π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Υπάρχει ο κόσμος που βλέπουμε και ο κόσμος που δεν βλέπουμε. Όπως συνηθίζεται να λέγεται «ο ορατός και ο αόρατος», «ο υλικός και ο πνευματικός». Ο άνθρωπος ανήκει και στους δύο, ως δημιούργημα που έχει σώμα και ψυχή.
Αυτές οι «συνηθισμένες διαπιστώσεις» μάς πάνε παρακάτω, σ’ αυτό που ονομάζουμε «πνευματική ζωή», με την έννοια της ζωής του χριστιανού ανθρώπου που διαποτίζεται από το άγιο Πνεύμα. Πώς, δηλαδή, ζει ένας χριστιανός στον κόσμο αυτό και συγχρόνως «ζει τον Ουρανό»;
Ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ έλεγε ότι οι χριστιανοί είναι, τρόπον τινά, «διχασμένοι». Κι εξηγούσε: «Εν γένει ο πιστός βιώνει δύο πραγματικότητες ταυτόχρονα, τη μία, τη φυσική πραγματικότητα που βλέπει γύρω του, και την άλλη, την πραγματικότητα του Θεού, ο Οποίος με το Πνεύμα Του είναι πανταχού παρών»[1].
Η ενανθρώπηση του Θεού, με το να γίνει τέλειος άνθρωπος παραμένοντας τέλειος Θεός, μας δίνει τον τρόπο ζωής μας. Όπως, βέβαια, και ο δικός Του τρόπος ζωής μάς δείχνει πώς μπορούμε να ζήσουμε.
Ο Χριστός έζησε στον κόσμο μας ως άστεγος, ως απορριφθείς από την θρησκευτική ελίτ της εποχής Του, χαρακτηριζόμενος ως «φάγος και οινοπότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών»(Ματθ.11,19). Όμως, έζησε και ως προσευχόμενος, ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλους.
Η διαφοροποίηση της ζωής Του από τη ζωή των αμαρτωλών ανθρώπων - αφού ο ίδιος «αμαρτίαν ουκ εποίησεν»(Α΄ Πετρ. 2,22) - ήταν κυρίως εσωτερική. Ζούσε μεταξύ τους «ως εις εξ αυτών» και συγχρόνως «ο Θεός περπατούσε ανάμεσα τους».
Οι χριστιανοί, αν θέλουν να εναρμονίζεται το όνομά τους με την ιδιότητά τους, δεν μπορούν να ζουν αποκλειστικά στο ένα επίπεδο ζωής. Αν, δηλαδή, ταυτίζονται με την αδικία, την εκμετάλλευση, την διασκέδαση, την οικονομική ανάπτυξη, την απόλαυση των όποιων ηδονών, τον εγωκεντρισμό και το «φάγωμε, πίωμεν, αύριο γαρ αποθνήσκομεν», είναι ξεκάθαρο ότι ταυτίζονται με το κοσμικό φρόνημα και ζουν στην πλάνη και την ψευδαίσθηση της πνευματικής ζωής.
Όπως, ασφαλώς, και αν θεωρούν την χριστιανική ζωή ως απόρριψη των υλικών απολαύσεων, ως απομόνωση από τους ανθρώπους, ως συνεχή εκκλησιασμό και νηστεία, ως - με άλλα λόγια – «ζωή χωρίς ζωή».
Σε τελευταία ανάλυση, ο χριστιανός, κατά το πρότυπο του Χριστού, διαχωρίζει τον εαυτό του από την κοσμική ζωή - με την έννοια της αμαρτίας -, αλλά όχι από τον κόσμο. Ζει στον κόσμο αυτό, αλλά μέσα του ζει τη Βασιλεία του Θεού που «δεν είναι από αυτό τον κόσμο».
Για τον φυσιολογικό χριστιανό, δηλαδή τον άγιο, ο «διχασμός» του δεν είναι εξωτερικός αλλά μέσα του. Δεν επιδεικνύεται, αλλά παρατηρείται ως σημείο που δείχνει στον άσχημο κόσμο μας την ομορφιά του Ουρανού.
[1] Βλ. Αρχιμ. Ζαχαρία, Υποστατική προσευχή, Ι. Μ. Τιμ. Προδρόμου Έσσεξ, 2022, σ. 287.
https://www.isagiastriados.com/

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου