«Θα δοκιμαστείς και εσύ και η Εκκλησία σου όμως μη φοβηθείς»

Γέροντας Ευσέβιος Βίττης
Θά δοκιμαστῆς καί ἐσύ καί ἡ Ἐκκλησία σου΄ὃμως μή φοβηθῆς. Θά σέ φυλάξω ἐγώ καί θά σέ προστατεύσω τήν ὣρα τῶν δοκιμασιῶν καί ἐσένα καί ὃλους τούς γύρω ἀπό σένα (γ΄10)”.
Μᾶς ἐνδιαφέρουν, ἀδελφοί μου, αὐτά πού λέει ὁ Κύριος πάρα πολύ, γιατί οἱ καιροί μας πολλά μᾶς λένε μέ τήν ἰδιαιτερότητα τῶν δοκιμασιῶν πού μαστίζουν τήν οἰκουμένη.Καί ὂπως φαίνεται, τά πράγματα πηγαίνουν ἀπό τό κακό στό χειρότερο. Καί εἶναι φυσικό τό ἀγωνιῶδες ἐρώτημα πού βγαίνει ἀπό τά χείλη ὂλων:Τί θά γίνουμε; Τί μᾶς περιμένει; Πῶς θά ἀντιμετωπίσουμε αὐτά τά γεγονότα πού διαφαίνονται στόν ὁρίζοντα ὃλο καί πιό ζοφερά;…
Ἡ μόνη ἀσφάλεια γιά τούς πιστούς εἶναι οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου. Οἱ πιστοί στόν Χριστό ἂνθρωποι ἒχουν τήν συναντίληψη καί βοήθεια τοῦ Κυρίου, τήν ὁποία θά ἒχουν ἐπάνω στή δοκιμασία τους.”Ἐγώ τηρήσω ἐκ τῆς ὣρας τοῦ πειρασμοῦ τῆς μελλούσης ἒρχεσθαι… “λέει ὁ Κύριος.“Ὁ Θεός ἡμῶν καταφυγή καί δύναμις ἐν θλίψεσι…Διά τοῦτο οὐ φοβηθησόμεθα ἐν τῶ ταράσσεσθαι τή γῆν… “Ψαλμ.45,2-4). Καταφύγιό μας στίς πολλές θλίψεις εἶναι ὁ Θεός.
Γι’αὐτό καί δέν ἒχουμε νά φοβηθοῦμε, ἐστω κι ἂν γίνη κυριολεκτικά χαλασμός κόσμου…Ἑπομένως καί ἐμεῖς αὐτήν τήν προστασία πρέπει νά ἀναζητήσουμε ὃσο μποροῦμε καί νά μήν ἐχουμε πεποίθηση στούς “υἱούς τῶν ἀνθρώπων, οἳς οὐκ ἐστι σωτηρία”(Ψαλμ.145,3).

Ἱερομ. Εὐσεβίου, Ὁμιλίες Πνευμ. Οἰκοδομῆς στήν Ἀποκάλυψη, Τόμος Α΄.
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Άγιος Πορφύριος: «Ο άνθρωπος που δίνεται στον Χριστό ξεπερνάει τις δυσκολίες χωρίς να φθείρεται»

