Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026

Θέλει περισσότερο




Η βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν. Βιάζεται χρονικώς: Σήμερα· τώρα. 
Βιάζεται και τροπικώς: Μετάνοια· άσκησις σε κάθε τόπο, διά παντός τρόπου· σε κάθε καιρό και κάθε ώρα. Ο άνθρωπος όσον ημπορεί· και ο Θεός όσον θέλει!. 
Πάντοτε ο Θεός θέλει πολύ περισσότερο, από ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε να επιθυμήσει…

Ανδρέας Θεοδώρου, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών († 2004)
https://inpantanassis.blogspot.com/

«Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας»



Γιώργου Κυπριανού

 Οι λέξεις ἄρτιος και περιττός εἶναι δανεισμένες ἀπό τό χῶρο τῶν μαθηματικῶν. Ἄρτιος ἀριθμός κατά τούς ἀρχαίους ἕλληνες φιλοσόφους καί μαθηματικούς, ὅπως οἱ Πυθαγόρειοι καί μετέπειτα ὁ Ἀριστοτέλης, εἶναι ὁ τέλειος καί ἀκέραιος, χωρίς ἔλλειμμα. Ἀντίθετα, ὁ περιττός ἀριθμός εἶναι ὁ ἀτελής, ὁ ἀριθμός πού πάντα περιττεύει μέ μονάδα καί δέν ὁλοκληρώνεται. Ἀπό ὅλους τούς ἀριθμούς, ξεχωρίζει τό ἕνα ἤ μονάδα, ὁ ὁποῖος κατέχει καί τά δυό χαρακτηριστικά, εἶναι ἄρτιος καί περιττός μαζί, συνδυάζει τά στοιχεῖα καί τῶν δυό περιπτώσεων. Φιλοσοφικά, τό ἄρτιον καί περιττόν παραλληλίζεται μέ τό ἄπειρο καί τό πεπερασμένο, τό ἕν καί τό πλῆθος κτλ.
 Τό θέμα τῶν ἄρτιων καί περιττῶν ἀριθμῶν προέκυψε τυχαῖα σέ μία καθημερινή συζήτηση. Ὡστόσο, προσωπικά μοῦ προκάλεσε ἕνα συλλογισμό, χριστοκεντρικό. Ὁ Χριστός ὄντως ὑπῆρξε ἕνα περιττός ἄνθρωπος. Ὁ ἴδιος τό δηλώνει, ὅταν ἀναφέρεται σέ ἕνα προφητικό στίχο ἀπό τούς Ψαλμούς, «Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας». Ὁ Χριστός ἀναφέρεται στόν ἑαυτό του. Ἡ πέτρα, τήν ὁποία ἀπέρριψαν οἱ οἰκοδόμοι ὡς ἄχρηστη καί περιττή, τελικά τοποθετεῖται στό πιό κρίσιμο σημεῖο τῆς οἰκοδομῆς, μεταξύ τῶν δύο τόξων γιά νά συγκρατεῖ ὅλη τήν ὀροφή. Ὁ Χριστός, ἐνῶ πολεμήθηκε καί «ἐξοντώθηκε» ὡς περιττός, ἄχρηστος καί βδελυγμένος, τελικά ἔγινε τό θεμέλιο καί ἡ ἀρχή τῆς πιό ζωτικῆς οἰκοδομῆς, τῆς Ἐκκλησίας, ἕνωσε τά «πρίν διεστῶτα», τόν ἄνθρωπο καί τόν Θεό καί ἁγίασε τό σύμπαν. Ἀκόμα, ἡ Ἐκκλησία μας διατηρεῖ καί σχετική παράδοση καί γιά τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ. Κατά τήν οἰκοδομή τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομώντα, ἕνα ξύλο δέν μποροῦσε νά ἐφαρμοστεῖ πουθενά καί ἀφέθηκε ὡς ἄχρηστο. Ἀπό αὐτό τό ξύλο κατασκευάστηκε ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ παραλληλισμός δέν εἶναι δύσκολος. Τά μαθηματικά μετροῦν μέ τήν χρησιμότητα τῶν ἀριθμῶν καί τῶν σχημάτων. Ὁ Χριστός ἀναποδογυρίζει τήν πυραμίδα καί τό περιττόν γίνεται τό τέλειο καί σωτήριο, τό ἀδύνατο μεταποιεῖται σέ σθεναρό, τό ἄχρηστο γίνεται τό χρηστότερο ὅλων, ὁ ἁμαρτωλός ἀνοίγει τόν παράδεισο. Εὐτυχῶς τά Μαθηματικά τοῦ Θεοῦ λύνονται μέ ἄλλες ἐξισώσεις. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος τῆς ἐλπίδας ὅλων.
Τέλος, ὁ ἀριθμός ἕνα συνδυάζει τό ἄρτιον καί περιττόν καί κατά τόν Ἀριστοτέλη τόν οὐρανόν. Αὐτός δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν Χριστό, τόν ἄπειρο κατά τήν θεότητα καί πεπερασμένο κατά τήν ἀνθρωπότητα, τόν τέλειο Θεό καί τέλειο ἄνθρωπο. Τό ἕνα εἶναι ὁ Ἕνας καί μοναδικός Χριστός, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου, ὁ οὐρανός ἐπί τῆς γῆς. Αὐτά σκεφτόμουν, μιλώντας μέ μαθηματικούς, ἀφήνοντας τό νοῦ μου, ὅμως, νά ταξιδέψει καί πάλι πρός τόν Χριστό.

