Ο Θεός και το «τυπικό»

Διαβάζοντας την Αγία Γραφή, ιδιαίτερα την Παλαιά Διαθήκη, βλέπουμε πως ο Θεός επέμενε στην τήρηση των «τύπων». Απαιτούσε λ.χ. να τηρηθούν κατά τη λατρεία οι πιο ασήμαντες λεπτομέρειες.
Όποιος τις καταφρονούσε, τον περίμενε ο θάνατος. Επέμενε λ.χ. να ακούγεται ο ήχος των κωδωνίσκων, των αρχιερατικών αμφίων, όταν ο αρχιερέας έμπαινε στα Άγια των Αγίων, αλλά και όταν έβγαινε. (Τυπολατρεία!). Διαφορετικά τον αρχιερέα τον περίμενε ο θάνατος! (Έξοδ.28:31).
Όταν τα παιδιά του Ααρών, Ναβάδ και Αβιούδ πρόσφεραν στον Κύριο, «πυρ αλλότριον, ο ου προσέταξε Κύριος αυτοίς» (Λευ. 10:1), καταφρόνησαν δηλαδή το παραδεδομένο «τυπικό», και έκαναν αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν πιο καλό, ο Κύριος τους τιμώρησε με θάνατο. «Και εξήλθε πυρ παρά Κυρίω και κατέφαγεν αυτούς και απέθανον έναντι Κυρίου» (Λευ. 10:1-2).
Το ίδιο έκανε (τιμώρησε με θάνατο) τον Οζά, όταν τόλμησε να πιάσει την Κιβωτό, και μάλιστα τη στιγμή που θα έπεφτε κάτω στο έδαφος! (Β Βασιλ. 6:1-8).
Το ακόμα πιο «σκανδαλιστικό» είναι πως αυτός ο Παντοκράτωρ Κύριος, έφθασε στο σημείο να ασχολείται ακόμα και με τις τρίχες (!) των ιερέων Του! «Και τας κεφαλάς αυτών ου ξυρίσονται και τας κόμας αυτών ου ψιλώσουσιν» (Ιεζ. 44:20. Λευ. 19:27, & 21: 5-10). (Αυτό και αν ήταν τυπολατρεία!).
Θα ειπείτε, αυτά ίσχυαν στην Παλαιά Διαθήκη. Όμως, και οι δέκα εντολές στην Π. Διαθήκη ανήκουν.
Ισχύουν η δεν ισχύουν; Δηλαδή; Έχουμε τώρα το ελεύθερο να αυτοσχεδιάζουμε και να αυθαιρετούμε μέσα στην Εκκλησία;
Τυπολάτρες ήταν παλαιότερα και οι ιερείς μας. Δεν τολμούσαν να αλλάξουν ούτε ένα «γιώτα» από το «τυπικό».
Το σκεπτικό τους: «Εμείς δεν είμαστε ανώτεροι από αυτούς που μας τα παρέδωσαν» (ταπείνωση!), γι'αυτό και η απάντησή τους ήταν κοινή: «Έτσι τα βρήκαμε! Έτσι θα τα αφήσουμε», κατά το λόγο της Γραφής: «μην αλλάζεις τα «όρια» που έθεσαν οι πατέρες» (Παρ.22: 28).
Και όπως ο Θεός απαιτούσε να τηρείται στο απόλυτο το «τυπικό» της λατρείας που ο ίδιος παρέδωσε στον Μωυςή, εξίσου απαιτεί να τηρείται στο ακέραιο και το «τυπικό» που παρεδόθη από τους Αγίους Πατέρες στην Εκκλησία Του.
Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν θέλει τους λειτουργούς Του να κάνουν ο,τι θέλουν μέσα στην Εκκλησία, αλλά θέλει να δείχνουν πνεύμα υποταγής προς τους προγενεστέρους, που παρέδωσαν αυτό το «τυπικό». Και από αυτό το σημείο (από την ταπείνωση!) ξεκινά και τελειώνει η αληθινή ευλάβεια και διακονία.
(Ας μην ξεχνάμε ότι η Θεοτόκος τηρούσε στο ακέραιο όχι μόνο το «τυπικό» της ιουδαϊκής θρησκείας, αλλά και τα έθιμα της περιοχής της!).
Όμως, σήμερα, εποχή αποστασίας, αλαζονίας, σπάνια ακούμε να λένε, «έτσι τα βρήκαμε, έτσι θα τα αφήσουμε».
Γι' αυτό και γίνονται και μάλιστα με φοβερή άνεση (!) ένα σωρό καινοτομίες! (Έτσι, κάνοντας, από αλαζονία, καινοτομίες στη λατρεία, ξεκίνησε ο Άρειος την πορεία προς την αίρεση!).
Παραδείγματα: Μέχρι τώρα ξέραμε πως «Παρακλήσεις» γίνονται μόνο στην Παναγία, σαν την κατ' εξοχή «μεσίτρια». Τώρα γίνονται «Παρακλήσεις» και στους Αγίους.
Μάλιστα δε, περισσότερες «Παρακλήσεις» γίνονται στους Αγίους, παρά στην Παναγία! Ακόμα και σε Ναούς που είναι αφιερωμένους στην Παναγία...! (Στην «άκρη» η Παναγία!).
Μπορεί να ακούσεις να γίνεται «Παράκληση» και σε Άγιο, ακόμα και Σάββατο εσπέρας, κάτι που δεν επιτρέπεται να γίνεται ούτε στη Θεοτόκο! (Θυμητείτε τις «Παρακλήσεις» του δεκαπενταύγουστου).
Όχι βέβαια πως δεν πρέπει να τιμώνται οι Άγιοι, που τα έδωσαν όλα για το Χριστό, αλλά στην Εκκλησία υπάρχει μια τάξη στην τιμή. Πρώτα ο Χριστός, μετά η Παναγία, κ.λ.π.
Οι Άγιοι έχουν την «τιμητική» τους τη μέρα που γιορτάζουν. Τότε και μόνο τότε· (και μόνο τότε «προσφέρουν» προς προσκύνηση τα λείψανά τους).
Μέχρι τώρα ξέραμε πως το «Ευχέλαιο» γινόταν στην εκκλησία μια φορά το χρόνο, κάθε Μ. Τετάρτη (και υπήρχε λόγος ειδικός).
Σήμερα ο κάθε ιερέας έχει το ελεύθερο να κάνει «Ευχέλαιο» στην εκκλησία του όποτε θελήσει. Μέχρι τώρα ξέραμε πως τα Εγκώμια και ο Επιτάφιος ήταν αποκλειστικότητα του Χριστού (το αξίζει...!).
Τώρα λέγονται Εγκώμια ακόμα και στους Αγίους! Μέχρι τώρα ξέραμε πως το μυστήριο του γάμου, γινόταν εκτός της Λειτουργίας.
Τώρα γίνεται γάμος και μέσα στη Λειτουργία. Επειδή, λένε, έτσι έκαναν παλαιά. Ναι, παλαιά γινόταν γάμος στη Λειτουργία, αλλά όχι όπως τον κάνουν σήμερα.
Ήταν μια «ευχή» προ της Θείας Κοινωνίας. Όμως, παλαιά έκαναν και δημοσία εξομολόγηση!
Αυτό γιατί δεν το επαναφέρουν;
Ξέραμε πως η Λειτουργία γίνεται σε εγκαινιασμένο Άγιο Θυσιαστήριο.
Τώρα γίνονται Λειτουργίες και σε «τραπεζάκια», σαν αυτά που πίνουν τον καφέ, καταφρονώντας έτσι εν ψυχρώ το Άγιο Θυσιαστήριο, που εγκαινιάσθηκε ακριβώς γι'αυτόν το λόγο...!
Το χειρότερο; Γίνονται Λειτουργίες έξω από το Ναό, στο προαύλιο..!
Και ας λέει ο Θεός, «θα είμαι στο Ναό για να ακούω την προσευχή, που θα απευθύνει ο δούλος Μου. Μάλιστα! Θα είμαι νύκτα - μέρα στο Ναό!» (Γ Βασιλ. 8:29. 9:3).
Και δεν επιτρέπεται να γίνει καμιά αλλαγή στο «τυπικό» της Εκκλησίας;
Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν έλεγε, ο,τι ισχύει από παλιά στην Εκκλησία δεν σημαίνει ότι είναι και σωστό.
Ούτε επίσης είναι εκ των προτέρων λάθος, όταν εισαχθεί στην Εκκλησία κάτι το καινούργιο. Όμως, το θέμα είναι ποιός θα τολμήσει να κάνει αυτές τις αλλαγές;
Οι επίσκοποι; Μα αυτοί έχουν δώσει όρκο ότι θα τηρούν τους Κανόνες και τις Παραδόσεις της Εκκλησίας. Είναι φύλακες, όχι καταφρονητές!
«Αυτός ο επίσκοπος τίποτε δεν έλεγε δικό του· δεν είχε μυαλό που να κάνει νεωτερισμούς· ήταν φύλακας «πατρώων θεσμών» και εχθρός του νεωτερισμού», έλεγε, εγκωμίαζε ο Μ. Βασίλειος τον επίσκοπο Νεοκαισαρείας που απέθανε επί των ημερών του (Επιστολή 28).
Έστω, λοιπόν, ότι οι επίσκοποι έχουν το ελεύθερο να αλλάξουν κάτι στην Εκκλησία. Έχουμε λοιπόν ογδόντα επισκόπους.
Μία αλλαγή να κάνει ο καθένας, έχουμε αμέσως ογδόντα αλλαγές!
Και μία ακόμα αλλαγή να κάνουν οι διαδοχοί τους, φθάνουμε ήδη στις 160!
Οπότε έχουμε ένα νέο «τυπικό» που δεν έχει σχέση με αυτό που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.
Αν ο επίσκοπος χρειασθεί να κάνει κάτι το νέο στην επισκοπή του, να αλλάξει λ.χ. κάτι από το «τυπικό», θα πρέπει, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, να το κάνει με την άδεια των Επισκόπων της Συνόδου.
«Μηδέ εκείνος άνευ της πάντων γνώμης ποιείτω τι» (Κανόνας ΛΔ Ἁγίων Αποστόλων).
Όπως δηλαδή ο Ιερέας δεν μπορεί να κάνει κάτι (το νέο, το καινούργιο) στην ενορία του, χωρίς την έγκριση του επισκόπου του, «οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι άνευ γνώμης του επισκόπου μηδέν επιτελείτωσαν» (Κανόνας ΛΘ Ἁγίων Αποστόλων), έτσι ακριβώς και οι επίσκοποι δεν μπορούν να κάνουν καινοτομίες στην επισκοπή τους άνευ εγκρίσεως της Συνόδου.
Με άλλα λόγια, κανένας ορθόδοξος κληρικός δεν έχει το ελεύθερο να κάνει ο,τι θέλει μέσα στην Εκκλησία, αλλά είμαστε άπαντες κάτω από Ιερούς Θεσμούς και Κανόνες.
Το «δικαίωμα» αυτό το έχουν μόνο οι προτεστάντες, γιατί δεν έχουν ούτε κανόνες, ούτε θεσμούς, ούτε παραδόσεις, παρά μόνο «ευλαβείς συναισθηματισμούς».

Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη
http://inpantanassis.blogspot.com/

Ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου

Ο άγιος Νεκτάριος στην κατακλείδα του σπουδαιότατου αυτού έργου, παραθέτει αποσπάσματα από τους λόγους και την εμπειρία των αγίων, που «βοούν και λένε», πώς ο Σταυρός είναι μέγα όπλο κατά του διαβόλου.
Η φήμη του Μ. Αντωνίου είχε διαδοθεί παντού. Έφθασε και στ' αυτιά μερικών φιλοσόφων ειδωλολατρών, που κορόιδευαν την πίστη μας και τον Σταυρό μας. 
Οι φιλόσοφοι επισκέφθηκαν τον Μ. Αντώνιο. Τον προκαλούσαν να τους πει κάτι για τη πίστη μας (πού χλεύαζαν...). 
Εκείνη την ήμερα είχαν φέρει στον Μ. Αντώνιο μερικούς δαιμονισμένους για να τους θεραπεύσει. Ο άγιος τους φέρνει μπροστά στους ειδωλολάτρες φιλοσόφους. Ελέγχει τους φιλοσόφους για την αμάθεια τους, και τους λέει προκαλώντας τους:
Ορίστε! εδώ μπροστά μας είναι άνθρωποι δαιμονισμένοι. Κάντε τους καλά με την ιδεολογία σας και με τα είδωλα σας. Μπορείτε; Άν όχι, πάψτε πια να υπερασπίζεσθε την φιλοσοφία σας, και να πολεμείτε την πίστη μας. Δείτε τη δύναμη του Σταυρού.
Ο όσιος έκανε προσευχή, «σταύρωσε» τρεις φορές τους δαιμονισμένους, τα δαιμόνια βγήκαν, και οι άνθρωποι έγιναν καλά.
Οι φιλόσοφοι θαύμασαν τον Μ. Αντώνιο. Την σοφία του, και τη δύναμή του.
Μην απορείτε γι' αυτό (τους λέει). Δεν το κάναμε εμείς, αλλ' ο Χριστός, πού εμείς πιστεύομε.
Επειδή ο Σταυρός είναι όπλο κατά του διαβόλου, και επειδή ο διάβολος τρέχει συνεχώς ανάμεσά μας σα λιοντάρι αγριεμένο, γι' αυτό οι άγιοι πατέρες μας συμβουλεύουν να είμαστε πάντοτε οπλισμένοι.
Στο βιβλίο του αγίου Νεκταρίου διαβάζομε (σελ. 36-43):
Σφράγισε (σταύρωσε) το μέτωπο σου (λέει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων). Να δουν οι δαίμονες τον σταυρό και να φύγουν μακρυά σου τρομοκρατημένοι! Κάνε τον σταυρό σου και όταν: τρως, πίνεις, κάθεσαι, ξαπλώνεις, σηκώνεσαι, ομιλείς, περπατάς, παντού και πάντοτε και για όλα (Κατήχηση ΙΕ).
Πριν αφήσεις την πόρτα του σπιτιού σου (λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) κάνε τον σταυρό σου και πες: «Αποτάσσομαι σοι σατανά, και τη πομπή σου, και τη λατρεία σου και συντάσσομαι σοι Χριστέ». 
Ποτέ μη βγεις από το σπίτι σου χωρίς αυτά τα λόγια. Αυτά θα είναι για σένα ράβδος, όπλο, πύργος ακαταμάχητος. Έτσι: Όχι μόνο άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να σε βλάψουν, άλλ' ούτε κι' αυτός ο διάβολος! (εις Ανδριάντας, λόγος ΚΑ'). 

Απόσμασμα από το βιβλίο Ο Σταυρός, 
Αγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως
http://inpantanassis.blogspot.com/

Αυτό είναι η αρχή της μετάνοιας…

«Αρχή του φωτισμού της ψυχής και τεκμήριο της υγείας της είναι το να βλέπει ο νους τα σφάλματά του, που είναι σαν την άμμο της θάλασσας» λέει ο όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός.
Και ο άγιος ιεράρχης του Βορονέζ, Τύχων μας προτρέπει: «Ας γνωρίσουμε τα αμαρτήματά μας. Αυτό είναι η αρχή της μετάνοιας…Ας μετανοήσουμε ας παραδεχτούμε ότι ο εαυτός μας δεν έχει καμία αξία.
Όσο περισσότερο ανάξιο θεωρούμε τον εαυτό μας τόσο πιο άξιο τον κάνει ο Θεός. που είναι αγαθός και πολυέλαιος. Τι είναι δικό μας; μόνο η αδυναμία, η φθορά, το σκοτάδι, η κακία, η αμαρτία».
Ας φυλαχτούμε από τη θανάσιμη πλάνη. Ας φοβηθούμε την αποκοπή από τον Χριστό, η οποία ακολουθεί την πλάνη.
Ας φοβηθούμε τη βέβαιη απώλεια της σωτηρίας από την αποδοχή λογισμών απατηλών που εναντιώνονται στην πίστη.
Η προσοχή είναι απαραίτητη ιδιαίτερα στην εποχή μας καθώς τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά εξαίρονται και προβάλλονται επίμονα οι υψηλές δήθεν αρετές και η πρόοδος της πεσμένης ανθρωπότητας, προφανώς για να ελκυσοτύν όλοι στον χώρο αυτής της προόδου.
Απεναντίας το άγιο χριστιανικό αγαθό εμπαίζεται, περιφρονείται, πολεμείται.

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντανίνωφ – Ασκητικές Εμπειρίες Δ΄
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει την αληθινή ταπείνωση

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
Σημάδια και γνωρίσματα εκείνου που έχει την αληθινή ταπείνωση είναι αυτά:
Το να θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι αμαρτωλότερος απ’ όλους τους αμαρτωλούς και δεν έκανε κανένα καλό μπροστά στο Θεό.
Το να μέμφεται τον εαυτό του σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε τόπο και σε κάθε πράξη…
Το να μην κατηγορήσει κάποιον ούτε να νομίζει ότι υπάρχει πάνω στη γη κάποιος αισχρότερος απ’ αυτόν ή αμελέστερος, αλλά να τους επαινεί και να τους δοξάζει όλους πάντοτε.
Το να μην κατακρίνει ή να εξευτελίσει ή να κακολογήσει ποτέ κάποιον.
Το να σιωπά πάντοτε και να μη λέει κάτι χωρίς εντολή ή επιτακτική ανάγκη…να μιλά ή να απαντά ατάραχα και ήσυχα και σπάνια σαν να εξαναγκάζεται και να ντρέπεται να μιλήσει.
Το να μη μετρά τον εαυτό του σε κάτι.
Το να μη φιλονικήσει με κάποιον αλλά αν λέει σωστά να λέει και ο ίδιος, ναι. Αν όμως λέει λαθεμένα, να λέει εσύ ξέρεις!
Το να έχει υπακοή και να απεχθάνεται το θέλημά του σαν καταστρεπτικό πράγμα.
Το να έχει πάντοτε το βλέμμα του στραμμένο κάτω.
Το να έχει μπροστά στα μάτια του το θάνατο.
Το να μη λέει λόγια ανώφελα ή να μιλά ανόητα ή να λέει ψέματα.
Το να μην αντιμιλά στον μεγαλύτερο.
Το να υπομένει με χαρά τις προσβολές, τους εξευτελισμούς, τις τιμωρίες.
Το να μισήσει την ανάπαυση και να αγαπήσει τον κόπο.
Και το να μην παροργίσει κάποιον ή να πληγώσει τη συνείδηση κάποιου είναι μακάριος εκείνος που τα έχει, διότι από εδώ έγινε σπίτι και ναός του Θεού!
Και ο Θεός κατοίκησε μέσα του και έγινε κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών!»

πηγή: elromio.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com/

Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ

Η αγάπη του αγίου Φιλαρέτου  που έπαιρνε αδιάκοπα τη μορφή της προσφοράς και της ελεημοσύνης προς τους αναγκεμένους συνανθρώπους του, δεν ήταν ένας καρπός απλώς της από τη φύση του ευαίσθητης καρδιάς του. Χωρίς να αρνούμαστε το γεγονός ότι πράγματι και ως χαρακτήρας είχε μία φυσική συμπάθεια προς τους συνανθρώπους του, την ευσπλαχνία του την απέκτησε με τους πνευματικούς αγώνες που έκανε, προκειμένου τα εμπαθή στοιχεία που ταλαιπωρούσαν και αυτόν να τα μεταστρέψει στο ένθεο πάθος της αγάπης. «Σκόρπισες στους πτωχούς τον υλικό πλούτο που είχες, Φιλάρετε, ορμώμενος από την πίστη σου στον Θεό», επισημαίνει ο υμνογράφος, που  θα πει: η πίστη του στον Θεό ήταν εκείνη που τον έκανε να στραφεί με αγάπη προς τον συνάνθρωπο, κατανοώντας ότι η αγάπη προς αυτόν αποτελεί την ενεργοποίηση της πίστεως. «Πίστις δι’ αγάπης ενεργουμένη» που λέει και ο απόστολος Παύλος. Με τον άγιο Φιλάρετο λοιπόν, για μια ακόμη φορά, κατανοούμε ότι η αγάπη συνιστά το εκάστοτε παρόν της πίστεως, δηλαδή η πίστη είναι ζωντανή, όταν φανερώνεται με την αγάπη.

http://pgdorbas.blogspot.com/2018/12/blog-post.html

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

Τῌ ΠΕΜΠΤῌ ΤΗΣ ΙΑ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
κ΄ 9 - 18
Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα, καὶ ἐξέδετο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησε χρόνους ἱκανούς. 10 καὶ ἐν τῷ καιρῷ ἀπέστειλε πρὸς τοὺς γεωργοὺς δοῦλον ἵνα ἀπὸ τοῦ καρποῦ τοῦ ἀμπελῶνος δώσωσιν αὐτῷ· οἱ δὲ γεωργοὶ δείραντες αὐτὸν ἐξαπέστειλαν κενόν. 11 καὶ προσέθετο αὐτοῖς πέμψαι ἕτερον δοῦλον. οἱ δὲ κἀκεῖνον δείραντες καὶ ἀτιμάσαντες ἐξαπέστειλαν κενόν. 12 καὶ προσέθετο πέμψαι τρίτον. οἱ δὲ καὶ τοῦτον τραυματίσαντες ἐξέβαλον. 13 εἶπε δὲ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος· τί ποιήσω; πέμψω τὸν υἱόν μου τὸν ἀγαπητόν· ἴσως τοῦτον ἰδόντες ἐντραπήσονται. 14 ἰδόντες δὲ αὐτὸν οἱ γεωργοὶ διελογίζοντο πρὸς ἑαυτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτόν, ἵνα ἡμῶν γένηται ἡ κληρονομία. 15 καὶ ἐκβαλόντες αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος ἀπέκτειναν. τί οὖν ποιήσει αὐτοῖς ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος; 16 ἐλεύσεται καὶ ἀπολέσει τοὺς γεωργοὺς τούτους, καὶ δώσει τὸν ἀμπελῶνα ἄλλοις. ἀκούσαντες δὲ εἶπον· Μὴ γένοιτο. 17 ὁ δὲ ἐμβλέψας αὐτοῖς εἶπε· Τί οὖν ἐστι τὸ γεγραμμένον τοῦτο, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας; 18 πᾶς ὁ πεσὼν ἐπ' ἐκεῖνον τὸν λίθον συνθλασθήσεται· ἐφ' ὃν δ' ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν.

 ΕΡΜΗΝΕΙΑ (κ. Παναγιώτη Τρεμπέλα)
9 Ἄρχισε λοιπόν νά διηγεῖται στό λαό τήν ἀκόλουθη παραβολή: Κάποιος ἄνθρωπος φύτεψε ἕνα ἀμπέλι. Ὁ Θεός δηλαδή δημιούργησε καί ἐπιμελήθηκε ὡς λαό δικό του τόν ἰουδαϊκό λαό. Καί νοίκιασε τό ἀμπέλι του αὐτό σέ γεωργούς καί ἔφυγε γιά ἀρκετά χρόνια σέ ξένη χώρα. Ἐμπιστεύθηκε δηλαδή ὁ Θεός τό λαό του στούς ἀρχιερεῖς καί στούς ἄρχοντες γιά νά τόν καλλιεργήσουν, ὥστε νά ἀποδώσει ἔργα πίστεως καί ἀρετῆς.
10 Καί στόν κατάλληλο χρόνο, δηλαδή τόν καιρό τῆς σοδειᾶς, ἔστειλε στούς γεωργούς ἕνα δοῦλο γιά νά τοῦ δώσουν τό μερίδιο ἀπό τόν καρπό τοῦ ἀμπελιοῦ. Οἱ γεωργοί ὅμως, ἀφοῦ τόν ἔδειραν, τόν ἔδιωξαν μέ ἄδεια χέρια. Ἔστειλε δηλαδή ὁ Θεός τήν πρώτη σειρά τῶν προφητῶν γιά νά διαπιστώσουν τά ἔργα τῆς ἀρετῆς πού ὁ λαός αὐτός ὄφειλε νά καρποφορήσει ὡς καλλιεργημένο ἀμπέλι πού τόσο πολύ εὐνοήθηκε ἀπό τόν Θεό. Ἀλλά ἡ πρώτη αὐτή σειρά τῶν προφητῶν στάλθηκε μάταια καί χωρίς κανένα θετικό ἀποτέλεσμα.
11 Ἐπιπροσθέτως ὁ ἰδιοκτήτης ἀποφάσισε νά τούς στείλει κι ἄλλο δοῦλο. Αὐτοί ὅμως κι ἐκεῖνον τόν ἔδειραν, τόν κακοποίησαν καί τόν ἔδιωξαν μέ ἄδεια χέρια. Δηλαδή ὁ Θεός ἔστειλε καί δεύτερη σειρά προφητῶν. Ἀλλά οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ, ἀντί νά συνέλθουν ἀπό τή διδασκαλία τῶν προφητῶν αὐτῶν καί νά στηριχθοῦν στήν ὑπακοή πρός τόν Θεό καί στήν ἐργασία τῆς ἀρετῆς, κακομεταχειρίστηκαν καί αὐτή τή σειρά τῶν προφητῶν περισσότερο ἀπό τήν πρώτη.
12 Καί πρόσθεσε καί τρίτη ἀποστολή. Ἔστειλε λοιπόν πάλι τρίτο δοῦλο. Κι αὐτόν ὅμως τόν τραυμάτισαν καί τόν ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τό ἀμπέλι. Ἡ τρίτη δηλαδή σειρά τῶν προφητῶν ἀντιμετώπισε πολύ χειρότερη κακομεταχείριση.
13 Εἶπε τότε ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ: Τί νά κάνω; Ἐάν στείλω κι ἄλλον δοῦλο, δέν ὑπάρχει ἐλπίδα νά τόν μεταχειριστοῦν κι αὐτόν καλύτερα. Θά στείλω τόν υἱό μου τόν ἀγαπητό. Ἴσως ὅταν τόν δοῦν, θά ντραποῦν. Κι ἔστειλε τόν ἐνανθρωπήσαντα υἱό του, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.
14 Μόλις ὅμως τόν εἶδαν οἱ γεωργοί, ἄρχισαν νά συσκέπτονται καί νά λένε μεταξύ τους: Αὐτός εἶναι ὁ κληρονόμος τοῦ ἀμπελιοῦ. Ἐλᾶτε νά τόν σκοτώσουμε, γιά νά γίνει τό ἀμπέλι δική μας κληρονομιά· κι ἔτσι ἀνενόχλητοι πλέον νά ἐξουσιάζουμε τή συναγωγή καί νά τήν ἐκμεταλλευόμαστε.
15 Καί ἀφοῦ τόν ἔβγαλαν ἔξω ἀπό τό ἀμπέλι, τόν σκότωσαν. Τί θά τούς κάνει λοιπόν ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ;
16 Θά ἔλθει αὐτοπροσώπως πλέον καί θά ἐξολοθρεύσει τούς γεωργούς αὐτούς καί θά δώσει τό ἀμπέλι του σέ ἄλλους. Μερικοί ὅμως ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ, ὅταν ἄκουσαν τήν παραβολή, εἶπαν: Ὁ Θεός νά φυλάξει, μή μᾶς γίνει ποτέ ἕνας τέτοιος ἐξολοθρεμός.
17 Ὁ Κύριος τότε τούς κοίταξε προσεκτικά, μέ ζωηρό βλέμμα γιά νά τούς προσελκύσει τό ἐνδιαφέρον καί τήν προσοχή, καί τούς εἶπε: Ἐάν σύμφωνα μέ τήν εὐχή σας δέν ἐπέλθει ἡ καταστροφή πού σᾶς προανήγγειλα, τότε ποιά ἔννοια καί σημασία ἔχει αὐτό πού εἶναι γραμμένο ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα; Ὁ λίθος πού τόν πέταξαν ὡς ἀκατάλληλο οἱ κτίστες, αὐτός ἔγινε ἡ κεφαλή καί τό ἀγκωνάρι ὅλης τῆς οἰκοδομῆς. Δηλαδή, ἐνῶ ἐσεῖς οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ γραμματεῖς, πού ἔχετε καθῆκον καί ἔργο νά οἰκοδομεῖτε τό λαό τοῦ Κυρίου, μέ ἀπορρίψατε σάν ἀκατάλληλο λίθο γιά τό οἰκοδόμημα τοῦ Θεοῦ, ἐγώ ἔγινα θεμέλιο καί ἀγκωνάρι πού βαστᾶ καί συνδέει ὁλόκληρη τήν οἰκοδομή καί συνενώνει σ’ ἕνα λαό τούς Ἰσραηλίτες καί τούς ἐθνικούς, ὅπως τό ἀγκωνάρι συνδέει δύο τοίχους.
18 Καί ὅποιος πέσει μέ ἐχθρικές διαθέσεις ἐπάνω στό λίθο ἐκεῖνο, θά τσακιστεῖ. Καί πάνω σ’ ὅποιον πέσει βαρύς ὁ λίθος αὐτός, θά τόν κάνει κομμάτια καί θά τόν σκορπίσει σάν σκόνη. Ὅποιος δηλαδή πολεμήσει τόν Χριστό θά ὁδηγηθεῖ στόν ὄλεθρο καί στόν ἀφανισμό.

 (Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ - ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ¨Ο ΣΩΤΗΡ¨»)

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Αιτία κάθε κακίας είναι η κενοδοξία και η ηδονή. Εκείνος που δεν τα μίσησε αυτά, δεν νικά κανένα πάθος.

Αββάς Μάρκος