~ Μου είπε ακόμη ο Παππούλης:
“Ο άνθρωπος, που δίνει την καρδιά του στον Χριστό, όπως ο Μοναχός, αυτός γίνεται άλλος άνθρωπος. Ανοίγει ο νους του, γεμίζει με τον Χριστό. Ακούεις; Με καταλαβαίνεις; Με τον Χριστό. Και όταν ο νους και η καρδιά είναι γεμάτη από τον Χριστό, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι σοφός, είαι έξυπνος, του τα διδάσκει όλα το Πνεύμα του Θεού.
Η λέξη “έξυπνος”, όχι με το νόημα που την εννοεί ο κόσμος, δηλαδή να απαντά καθηλώνοντας τους άλλους, ή να κάνει μια δουλειά καλύτερα από τους άλλους, αλλά, να! Πώς να σου πω;
Σε κάθε δυσκολία που του παρουσιάζεται, δεν τα χάνει, δεν απελπίζεται, αλλά προσφεύγοντας στον Χριστό, που είναι μέσα του, βρίσκει ωραίους και εύκολους τρόπους να την ξεπερνάει, χωρίς να του στοιχίζει, χωρίς να φθείρεται εσωτερικά. με κατάλαβες, Γεώργιε;”.
(Είπε το όνομά μου χωρίς να με έχει ρωτήσει. Ούτε εχθές, όταν με σύστησαν, του το είπαν. Με εντυπωσίασε.)
– Κατάλαβα, Γέροντα.
“Ο άνθρωπος που έχει δώσει την καρδιά του στον Χριστό δεν υποφέρει, όσες δυσκολίες και να συμβούν. Χαίρεται, είναι γεμάτος εσωτερική χαρά. Είναι δραστήριος, προσεκτικός. Δεν κάνει λάθη, ζημιές. Το μυαλό, τα χέρια, τα πόδια, όλα κινούνται από τη χάρη τού Θεού. Πώς είναι δυνατόν να είναι κουτός;
Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις που πρέπει να κάνει τον κουτό, για χάρη του Χριστού.”.
– Δηλαδή, πώς θα κάνει τον κουτό;
“Όταν σιωπήσει εν γνώσει, με κάποιο εσωτερικό σκοπό, κάνει πως δεν κατάλαβε, κάνει πως δεν ξέρει, διότι έχει ένα καλό σκοπό. Αυτά θα του διδάξει σιγά σιγά το Άγιο Πνεύμα. Διότι όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό, δε ζούμε κανονίζοντας εμείς τον εαυτό μας. Ζεῖ ἐν ἡμῖν Χρστός, και κανονίζει αυτός τη ζωή μας.”.

[Αγαπίου Μοναχού, Η θεϊκή φλόγα που άναψε στην καρδιά μου ο Γέρων Πορφύριος, Αθήναι 2002, σελ. 20-2]
https://simeiakairwn.wordpress.com/

ΠΩΣ ΠΑΓΙΔΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΑΣΤΙΓΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!

«Ενεδρεύει ο εχθρός διάβολος όπως το λιοντάρι στη φωλιά του, και κρύβει για κακό μας παγίδες και δίχτυα από λογισμούς ακάθαρτους και ασεβείς. Αλλά και εμείς, αν δεν κοιμόμαστε, θα μπορέσουμε να του στήνουμε μεγαλύτερες και φοβερότερες παγίδες και δίχτυα και ενέδρες. Γιατί η προσευχή, οι ψαλμοί, η αγρυπνία, η ταπεινοφροσύνη, η υπηρεσία προς τον πλησίον και το έλεος, η ευχαριστία και η ακρόαση των θείων λόγων, γίνονται ενέδρα και παγίδα και λάκκος και μάστιγες και αγχόνη και δίχτυα για τον εχθρό» (όσιος Ιωάννης Καρπάθιος).
Μολονότι όχι πολύ γνωστός στους πολλούς ο όσιος Ιωάννης Καρπάθιος έχει ισχυρή παρουσία στα ασκητικά κείμενα της Εκκλησίας, ιδίως στη Φιλοκαλία των Νηπτικών των αγίων Μακαρίου του Νοταρά και Νικοδήμου του Αγιορείτου. Ένα κεφάλαιό του που μας αποκαλύπτει στοιχεία της πνευματικής ζωής είναι και το παραπάνω.
Ο όσιος σχολιάζει τον λόγο του αποστόλου Πέτρου ότι όχι μόνο  υφίσταται ο διάβολος, (ο ξεπεσμένος αρχάγγελος με όσους τον ακολούθησαν), αλλά η μόνιμη επιθυμία του είναι να καταστρέφει τη δημιουργία του Θεού και μάλιστα τον κατ’  εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού άνθρωπο - «ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος περιπατεῖ ὡς λέων ὠρυόμενος ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄Πέτρ. 5,8). Βεβαίως πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η δράση του πονηρού δεν είναι ανεξέλεγκτη. Μπορεί ο Κύριος να τον κρατάει στην ύπαρξη, (γιατί ποτέ δεν καταστρέφει τη δημιουργία Του μέσα στις ανεξερεύνητες βουλές Του), μπορεί να τον αφήνει να δρα πειρασμικά και καταστροφικά, αλλά πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της παντοδύναμης Πρόνοιάς Του, που αποσκοπεί στη διαπαιδαγώγηση και τη σωτηρία του ανθρώπου.  Και τι σημειώνει συγκεκριμένα ο όσιος; Ότι ο διάβολος ως λιοντάρι πράγματι στήνει ενέδρες και παγίδες στον άνθρωπο, αλλά κυρίως στο επίπεδο των λογισμών – τοξεύει τον άνθρωπο με τα βέλη των ακάθαρτων και ασεβών λογισμών. Και ακάθαρτοι λογισμοί είναι εκείνοι που αναφέρονται κατεξοχήν στο παθητικό λεγόμενο μέρος της ψυχής:  στα συναισθήματα και τις επιθυμίες μας (π.χ. μίσος και έχθρα, σαρκολατρεία, φιλαργυρία), ενώ ασεβείς λογισμοί είναι εκείνοι που αναφέρονται κατεξοχήν στο λογιστικό μέρος της ψυχής, όπως η απιστία για παράδειγμα, η κενοδοξία, η υπερηφάνεια. Συνεπώς ο πονηρός έχει ως έργο του αδιάκοπο το πώς θα αλλοιώσει τη σχέση του ανθρώπου ως προς τον Θεό και ως προς τον συνάνθρωπό του και την όλη λοιπή δημιουργία.
Κι έπειτα μάς υπενθυμίζει ο όσιος ότι ναι μεν αυτό συμβαίνει από πλευράς του πονηρού, όμως από πλευράς των εν επιγνώσει χριστιανών μπορεί να συμβεί το θεωρούμενο παράδοξο και «απίστευτο»: «να στήνουμε εμείς στον διάβολο μεγαλύτερες και φοβερότερες παγίδες και δίχτυα και ενέδρες!» Μα πώς είναι δυνατόν; Ο διάβολος ως πνεύμα, έστω και ξεπεσμένο, δεν έχει μεγαλύτερη δύναμη από εμάς; Είχε και έχει, αλλά μέχρι εκεί που υπάρχει η παρουσία του Χριστού. Για τον χριστιανό, τον βαπτισμένο και χρισμένο στο όνομά Του, λειτουργεί η παντοδυναμία Εκείνου, γιατί ως μέλος Χριστού ο χριστιανός δεν είναι ποτέ μόνος του, αλλά πάντοτε μαζί με τον Χριστό, ντυμένος Εκείνον και έχοντας τις δυνάμεις Εκείνου! «Ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε Χριστόν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. 3, 27). Για να θυμηθούμε τον άγιο Παΐσιο τον αγιορείτη: «ο διάβολος μπροστά στον χριστιανό μοιάζει με το σκυλί που του έχουν βγάλει τα δόντια ή με το φίδι που του έχουν αφαιρέσει το δηλητήριο». Οπότε ο χριστιανός αποτελεί φόβητρο για τον διάβολο και όχι το αντίθετο. «Με το όνομα του Χριστού μαστίγωνε τους εχθρούς» («Ἰησοῦ ὀνόματι μάστιζε πολεμίους») δεν λέει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος;  Κι η μάστιγα αυτή, κατά τον όσιο Καρπάθιο, περιλαμβάνει και «την προσευχή, τους ψαλμούς, την αγρυπνία, την ταπεινοφροσύνη, την υπηρεσία προς τον πλησίον και το έλεος, την ευχαριστία και την ακρόαση των θείων λόγων».
Οπότε, ναι! Ο διάβολος μάς πολεμάει, αλλά κι εμείς δεν πάμε πίσω: του δυσκολεύουμε πολύ περισσότερο τη ζωή και τη δράση. «Μην φοβάσαι τους δαίμονες» λέει με τον τρόπο του και ο μέγας Γέρων όσιος Ιωσήφ ο ησυχαστής».  «Εσύ δεν βλέπεις με κάθε ευχή, όπου λέγεις, πόσοι πίπτουν, πόσοι στρέφουν τα νώτα. Συ μόνον βλέπεις πόσον εσύ πληγώνεσαι. Αλλά και αυτοί δέρνονται. Και αυτοί φεύγουν. Σε κάθε υπομονή οπού κάμνομε, φεύγουν αλματωδώς, και σε κάθε ευχή πληγώνονται σοβαρά. Λοιπόν μη θέλεις εν καιρώ πολέμου να ρίπτεις εσύ σφαίρες και βόλια και αυτοί να σου ρίχνουν λουκούμια και σοκολάτες!»
Όλα αυτά βεβαίως συμβαίνουν κατά τον όσιο Καρπάθιο «αν δεν κοιμόμαστε». Διότι μπορεί κάποιος να είναι χριστιανός, αλλά να μην το έχει πάρει σοβαρά στη ζωή του. Χρειάζεται να είμαστε ξύπνιοι, να έχουμε εγρήγορση, οπότε η ζωντανή σχέση μας με τον Χριστό θα αποτυπώνεται σε όλες τις διαστάσεις της ζωής μας και «το όνομά μας θα είναι γραμμένο στη Βασιλεία του Θεού» (Λουκ. 10, 20), γεγονός που συνιστά το όραμα και την αδιάκοπη προοπτική μας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2021/10/blog-post_1.html

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ ΙΟΥΣΤΙΝΑ

«Ο άγιος Κυπριανός ήταν από την Αντιόχεια της Συρίας, επί Δεκίου του βασιλιά, ευγενής και πλούσιος, φιλόσοφος και μεγάλος μάγος. Οδηγήθηκε όμως προς την πίστη του Χριστού από την Ιουστίνα την παρθένο και χριστιανή, η οποία, καταγόμενη και αυτή από την Αντιόχεια,  διέλυσε σαν ιστό αράχνης όλες τις δαιμονικές ενέργειές του απέναντί της. Διότι κάποιος Έλληνας, Αγλαΐδας λεγόμενος, επειδή πληγώθηκε από έρωτα γι’ αυτήν, λόγω της ομορφιάς της, κι επειδή δεν μπόρεσε να πετύχει το σκοπό του, προσήλθε στον Κυπριανό. Όταν όμως αυτός τρεις φορές έστειλε δαίμονες προς την κόρη, χωρίς να πετύχει τίποτε, τότε κατάλαβε ότι η τέχνη του ήταν ανίσχυρη, γι’  αυτό και μεταστράφηκε στην πίστη του Χριστού, βαπτίσθηκε και έκαψε όλα τα μαγικά του βιβλία. Τέλος μάλιστα έγινε και επίσκοπος της Εκκλησίας. Κι αφού οδήγησε πολλούς στον χριστιανισμό, συνελήφθη μαζί με την Ιουστίνα από τον Κόμη της Δαμασκού, οπότε και υπέστησαν  σκληρά βασανιστήρια: ξέσθηκαν οι πλευρές τους, τους έβαλαν σε σιδερένιο τηγάνι, και στο τέλος, αφού τους έστειλαν στη Νικομήδεια, τους έκοψαν το κεφάλι».
Από το ναδίρ στο ζενίθ, από το έσχατο βάθος στο ανώτατο ύψος, θα ήταν ο τίτλος της ζωής του αγίου Κυπριανού, αν θα θέλαμε με μία φράση να τη χαρακτηρίσουμε, όπως μας καθοδηγεί προς τούτο και η εκκλησιαστική ακολουθία: «Κακίας τον πυθμένα τον κάτω κατείληφας∙ της ακροτάτης δε πάλιν αρετής ανήλθες, πάτερ, εις ύψος παραδόξως». Πάτερ, κατέλαβες τον πιο κάτω πυθμένα της κακίας, ενώ ανέβηκες πάλι κατά παράδοξο τρόπο στο ύψος της πιο υψηλής αρετής. Αιτία γι’  αυτό είναι ότι ο άγιος από την τρέλα και τη μανία της μαγείας, δηλαδή από την πλήρη υποταγή του στον πονηρό διάβολο, βρέθηκε να συγκατοικεί με τις υψηλότερες πνευματικές αγγελικές δυνάμεις. «Ανανήψας, θεοφάντορ, της πριν μανίας, δαιμονικήν απάτην και ψυχόλεθρον  πλάνην πάσαν εθριάμβευσας». Υπάρχει κάτι ανάλογο στη ζωή του με αυτό που βλέπουμε και στη ζωή του αγίου αποστόλου Παύλου: και εκείνος από διώκτης του χριστιανισμού που ήταν, και μάλιστα ο χειρότερος όλων, βρέθηκε να υπηρετεί τον Κύριο Ιησού, σε σημείο τέτοιο, ώστε να χαρακτηρίζεται ως ο μεγαλύτερος απόστολος. Γι’  αυτό και δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία μας χαρακτηρίζει τον άγιο Κυπριανό «συνόμιλον Παύλου και έργοις συμμέτοχον».
Χαρακτηρίζουμε τη μαγεία, την οποία υπηρετούσε ο άγιος Κυπριανός πριν να μεταστραφεί στην πίστη του Χριστού, ως τρέλα και μανία. Γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί η αλλοίωση της φυσικής καταστάσεως του ανθρώπου, που αντί να βρίσκεται σε αρμονία σχέσεως με τον Θεό Δημιουργό, εκείνος όχι μόνον αρνείται τη σχέση αυτή, αλλά και την πολεμά, ευρισκόμενος ως στρατιώτης στο στρατόπεδο του αντιπάλου του Θεού, σατανά διαβόλου; Και το λέμε αυτό, διότι άλλο είναι να μη γνωρίζει κανείς τον Θεό και συνεπώς να πράττει εν αγνοία του όσα είναι αντίθετα προς το άγιο θέλημά Του – μολονότι ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος, ακόμη και ειδωλολάτρης,  ακολουθώντας τον έστω και  ζοφωμένο νόμο της συνειδήσεώς του θα επιτελεί και καλές πράξεις, όπως για παράδειγμα ο εκατόνταρχος Κορνήλιος, που οι προσευχές και οι ελεημοσύνες του ανέβαιναν ως θυμίαμα ενώπιον του Θεού – και άλλο να έχει προσχωρήσει ενσυνείδητα στον Πονηρό, τα κελεύσματα του οποίου να υπηρετεί προς βλάβη των ανθρώπων.
Κι όμως! Ένας τέτοιος άνθρωπος, τόσο δέσμιος του διαβόλου, δεν χρειάστηκε παρά ένα μικρό κορίτσι, την αγία Ιουστίνα, για να μπορέσει να απεμπλακεί. Όχι χρησιμοποιώντας η νεαρή κόρη επιχειρήματα, όχι κάνοντας θαύματα, αλλά απλώς τηρώντας το άγιο θέλημα του Θεού. Και μόνον δηλαδή η υπακοή στο θέλημα του Θεού είναι ικανή να εκδιώξει τον διάβολο και να μεταστρέψει έναν υπηρέτη του σε απόστολο του Χριστού. Το συγκλονιστικότερο: εν αγνοία της ίδιας της Ιουστίνας. Η αγία, αγωνιζόμενη απλώς να κρατήσει την αγνότητά της, χωρίς να γνωρίζει τίποτε, διέλυε κάθε ιστό αράχνης, που έπλεκε γι’  αυτήν ο διάβολος μέσω του οργάνου του. Κι αυτό που συνέβη τότε, συμβαίνει πάντοτε, όπως βεβαίως και σήμερα. Ο διάβολος ενώ φαίνεται πανίσχυρος, στην πραγματικότητα είναι εξαφανισμένος και κατηργημένος από τον Κύριο. Το έχουμε ξαναπεί: μόνον όποιος του δίνει δικαιώματα τον βλέπει κατακτητή της ζωής του. Και δικαιώματα του δίνουμε, όταν αμαρτάνουμε και παρουσιαζόμαστε χαλαροί στην πνευματική μας ζωή. Τότε ναι, ο διάβολος μας κάνει υποχείρια και έρμαιά του. Οπότε εισπράττουμε και το ανάλογο τίμημα: τη θλίψη, τη μελαγχολία, το μίσος, την κόλαση από αυτή τη ζωή. Θυμίζει η περίπτωση το περιστατικό του Γεροντικού: τον άγιο ασκητή που πηγαίνοντας στο σπίτι ενός ανθρώπου, προκειμένου να πάρει το αντίτιμο για κάτι πανέρια που του είχε πουλήσει, ήλθε αντιμέτωπος με τη δαιμονισμένη κόρη του ανθρώπου. Και χωρίς να πει τίποτε ο ασκητής, χωρίς να κάνει κάποια προσευχή για να βγει το δαιμόνιο, εκείνο εξαφανίστηκε σαν να καιγόταν, γιατί ο ασκητής δεν αντέδρασε σε χαστούκι που του έδωσε η κοπέλα. Η μη αντίδρασή του, λόγω της υπακοής στον Κύριο: «μη αντιστήναι τω πονηρώ», έφερε ακριβώς το θαύμα: να βγει το δαιμόνιο.
Δυστυχώς, ο διάβολος υπάρχει και δρα όπου βρει. Κι ακόμη δυστυχέστερα, υπάρχουν ταλαίπωροι συνάνθρωποί μας που καταφεύγουν στη μαγεία, στα δίχτυα δηλαδή του εχθρού τους, για να βρουν «ίαση». Η μεγαλύτερη συμβολή μας για την υπέρβαση της τραγικότητας αυτής είναι η υπακοή μας στο θέλημα του Θεού. Όσο εμείς που έχουμε κάποια συναίσθηση της πίστεώς μας είμαστε συνεπείς προς αυτήν την πίστη μας, τόσο θα αγιάζουμε τον εαυτό μας, συνεπώς ο διάβολος θα συναντά ένα «κενό» απέναντί μας, αλλά και τόσο θα βοηθούμε, χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουμε, και τους αμελείς συνανθρώπους μας.

https://pgdorbas.blogspot.com/2021/10/blog-post_2.html

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

Τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κυπριανοῦ, καὶ Ἰουστίνης τῆς Παρθένου.
Πρὸς  Τιμόθεον Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ ᾽Ανάγνωσμα  1:12-17
Τέκνον Τιμόθεε, χάριν ἔχω τῷ ἐνδυναμώσαντί με Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὅτι πιστόν με ἡγήσατο, θέμενος εἰς διακονίαν τὸν πρότερον ὄντα βλάσφημον καὶ διώκτην καὶ ὑβριστήν· ἀλλ᾿ ἠλεήθην, ὅτι ἀγνοῶν ἐποίησα ἐν ἀπιστίᾳ, ὑπερεπλεόνασε δὲ ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν μετὰ πίστεως καὶ ἀγάπης τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ. Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστὸς ᾿Ιησοῦς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ· ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἠλεήθην, ἵνα ἐν ἐμοὶ πρώτῳ ἐνδείξηται ᾿Ιησοῦς Χριστὸς τὴν πᾶσαν μακροθυμίαν, πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ᾿ αὐτῷ εἰς ζωὴν αἰώνιον. Τῷ δὲ βασιλεῖ τῶν αἰώνων, ἀφθάρτῳ, ἀοράτῳ, μόνῳ σοφῷ Θεῷ, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

 ΕΡΜΗΝΕΙΑ (κ. Παναγιώτη Τρεμπέλα)
12 Καί εὐχαριστῶ τόν Ἰησοῦ Χριστό τόν Κύριό μας, ὁ ὁποῖος μέ ἐνίσχυσε. Τόν εὐχαριστῶ, διότι μέ ἔκρινε ἄξιο τῆς ἐμπιστοσύνης του καί μέ ἔθεσε στή διακονία τοῦ Εὐαγγελίου, 
13 ἐμένα πού ἤμουν πρωτύτερα βλάσφημος καί διώκτης καί ὑβριστής τῆς Ἐκκλησίας του. Ἀλλά μέ ἐλέησε ὁ Θεός, διότι ἀπό ἄγνοια τά ἔκανα αὐτά, ὅταν ἤμουν ἀκόμη στήν ἀπιστία.
14 Καί μέ καταπλημμύρισε ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας, ἡ ὁποία γέμισε τό ἐσωτερικό μου μ’ ἐκείνη τήν πίστη καί τήν ἀγάπη πού πηγάζουν ἀπό τήν κοινωνία καί σχέση μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό.
15 Ὁ λόγος πού θά πῶ εἶναι ἀξιόπιστος καί ἄξιος νά τόν δεχθοῦν ὅλοι μέ τήν ψυχή τους: ὅτι δηλαδή ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦλθε στόν κόσμο νά σώσει ἁμαρτωλούς, ἀπό τούς ὁποίους πρῶτος εἶμαι ἐγώ.
16 Ἀλλά ἀκριβῶς γι’ αὐτό ἐλεήθηκα, γιά νά δείξει ὁ Ἰησοῦς Χριστός σέ μένα περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον ὅλη του τή μακροθυμία, ὥστε νά χρησιμεύσω ὡς ὑπόδειγμα σ’ ἐκείνους πού πρόκειται νά πιστέψουν σ’ αὐτόν καί νά κληρονομήσουν ἔτσι τήν αἰώνια ζωή.
17 Στό βασιλιά λοιπόν πού εἶναι κύριος τῶν αἰώνων καί ὅλων τῶν κτισμάτων πού ἔγιναν μέσα στούς αἰῶνες αὐτούς, στόν ἄφθαρτο, ἀόρατο, ἕνα καί μόνο σοφό Θεό, ἄς εἶναι τιμή καί δόξα στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

(Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ - ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”»)

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Πηγή κακών είναι η έλλειψη μέτρου στις επιθυμίες μας. Σ' αυτήν οφείλονται οι πορνείες, οι πλεονεξίες, οι κλεψιές, οι φόνοι, οι ληστείες, ολόκληρη η διαφθορά της ψυχής. Ας μην επιζητούμε, λοιπόν, περισσότερα από τα απαραίτητα και στην τροφή και στα ενδύματα και στα σπίτια και στις άλλες σωματικές ανάγκες. 

~ Ιερός Χρυσόστομος ~

Η δύναμη της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου. Το όραμα του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν σαλού

Δέν εἶναι εὔκολο νά περιλάβουμε μέ λίγες λέξεις τά θαύματα καί τά δῶρα πού μᾶς προσφέρονται μέσα ἀπό τήν προστασία καί ἀγάπη τῆς Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας.
Γιά νά γνωρίσουμε τήν μεγάλη ἀγάπη της πρός ὅλους τούς Χριστιανούς μας, ἀλλά καί τήν δύναμι τῶν προσευχῶν της πρός τόν Υἱόν καί Θεό της, ἐθεώρησα καθῆκον μου νά γράψω τώρα στήν ἀρχή αὐτοῦ τοῦ βιβλίου μία μαρτυρία γιά ἔνα θαῦμα πού συνέβη στήν ἐκκλησία τῶν Βλαχερνῶν, στόν καιρό τοῦ βασιλέως τοῦ Βυζαντίου Λέοντος τοῦ Σοφοῦ (886-912).
Στήν περίοδο αὐτοῦ τοῦ βασιλέως, στήν ἐκκλησία τῶν Βλαχερνῶν στήν Κωνσταντινούπολη γινόταν κάποτε μία ὁλονύκτια ἀγρυπνία πρός δόξαν καί τιμήν τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας καί Ἀειπαρθένου Μαρίας. Ἦτο ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου καί μία νεφέλη εἶχε ἁπλωθεῖ στήν ὡραία ἐκκλησία τῆς Παναγίας. Μέσα ἦσαν ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός καί ὁ μαθητής του Ἐπιφάνιος. Ὕψωσαν τά μάτια τους πρός τόν θόλο τῆς ἐκκλησίας, διότι αὐτοί ἦσαν ἄξιοι καί εἶδαν τήν Βασιλίσσα τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ὁποία ἔλαμπε περισσότερο ἀπό τόν ἥλιο καί ἐσκέπαζε μέ τήν Χάρη της ὅλο τόν κόσμο, σάν μία φωτεινή νεφέλη. Ἡ Παναγία στεκόταν στόν αἰθέρα σέ στάση προσευχῆς πρός τόν Θεόν. Μαζί της ἐστέκοντο καί ἀγγελικές χορεῖες καί πλῆθος Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἔλαμπαν μέ τίς στολές τους καί ἐστέκοντο τριγύρω της μέ πολλή εῦλάβεια.
Βλέποντας μ᾿ αὐτή τήν μορφή τήν Κυρία Θεοτόκο, ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, εἶπε στόν μαθητή του Ἐπιφάνιο:
-Ἄραγε βλέπεις, Ἀδελφέ, τήν Βασίλισσα καί Κυρία τῶν πάντων, ἡ ὁποία προσεύχεται γιά ὅλο τόν κόσμο;
Καί ὁ Ἐπιφάνιος τοῦ εἶπε: «Τήν βλέπω, ἅγιε Πάτερ καί ἐκπλήσσομαι. Τήν βλέπω πῶς σκεπάζει μέ τό Μαφόριό της ὅλους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι μέσα στήν ἐκκλησία. Ἀλλά αὐτή ἡ θεία σκέπη της εἶναι πιό ἀστραποβόλα ἀπό τήν λάμψη τοῦ ἡλίου».
Ἄκουσαν ἀκόμη καί τά ταπεινά λόγια τῆς Θεοτόκου, πού ἔλεγε πρός τόν ἀγαπητόν Υἱόν της καί Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό:
-Ἐπουράνιε Βασιλεῦ, δέξου κάθε ἄνθρωπο, πού δοξάζει τό ἅγιο Ὄνομα σου καί σέ ἱκετεύει σ᾿ αὐτό τόν ἱερό τόπο. Καί ὅπου μνημονεύεται ἀπό ἀνθρώπους τό Ὄνομά μου ν᾿ ἁγιάζεις αὐτόν τόν τόπο καί νά δοξάζεις αὐτούς πού σέ δοξάζουν. Ἐνῶ τίς προσευχές αὐτῶν πού μέ τιμοῦν ἐμένα τήν Μητέρα σου, νά μή τίς παραβλέψεις καί δέξου κάθε ἱκεσία τους γιά ὅλες τίς ἀνάγκες τους καί λύτρωσέ τους ἀπό τίς κακίες τους.
Ἔτσι, κι ἐμεῖς χαιρόμεθα, γνωρίζοντας ὅτι ἐλάβαμε τό θαυμαστό δῶρο τῆς προστασίας σου καί μαζί ἄς ἀπαγγείλουμε τήν παρακάτω προσευχή πρός τήν Παρθένο Μαρία καί Μητέρα τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας.
«Ὑπεραγία θεοτόκε, ἐλέησον ἡμᾶς, πού ζοῦμε σ᾿ αὐτούς τούς καιρούς, διότι ἔχουμε μεγάλες ἀνάγκες ἀπό τό ἔλεος, Καλή μας Μητέρα. Φύλαξέ μας καί σκέπασέ μας καί βοήθησέ μας καί φώτισέ μας τόν νοῦ γιά νά γνωρίσουμε καί νά ἐκπληρώσουμε τίς ἐντολές τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ μας, διότι ἀπ᾿ αὐτές τίς θεῖες ἐντολές θά κριθεί ὅλος ὁ κόσμος.
Μέ τά χέρια σου, μέ τά ὁποῖα ἐσπαργάνωσες τόν Υἱόν καί Θεόν, κράτησε καί τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας καί ὅλη τήν δημιουργία σου καί λύτρωσέ μας, ὅπως θέλεις έσύ ἀπό τίς θλίεψεις καί τούς στεναγμούς μας.
Ἅπλωσε τήν ἐλεήμονα χεῖρα σου καί στάλαξε στίς καρδιές μας μία σταγόνα τῆς πνευματικῆς σου δροσιᾶς, ἀπό τήν ὁποία βλαστάνει ἡ ἀγάπη γιά κόπους καί ἡ οὐράνια εὐτυχία.
Καί σέ ὅλους ἐμᾶς πού εἴμαστε μικροί σωματικά εἴτε πνευματικά βάλε μας νά ζοῦμε μέσα στήν πνευματική γλυκύτητα, ἡ ὁποία ἐκχύνεται ἀπό τήν ἀνάμνησι μέ ταπείνωση καί ἐλπίδα τοῦ ἁγίου ὁνόματός σου. Κι ἄν εἴμεθα μικροί καί ἀδύνατοι καί νήπια, ὁδήγησέ μας νά ἐκπληρώνουμε ὅλα τά καλά ἔργα μέ ἐπιμέλεια, αἰσιοδοξία καί καλή τάξη, ἔτσι ὥστε ἐξερχόμενοι ἀπ᾿ αὐτή τήν περαστική ζωή μας, νά ἠμποροῦμε νά σέ ἰδοῦμε μέ θερμή ἀγάπη, νά σέ ἀγκαλιάσουμε μέ τά ταπεινά χέρια μας, παρότι εἶναι τόσα μεγάλη ἡ λαμπρότητά σου, ὅση εἶναι καί ἡ ἀδυναμία μας.

Από το βιβλίο: «Θαυμαστές ιστορίες για μικρούς και μεγάλους» – Μοναχού Δαμασκηνού Γρηγοριάτη (μετάφραση)
https://proskynitis.blogspot.com/