https://proskynitis.blogspot.com/

....ελευθερία δεν είναι απλώς να φεύγεις....




Κάποτε, σε μια γη ήσυχη και ήρεμη, ζούσε ένας άντρας με δύο γιούς. Το σπίτι του ήταν γεμάτο φως και θόρυβο, γεμάτο τις καθημερινές μικρές χαρές της οικογένειας: τη μυρωδιά του ψωμιού που ψηνόταν στο πρωινό, τα γέλια που ανακατεύονταν με τα λόγια της σοφίας, τα βράδια που η σιωπή γέμιζε με αστέρια και ιστορίες για τους προγόνους.
Ο μικρότερος γιος, όμως, μέσα στη φρεσκάδα της νιότης, ένιωθε μια ανυπόμονη φλόγα να καίει μέσα του. Το βλέμμα του έπεφτε συχνά πάνω στη ζωή που ξεπερνούσε τα όρια του σπιτιού, στα όνειρα και τις επιθυμίες που δεν είχαν ακόμη μορφή. Μια μέρα, ενώ ο ήλιος ακουμπούσε απαλά την αυλή, πλησίασε τον πατέρα του και είπε:
«Πατέρα, δός μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας.»
Η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά η απαίτηση κρυβόταν στα λόγια του. Δεν ήταν παιδική παράκληση. Ήταν ο λόγος ενός ανθρώπου που ένιωθε πως η ζωή του ήταν δική του, πως η ελευθερία του άξιζε να εξαγοραστεί. Ο πατέρας τον κοίταξε με μάτια βαθειάς σιωπής, και χωρίς διαμαρτυρία, μοίρασε την περιουσία.
Ο μικρότερος υιός έφυγε. Φεύγοντας, η καρδιά του πάγωσε λίγο στην αρχή από την αγωνία του νέου κόσμου. Κι όμως, πίστευε πως η περιπέτεια θα τον έκανε ισχυρό και ανεξάρτητο. Τα χρήματα και οι πλούτοι τον έκαναν να νομίζει πως απέκτησε τα πάντα. Μα μέσα του, η αίσθηση της απουσίας ήταν ανεπαίσθητη στην αρχή, σαν ένας ψίθυρος που δεν ακούγεται, αλλά που μεγαλώνει αργά.
Η ζωή στη μακρινή χώρα ήταν λαμπερή στην αρχή, γεμάτη φαντασία, επιθυμίες και πειρασμούς. Μα όσο περνούσε ο καιρός, το φαίνεσθαι άρχισε να φθείρεται, η χαρά να στερεύει, και η ψυχή του να πεινά. Όταν η πτώχευση ήρθε απότομα, όχι μόνο η περιουσία του εξαφανίστηκε, αλλά και η αίσθηση του εαυτού του διαλυόταν. Η σιωπή της μοναξιάς τον ανάγκασε να θυμηθεί τον πατέρα, το σπίτι, την ίδια την έννοια του «πάτερ».
Στο βάθος της ταπείνωσης, πήρε την απόφαση: θα γυρνούσε πίσω. Δεν ζητούσε να επανέλθει ως γιος, αλλά ως υπηρέτης, ως μισθωτός. Όμως, πριν ακόμη προλάβει να πλησιάσει, ο πατέρας τον είδε από μακριά. Τρέχοντας, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και τον έντυσε ξανά με την πατρική στολή. Η επιστροφή δεν ήταν επανάκτηση κεκτημένου, αλλά ανάσταση της ύπαρξης του ίδιου του παιδιού.
Στο σπίτι, ο πρεσβύτερος υιός, που είχε παραμείνει κοντά στον πατέρα, ένιωσε θυμό και ζηλοφθονία. Έβλεπε τον αδελφό του να επιστρέφει, να επανέρχεται στην αγάπη που εκείνος είχε πάρει για δεδομένη. Ο πατέρας όμως, με ήρεμη τρυφερότητα, τον πλησίασε και του είπε: «Τέκνον, συ πάντοτε μετ’ εμού ει, και πάντα τα έμᾶ σά εστιν.» Ο θυμός του δεν έσβησε αμέσως, αλλά η φωνή της αγάπης του υπενθύμισε ότι η ζωή δεν είναι ζήτημα δικαιοσύνης μόνο, αλλά επιστροφής, συγχώρησης και χαράς για κάθε αναστάσιμο βήμα.
Η παραβολή αυτή, μέσα από τους δύο υιούς, δεν μιλά μόνο για το δώρο της ελευθερίας και την αγάπη του Πατέρα, αλλά για την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου: πόσο εύκολα παρασύρεται από την απαίτηση και το θράσος, πόσο βαριά είναι η σιωπή της αχαριστίας, πόσο αναγκαία η μετάνοια και η επιστροφή για να ανακαλύψει κανείς τη δική του ταυτότητα, την υιότητα και την κοινότητα της αγάπης.
Τελικά, η μεγάλη διδασκαλία είναι ότι η ελευθερία δεν είναι απλώς να φεύγεις. Είναι, τολμηρά και ταπεινά, να μπορείς να επιστρέψεις, να αναγνωρίσεις την αγάπη που ποτέ δεν σε εγκατέλειψε, να συγχωρήσεις και να χαρείς για κάθε άνθρωπο που αναζητά τον δρόμο του πίσω στο σπίτι.
Κι έτσι, μέσα από την αμαρτία, την πτώση και την επιστροφή, η οικογένεια γίνεται καθρέφτης της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό του Πατέρα που περιμένει, συγχωρεί και χαίρεται για την κάθε ψυχή που επιστρέφει.

https://proskynitis.blogspot.com/

«Κατηξιώθης, Χαράλαμπες, ἐκ ξίφους, καί λαμπρότητος καί χαρᾶς τῶν μαρτύρων»




Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, σύμφωνα μέ τόν Συναξαριστή, ἦταν ἱερέας στήν Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἀφοσιώθηκε ἐξ ὁλοκλήρου στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί στήν διακονία τοῦ πλησίον. Ὅταν τό 198 μ.Χ. ὁ αὐτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβῆρος ἐξαπέλυσε ἀπηνῆ διωγμό κατά τῶν χριστιανῶν, ὁ ἔπαρχος Λουκιανός διέταξε νά φέρουν μπροστά του τόν Χαράλαμπο.
Τόν ἀπείλησε ἐν ψυχρῷ, ὅτι θά τόν βασάνιζε σκληρά μέχρι θανάτου ἄν δέν ἀρνοῦνταν τόν Χριστό. Ἀτάραχος μπροστά στίς ἄγριες ἀπειλές τοῦ Λουκιανοῦ, ὁ γέρων Χαράλαμπος, ἔδωσε ἀποστομωτική ἀπάντηση, πού φανέρωνε ἕνα ἀλλιώτικο ἦθος: «Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί», εἶπε, «εἴμαστε ἐξοικειωμένοι μέ τούς ἀγῶνες καί τούς πολέμους, ὅπως οἱ γενναῖοι στρατιῶτες πού δέν ἐπιθυμοῦν τόν ἤσυχο θάνατο στό κρεβάτι, ἀλλά τόν δοξασμένο τῆς μάχης. Σέ μένα ὑπάρχουν τά γηρατειά, ἀλλά νά μάθετε καλά, ὅτι στούς δικούς μας ἀγῶνες, τό πᾶν εἶναι ἡ ψυχή, ἡ ἀποφασιστικότητα, ἡ αὐταπάρνηση. Αὐτά δέν πέφτουν μέ τήν ἡλικία, ἀλλά μένουν πάντοτε ἀνθηρά καί νέα. Ἀμφιβάλλεις, ἔπαρχε; Δοκίμασε καί θά δεῖς, ὅτι μέ τήν χάρι τοῦ Κυρίου μου, θά κουραστοῦν ὅλοι οἱ ἀκμαῖοι δήμιοί σου, χωρίς ὁ ἱερέας Χαράλαμπος νά ζητήσει τήν ἐπιείκειά σου».
Τά γενναῖα αὐτά λόγια τοῦ Χαραλάμπους, προκάλεσαν μεγάλη ταραχή καί ὀργή στόν ἔπαρχο, ὁ ὁποῖος ἔμεινε ἔκπληκτος μπροστά στήν ἀποφασιστικότητα ἀλλά καί τό γενναῖο φρόνημά του. Ἐνήργησε ἀδίστακτα καί διέταξε νά τόν γδάρουν ζωντανό. Ἀντί, ὅμως, ὁ Χαράλαμπος νά λυγίσει, ἀκόμα περισσότερο δοξολογοῦσε καί ὑμνοῦσε τόν Θεό γιά τήν δύναμη καί τό κουράγιο πού τοῦ ἔδινε.
