ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

«Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
(Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, αφού πάτησε τον θάνατο με τον θάνατό του και χάρισε ζωή στους νεκρούς που ήταν στα μνήματα).
Χαρακτηρίστηκε και χαρακτηρίζεται ο παιάνας της Εκκλησίας, ο ύμνος (στον πανηγυρικό πλάγιο του α΄) που συνεγείρει τους πιστούς και τους καλεί να διατρανώσουν τη χαρά τους, ει δυνατόν και χορεύοντας. Γιατί διασαλπίζει τη μεγαλύτερη νίκη πάνω στον μεγαλύτερο εχθρό του ανθρώπου, τον θάνατο, και βεβαίως πάνω σε ό,τι οδήγησε και συνήργησε για την εισβολή του θανάτου: την αμαρτία και τον πονηρό διάβολο. Και πώς συνέβη αυτό; Μα αναστήθηκε ο Χριστός, ο ενανθρωπήσας Θεός, ο Οποίος ερχόμενος στον κόσμο προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, συνεπώς με την ανάστασή Του ανέστησε κι αυτήν. Ο θάνατος «οὐκέτι κυριεύει», δεν λειτουργεί πια ως ο μόνιμος και απάνθρωπος τύραννος – μετράει τις τελευταίες του ώρες μέχρι να ξανάλθει ο Κύριος στη Δευτέρα Του Παρουσία, κι αυτό για λόγους παιδαγωγικούς: «ἵνα μή τό κακόν ἀθάνατον γένηται». Ο θάνατος λοιπόν θανατώθηκε – «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἄδου τήν καθαίρεσιν» - που σημαίνει περαιτέρω ότι ο φόβος ως το καθοριστικό στοιχείο της ζωής στον κόσμο τούτο εξαφανίστηκε, αφού πίσω από κάθε φόβο υφίσταται στην πραγματικότητα ο φόβος του θανάτου, συνεπώς ο άνθρωπος αναπνέει αληθινά τον αέρα της ελευθερίας. Τι ελευθερία μπορεί να έχει εκείνος που βρίσκεται κάτω από την πιο σκληρή κατοχή, του θανάτου, του διαβόλου, της αμαρτίας; Ο Άδης, ως όρος δηλωτικός του όποιου χώρου των ψυχών για τους ανθρώπους που πέθαναν, διαλύθηκε, σαν μία φυλακή που γκρεμίστηκε ολοσχερώς. Το μόνο που υφίσταται είναι η ζωή και το φως, γιατί ο Χριστός ως ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, δίνει ακριβώς αυτό που είναι και έχει: φως και ζωή. «Ἐγώ εἰμι ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή». «Ἐγώ εἰμι τό Φῶς τοῦ κόσμου». 
Γιατί τότε υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στα δίχτυα του φόβου, της θλίψης και της δουλείας της αμαρτίας; Και μιλάμε και για χριστιανούς! Διότι ναι μεν ο Χριστός προσέφερε όλη αυτή τη χάρη και τη χαρά στους ανθρώπους, αλλά ζητάει την ανταπόκρισή τους. Και για μεν τους μη χριστιανούς, υπάρχει η προσμονή για την ενεργοποίηση της δοσμένης χάρης – περιμένουν, ανεπίγνωστα ίσως, την ώρα που θα κληθούν να μετάσχουν στο ζωντανό σώμα Του, την Εκκλησία. Για τους ήδη χριστιανούς όμως, τους βαπτισμένους στο άγιο όνομά Του, χρειάζεται η απόφαση της στροφής της θέλησής τους προς Αυτόν. Διότι μπορεί να έχει γίνει κανείς μέλος Χριστού ως μέλος της Εκκλησίας, μα να μη το έχει λάβει αυτό στα σοβαρά. Κι είναι η τραγική περίπτωση εκείνων που ντύθηκαν τον Χριστό, αλλά το ένδυμα αυτό μένει σαν αδειανό πουκάμισο, σαν «άδειο σακκί» - ο Χριστός περιμένει την ανταπόκριση της βαθειάς τους καρδιάς.
 Τι απαιτείται για να «σωματωθεί» το ένδυμα; Η μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας, η μετοχή δηλαδή στη ζωή του Χριστού, και ο πνευματικός αγώνας για τήρηση των αγίων εντολών Αυτού, που κι αυτό μετοχή στη δική Του ζωή είναι. Κι ο Χριστός μάς θέτει την αλήθεια αυτή ενώπιόν μας ως πρόκληση για πειραματισμό: «τηρήστε τις εντολές μου και θα με δείτε μέσα σας. Όλος ο Θεός θα βρει τόπο καταπαύσεως στην ύπαρξή σας και θα γίνετε μοναστήρι της Αγίας Τριάδος». Τυχαία λέει ο άγιος υμνογράφος ότι την ανάσταση του Χριστού, ως βίωμα της αιώνιας ζωής, τη νιώθουμε ενεργά και αισθητά στην καρδιά μας, όταν αρχίζουμε να συγχωρούμε τους συνανθρώπους μας, όταν δηλαδή αρχίζουμε να θέτουμε σε ενέργεια τη σύνοψη όλων των εντολών του Κυρίου, την αγάπη προς τον κάθε (και εχθρό) συνάνθρωπό μας; «Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει καί οὕτω βοήσωμεν: Χριστός ἀνέστη ἐκ νεκρῶν».

