων μας, είναι η αποταγή, η ξενιτεία, η αναχώρηση. Και δικαίως αφού ο Κύριός μας, μας τονίζει: «Πας εξ υμών, ος ουκ αποτάσσεται πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν, ου δύναται είναι μου μαθητής» (Λουκ. ι΄ 33). Τα υπάρχοντά μας κατά τη διπλή μας υπόσταση- είναι και αυτά διπλά. Αλλα ανήκουν στον κόσμο των πραγμάτων και άλλα ανήκουν στον κόσμο των νοημάτων.
Και τα πρώτα του κόσμου των πραγμάτων και των υλών- και αυτόν ακόμη ο δεσμό της συγγένειας, με τη Χάρη του Χριστού, τα αφήσαμε. Μένουν τώρα σε μας οι λεγόμενες «προλήψεις», δηλαδή τα νοήματα του κόσμου των πραγμάτων και των υλών.
Το κύριο μέσο και όργανο της επαφής και επικοινωνίας με τον κόσμο μας είναι ο νους. αν θέλουμε να ανασυρθούμε από την πτώση και αιχμαλωσία του παλαιού ανθρώπου, η προσπάθειά μας πρέπει να στραφεί στον έλεγχο και την τήρηση του νου.
Ως προς τα πράγματα του κόσμου, τα οποία προκαλούν και ερεθίζουν, επειδή τα εγκαταλείψαμε, έχουμε σχετική ελευθερία. Ως προς τα νοήματα και τις μνήμες όμως, που είναι τυπωμένα στη φαντασία, χρειάζεται διανοητική εργασία και αγώνας για να απαλλαγούμε απ αυτά. Γι αυτό όταν οι παλαιοί φιλόσοφοι ρώτησαν τον πρώτο μας αρχηγέτη και γενάρχη Αββά Αντώνιο «τι περισσότερο κάνετε σεις σαν μοναχοί» έλαβαν την απάντηση: «Ημείς νουν τηρούμεν», πράγμα που ομολόγησαν ότι δεν μπορούσαν να καταφέρουν.
Τα δυό στοιχεία τα οποία συνιστούν την ανθρώπινη φύση, η ψυχή και το σώμα- αλληλοεξαρτώνται και αλληλοεπιδρούν και στην πρόοδο και στην ήττα, και στη ζωή και στο θάνατο. «Τις σοφός και φυλάξει ταύτα και συνήσει τα ελέη του Κυρίου;» (Ψαλμ. ρστ΄ 43).
Οι θεοφόροι και θεόσοφοι Πατέρες μας, που χάραξαν με το φωτεινό τους παράδειγμα το σωτήριο αυτό δρόμο της κατά Θεόν πορείας, στην οποία βρίσκεται η κάθαρση, ο φωτισμός, η ανάπλαση και σωτηρία, μας ενθαρρύνουν σ αυτή για να μην αποθαρρυνόμαστε όταν αισθανόμαστε κόπωση και παράξενα συναισθήματα. 
Τα περισσότερα από τα συναισθήματα αυτά οφείλονται στην απειρία μας και γι αυτό χρειάζεται επιμονή και καρτερία, ώστε να μην υποχωρούμε στην πρόθεση και τον προγραμματισμό, γνωρίζοντας ότι το προκείμενο στάδιο δεν είναι σκέψη και απόφαση ανθρώπου, αλλά μάλλον αποκάλυψη, πρόσκληση και ευδοκία αυτού που καλέι «τα μη όντα εις όντα». Είναι επίνοια και βουλή αυτού που είπε και πάντοτε λέει: «Ουχ υμείς με εξελέξασθε, αλλ εγώ εξελεξάμην υμάς, και έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγητε και καρπόν φέρητε» (Ιω. ιε΄ 16). Και πάλι: «Ουδείς δύναται ελθείν προς με ει μη ο πατήρ ο πέμψας με ελκύση αυτόν» (Ιω. στ΄ 44).
Έχοντας ισχυρή βάση και θεμέλιο της ιερής μας προσέλευσης, ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο «θύματα της θείας παναγάπης», γιατί μας έχει προσκαλέσει ο ίδιος ο Κύριος για να πάρουμε μέρος έμπρακτα και θεάρεστα, ας μη λυγίσουμε, ας μη μικροψυχήσουμε, ας μη νυστάξουμε, ας μην υποδουλωθούμε στα δαιδαλώδη πανουργεύματα του εχθρού μας, γιατί «μείζων εστίν ο εν υμίν» -αυτός που έχει όλη την εξουσία- «η ο εν τω κόσμω» (Α΄ Ιω. δ΄, 4), ο πονηρός δραπέτης των ουρανών.