Μάλιστα, συνέβη καί τό ἑξῆς ἐκπληκτικό. Οἱ δήμιοι μπροστά στό θάρρος τοῦ Ἁγίου καί σέ ὅσα θαυμαστά συνέβαιναν, πίστεψαν στόν Χριστό. Φοβισμένος ὁ ἔπαρχος τόν ἄφησε ἐλεύθερο. Ἀργότερα, ὁ ἴδιος ὁ Σεβῆρος, διέταξε τόν ἀποκεφαλισμό του, ὅταν ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἦταν σέ ἡλικία 113 ἐτῶν, χαρίζοντάς του ἔτσι, τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Ἱερέας καί Μάρτυρας ὁ Ἅγιος Χαράλαµπος. Διπλή ἡ τιµή, διπλό καί τό στεφάνι τῆς νίκης. Διότι ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἀγωνιζόταν νά κρατή­σει τήν ψυχή καί τό σῶµα του καθαρά ἀπό κάθε ἁµάρτηµα πού µολύνει τόν ἄνθρωπο. Ὑπέρµαχος τῆς ἀρετῆς, τῆς παρθενίας καί τῆς ἁγνότητος, λάμπει σάν φωτεινό παράδειγµα σ’ ὅλους τούς χριστιανούς ἀνά τούς αἰῶνες.
Ἡ ὑποµονή καί ἡ πίστη ὑπῆρξαν οἱ ἀχώριστες ἀρε­τές τῶν Μαρτύρων στόν πνευµατικό ἀγῶνα τους. Ὁ ἀγῶνας τους δέν περιορίζεται µόνο ἐναντίον τῶν ὁρατῶν ἐχθρῶν, τῶν εἰδωλολατρῶν Αὐτοκρατόρων, τῶν ἡγεµόνων καί τῶν δικαστῶν, ἀλλά ἐπε­κτείνεται ἐναντίον τοῦ ἴδιου τοῦ διαβόλου, πού ἠθικά καί οὐσιαστικά πολεµᾶ τό ἔργο τοῦ Θεοῦ, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί τούς πιστούς ὑπηρέτες καί δούλους τοῦ Κυρίου.
Τά πρότυπα τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, ὅπως ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, θά ἐνισχύουν καί τήν δική μας θἐληση στούς πνευματικούς ἀγῶνες καί θά μᾶς δίνουν τήν δύναμη, ὥστε νά κοπιάζουμε εὐχαρίστως γιά τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Μέ αὐτόν τόν τρόπο θά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς νά τύχουμε τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας, μετά δόξης αἰωνίου. Ἀμήν.

† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
https://www.nyxthimeron.com/

Άγιος Χαράλαμπος, ο ηρωικός ιερομάρτυς του Χριστού



Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού 
Οι ποταμοί αιμάτων των Χριστιανών Μαρτύρων προέρχονται από όλες τα γένη, τις φυλές και τις κοινωνικές τάξεις. Το νέφος των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας περιλαμβάνει ηρωικά πρόσωπα ευγενών και άσημων, αρχόντων και αρχομένων, πλουσίων και φτωχών, κληρικών και λαϊκών, νέων και γερόντων, ως ηχηρή απάντηση σε όλους εκείνους τους κακεντρεχείς και ανιστόρητους, οι οποίοι θέλουν τον Χριστιανισμό να είναι τάχα δημιούργημα επιμέρους ομάδας. 
     Μια ομάδα Μαρτύρων είναι και οι ιερομάρτυρες, οι οποίοι όντες κληρικοί, έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Χριστό και την επισφράγισαν με τη ζωή τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Χαράλαμπος, μια ιδιαιτέρως ηρωική μορφή της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε περί το 90 μ. Χ. στη Μαγνησία, πιθανότατα, της Θεσσαλίας, κατ’ άλλους στην Μαγνησία της Μ. Ασίας. Οι ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν χριστιανικά, με κίνδυνο της ζωής τους, διότι η ιδιότητα του χριστιανού θεωρούνταν έγκλημα για το ρωμαϊκό κράτος και οι Χριστιανοί διώκονταν απηνώς.
     Περί το 130 μπήκε στις τάξεις του κλήρου. Ως πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Μαγνησίας ανάλαβε τεράστιο αγώνα για τη διάδοση της νέας πίστεως. Έκθετε τον εαυτό τους σε κίνδυνο προκειμένου να αποσπάσει ανθρώπους από την σκοτεινή ειδωλολατρία και να τους οδηγήσει στο φως του Χριστού. Κήρυττε φλογερούς λόγους σωτηρίας και στηλίτευε δημόσια την πλάνη των δαιμονικών ειδώλων. Ευτύχησε να ζήσει 113 χρόνια. Έζησε κατά τον ταραχώδη δεύτερο αιώνα και βίωσε τους σκληρούς και απάνθρωπους διωγμούς των Χριστιανών. Αλλά για τον ίδιο ευδόκησε ο Θεός να δοκιμάσει τον μαρτυρικό θάνατο στα βαθιά του γεράματα.
      Βλέποντας το μαρτύριο χιλιάδων ηρωικών Χριστιανών, ποθούσε και ό ίδιος να αξιωθεί να χύσει το αίμα του για το Χριστό και την αλήθεια Του. Στα τέλη της ζωής του, αυτοκράτορας στη Ρώμη ήταν ο ασεβής και χριστιανομάχος Σεβήρος (193-211 μ. Χ.). Συνέχισε και αυτός την παράδοση των προκατόχων του. Μισούσε θανάσιμα τους Χριστιανούς και θεωρούσε καθήκον του να τους εξολοθρεύσει. Για τούτο και ανανέωσε με διάταγμά του το γενικό διωγμό τους σε όλη την αυτοκρατορία. Όποιος υπήκοος αρνιόταν να τιμήσει τους ειδωλολατρικούς «θεούς» και τους καταφρονούσε συλλαμβάνονταν, βασανίζονταν φρικτά και πέθαινε επονείδιστο θάνατο.
      Διοικητής της Μαγνησίας ήταν κάποιος σκληρός και φανατικός ειδωλολάτρης ονόματι Λουκιανός. Εφαρμόζοντας με περισσό φανατισμό την αυτοκρατορική διαταγή, έτρεχε σε κάθε μέρος μανιασμένος, ανακαλύπτοντας Χριστιανούς, τους οποίους υπέβαλλε σε σκληρά και απάνθρωπα βασανιστήρια, προκειμένου να τους μεταστρέψει ξανά στη λατρεία των ειδώλων. Τους οδηγούσε στα στάδια, όπου τους εξολόθρευε δημόσια για παραδειγματισμό. 
       Μεταξύ αυτών ήταν και ο σεβάσμιος γέρων και πρεσβύτερος Χαράλαμπος. Είχε πληροφορηθεί για τη δράση του και γι’ αυτό διέταξε να τον φέρουν σιδηροδέσμιο μπροστά του. Ήταν ήδη υπέργηρος 113 ετών. Ο σκληρόψυχος ηγεμόνας τον κοίταξε με βλοσυρό βλέμμα και τον ρώτησε απειλητικά: «Γιατί γέροντα καταφρονείς τις διαταγές του αυτοκράτορα; Γιατί αρνείσαι τους θεούς μας;». Ο Χαράλαμπος, γαλήνιος και πράος του απάντησε πως πάνω από τις πρόσκαιρες ανθρώπινες βασιλείες στέκει ο αιώνιος Βασιλιάς των Ουρανών, ο Χριστός, ο αληθινός Θεός, ο σωτήρας του κόσμου και πως οι «θεοί» του ήταν ψεύτικοι, ανθρώπινες επινοήσεις, πίσω από τις οποίους κρύβονται οι δαίμονες, για να αποσπάσουν τους ανθρώπους από τη σωτηρία. 
     Η ηρωική ομολογία του αγίου κληρικού εξόργισε τον Λουκιανό. Άφριζε και μούγκριζε σαν άγριο θηρίο. Χωρίς να σεβαστεί τα βαθιά του γεράματα, τον παρέδωσε σε ανελέητα βασανιστήρια. Οι απάνθρωποι ειδωλολάτρες δήμιοι αφού τον έγδυσαν, άρχισαν να τον γδέρνουν ζωντανό! Εκείνος, υπέμεινε με αφάνταστη καρτερία τους ανείπωτους πόνους και ευχαριστούσε το Θεό για την τιμή που του έκανε να χύσει το αίμα του για Εκείνον! Το μαρτύριο κρατούσε ώρες και ο άγιος γέροντας άντεχε και συνέχιζε με μεγαλύτερη δύναμη να ευχαριστεί το Θεό. Τότε συνέβη το απροσδόκητο. Δύο από τους σκληρούς βασανιστές του, ο Πορφύριος και ο Βάπτος, βλέποντας τον ηρωισμό και την ανεξικακία του Μάρτυρα, μεταστράφηκαν στον Χριστιανισμό, πέταξαν τα μαχαίρια και φώναξαν: «Είμαστε και εμείς Χριστιανοί», με αποτέλεσμα να αποκεφαλιστούν επί τόπου. Κατόπιν δύο γυναίκες ξεπήδησαν από το πλήθος που παρακολουθούσε τα βασανιστήρια του Μάρτυρα, ομολόγησαν και εκείνες ότι είναι Χριστιανές και στεφανώθηκαν με το στέφανο του μαρτυρίου! 
     Αλλά οι ώρες περνούσαν και τα εργαλεία άρχισαν να στομώνουν ανεξήγητα και δεν κατόρθωσαν οι δήμιοί του να τον σκοτώσουν. Μεταφέρθηκε στο σπίτι του, όπου συνέρρεαν χιλιάδες χριστιανοί να ασπασθούν τις πληγές του! Αλλά και πάλι τον συνέλαβαν, του έμπηξαν καρφιά στην πλάτη και τον έσυραν ως την Αντιόχεια. Εκεί υπέστη το τελειωτικό του μαρτύριο. Ο τοπικός διοικητής Κρίσπος διέταξε να τον ρίξουν στη φωτιά! Ο άγιος και πάλι ευχαριστούσε και δοξολογούσε το Θεό μέσα στις φονικές φλόγες, παραδίδοντας την αγία του ψυχή στο Χριστό, που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε με συνέπεια σε όλη του τη ζωή!
       Τα τίμια λείψανά του περιμάζεψαν με σεβασμό οι Χριστιανοί, με επικεφαλής την Γαλήνη, κόρη του αυτοκράτορα, η οποία βλέποντας τον ηρωισμό του αγίου είχε γίνει και αυτή Χριστιανή. Η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Φεβρουαρίου. Πλήθος ναών είναι αφιερωμένοι στη χάρη του και οι πιστοί επικαλούνται τη βοήθειά του, θεωρώντας τον ως έναν από τους πιο θαυματουργούς αγίους. Τρανταχτό παράδειγμα η θαυματουργική διάσωση της πόλεως των Φιλιατρών από τη μανία των γερμανικών στρατευμάτων το 1943.  
      Αυτοί είναι οι άγιοι της Εκκλησίας μας, αληθινοί ήρωες και ολοκληρωμένες προσωπικότητες, οι οποίοι νίκησαν τον αμαρτωλό και πτωτικό κόσμο με τη μαρτυρία τους, την οποία επισφράγισαν με το τίμιο αίμα τους. «Αύτη εστὶν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α΄ Ιωάν. 5,4), κατά τον ευαγγελιστή της αγάπης Ιωάννη!  

