Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2026

Κόλαση: Το μαρτύριο τής εκ των υστέρων γνώσης ότι είναι πια πολύ αργά να αγαπήσω.



Mονή Βορονέτς-Ρουμανία
Κόλαση: Το μαρτύριο τής εκ των υστέρων γνώσης ότι είναι πια πολύ αργά να αγαπήσω,αφού χωρίς σώμα και χωρίς να υπάρχει πια κανείς που να έχει ανάγκη τη θυσία μου, η καθυστερημένα συνειδητοποιημένη δίψα μου γι’αληθινή αγάπη γίνεται ψυχικό αυτοβασανιστήριο χειρότερο κι απ’το να καιγόμουν από υλικές φλόγες.
“Όταν μια τέτοια ύπαρξη φύγει απ’ τη γη, βλέπει τους κόλπους του Αβραάμ, κουβεντιάζει με τον Αβραάμ, όπως μας λέει η παραβολή περί Λαζάρου και πλουσίου, ατενίζει και τον Παράδεισο, μπορεί να πλησιάσει και τον Kύριο, μα αυτό ακριβώς είναι το μαρτύριό της, ότι ανεβαίνει στο Θεό χωρίς να ‘χει αγαπήσει, γιατί αγγίζει εκείνους που έχουν αγαπήσει και που αυτή είχε περιφρονήσει την αγάπη τους.
Γιατί τώρα βλέπει καθαρά και θα πει μόνος του στον εαυτό του: «Τώρα πια κατέχω τη γνώση και, αν και διψάω ν’ αγαπήσω. δε θα υπάρχει πια κανένας άθλος στην αγάπη μου, δε θα υπάρχει ούτε θυσία γιατί τέλειωσε η επίγεια ζωή μου και δε θα ‘ρθει ο Αβραάμ να μου δώσει έστω και μια σταγόνα ζώντος ύδατος (δηλαδή να μου ξαναδώσει το δώρο της επίγειας ζωής που είχα πρώτα) για να δροσίσει τη φλόγα της δίψας μου για πνευματική αγάπη, που με φλογίζει τώρα και που την περιφρόνησα όσο ήμουν στη γη.
Δεν έχω πια ζωή και δε θα υπάρξει πια καιρός! Κι αν ακόμα θα ‘ μουν πρόθυμος να θυσιάσω τη ζωή μου για τους άλλους, είναι αργά πια, γιατί πέρασε εκείνη η ζωή που θα μπορούσα να την κάνω θυσία στην αγάπη και τώρα μια άβυσσος χωρίζει εκείνη τη ζωή απ’ την τωρινή μου ύπαρξη».
Μιλάνε για φλόγες υλικές που έχει η Κόλαση: δεν εξετάζω αυτό το μυστήριο γιατί τρομάζω, μα σκέφτομαι πως κι αν ακόμα υπήρχαν υλικές φλόγες, τότε, μα την αλήθεια, οι κολασμένοι θα τις δέχονταν με χαρά γιατί με τα σωματικά μαρτύρια θα ξεχνούσαν, έστω και για μια στιγμή, το ψυχικό μαρτύριο που είναι πολύ πιο τρομερό.
Μα ούτε και είναι δυνατό να τους απαλλάξει κανείς απ’ αυτό το ψυχικό μαρτύριο, γιατί δεν είναι εξωτερικό μα το ‘χουν μέσα τους. Μα κι αν ήταν δυνατόν να τους απαλλάξουν, τότε, έτσι νομίζω, θα γίνονταν ακόμα πιο πικρά δυστυχισμένοι.
Γιατί κι αν ακόμα τους συγχωρούσαν οι δίκαιοι απ’ τον Παράδεισο, βλέποντας τα μαρτύριά τους και τους καλούσαν κοντά τους αγαπώντας τους απεριόριστα, και πάλι τα μαρτύριά τους θα μεγάλωναν, γιατί ίσα ίσα μ’ αυτή τη συγγνώμη θα μεγάλωνε και η δίψα τους για ανταπόδοση αγάπης, για αγάπη ενεργητική και γεμάτη ευγνωμοσύνη, που τους είναι αδύνατο πια να δείξουν”.

( Φ. Ντοστογιέφσκι :Αδελφοί Καραμάζωφ,β’τόμος,σελ 258,σε μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου)
https://proskynitis.blogspot.com/

Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καί ἀνεξερεύνητες καί γι' αὐτό δέν πρέπει νά κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τήν ἡμέρα.




Οἱ κρίσεις τοῦ Κυρίου εἶναι ἀκατάληπτες καὶ ἀνεξερεύνητες καὶ γι' αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ κατακρίνουμε κανέναν ἄνθρωπο μέχρι ἐκείνη τὴν ἡμέρα. 
Λέγει λοιπὸν ὁ Ἐκκλησιαστής· «Υπάρχει δίκαιος ποὺ καταστρέφεται, ἂν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ δίκαια, καὶ ὑπάρχει ἀσεβής ποὺ εὐδοκιμεῖ, ἂν καὶ παραμένει στην κακία του»· (Εκκλ.7,15) καὶ «Ὑπάρχουν δίκαιοι στοὺς ὁποίους συμβαίνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ συμβοῦν στοὺς ἀσεβεῖς, καὶ ὑπάρχουν ἀσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπολαμβάνουν αὐτὰ ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀπολαμβάνουν οἱ δίκαιοι». (Εκκλ.8,14). 
Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ μερικοί φαίνονται ὅτι ἔχουν κάποια ἐλαττώματα, ἐνῶ κρυφὰ κάνουν μεγάλα κατορθώματα σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπὸ μᾶς βέβαια θεωροῦνται ἁμαρτωλοί, ἐνῶ γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δίκαιοι. 
Μερικοὶ ἄλλοι πάλι ἀξιώνονται τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῶν προγόνων τους, ὅπως ὁ Σολομὼν ἀπό τίς προσευχὲς τοῦ Δαβίδ. Γιατὶ τοῦ λέγει ὁ Θεός· «Ἐπειδὴ δὲν τήρησες τὶς ἐντολὲς καὶ τὶς προσταγὲς ποὺ σοῦ ἔδωσα, θὰ πάρω τη βασιλεία ἀπὸ τὰ χέρια σου καὶ θὰ τὴν δώσω στὸν δοῦλο σου. Ωστόσο αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω στὶς ἡμέρες σου, ἐξαιτίας τοῦ πατέρα σου Δαβίδ». (Γ' Βασ. 11,11-12) 
 Ἄλλοι πάλι, ἐνῶ τώρα εἶναι κακοί, ἐπειδὴ πρόκειται στὸ τέλος νὰ μετανοήσουν εἰλικρινά, ἤδη ἀπὸ τώρα φροντίζονται ἀπὸ τὸν Θεὸ σὰν νὰ εἶναι δίκαιοι, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος. 
 Αλλοι, ἀντίθετα, ἐξαιτίας τῆς μετάνοιας καὶ τῆς ἐπιστροφῆς τους ἀπολαμβάνουν τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία γι᾽ αὐτοὺς ποὺ δὲν καταλαβαίνουν καὶ εἶναι σκληροί, γίνεται ἐφόδιο τῆς ἐκεῖ τιμωρίας, ὅπως ὁ ἄσπλαγχνος πλούσιος ὡς πρὸς τὸν Λάζαρο. (Λουκ.16,19) 
Γιατὶ ὁ ᾿Απόστολος λέγει· «Αγνοεῖς ὅτι ἡ καλωσύνη τοῦ Θεοῦ σὲ ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια; Ανάλογα ὅμως πρὸς τὴ σκληρότητά σου καὶ τὴν ἀμετανόητη καρδιά σου ἐπισωρεύεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου ὀργὴ τὴν ἡμέρα τῆς ὀργῆς καὶ τῆς ἀποκάλυψης τῆς δίκαιης κρίσης τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στον καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του». (Ρωμ. 2,4-5) 
Καὶ αὐτὸ γνωρίζοντάς το ὁ θεῖος Δαβίδ, μᾶς συμβουλεύει λέγοντας «Νὰ μὴ ζηλεύεις ἐκεῖνον ποὺ εὐδοκιμεῖ στὴ ζωή του, τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν παύει νὰ κάνει τὴν παρανομία». (Ψαλ. 36,7) Καί· 
«Γιατί οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου θὰ ἐξολοθρευθοῦν, καὶ μόλις δοξαστοῦν καὶ ἐξυψωθοῦν, θὰ ἐξαφανιστοῦν σὰν καπνὸς ποὺ διαλύεται». (Ψαλμ. 36,20) Καὶ 
«Ὅταν οἱ ἁμαρτωλοὶ βλαστάνουν σὰν τὸ χορτάρι καὶ γίνονται περίλαμπροι ὅλοι ὅσοι διαπράττουν τὴν ἀνομία, αὐτὸ γίνεται γιὰ νὰ ἐξολοθρευτοῦν μιὰ γιὰ πάντα». (Ψαλμ.91,8) Γι᾿ αὐτὸ «Νὰ μὴ πτοεῖσαι, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος πλουτίσει καὶ αὐξηθεῖ ἡ δόξα του», (Ψαλμ. 48,17) γιατί «θὰ ξεραθεῖ γρήγορα σαν χορτάρι». (Ψαλμ. 36,2) Καὶ «θὰ ἀναζητήσεις τὸν τόπο ποὺ κατεῖχε καὶ μὴ βρίσκοντάς τον»,(Ψαλμ. 36,10) θὰ πεῖς· «Πῶς ἐρημώθηκε ἔτσι; ἐξαφανίστηκε ξαφνικά, χάθηκε ἐξαιτίας τῆς παρανομίας του», (Ψαλμ. 72,19-20) «ἐγκαταλείποντας σὰν ὄνειρο τὸν πλοῦτο του σὲ ξένους». (Ψαλμ. 48,11) .
Καὶ ὅλος ὁ ταλαίπωρος πλοῦτος τοῦ ταλαίπωρου ἐκείνου, καὶ ἡ ἄσκοπη καὶ ψυχοφθόρα ἐκείνη πρόσκαιρη δόξα του σαν ὄνειρο ἐξαφανίστηκε. Δικαιολογημένα λοιπὸν ἔλεγε ὁ σοφὸς Σειράχ «Νὰ μὴ ζηλέψεις τὴ δόξα τοῦ ἁμαρτωλοῦ, γιατὶ δὲν ξέρεις ποιὰ θὰ εἶναι ἡ καταστροφή του. Καὶ νὰ μὴ παραδώσεις τὴν καρδιά σου στὶς ἀπολαύσεις τῶν ἁμαρτωλῶν, ἀλλὰ νὰ θυμᾶσαι ὅτι μέχρι τὸν ἅδη δὲ θὰ μείνουν ἀτιμώρητοι» (Σ .Σειράχ,9,11-12) Καὶ «Ὁ δρόμος τῶν ἁμαρτωλῶν εἶναι ὁμαλός, στρωμένος μὲ πέτρες. Το τέλος τους ὅμως ὁδηγεῖ στὸ βάραθρο τοῦ ἅδη». (Σοφ. Σειρ. 21,10)

Φιλοκαλία τῶν Νηπτικῶν καὶ ἀσκητικῶν σειρά ΕΠΕ Ἁγίου Ἀναστασίου τοῦ Σιναΐτου Τόμος 13Β΄, σελ. 167.
https://proskynitis.blogspot.com/

Σκέψεις για την αναγκαιότητα της συχνής Θείας Κοινωνίας



Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 
Η Θεία Κοινωνία αποτελεί το κατεξοχήν Μυστήριο της Εκκλησίας, στο οποίο οι πιστοί μετέχουν στο αληθινό Σώμα και Αίμα του Χριστού. Αυτή η ένωση συντελεί στο να γίνουν οι χριστιανοί «σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού», σύμφωνα με τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας. Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας αναφέρει ότι η Θεία Κοινωνία είναι «η τελειότερη μορφή της κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό» (Καβάσιλας, Περί Θείας Ευχαριστίας, Στ. 1). Με τη Θεία Κοινωνία, ο Χριστός γίνεται ένα με εμάς, μεταδίδοντάς μας τη ζωή και τη χάρη Του.
Η Θεία Κοινωνία στην Καινή Διαθήκη
Από την πρώτη στιγμή, κατά τον Μυστικό Δείπνο, ο Κύριος Ιησούς καθιερώνει την Θεία Κοινωνία ως το μέσο με το οποίο οι άνθρωποι θα ενωθούν μαζί Του και θα λάβουν την όντως ζωή που Εκείνος προσφέρει διά του ιδίου του εαυτού Του. Στο Ματθ. 26:26-28, ο Χριστός λέει: «Λάβετε, φάγετε· τούτο εστί το σώμα μου. Και πίετε εξ αυτού πάντες· τούτο γάρ εστί το αίμα μου, της διαθήκης, το υπέρ πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών.»
Ο Χριστός προσκαλεί απαξάπαντες να Τον δεχτούμε μέσα μας, να ενωθούμε μαζί Του και να βιώσουμε την άφεση των αμαρτιών μας. Δεν πρόκειται για μια απλή τελετή, αλλά για τη ζωή που αρδεύει κάθε πτυχή εντός μας και φωτίζει την κάθε σκοτεινότητά μας. Πρόκειται για τη βίωση της συγχώρεσης που μας καθαρίζει, την αγάπη που μας (επαν)ενώνει με τον Θεό.
Ο Ιησούς το λέει ξεκάθαρα: «Αν δεν φάτε τη σάρκα μου και δεν πιείτε το αίμα μου, δεν έχετε ζωή μέσα σας». Με αυτή τη φράση υπενθυμίζει πόσο ζωτική είναι η Θεία Κοινωνία για την πνευματική ζωή και για την αιώνια σωτηρία μας. Αυτή η συμμετοχή αφορά μεν στην παρούσα ζωή, αλλά κυρίως ανοίγει για εμάς την πόρτα στη Βασιλεία του Θεού, φέρνοντάς μας εγγύτερα στη ζωή Του, πιο κοντά στη Θεία αγάπη.
Πατερικές μαρτυρίες για τη Θεία Κοινωνία
Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, αναφέρει τη Θεία Ευχαριστία ως την πηγή της αθανασίας: «Η Θεία Ευχαριστία είναι το φάρμακο της αθανασίας, το αντίδοτο που μας προστατεύει από τον θάνατο και μάς οδηγεί στη ζωή την αιώνια» (Ιγνάτιος Αντιοχείας, Προς Εφεσίους, 20). Αυτή η άποψη υπογραμμίζει τη σωτηριολογική διάσταση της Θείας Κοινωνίας, σύμφωνα με την οποία, εκτός από την κεντρικότερη και θεμελιωδέστεη τελετουργία της Εκκλησίας, αποτελεί συμμετοχή στην όντως ένθεη Ζωή!
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε πολλές ομιλίες του εξυμνεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην προετοιμασία του πιστού: «Πλησίαζε με φόβο και συντριβή, σαν να προσέρχεσαι ενώπιον του ίδιου του Βασιλέα των ουρανών. Με την ψυχή σου καθαρή και γεμάτη πίστη, γίνε ένα με το Χριστό, και θα βιώσεις τη ζωή Του μέσα σου» (Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλία 82 εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, 4). Επιπλέον, τονίζει την ανάγκη της συχνής συμμετοχής στη Θεία Κοινωνία: «Αυτός που δεν κοινωνεί συχνά, στερεί τον εαυτό του από τη ζωή που δίνει ο Χριστός. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι για τις εορτές μόνο, αλλά για κάθε μέρα της ζωής μας» (Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλία 3 εις την Θεία Ευχαριστία).
Στις Κατηχήσεις του, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μιλά για τη Θεία Ευχαριστία ως πραγματική ένωση με τον Χριστό: «Όταν κοινωνούμε, δεν λαμβάνουμε απλώς άρτο και οίνο, αλλά το ίδιο το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, το οποίο μας καθαρίζει, μας ενώνει με Αυτόν και μάς χαρίζει τη Θεία χάρη» (Κύριλλος Ιεροσολύμων, Κατηχήσεις, 4, 10).
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης προσθέτει ότι η Θεία Κοινωνία είναι η «μεταμόρφωση του φθαρτού σε άφθαρτο»: «Όπως το ψωμί γίνεται σώμα μας όταν το τρώμε, έτσι και ο Χριστός, όταν κοινωνούμε, μας μεταμορφώνει σε θεία ύπαρξη, κάνοντάς μας κοινωνούς της αφθαρσίας Του» (Γρηγόριος Νύσσης, Περί Ειρηνικής Ζωής, 6).
Η συχνότητα της Θείας Κοινωνίας στη διδασκαλία των Πατέρων
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, μες από την σοφία της θεοπρεπούς εμπειρίας τους, υποστηρίζουν τη χρεία της συχνής Θείας Κοινωνίας, τονίζοντας εμφατικά ότι είναι απαραίτητη για την διατήρηση της πνευματικής μας ζωής. Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας αναφέρει: «Η συχνή Θεία Κοινωνία είναι το μέσο με το οποίο ο πιστός ενισχύεται στον πνευματικό του αγώνα και προοδεύει στη χάρη του Θεού».
Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος μιλά για τη συχνή Θεία Κοινωνία ως τρόπο να παραμένουμε σταθεροί στην εν Χριστώ ζωή: «Όπως το σώμα χρειάζεται την καθημερινή τροφή, έτσι και η ψυχή χρειάζεται τη συνεχή μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, για να παραμένει ζωντανή και άτρωτη από τα βέλη του πονηρού» (Συμεών Νέος Θεολόγος, Διαλόγους, 2, 5).
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης αναφέρεται στη Θεία Κοινωνία ως «την πηγή του φωτός», που διαλύει το σκοτάδι της αμαρτίας: «Η ψυχή που κοινωνεί τακτικά φωτίζεται από τη χάρη του Χριστού και ζει ενωμένη με το φως της αλήθειας» (Θεόδωρος Στουδίτης, Περί Θείας Κοινωνίας, 3).
Η Θεία Κοινωνία ως κοινωνία του Σώματος της Εκκλησίας
Η Θεία Κοινωνία αποτελεί κοινωνία όλων των πιστών, οι οποίοι καθίστανται ένα σώμα εν Χριστώ. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμέν» (Α΄ Κορ. 10:17).
Οι Πατέρες τονίζουν ότι η ενότητα της Εκκλησίας πραγματώνεται στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όπου όλοι οι πιστοί μετέχουν στο ένα Σώμα του Χριστού. Ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας εξηγεί: «Η Θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της ζωής της Εκκλησίας, διότι μέσω αυτής γινόμαστε πραγματικά μέλη του ενός σώματος, που είναι ο Χριστός» (Καβάσιλας, Περί Θείας Ευχαριστίας, Στ. 3).
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει χαρακτηριστικά: «Όλοι κοινωνούμε το ίδιο Σώμα και το ίδιο Αίμα, ώστε να γίνουμε ένα, όχι μόνο με τον Χριστό, αλλά και μεταξύ μας» (Ιωάννης Χρυσόστομος, Ομιλία 82 εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, 4).
Πρόγευση αιώνιας ζωής - αντίδοτο φθοράς
Η Θεία Κοινωνία είναι η καρδιά της χριστιανικής ζωής, το Μυστήριο που μας ενώνει με τον Χριστό και μας δίνει τη χάρη της σωτηρίας. Η συχνή συμμετοχή σ’ αυτό το Μυστήριο αποτελεί την ανάγκη της ψυχής μας για την ανανέωση και σωτηρία. Όπως το σώμα χρειάζεται τροφή για να ζήσει, έτσι και η ψυχή μας χρειάζεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να ζήσει αιώνια με τον Θεό. Καθώς διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Η Θεία Κοινωνία είναι η πρόγευση της αιώνιας ζωής και το αντίδοτο της φθοράς. Με αυτήν, ο άνθρωπος ενώνεται αληθινά με τον Θεό και ζει από τώρα την αθανασία» (Ιωάννης Δαμασκηνός, Πηγή Θεολογίας, 4, 12).
Ας προσερχόμαστε, λοιπόν, στο Άγιο Ποτήριο της όντως Ζωής, με φόβο Θεού, πίστη και αγάπη, ώστε να καταστούμε πραγματικά σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού, και να ζήσουμε την αιώνια ζωή που Εκείνος αφειδώλευτα μας προσφέρει.

https://www.nyxthimeron.com/

Άγιος Μάξιμος ο Γραικός: Ο πολύπαθος φωτιστής της Ρωσίας από την Άρτα



Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού 
Την σκοτεινή περίοδο της τουρκοκρατίας, ευδόκησε ο Θεός να τη φωτίσουν πνευματικές προσωπικότητες, λαμπροί πνευματικοί φάροι, εφάμιλλοι των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Μια τέτοια φωτεινή προσωπικότητα υπήρξε ο άγιος Μάξιμος ο Γραικός, ο φωτιστής των Ρώσων. Την προσωνυμία του «Γραικός» την έδωσαν οι Ρώσοι (Μαξίμ Γκρέκ), λόγω της ελληνικής καταγωγής του. 
       Γεννήθηκε στην Άρτα το 1470 και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ Τριβώλης. Οι γονείς του Μανουήλ και Ειρήνη, ήταν πλούσιοι και καταγόταν από την επιφανή βυζαντινή οικογένεια Τριβώλη, η οποία καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και είχαν εγκατασταθεί στην αυλή του Δεσπότη του Μυστρά Θωμά Παλαιολόγου και οι οποίοι μετά την πτώση του Δεσποτάτου, εγκαταστάθηκαν στην Άρτα. Οι γονείς του, ευσεβείς άνθρωποι, του ενέπνευσαν βαθειά πίστη στο Θεό και αγάπη για την Εκκλησία. 
       Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην Άρτα και σε ηλικία 14 ετών στάλθηκε στην Κέρκυρα να σπουδάσει κοντά στον λόγιο θείο του Δημήτριο Τριβώλη και τον ξακουστό δάσκαλο Ιωάννη Μόσχο. Στη συνέχεια, λόγω της φιλομάθειάς του, αναχώρησε το 1492 για την Φλωρεντία, όπου λειτουργούσαν φημισμένα ελληνικά σχολεία. Εκεί κοντά στον λόγιο διαπρεπή δάσκαλο Ιωάννη Λάσκαρη, σπούδασε Θεολογία, Ιστορία, Φιλοσοφία και έμαθε την αρχαία ελληνική γλώσσα, τη λατινική, την γαλλική και την ιταλική. Στη συνέχεια σπούδασε στην περίφημη Πλατωνική Ακαδημία, όπου δίδασκε ο μεγάλος δάσκαλος Μαρσίλιο Φιτσίνο. Μετά από τρία χρόνια, μετέβη στη Βενετία και συνδέθηκε με φιλία, με τον φημισμένο τυπογράφο Άλδο Μανούτιο, εκδότη των αρχαίων ελλήνων συγγραφέων.  
     Το 1502 επέστρεψε στη Φλωρεντία, όπου τον συνεπήραν τα φλογερά κηρύγματα του δομηνικανού μοναχού Σαβοναρόλα, περί κάθαρσης και μετάνοιας και της σκληρής κριτικής του κατά του αιρετικού και διαφθαρμένου παπισμού. Αλλά μετά την καταδίκη του από την Ιερά Εξέταση και την θανάτωσή του στην πυρά, ο νεαρός αρτινός πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί στο Άγιον Όρος. Εγκαταστάθηκε στη Μονή Βατοπαιδίου και έγινε μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Μάξιμος. Ήταν 35 ετών. Εκεί επιδόθηκε με πάθος στη μελέτη των πατερικών κειμένων, στην πλούσια βιβλιοθήκη της Μονής. Διαπίστωσε την γνησιότητα της ορθοδόξου πίστεως και έτσι απέβαλλε τις δυτικές δοξασίες και τις επιδράσεις του από τις άθεες ουμανιστικές ιδέες. Πήρε δε την απόφαση να κηρύξει, καταγγέλλοντας στους ορθοδόξους, τις παπικές κακοδοξίες, για να τους προφυλάξει από τις ανελέητες πιέσεις και την προπαγάνδα των παπικών στην Ελλάδα. Είναι γνωστό πως παπικοί και προτεστάντες «ιεραπόστολοι» (μισιονάριοι) ασκούσαν πιεστικό προσηλυτισμό στην Ελλάδα, καθ’ όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Κάνοντας συχνές περιοδείες στη Μακεδονία και στα βενετοκρατούμενα νησιά, κήρυττε με θέρμη την σώζουσα ορθόδοξη πίστη και στήριζε τους ορθοδόξους. 
       Ασκούνταν στην αρετή και ήταν φιλακόλουθος, και δεν άργησαν να γίνουν γνωστές οι αρετές του και να εκτιμηθεί η μεγάλη μόρφωσή του. Στα 1515 ο μέγας ηγεμόνας της Μόσχας Βασίλειος Ιβάνοβιτς, γιός της Σοφίας Παλαιολογίνας, ζήτησε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο να μεταβεί στη Ρωσία ο λόγιος μοναχός Σάββας Βατοπαιδινός, για να διορθώσει τα λειτουργικά βιβλία, την Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των Πατέρων, τα οποία είχαν μεταφραστεί με σοβαρά λάθη παλιότερα.  Όμως ο μοναχός Σάββας ήταν γέρος και άρρωστος και αντ’ αυτού στάλθηκε ο Μάξιμος. Παίρνοντας μαζί του τους μοναχούς Νεόφυτο και Λαυρέντιο, οι οποίοι γνώριζαν τη ρωσική γλώσσα, έφτασαν στη Μόσχα στα 1518, γενόμενοι δεκτοί με τιμές από τον ηγεμόνα Βασίλειο και ανέλαβαν το επίπονο έργο τους. 
       Πέρα από τις διορθώσεις, έκαμαν και νέες μεταφράσεις από την ελληνική στη ρωσική. Άρχισαν από το Ψαλτήρι, μαζί με τα σχόλια των Ελλήνων Πατέρων, το οποίο έγινε ενθουσιωδώς δεκτό από τους Ρώσους. Στη συνέχεια έκαναν μετάφραση και διορθώσεις στην Αγία Γραφή στους Αποστολικούς Κανόνες, στους Κανόνες των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, στις Ομιλίες του Ιωάννου του Χρυσοστόμου και σε πολλά λειτουργικά βιβλία. Το έργο κράτησε 17 μήνες και ο Μάξιμος ζήτησε να γυρίσει στο Άγιον Όρος. Όμως η επιμονή του ηγεμόνα και των Ρώσων τον κράτησαν για πάντα στη Ρωσία, θεωρούμενος ως σπάνια πνευματική προσωπικότητα, χρήσιμη για την Εκκλησία και τη ρωσική κοινωνία. 
       Όμως η διαμονή του στη μεγάλη αυτή χώρα δεν έμελλε να είναι ήρεμη. Ο Μάξιμος, εμφορούμενος από τη γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και από ελευθερόφρονα χαρακτήρα, άρχισε να στιγματίζει τα κακώς έχοντα στην ρωσική Εκκλησία και κοινωνία. Μάλιστα στα 1525, όταν αντιτάχτηκε στη κτήση μεγάλης μοναστηριακής περιουσίας, άρχισαν οι διώξεις εναντίον του. Επίσης, όταν έλεγξε τον νέο ηγεμόνα, διότι χώρισε τη νόμιμη σύζυγό του και παντρεύτηκε μια Λιθουανή παπική, συνελήφθη και κλείστηκε σε φυλακή, με ψεύτικες κατηγορίες, ότι δήθεν ήταν πράκτορας των τούρκων στη Ρωσία και πως υποδαύλιζε τη διακοπή σχέσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου με τη Ρωσική Εκκλησία. Του απαγόρευσαν μάλιστα και τη Θεία Κοινωνία! 
        Πέρασε έξι φρικτά χρόνια στην πιο απάνθρωπη φυλακή της Ρωσίας, υπομένοντας τις φοβερές συνέπειες με ιώβειο υπομονή. Στα 1531 επαναλήφθηκε η δίκη, όπου τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη και κλείστηκε στη Μονή Ότροτς, κοντά στην πόλη Τβέρη. Όμως ο τοπικός επίσκοπος Δανιήλ του φέρθηκε με αγάπη και του απάλυνε τον πόνο. Στα 1539 του επετράπη η Μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων. Μάταια Πατριάρχες, επίσκοποι και άλλες προσωπικότητες από την Ελλάδα και τις άλλες ορθόδοξες χώρες, προσπαθούσαν να τον απελευθερώσουν.
         Τελικά απελευθερώθηκε στα 1549 και απεσύρθη στη Μονή της Αγίας Τριάδος Ζαγκόρσκ, έξω από τη Μόσχα, όπου, τσακισμένος από τις κακουχίες, κοιμήθηκε ειρηνικά στις 21 Ιανουαρίου  του 1560, σε ηλικία 90 ετών, αφήνοντας ένα τεράστιο συγγραφικό έργο. Στη συνείδηση του ρωσικού λαού θεωρούνταν άγιος και από τον 17ο αιώνα, τον τιμούσαν ως μάρτυρας της Ορθοδοξίας. Όμως η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε το 1988. Η μνήμη του τιμάται την 21 Ιανουαρίου και τεμάχιο του ιερού του λειψάνου μεταφέρθηκε στην γενέτειρά του Άρτα το 1997. 

https://www.nyxthimeron.com/

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ



«Ο όσιος Μάξιμος έζησε κατά τους χρόνους του δυσσεβή Κώνστα, απόγονου του αυτοκράτορα Ηρακλείου. Δέχτηκε τις μέγιστες τιμές από τους πρώην βασιλείς, και επειδή ήταν ικανός, με τους λόγους, τους τρόπους του και τη σύνεση λόγω της μακροχρόνιας θητείας του, να προτείνει τι πρέπει να πράττουν αυτοί στα πολιτικά διοικητικά θέματα, προβιβάστηκε στο αξίωμα του πρωτοασηκρήτη  και έγινε κοινωνός της σκέψης των βασιλέων. Όταν όμως η πονηρή και έκφυλη γνώμη των μονοθελητών ως προς τον ενανθρωπήσαντα Θεό μας, δηλαδή ότι ο Χριστός έχει μία μόνο θεϊκή θέληση,  άρχισε να επικρατεί κατά ανόητο και δυσσεβή τρόπο, και οι μονοθελητές, όσον εξηρτάτο από αυτούς, διέγραφαν τη μία από τις δύο φύσεις του Χριστού, και μάλιστα όταν άρχισαν να γίνονται γνωστά  στον κόσμο διατάγματα, που ενίσχυαν την κακοδοξία και προβάλλονταν στη Μεγάλη Εκκλησία, δεν άντεξε ο όσιος να ασεβεί κι αυτός με τους ασεβείς έχοντας κοινωνία μαζί τους, γι’ αυτό και άφησε τις κοσμικές εξουσίες και προτίμησε να βρίσκεται μάλλον στον οίκο του Θεού παρά να κατοικεί στα σκηνώματα των αμαρτωλών. Πήγε λοιπόν και έμεινε στο Μοναστήρι της Χρυσούπολης και έγινε μοναχός, οπότε εκεί έγινε ύστερα και καθηγητής. Αργότερα, σαν να άναψε από θείο ζήλο, πήγε στην πρεσβυτέρα Ρώμη και έπεισε τον μακαριότατο πάπα Μαρτίνο να συγκαλέσει τοπική Σύνοδο και να αναθεματίσει τους αρχηγούς του δυσσεβούς δόγματος αυτών που είχαν παραφρονήσει πάνω στη μία θέληση του Χριστού. Έγραψε όμως και λόγους και συνέθεσε επιστολές που βεβαίωναν την ακρίβεια της ορθόδοξης πίστης με λογικές και από την αγία Γραφή αποδείξεις, προς έλεγχο αυτών που φρονούσαν αιρετικά, οπότε και τις απέστειλε παντού σε όλη την οικουμένη.
Όταν γύρισε από τη Ρώμη με τους δύο Αναστασίους τους μαθητές του, η Σύγκλητος που ομοδοξούσε με την αίρεση του βασιλιά, του ανέθεσε ευθύνες. Κι ενώ όλοι υπάκουαν στον βασιλιά, αυτός μόνος αντιστέκεται και κινεί σε αποστασία και τους άλλους, πείθοντάς τους με τις επιστολές του να φρονούν αντίθετα προς την αίρεση. Γι’ αυτόν τον λόγο στέλνεται με φρουρά κατά τη Θράκη. Και επειδή επέμενε στην ορθόδοξη πίστη, του έκοψαν το χέρι και τη γλώσσα. Και από εκεί στέλνεται σε εξορία κατά τη Λαζική. Εκεί έζησε επί τρία χρόνια, φροντίζοντας ο ίδιος τα αναγκαία για τη ζωή του, οπότε πλήρης ημερών κι αφού ασθένησε λίγο, αναπαύτηκε εν Κυρίω. Το σώμα του κατατέθηκε στη Μονή του αγίου Αρσενίου, στη χώρα εκείνη των Λαζών, επιτελώντας καθημερινά πολλά θαύματα. Λέγεται μάλιστα ότι μετά την εκτομή της γλώσσας του αποκαταστάθηκε αυτή κατά παράδοξο τρόπο από τον Θεό και ότι διακήρυσσε πάλι την πίστη του, όσο βρισκόταν εν ζωή. Από τους δύο μαθητές του, ο μεν πρεσβύτερος Αναστάσιος, αφού του έκοψαν το χέρι ίδια με τον δάσκαλό του, τον εξόρισαν μακριά, ενώ ο νεώτερος Αναστάσιος, αφού στάλθηκε σε κάποιο από τα φρούρια της Θράκης, πέθανε εκεί».
Η μνήμη του οσίου Μαξίμου του ομολογητού, του «παμμάκαρος και παμμεγίστου»,  αποτελεί για την Εκκλησία μας το αιώνιο κήρυγμα και του αίματός του που χύθηκε για χάρη της πίστεως και των θεοπνεύστων διδασκαλιών του. Η Εκκλησία μας δηλαδή έχει τον εορταζόμενο όσιο όχι ως ένα παρελθόν, έστω και δοξασμένο, αλλά ως ένα διαρκές παρόν της, αφού και το αίμα του (όπως και των άλλων μαρτύρων βεβαίως και διδασκάλων της Εκκλησίας) έθρεψε την Εκκλησία και οι διδασκαλίες του κράτησαν ανόθευτα την αποκάλυψη του Χριστού και το κήρυγμα των αγίων Αποστόλων και των μετέπειτα Πατέρων. Και μάλιστα τα δύο αυτά: το αίμα του και οι διδασκαλίες του ήταν άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους, δηλαδή το αίμα του ήταν η επιβεβαίωση των ορθών διδαγμάτων του. Δεν είναι μία δική μας απλώς γνώμη για τον όσιο Μάξιμο. Είναι η κοινή πίστη της Εκκλησίας μας, εκφρασμένη διά στόματος του επίσης μεγάλου Πατέρα και ποιητή αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού. Στον κανόνα του για τον όσιο, για παράδειγμα, ο άγιος υμνογράφος σημειώνει μεταξύ άλλων: «Μέχρι σήμερα και σε όλες τους αιώνες, παμμακάριστε και παμμέγιστε Μάξιμε, το σαν του Άβελ χυμένο αίμα σου κηρύσσει στην Εκκλησία του Χριστού, με κραυγαλέα φωνή, τις θεόπνευστες διδασκαλίες σου».
Δεν έχει σημασία που ο άγιος Μάξιμος δεν έφυγε από τη ζωή αυτή μέσα από το μαρτύριο του αίματος. Έπαθε, βασανίστηκε, πληγώθηκε για την πίστη του, εξ ου και ομολογητής χαρακτηρίζεται, αλλά για την Εκκλησία μας δεν παύει να είναι και μάρτυρας όχι μόνο της συνειδήσεως αλλά και του αίματος. Όχι μόνον ο προαναφερθείς ύμνος, αλλά πολύ πιο καθαρά άλλοι ύμνοι τονίζουν τη διάσταση αυτή: «Ο μέγιστος Μάξιμος αναδείχθηκε εντελώς αληθινά και κήρυκας και μάρτυρας δι’ αίματος της ευσεβούς πίστεως του Χριστού». Και δεν πρέπει να μας παραξενεύει η παραπάνω θέση, ότι δηλαδή και το δικό του αίμα έθρεψε την Εκκλησία, διότι είναι γνωστό ότι η Εκκλησία μας, ιδρυμένη από τον Χριστό, τον πρώτο μάρτυρα, τράφηκε και τρέφεται από το αίμα πρώτιστα Εκείνου, αλλά και από τα αίματα των αγίων και εξαίρετων μελών Του, των αγίων μαρτύρων Του.
 Ας δούμε πόσο ωραία, με τη λιτή και θεόπνευστη γραφίδα του, μας το τονίζει το άγιος Δαμασκηνός στον κανόνα του: «Με τη ροή του αίματός σου ποτίστηκε η Εκκλησία του Χριστού». Για να συνεχίσει: «Γι’ αυτό και άνθισε το παραδεδομένο από τους Πατέρες δόγμα του θείου σπόρου σου, όσιε». Αν η γη που ποτίστηκε από τα αίματα ηρώων, προκειμένου να διαφυλάξουν την πατρίδα τους, απαιτεί την ελευθερία της και δεν ησυχάζει μέχρι να εκπληρωθεί τούτο – που σημαίνει ότι κάποια στιγμή τέτοια ματωμένα χώματα θα βρουν τη λευτεριά τους («την οργή των νεκρών να φοβάστε» λέει ο ποιητής) – πόσο περισσότερο τούτο ισχύει για την ίδια την Εκκλησία μας, το ζωντανό σώμα του Χριστού, που κυριολεκτικά ζει και τρέφεται από το αίμα του αρχηγού της, όπως είπαμε,  και των πιστών της; «Πύλαι γαρ Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής»!
Εκείνο όμως που ιδιαιτέρως προβάλλει η υμνολογία του οσίου σήμερα είναι όντως οι θεόπνευστες διδασκαλίες του οσίου. Αντιμετώπισε την αίρεση των μονοθελητών, των αρνουμένων δηλαδή τη διπλή θέληση του Κυρίου, ως Θεού και ανθρώπου, άρα των προεκτεινόντων τη χριστολογική αίρεση των μονοφυσιτών. Στην πραγματικότητα ο αρνούμενος ότι ο Κύριος έχει θεία και ανθρώπινη θέληση, όπως θεία και ανθρώπινη ενέργεια, αρνείται την πραγματικότητα της ενανθρώπησής Του. Και ποιος είναι ο αρνούμενος την εν σαρκί φανέρωση του Θεού, ει μη «ο μη έχων τον Πατέρα ουδέ τον Υιόν»; Γι’ αυτό και ο άγιος Δαμασκηνός επανειλημμένως και με πλήρη γνώση αναφέρεται σ’ αυτήν τη διδασκαλία του: «Είπες ότι είναι μία η φύση της αγίας Τριάδος, μία η θέλησή Της, μία η ενέργειά Της. Αλλά κήρυξες τις δύο φύσεις, τη θεϊκή και την ανθρώπινη δηλαδή, του σαρκωθέντος Θεού, του Χριστού, τις δύο θελήσεις και ενέργειές Του». «Κατέχοντας, Πάτερ, τους θεϊκούς λόγους σου σαν στήλη ορθοδοξίας, σεβόμαστε τον Έναν της Τριάδος, τον Χριστό, με δύο τις ουσίες και τις θελήσεις».
Και γιατί τόσο αγώνας, αιματηρός μάλιστα, για κάποιους φθόγγους; Γιατί το δύο αντί το μία; Διότι, όπως είπαμε, και μία λέξη ή ένας φθόγγος μπορεί να σημάνει πλήρη αλλοίωση της αλήθειας περί Θεού και Χριστού. Ο αγώνας της Εκκλησίας δεν έγκειται στις λέξεις αλλά στα πράγματα, στην αλήθεια. Και η αλήθεια δηλώνεται με λέξεις. Δεν είμαστε οπαδοί λέξεων οι χριστιανοί επομένως, αλλά «ερασταί της αληθείας», δηλαδή «ερασταί του Χριστού». Αυτόν θέλουμε, Αυτόν επιζητούμε, συνεπώς μία αλλοιωμένη διά λέξεων εικόνα Του, μας κάνει να χάνουμε την κοινωνία μαζί Του, που είναι και το διαρκώς ζητούμενο. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε με αλλοιωμένη πίστη να δοξάζουμε ορθά τον Χριστό και Θεό μας. Αυτό έχει υπόψη του και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Μας καλεί στο κοντάκιό του «να εγκωμιάσουμε -  φωνάζοντας: χαίρε κήρυκα της πίστεως - τον εραστή της αγίας Τριάδος και Μέγα Μάξιμο, γιατί αυτός μας δίδαξε με τρανό τρόπο  την ένθεη πίστη, προκειμένου να δοξάζουμε τον Χριστό με δύο φύσεις και δύο ενέργειες και θελήσεις», δηλαδή δεν θα είχαμε ορθή δοξολογία του Χριστού, αν δεν είχαμε αυτήν τη συγκεκριμένη πίστη. Θα επρόκειτο για κάποιο είδωλο του νου μας, με το όνομα απλώς του Χριστού – ό,τι προσφέρουν τελικώς οι αιρετικοί. «Τον της Τριάδος εραστήν και Μέγαν Μάξιμον, τον εκδιδάξαντα τρανώς πίστιν την ένθεον, του δοξάζειν τον Χριστόν, φύσεσιν εν δύω, ενεργείαις τε διτταίς ως και θελήσεσιν, επαξίως οι πιστοί ανευφημήσωμεν, ανακράζοντες: Χαίρε κήρυξ της πίστεως».
Και ως εκ περισσού ας σημειώσουμε και το αυτονόητο, που επισημαίνει όμως και πάλι ο άγιος υμνογράφος: ο όσιος Μάξιμος δεν δίδαξε «το πατροπαράδοτον θείον δόγμα» στηριγμένος στις νοητικές του δυνάμεις ή σε περισπούδαστες ίσως μελέτες του. Χωρίς να αποκλείονται και αυτές, εκείνο που αποτέλεσε πρώτιστα στήριγμα και δύναμή του ήταν η καθαρή από τα πάθη καρδιά του. Πάλεψε να κρατήσει μακριά από την ψυχή του ό,τι εμπαθές την βρόμιζε, οπότε σαν καθαρό κάτοπτρο η ψυχή του αντιφέγγισε τις ακτίνες της Θεότητας, τις οποίες και εξέφρασε ως φως, όταν δημιουργήθηκε η κρίση στην Εκκλησία από τους δαιμονοκίνητους αιρετικούς.  Μόνον όποιος έχει καθαρή την καρδιά μπορεί και να δει τον Θεό σωστά, κατά τον λόγο του Κυρίου («μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται»), αυτό συνέβη και με τον όσιο Μάξιμο. «Αποξενώθηκες από κάθε θανατηφόρα ηδονή, μακάριε, και έκανες ολόκληρο τον εαυτό σου καθαρό θεϊκό καθρέπτη».

https://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα



ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ζ´ 14 - 24
14 Καὶ προσκαλεσάμενος πάντα τὸν ὄχλον ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀκούετέ μου πάντες καὶ συνίετε. 15 οὐδέν ἐστιν ἔξωθεν τοῦ ἀνθρώπου εἰσπορευόμενον εἰς αὐτὸν ὃ δύναται αὐτόν κοινῶσαι, ἀλλὰ τὰ ἐκπορευόμενά ἐστι τὰ κοινοῦντα τὸν ἄνθρωπον. 16 εἴ τις ἔχει ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 17 Καὶ ὅτε εἰσῆλθεν εἰς οἶκον ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ἐπηρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ περὶ τῆς παραβολῆς. 18 καὶ λέγει αὐτοῖς· Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἀσύνετοί ἐστε; οὔπω νοεῖτε ὅτι πᾶν τὸ ἔξωθεν εἰσπορευόμενον εἰς τὸν ἄνθρωπον οὐ δύναται αὐτὸν κοινῶσαι; 19 ὅτι οὐκ εἰσπορεύεται αὐτοῦ εἰς τὴν καρδίαν, ἀλλὰ εἰς τὴν κοιλίαν, καὶ εἰς τὸν ἀφεδρῶνα ἐκπορεύεται, καθαρίζον πάντα τὰ βρώματα. 20 ἔλεγε δὲ ὅτι Τὸ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου ἐκπορευόμενον, ἐκεῖνο κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον. 21 ἔσωθεν γὰρ ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων οἱ διαλογισμοὶ οἱ κακοὶ ἐκπορεύονται, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι, 22 κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια, ὀφθαλμὸς πονηρός, βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· 23 πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ ἔσωθεν ἐκπορεύεται καὶ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον. 24 Καὶ ἐκεῖθεν ἀναστὰς ἀπῆλθεν εἰς τὰ μεθόρια Τύρου καὶ Σιδῶνος. καὶ εἰσελθὼν εἰς οἰκίαν οὐδένα ἤθελε γνῶναι, καὶ οὐκ ἠδυνήθη λαθεῖν.

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ζ´ 14 - 24
14 Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσεν ὅλον τὸν λαόν, τοὺς εἶπεν· Ἀκούσατε ὅλοι αὐτό, ποὺ θὰ εἴπω καὶ προσέξατε νὰ τὸ καταλάβετε. 15 Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ ὅσα παίρνει ἀπ’ ἔξω ὁ ἄνθρωπος, καὶ εἰσάγει μέσα του διὰ τῆς τροφῆς, τὸ ὁποῖον μπορεῖ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον καὶ θρησκευτικῶς ἀκάθαρτον. Ἀλλ’ ἐκεῖνα, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὴν μολυσμένην καρδίαν του, ἐκεῖνα εἶναι ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον καὶ βέβηλον. 16 Ὅποιος ἔχει φωτισμένον νοῦν καὶ αὐτιὰ πνευματικά, ποὺ ἀκούουν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ συγχρόνως κατανοοῦν αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς ἀκούῃ. 17 Καὶ ὅταν ἔφυγεν ἀπὸ τὸ πλῆθος καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἠρώτησαν οἱ μαθηταὶ διὰ τὴν σημασίαν τοῦ ἀσαφοῦς καὶ δυσκολονοήτου λόγου, ποὺ εἶπε. 18 Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Ἔτσι σὰν τὸ πολὺ πλῆθος εἶσθε καὶ σεῖς ἀνίκανοι νὰ ἐννοήσετε τὴν ἀλήθειαν, ποὺ εἶπα; Δὲν καταλαβαίνετε ἀκόμη, ὅτι κάθε τι, ποὺ ἀπ’ ἔξω εἰσάγεται διὰ τοῦ στόματος μέσα εἰς τὸν ἄνθρωπον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ καὶ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον θρησκευτικῶς; 19 Δὲν ἠμπορεῖ δὲ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον, διότι δὲν πηγαίνει τοῦτο μέσα εἰς τὴν καρδίαν καὶ τὸν ἐσωτερικὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ πηγαίνει εἰς τὴν κοιλίαν καὶ τὸ περιττὸν καὶ ἄχρηστον μέρος τοῦ φαγητοῦ ἀποβάλλεται εἰς τὸν κοπρῶνα καὶ ἔτσι ἀφίνει καθαρὰ ὅλα τὰ φαγητά, ποὺ συνεκράτησεν ὁ ὀργανισμός. 20 Ἔλεγε δὲ ὅτι ἐκεῖνο ποὺ βγαίνει ἔξω ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἐκεῖνο μολύνει καὶ κάνει βέβηλον τὸν ἄνθρωπον. 21 Διότι ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων βγαίνουν αἱ κακαὶ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι, 22 κλοπαί, παντὸς εἴδους ἀδικίαι, ποὺ προέρχονται ἐκ τῆς πλεονεξίας, μοχθηρίαι καὶ κακίαι, ἀπάται, ἠθικὴ παραλυσία καὶ ἀκράτεια, μάτι φθονερὸν καὶ κακόν, βλασφημία, ὑπερηφάνεια, τρέλλα καὶ ἀμυαλοσύνη, ποὺ τὴν γεννᾷ ὁ σκοτισμὸς τῆς ἁμαρτίας. 23 Ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ βγαίνουν ἀπὸ μέσα, διότι εἰς τὴν καρδίαν κατ’ ἀρχὰς φυτρώνουν ὡς λογισμοὶ καὶ ἐπιθυμίαι καὶ ἀποφάσεις, καὶ αὐτὰ κάνουν ἀκάθαρτον τὸν ἄνθρωπον. 24 Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ σύνορα τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος· καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, ποὺ ἐξέλεξε πρὸς διαμονὴν του, δὲν ἤθελε νὰ γίνῃ γνωστόν, ὅτι ἦλθεν ἐκεῖ ἄλλα δὲν ἠμπόρεσε νὰ κρυβῇ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Μπο­ρείς να μι­λή­σεις για τα αμαρ­τή­μα­τα των άλ­λων, μόνο στην πε­ρί­πτω­ση, κατά την οποία στην καρ­διά σου έχεις μία και μο­να­δι­κή πρό­θε­ση: το όφε­λος της ψυ­χής του αμαρ­τή­σαν­τος.

Όσιος Νίκων της Όπτινα