Με προθυμία και με όλη τη θέλησή μας, ας γίνουμε σαν τους επαινετούς εκείνους δούλους του Ευαγγελίου, που αναμένουν συνεχώς και άγρυπνα τον Κύριό τους. Ας επιστρατεύσουμε όλες τις δυνάμεις, του σώματος και της ψυχής, με την πράξη και τη θεωρία στον επιδιωκόμενο στόχο και σκοπό.
Δίκαιως προηγείται η πρακτική με τα εξωτερικά μας μέλη και τις αισθήσεις, αφού και κατά τη δημιουργία μας το πήλινό μας σώμα κατασκευάστηκε πριν την ψυχή. Η έννοια και μορφή της νέας μας ιδιότητας και αγωγής είναι η πρακτική μετάνοια, αφού πρώτο μας ιδίωμα το «κατ εικόνα και ομοίωσιν»- συντρίφτηκε με την πτώση.
Ευλογητός ο Θεός, που με το πολύ του έλεος ανέχτηκε την επιστροφή και τη θεραπεία μας με τη μετάνοια και άρα όλη μας η προσπάθεια, θέληση και σπουδή ισόβια θα εκφράζεται με αυτήν.
Η πρώτη απόδειξη της θέλησής μας αυτής έγινε με την αποταγή, αφού τα αφήσαμε όλα και ακολουθήσαμε αυτόν, που μας κάλεσε. Η τυπική όμως απάρνηση του κόσμου, χωρίς την ολοκληρωτική απάρνηση των θελημάτων, νοημάτων, επιθυμιών και συστημάτων του κοσμικού φρονήματος, δεν μας απαλλάσσει από τα δεσμά του παλαιού ανθρώπου στον οποίο βρίσκεται όλο ο «αντιστρατευόμενος νόμος της διαστροφής», που είναι φυτεμένος στα μέλη μας.
«Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε εισελεύσεται» (Ματ. ζ΄, 21), λέγει ο Κύριος, αλλά μόνον «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς» Ιω. ιδ΄, 21). Και όντως αυτός είναι ο ακριβής όρος και νόμος της μετάνοιας.
Μια καλή αρχή, σαν βάση της ιερής μετάνοιας, ας γίνει από αυτά τα τρία θεμέλια. Της απλότητας και ακακίας, της νηστείας και της σωφροσύνης.
Ω μακάρια απλότητα, αθωότητα και ακακία!
Πόση δύναμη έχεις, πόση επιβολή, πόση βοήθεια δίνεις στο ενάρετο πεδίο της προκοπής αλλά και πόση συντριβή εξουθένωση και ήττα των σατανικών προσβολών και επιτηδευμάτων προσφέρεις! Αυτήν την ακακία, αθωότητα και απλότητα μακάρισε ο Κύριος στα «παιδία» και τη θεώρησε ότι εισάγει στη βασιλεία του. «’φετε τα παιδία έρχεσθαι προς με,… των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία του Θεού. Αμήν λέγω υμίν, ος εάν μη δέξηται την βασιλείαν του Θεού ως παιδίον, ου μη εισέλθη εις αυτήν» (Μαρκ. ι΄ 14 15).
Ως εύκολο τρόπο προβάλαμε την απλότητα και ακακία την οποία γεννά η πίστη. Αλλωστε «δια πίστεως περιπατούμεν, ου δια είδους» (Β΄ Κορ. ε΄, 7). Μήπως αμφιβάλλει κανείς ότι με την πίστη βαδίζουμε και άρα δεν ζητούμε αποδείξεις;
Ποιός μας χάρισε το δώρο της αποταγής και αυταπάρνησης, ώστε να βρισκόμαστε μακρυά από τα κοσμικά συστήματα εξόριστοι στις ερήμους; Να λοιπόν, που είμαστε θύματα της πίστης προς το σωτήρα μας «ότι αυτώ μέλει περί υμών» (Α΄ Πέτ. ε΄, 7). 
Ποτέ να μη λείπει αυτή η πίστη απ αυτόν, που θέλει να σωθεί. Αυτή η πίστη είναι ο στύλος το στήριγμα στην ψυχή που σηκώνει όλο το βάρος της περιεκτικής φιλοπονίας, που είναι το κύριο νόημα ολόκληρης της αγωνιστικότητας.