https://www.nyxthimeron.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα



ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙΕ´ 17 - 27
17 ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. 18 Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. 19 εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. 20 μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν. 21 ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με. 22 εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. 23 ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. 24 εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ καὶ ἑωράκασι καὶ μεμισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου. 25 ἀλλ’ ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν. 26 ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ· 27 καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ’ ἀρχῆς μετ’ ἐμοῦ ἐστε.
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙϚ´ 1 - 2
1 Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε. 2 ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙΕ´ 17 - 27
17 Σᾶς δίδω τὰς παραγγελίας αὐτὰς διὰ νὰ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Ἔτσι ἑνωμένοι διὰ τῆς ἀγάπης θὰ παρουσιασθῆτε ἰσχυροὶ καὶ ἀνίκητοι εἰς ὅσους θὰ σᾶς μισοῦν. 18 Ἐὰν ὁ μακράν τοῦ Θεοῦ κόσμος σᾶς μισῃ, μὴ ξεχάνετε ποτέ, ὅτι προτήτερα ἀπὸ σᾶς ἐμίσησεν ἐμέ. 19 Ἐὰν ἤσασθε ἀπὸ τὸν κόσμον καὶ εἴχατε καὶ σεῖς τὰ ἁμαρτωλὰ φρονήματα τοῦ κόσμου, ὁ κόσμος θὰ σᾶς ἠγάπα ὡς ἰδικούς του. Διότι ὅμως δὲν εἶσθε ἀπὸ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς ἐξέλεξα ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸν κόσμον καὶ σᾶς ἐξεχώρισα ἀπὸ αὐτόν, δι’ αὐτὸ σᾶς μισεῖ ὁ κόσμος. 20 Μὴ παραξενεύεσθε ἀπὸ τὸ ὅτι θὰ συναντᾶτε τὸ μίσος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον, ἀλλὰ νὰ ἐνθυμῆσθε τὸν λόγον, ποῦ σᾶς εἶπα· Δὲν ὑπάρχει δοῦλος ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κύριόν του. Ἐὰν ἐμὲ τὸν Κύριον κατεδίωξαν, θὰ καταδιώξουν καὶ σᾶς, ποὺ εἶσθε δοῦλοι μου. Ἐὰν ἐφύλαξαν τὸν λόγον μου, θὰ φυλάξουν καὶ τὸν ἰδικόν σας λόγον. 21 Ἀλλ’ ὅλα αὐτὰ θὰ σᾶς τὰ κάμουν, ὄχι διότι θὰ τοὺς πταίετε εἰς τίποτε, ἀλλὰ διὰ τὴν πίστιν, ποὺ ἔχετε καὶ θὰ ὁμολογῆτε εἰς τὸ πρόσωπόν μου, διότι δὲν ἔχουν τὴν ὀρθὴν καὶ ἀληθῆ γνῶσιν περὶ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον. Ἡ ἄγνοιά των ὅμως αὐτὴ εἶναι ἀδικαιολόγητος. 