http://pgdorbas.blogspot.com/

Συμπόρευση με τον Αναστημένο Χριστό μας

Ολόκληρο το μήνα αυτό κάθε εκκλησιαστική τελετή και ακολουθία θα διαπνέεται από ένα έντονο αναστάσιμο χαρακτήρα. Ο πασχαλινός παιάνας «Χριστός ανέστη εκ νεκρών…» θα είναι η προμετωπίδα αλλά και η κατάληξη κάθε ιερουργίας.
Αποτελεί τούτο την ενσυνείδητη προσπάθεια της Εκκλησίας να μας εμποτίσει στη βέβαιη πραγματικότητα ότι «τα αρχαία παρήλθον, ιδού γέγονε καινά τα πάντα».
Η νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο, της αλήθειας πάνω στο ψέμα, της χαράς πάνω στη λύπη, του Θεού πάνω στο διάβολο, είναι οριστική αλλά και καθοριστική για τη ζωή μας.
Το αμαρτωλό παρελθόν, με όλο τον πόνο που προκάλεσε, πρέπει πια να ξεπεραστεί. Η κατήφεια που προκαλούσε ο θάνατος πρέπει να δώσει τη θέση της στην αισιοδοξία της ζωής. «Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται».
Ο άνθρωπος πρέπει να το πάρει απόφαση πως πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Να γυρίσει τις πλάτες στο παρελθόν και τα του παρελθόντος: Πάθη, μίση, αδυναμίες, ελαττώματα, αμαρτίες, όλα τα συμπτώματα του παλιού ανθρώπου, να απορριφθούν.
Με τη μετάνοια να ξεπεραστεί μια για πάντα ο συσχηματισμός με τη φθορά του παλιού κόσμου και να μεταμορφωθούμε σε νέους ανθρώπους, με ανακαινισμένη τη σκέψη και τη νοοτροπία.
Το Πάσχα –που σημασιολογικά δηλώνει διάβαση, πέρασμα σε μια καινούργια ζωή– να είναι για μας πραγματικά Πάσχα. Να αποτελέσει για μας την απαρχή μιας νέας βιοτής, της αιωνίου, μιας ζωής συμπόρευσης με τον Αναστημένο Χριστό, λυτρωμένοι από κάθε μεθοδεία του διαβόλου.
Η πρωταρχική σημασία που αποδίδεται στο γεγονός της Αναστάσεως δεν είναι τυχαία. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί σαν μια απλή συναισθηματική φόρτιση, που θα αποχρωματιστεί σιγά-σιγά με την καθημερινότητα.
Η Ανάσταση είναι πρώτα απ’ όλα αποδέσμευση από τις αντίθεες πνευματικές δυνάμεις του σκότους, απελευθέρωση από την αμαρτία και τα συμπτώματά της, τη φθορά και το θάνατο. Μια καινούργια πορεία που την χαρακτηρίζουν δύο ιδιώματα: Μετάνοια και αισιοδοξία.
Μετάνοια για τα ατοπήματα της καθημερινότητας, αισιοδοξία που πηγάζει από την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Τα δύο αυτά συνθέτουν την πίστη μας στην ευλογημένη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Πρωτότοκος εκ των νεκρών
Την οδό του μαρτυρίου βάδισε πρώτος ο Κύριος, όταν αίροντας το Σταυρό Του ανέβηκε στον Κρανίου Τόπο.
Αυτή η πρωτοπορία του Χριστού στο δρόμο του Γολγοθά πρέπει να είναι πάντοτε εναργής στη μνήμη μας. Για να θυμούμαστε ότι στις δύσκολες ώρες του πόνου έχουμε συμπαραστάτη, συνοδοιπόρο, συμμέτοχο και κοινωνό της δικής μας δυσκολίας τον ίδιο το Θεάνθρωπο Χριστό.
Στο Ευαγγέλιο πουθενά δεν αναφέρεται να έχει γελάσει ο Ιησούς. Εδάκρυσε, όμως, όταν πλησίασε τον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. Αυτό το δάκρυ του Ιησού λέει, νομίζω, πολλά.
Βέβαια η ευαισθησία του Ιησού μπροστά στον πόνο που προκαλεί ο θάνατος δεν τελείωσε με ένα δάκρυ. Γιατί ο Κύριος προχώρησε και στην ανάσταση του Λαζάρου. Όπως ανέστησε και την κόρη του Ιαείρου.
Όπως ανέστησε και το υιό της χήρας στη Ναΐν. Όπως, με τη δική του τριήμερη Ανάσταση νίκησε το θάνατο, γενόμενος πρόδρομος και της δικής μας αναστάσεως· και της ανάστασης των δικών μας προσφιλών κεκοιμημένων.

Από το βιβλίο: «Πρωτοπρεσβύτερος π. Ευέλθων Χαραλάμπους. Ο χαρισματικός και αναστάσιμος καλός ποιμένας και Σαμαρείτης της Εκκλησίας του Χριστού». Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2011, σ. 109, 98.
https://www.askitikon.eu/

Λόγος εἰς τήν Ἀνάστασιν (Μ. Αθανασίου)

Λόγος εις την Ανάστασιν του σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και εις τους νεοφωτίστους

(Απόδοση στη Νεοελληνική: π. Χερουβείμ Βελέτζας) 

Τώρα αγγέλων χοροί, τώρα αγγέλων σκιρτήματα, στεφανοφορεμένοι και επιτελούντες την πνευματική πανήγυρη, έχουν ανείπωτη, όπως πρέπει, ηδονή. Ακούς «ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών» και θαυμάζεις. 

Βλέπε τους συγγενείς σου που μέσα σε μια ώρα πέθαναν για την αμαρτία και έζησαν εν Χριστώ, και πολύ περισσότερο λάβε την σωτηρία μένοντας έκπληκτος από την δύναμη 1· διότι εκείνος (ανέστη) τριήμερος, αυτοί δε διά τριπλής επικλήσεως. 

Ανέλαβε ο κεραμεύς τον πηλό που έπεσε, δεν άφησε το σπασμένο αγγείο να απορριφθεί εντελώς, δεν το περιφρόνησε επειδή έσπασε μία φορά· γιατί βέβαια έσπασε, όμως δεν είχε ακόμη παραδοθεί στην φωτιά· το έκανε άλλο αγγείο, κατασκευάζοντας σκεύος εύχρηστο για τον εαυτό του. 

Όλους αυτούς αιχμαλώτισε ο διάβολος, όλους αυτούς ελευθέρωσε ο Χριστός, όλους αυτούς πρόδωσε η προπέτεια της Εύας, όλους αυτούς έδειξε ελεύθερους ο υιός της Μαρίας. Δεν αγγίξαμε μαζί με τον Αδάμ το δένδρο, κι όμως αμαρτήσαμε μαζί του. Δεν σταυρωθήκαμε μαζί με τον Χριστό, κι όμως αναστηθήκαμε μαζί του. Εκεί ζώντες μαζί πεθάναμε, εδώ αφού ταφήκαμε μαζί αναστηθήκαμε. 

Παρόλο που δεν διαπράξαμε αμαρτία, τότε αμαρτήσαμε· παρόλο που δεν πράξαμε κάτι καλό, τώρα δικαιωθήκαμε. Ώ, ζωή που παραδίδεσαι στον θάνατο, ώ θάνατε που γεννάς ζωή, ώ χαρά για το πάθος, ώ λύπη περιχαρής! 

Ας χειροκροτήσουμε, ας ανυψώσουμε την φωνή σε βοή δυνατότερη από σάλπιγγα, αναπέμποντας μέλος ευχαριστήριο. Ας γίνουμε περιχαρείς τώρα για το πτώμα του διαβόλου, ανυμνώντας τον βασιλέα μας για την νίκη του. 

Έσπασε το κεντρί της αμαρτίας, πατήθηκε η βούληση του διαβόλου, θεραπεύτηκε το πταίσμα της Εύας, διαλύθηκαν των δαιμόνων τα στίφη, λύθηκε της παρακοής η απόφαση, έχουν πεταχτεί οι αμπάρες του παραδείσου, η φλογίνη ρομφαία μετετράπη σε σωτηρία του Σταυρού, υμνείται το βραβείο της Αναστάσεως, πανηγυρίζεται το αναθάρρημα των εθνών, αρπάζεται η μη βλεπομένη Βασιλεία των Ουρανών, έχει εκχυθεί η δωρεά του Αγίου Πνεύματος, κηρύττεται η χάρις του Πατρός, του Υιού ανυμνείται το πάθος. 

Ώ, άριστη μεταβολή, εκείνων που για τα πταίσματά τους στρατολόγησαν τους εαυτούς τους στον Χριστό· πρώτα μεν ήταν δέσμιοι στην αμαρτία, στείροι ως προς την δικαιοσύνη, φρονούντες και λέγοντες αυτά που τούς υπαγόρευε ο διάβολος· τώρα δε αφού εναρμονίστηκαν σαν σε πολύχορδη κιθάρα, αναπέμπουν συμφωνικό μέλος. 

Ώ του θαύματος! Χωρίς να νεκρωθούν πέθαναν, δίχως να ταφούν αναστήθηκαν. Παρέμειναν οι ίδιοι και εναπόθεσαν ο καθένας κατά το μέτρο του αυτό το οποίο ήταν ως προς την ηλικία. Και εισήλθαν (στο βαπτιστήριο) και εξήλθαν και τώρα βρέφη νοερά νοούνται. Δεν άλλαξαν ως προς την φύση κι όμως υιοί Θεού αναδείχθηκαν. Από τίποτα δεν απογυμνώθηκαν κι όμως την φθορά απεκδύθηκαν. Δεσπότη δεν έβλεπαν και ήταν δούλοι. Χρήματα δεν έδωσαν και αποκόμισαν ελευθερία. Τίποτα δεν βαστούν και περιφέρουν ουράνιο θησαυρό. Τίποτα δεν δέχτηκαν ως προς την εμφάνιση και πλούτησαν με πνευματικά χαρίσματα. Δεν επιδόθηκαν σε κόπους και αποδείχθηκαν νικητές. Σπαθί δεν γνωρίζουν και τον εχθρό κατατρόπωσαν. 

Κανένα δεν γνώρισαν και κατέχουν την σφραγίδα της υιοθεσίας. Δεν αισθάνθηκαν πόνο και με τον θείο λόγο περιτμήθηκαν στην καρδιά. Με τα λόγια συμφώνησαν και έγιναν κοινωνοί των πραγμάτων. Την πρόθεση έδωσαν και δεν διαψεύστηκαν από την Αλήθεια. Δεν συνεργούν πλέον με τον δράκοντα συναθροιζόμενοι κάτω στα γήινα· αλλά αφού έλαβαν πτέρυγες ωσεί περιστεράς πορεύονται στους αιθέρες, καθιστάμενοι ανάλαφροι με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. 

Εισήλθαν βαστάζοντας πολλά κακά στους γυμνούς τους ώμους και εξήλθαν αφού έλαβαν άφεση για όλα με άγραφες δωρεές. Αυτό το νερό έγινε γι αυτούς και τάφος και μητέρα· γιατί και τους θανάτωσε ως προς την αμαρτία και τους αναγέννησε ως προς την δικαιοσύνη. Εσένα θέλω να πληροφορήσω, νεοφώτιστε. 

Δεν ομολογούσες προηγουμένως την δουλεία, ούτε την νίκησες· μη καυχάσαι τώρα για την ελευθερία. Ήσουν γεμάτος από κακά, τώρα γέμισες από αγαθά. Ο ίδιος τόπος σε έκανε δούλο και ελεύθερο· δούλο μεν του Θεού, ελεύθερο δε από την αμαρτία. Ώ, πόσες ακτίνες «ο ήλιος της δικαιοσύνης» προέπεμψε; Ώ, πόσα παιδιά ο επουράνιος νυμφίος αφού συνεπλάκη με την αγνή αυτή νύμφη 2 απέκτησε; Τους οποίους, αφού αναγέννησε όχι με ηδονή, ούτε με σπέρμα, ούτε με πάθος αλλά «εξ ύδατος και πνεύματος», και παρόλο που είναι πολλοί ο καθένας με το δικό του σώμα, τούς συναρμόζει όλους σε ένα φρόνημα ώστε, όπως ακριβώς αυτός και ο Πατήρ είναι ένα κατά την φύση, έτσι και αυτοί να είναι ένα με αυτόν κατά την γνώμη. 

Για όλα ετούτα τι πρέπει να κάνουμε; Να χορεύουμε μαζί με τον μακάριο Δαβίδ· γιατί και ζει και παρόλο που σιωπά ψάλλει, και επειδή από το σπέρμα του ως προς την σάρκα ανέτειλε για εμάς ο ελευθερωτής. Βλέπε σήμερα να συγχορεύει· γιατί λέει «Άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν ότι θαυμαστά εποίησεν». 

Διότι έχει πάψει η τελετή του διαβόλου και τα μεν μαντικά ύδατα δεν ενεργούν, η δε χάρις του βαπτίσματος ελευθερώνει. Αυτά είναι εκείνα που δώρησε ο Χριστός στην Εκκλησία. Για αυτά έγινε άνθρωπος ενώ παρέμεινε Θεός χωρίς να βλάψει τον εαυτό του, για να μάς ελευθερώσει. Για αυτά έγινε άνθρωπος ώστε αφού κρύψει τον εχθρό, να ελευθερώσει τον αιχμάλωτο. Αυτά μεν που κέρδισαν οι νεοφώτιστοι τα αναφέραμε, αγαπητοί· πάλι δε, εκείνους που τρέφονται με γάλα, πρέπει να τους οδηγήσουμε στην τράπεζα· γιατί είναι καιρός όλα τα πράγματα να ανάγονται προς τα αναγκαιότερα. 

Ζήλεψε αυτούς, κατηχούμενε, και μη αγαπήσεις την δουλεία, ούτε να παραμείνεις στα δεσμά της αμαρτίας, ούτε να καθυστερήσεις στην αιχμαλωσία. Κατέβα λοιπόν από τους ώμους της μητέρας σου και πρόσελθε στην στερεά τροφή. Σε καλεί ο Θεός, άκουσέ τον. Άρα δεν σού αρκεί η λύπη, σε λίγο που θα τελέσουμε την μυσταγωγία της σωτήριας οικονομίας, που θα σε βγάλουμε έξω ως ξένο; προσκυνείς τον Χριστό και δεν γνωρίζεις τα του Χριστού. 

Πλουτίζεις με τα (διδάγματα) του Χριστού και δεν κατανοείς τον θησαυρό. Βρίσκεται τροφή ενώπιόν σου και πεινάς. 

Μακάρι και σείς να προσέλθετε μαζί μας, ώστε αφού γίνει λαμπρή όλη η Εκκλησία, να γεμίσει όλη με αστέρια. Να γίνει ουρανός αντί γης, διασκορπίζουσα την ομίχλη του διαβόλου.

Και για όλα δε αυτά ας ευχαριστήσουμε τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα, στους απέραντους αιώνες. Αμήν.

 ---------------------------- 

1. Αναφέρεται στο Μυστήριο του Βαπτίσματος, το οποίο τελούνταν το Πάσχα, την Πεντηκοστή και τα Θεοφάνια· εξ ου και το «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε», αντί του Τρισαγίου. 

2. Εννοεί την Εκκλησία, της οποίας νυμφίος είναι ο Χριστός. 

http://inpantanassis.blogspot.com/

Τό Ἅγιον Πάσχα, Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Οι γυναίκες οι οποίες παραβρέθηκαν κατά την εσπέρα της Παρασκευής, στον ενταφιασμό του Σωτήρα, δηλαδή η Μαρία η Μαγδαληνή και οι υπόλοιπες, όταν επέστρεψαν από το Γολγοθά στην πόλη, ετοίμασαν αρώματα και μύρα για να αλείψουν το σώμα του Ιησού, και την επομένη μέρα απείχαν από κάθε δραστηριότητα λόγω της αργίας του Σαββάτου.
Κατά το βαθύ όρθρο, όμως, της Κυριακής, η οποία ονομάζεται από τους Ευαγγελιστές «πρώτη Σαββάτου» και «μία Σαββάτων», δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδος, μετά από τριάντα έξι σχεδόν ώρες από τη νέκρωση του ζωοδότη Λυτρωτή, έρχονται με νεκρώσιμα αρώματα στον τάφο. 
Και ενώ σκέπτονταν τη δυσκολία της αποκυλίσεως του λίθου από την είσοδο του τάφου γίνεται σεισμός φοβερός, και Άγγελος με αστραπηφόρα όψη και χιονόφωτη στολή, αφού αποκύλισε τον λίθο και κάθισε πάνω σε αυτόν, έκανε τους φύλακες να τρομάξουν και τους έτρεψε σε φυγή. 
Οι γυναίκες, στο μεταξύ, αφού μπήκαν στον τάφο και δε βρήκαν το σώμα του Ιησού, βλέπουν δύο Αγγέλους λευκοφορεμένους, με αντρική μορφή, οι οποίοι αφού τους φανέρωσαν την ανάσταση του Σωτήρα, στέλνουν για να απαγγείλουν τρέχοντας γρήγορα, στους μαθητές τις χαρούμενες ειδήσεις. 
Σε μικρό χρονικό διάστημα φθάνουν και ο Πέτρος με τον Ιωάννη, αφού έμαθαν τι έγινε από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, όπως ήδη ειπώθηκε, και μπαίνουν στον τάφο, βρίσκουν μόνο τα σάβανα. Γι’ αυτό ανέρχονται όλοι στην πόλη με χαρά, κήρυκες της ανήκουστης αναστάσεως του Χριστού, το οποίον και είδαν πραγματικά ζωντανό πέντε φορές κατά την σημερινή εορτή.
Αυτήν τη χαρμόσυνο Ανάσταση γιορτάζοντας σήμερα ασπαζόμαστε μεταξύ μας τον εν Χριστώ ασπασμό, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τη διακοπή της πρώτης έχθρας ανάμεσα σε εμάς και το Θεό και τη διαλλαγή του Θεού προς εμάς για άλλη μια φορά, διαλλαγή που έγινε φανερή με το πάθος του Σωτήρα. 
Και η εορτή ονομάζεται Πάσχα, έχοντας έτσι ίδιο όνομα με το Πάσχα των Εβραίων, το οποίο, στη γλώσσα τους σημαίνει «διάβαση», διότι ο παθών και αναστάς Ιησούς μας διαβίβασε από την κατάρα του Αδάμ και δουλεία του διαβόλου στην αρχαία ελευθερία και μακαριότητα. 
Και αυτή η μέρα της εβδομάδος, κατά την οποία έγινε η Ανάσταση του Χριστού, η οποία είναι η πρώτη από τις υπόλοιπες ημέρες, επειδή αφιερώθηκε στην τιμή του Κυρίου ονομάστηκε από το όνομά Του Κυριακή, και σ’ αυτή μετατέθηκε από τους Αποστόλους η αργία και η ανάπαυση της εορτής του Σαββάτου του παλαιού νόμου.

Το Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής

 

Κυριακῇ 2 Μαΐου 2021 (τῇ Ἁγία καί Μεγάλη Κυριακή τοῦ Πάσχα)

Τὸ Εὐαγγέλιον 

Ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην

Κεφ. α' : 1-17 

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. Πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτία φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. ᾿Εγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ ᾿Ιωάννης. Οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι᾿ αὐτοῦ. Οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ᾿ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός. ῏Ην τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. Ἐν τῷ κόσμω ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. Ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ᾿ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν.
Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο, καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὸν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός· πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. ᾿Ιωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ, καὶ κέκραγε λέγων· οὗτος ἦν ὃν εἶπον· Ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος, ἔμπροσθέν μου γέγονεν· ὅτι πρῶτός μου ἦν. Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος. Ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωῡσέως ἐδόθη· ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο.

Ὁ Ἀπόστολος 
Πράξεων τῶν Ἀποστόλων τὸ ᾽Ανάγνωσμα
Κεφ. α' : 1-8
Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος ῾Αγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη· οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ ῾Ιεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου· ὅτι ᾿Ιωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι ῾Αγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας. Οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ ᾿Ισραήλ; Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· Οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ, ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς. 

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

Η Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι το μέγιστο γεγονός της πίστεώς μας. Είναι ο θρίαμβος του Χριστού κατά της αμαρτίας και του θανάτου. Είναι η τρανή απόδειξη ότι ο Σαρκωθείς Υιός και Λόγος αληθώς υπάρχει Θεός.
Η Ανάσταση του Χριστού είναι το βεβαιότερο γεγονός εξ  όσων συνέβησαν στην ιστορία. Είναι το θαύμα του Θεού, το μέγιστο και υπερφυέστατο, που επισφραγίζει όλα τα θαύματα του Ευαγγελίου, που επικυρώνει όλη την ευαγγελική διδαχή, που δικαιώνει τον αγώνα και την μαρτυρία της εν Χριστώ ζωής.
Η Ανάσταση του Χριστού είναι το ένδοξο τέρμα όλων των θλίψεων, κάθε πόνου, κάθε σταυρού, αφού ο Χριστός ενίκησε δια του Πάθους και του Σταυρού Του τον θάνατο. Ο Χριστός έσωσε τον κόσμο δια της Αναστάσεως. Αναστήθηκε, που σημαίνει ότι η ζωή είναι πιο δυνατή από το θάνατο, το καλό πιο δυνατό από το κακό, το δίκαιο από την αδικία, η χαρά από τη θλίψη, το φως από το σκοτάδι.
Με την Ανάσταση του Χριστού όλες οι καλές ελπίδες της ανθρωπότητος είναι δικαιωμένες. Όλα τα προβλήματα, τα δεσμά και τα αδιέξοδα λύνονται, καταργούνται, αφού ο Χριστός επάτησε τον θάνατον και κατήργησε τον διάβολον.

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

Τήν Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου 3 Μαΐου 2021, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου πανηγυρίζει ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίου Γεωργίου Ἐπανωσήφη.

Κυριακή τοῦ Πάσχα 2 Μαΐου 2021

6.00 μ.μ. Ὁ Ἑσπερινός τῆς Ἀγάπης & τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.

Δευτέρα τῆς Διακαινησίμου 3 Μαΐου 2021

7.00 π.μ.  Ὂρθρος τῆς ἑορτῆς & ἡ Θεία Λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κνωσοῦ  κ. Προδρόμου.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.