Το δεύτερο στοιχείο του τρίπτυχου, είναι η νηστεία. Πως μπορούμε να περιγράψουμε τη δύναμη και ιδιότητα αυτού του πανίσχυρου όπλου; Αλλωστε δεν είναι και το πρώτο, που παρέδωσε και δίδαξε ο Κύριός μας, στον πνευματικό αγώνα; 
«Δια βρώσεως εξήγαγε του Παραδείσου ο εχθρός τον Αδάμ». Με τη νηστεία χαράζει την αρχή της πάλης ο Χριστός μας. Η μητέρα του θανάτου ηδονή, δεν αρχίζει απ εδώ τον όλεθρόν της με πρόβαση τη βιολογική μας σύσταση και μας κατρακυλά στη μεριά της κτηνωδίας; Εάν η γαστριμαργία χαρακτηρίζεται ο γίγαντας των παθών, ποιο άλλο μέσο θα δαμάσει αυτόν τον κίνδυνο; Πόσο εύστοχα ο προφήτης Δαυΐδ αντιμετωπίζει αυτόν τον πόλεμο! «Εγώ δε εν τω αυτούς (τους δαίμονας) παρενοχλείν μοι, ενεδυόμην σάκκον, και εταπείνουν εν νηστεία την ψυχήν μου και η προσευχή μου εις κόλπον μου αποστραφήσεται» (Ψαλμ. λδ΄, 13). 
Το επωφελέστερο μέσο και μέτρο αυτών που αγωνίστηκαν μέσα στους αιώνες και αυτών που συνεχίζουν την ίδια πνευματική πορεία ήταν η νηστεία. Από την ιερώτατη αυτή αρετή ξεκίνησαν και με αυτήν τελειώθηκαν. Δίκαια λέγεται ότι ο «αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται» (Α΄ Κορ. θ΄, 25).
Το τρίτο στοιχείο του τριπτύχου είναι η σωφροσύνη. Εκεί βρίσκεται η αγνότητα και ισάγγελη πολιτεία. εδώ θα σχολιάσουμε μια ιδαίτερη ιδιότητα ή καλύτερα τελειότητα της ισάγγελης αυτής διαγωγής. Είναι φανερό ότι ο Θεός είναι αγάπη και με την αγάπη δημιούργησε και προνοεί για όλα. Και του ιδίου Υιού ουκ εφείσατο» για την ανάπλαση και αποκατάστασή τους.
Ως αγάπη, ή μάλλον παναγάπη, ο Θεός με αγάπη λατρεύεται και ευαρεστείται. Γι αυτό απαιτεί ολοκληρωτική αγάπη «εξ όλης ψυχής, καρδίας, διανοίας και ισχύος» (Μαρκ. ιβ΄, 30). Για να εφαρμοστεί απόλυτα η σύσταση αυτής της αγάπης, δεν μπορούμε να διαμοιράζουμε τη γενική μας αγάπη σε κανένα άλλο στοιχείο όσο και αν μας φαίνεται αναγκαίο ή σπουδαίο. “λλωστε το ίδιο μέτρο εφαρμόζει και ο Θεός ο οποίος «αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κόσμω εις τέλος ηγάπησεν αυτούς» (Ιω. ιγ΄, 1).
Τα τιμιώτερα μέλη, για μας τους μοναχούς, που δικαιούνται την εκδήλωση της αγάπης μας είναι ασφαλώς οι γονείς, οι παράγοντες της ύπαρξής μας.
Ως πρότυπο της ολοκληρωτικής αγάπης προς το Θεό έχουμε μόνο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Στις ευαγγελικές διηγήσεις βλέπουμε ότι αποδεδειγμένα εφάρμοσε αυτήν την τελειότητα της αγάπης προς αυτόν. Ουδέποτε ο κύριος εκδηλώνει, έστω και κατ ελάχιστο, σε κανένα άλλο πράμγα ή πρόσωπο τρυφερότητα και αγάπη, ούτε και σ αυτήν ακόμη τη μητέρα του, που όχι μόνο ήταν κατά άνθρωπο μητέρα, αλλά και το τελειότερο πλάσμα απ όλα τα λογικά του κτίσματα. 
Και όμως ο Κύριος δεν μοίρασε τον υπέρτιμο πλούτο της αγάπης παρά στην ίδια την αυτοαγάπη, το Θεό, όπως ο ίδιος απαιτεί. Αρα, λοιπόν, οι τρυφερότητες και οι συμπάθειες, πέραν του τυπικού, είναι κλοπές και ιδιοποιήσεις της κύριας προς το Θεό αγάπης.

Από το βιβλίο: ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ
Γέροντος Ιωσήφ
http://inpantanassis.blogspot.com/