22 Ἐὰν δὲν εἶχον ἔλθει καὶ δὲν τοὺς εἶχον ὁμιλήσει ἀποδεικνύων εἰς αὐτοὺς μὲ τὴν διδασκαλίαν μου καὶ τὰ θαύματά μου, ὅτι εἶμαι ὁ Μεσσίας, δὲν θὰ εἶχον ἁμαρτίαν διὰ τὴν ἀπιστίαν, ποὺ ἔδειξαν εἰς ἐμέ. Τώρα ὅμως δὲν ἔχουν πρόφασιν, ἡ ὁποῖα νὰ δικαιολογῇ τὴν ἁμαρτίαν των. Εἶναι δὲ βαρεῖα καὶ ἀσυγχώρητος ἡ ἁμαρτία των αύτή. 23 Διότι ἐκεῖνος ποὺ μισεῖ ἐμέ, μισεῖ συγχρόνως καὶ τὸν Πατέρα μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε. 24 Ἐὰν δὲν εἶχα κάμει ἐν μέσῳ αὐτῶν τὰ καταπληκτικὰ καὶ ὑπερφυσικὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα κανεὶς ἄλλος ἀπὸ τοὺς ἐν τῇ Π. Διαθήκῃ προφήτας καὶ ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει κάμει, δὲν θὰ εἶχαν ἁμαρτίαν. Τώρα ὅμως ἡ ἐνοχή των διὰ τὴν ἀπιστίαν των εἶναι μεγάλη. Διότι καὶ ἔχουν ἴδει τὰ θαύματά μου αὐτὰ καὶ ἔχουν μισήσει καὶ ἐμέ, ἐν τῷ προσώπῳ δὲ ἐμοῦ καὶ τὸν Πατέρα μου. 25 Ἀλλ’ αὐτὸ συνέβη, διὰ νὰ πληρωθῇ ὁ προφητικὸς λόγος, ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τὸν νόμον, ὁ ὁποῖος ἐδόθη εἰς αὐτοὺς καὶ διὰ τὸν ὁποῖον καυχῶνται. Ἐπαληθεύει δηλαδὴ μὲ τὸ μίσος των αὐτὸ ἐκεῖνο, ποὺ λέγουν οἱ εἰς τὸν νόμον περιλαμβανόμενοι ψαλμοί, ὅτι μὲ ἐμίσησαν χωρὶς λόγον καὶ αἰτίαν. 26 Ἀντιθέτως ὅμως πρὸς τὸ ἀδικαιολόγητον καὶ ἀσυγχώρητον αὐτὸ μίσος τῶν Ἰουδαίων, θὰ φανερωθῇ εἰς τοὺς καλοπροαιρέτους ἀνθρώπους, ποῖος εἶμαι. Ὅταν δηλαδὴ θὰ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ὡς ὁδηγὸν καὶ βοηθόν σας θὰ σᾶς στείλω ἀπὸ τὸν Πατέρα, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δηλαδή, τὸ ὁποῖον ὡς πηγὴ τῆς ἀληθείας φανερώνει καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ ὁποῖον ἐκπορεύεται ἀπὸ τοὺς κόλπους τοῦ Πατρός, ὅπως ἀναπηδᾷ ὁ ποταμὸς ἀπὸ τὴν φυσικὴν πηγήν του, ἐκεῖνος θὰ μαρτυρήσῃ περὶ ἐμοῦ. 27 Ἀλλὰ καὶ σεῖς θὰ μαρτυρῆτε δι’ ἐμέ, διότι ἀπ’ ἀρχῆς τῆς δημοσίας δράσεώς μου εἶσθε μαζί μου ἄμεσοι μάρτυρες τῆς διδασκαλίας μου καὶ τῶν ἔργων μου, φωτιζόμενοι δὲ τώρα καὶ ἀπὸ τὸν Παράκλητον θὰ δίδετε περὶ ἐμοῦ σύμφωνον μαρτυρίαν πρὸς αὐτόν.
ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙϚ´ 1 - 2
1 Σᾶς εἶπα αὐτά, διὰ νὰ μὴ σκανδαλισθῆτε καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ μίσους, ποὺ ἐκδηλώνει ἐναντίον μου ὁ κόσμος, κλονισθῆτε εἰς τὴν πρὸς ἐμὲ πίστιν σας. 2 2 Θὰ σᾶς ἀφορίσουν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ θὰ σᾶς ἀποκλείσουν ἀπὸ τὰς συναγωγάς των ὡς αἱρετικούς· ἀλλ’ ὡς νὰ μὴ ἦτο ἀρκετὸν αὐτό, ἔρχεται ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν καθένας ποὺ θὰ σᾶς φονεύσῃ, θὰ νομίσῃ, ὅτι ὄχι μόνον δὲν ἐγκληματεῖ, ἀλλ’ ὅτι μὲ τὸν φόνον αὐτὸν προσφέρει λατρείαν εἰς τὸν Θεόν.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Προ­σέ­χε­τε να μην επαι­νεί­τε ο ένας τον άλ­λον κατά πρό­σω­πον, διό­τι βλά­πτει και τους τε­λεί­ους ο έπαι­νος, όχι εσάς που εί­στε ακό­μη αδύ­να­τοι. Μό­νον ονει­δι­σμοί και τα­πει­νώ­σεις ωφε­λούν πνευ­μα­τι­κά τον άν­θρω­πο. Διό­τι απ' αυτά γεν­νιέ­ται η τα­πεί­νω­ση. Κερ­δί­ζει στε­φά­νια. Υπο­μέ­νον­τας πνί­γει τον εγωι­σμό και την κε­νο­δο­ξία.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής