Μνήμη των Αγίων Αναργύρων

«Ὕλην ἐβδελύξαντο τήν ἐπί γῆς φθειρομένην, οὐρανοπολῖται δέ ἐν σαρκί ὡς Ἄγγελοι ἐχρημάτισαν ἡ ὁμόφρων σύσκηνος, ξυνωρίς ὁμότροπος τῶν Ἁγίων καί ὁμόψυχος» 
(ἀπό τά στιχηρά τοῦ Ἑσπερινοῦ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, 1η Νοεμβρίου) «Ἀποστράφηκε τήν ὕλη, ἡ ὁποία πάνω στή γῆ φθείρεται καί ἔγιναν πολῖτες τοῦ οὐρανοῦ, ζῶντας βίο ἀγγελικό ὡς πρός τίς ἀνάγκες τῆς σαρκός, ἡ δυάδα τῶν Ἁγίων πού ἔζησαν μέ ὁμοφροσύνη, ἀκολούθησαν τόν ἴδιο τρόπο ζωῆς, εἶχαν τήν ψυχική ἑνότητα καί τήν Ἐκκλησία σπίτι τους».
  Αν μας έλεγε κάποιος σήμερα ότι θα έπρεπε να εργαζόμαστε δωρεάν, χωρίς πληρωμή, χωρίς ανταμοιβή για τον κόπο μας, χωρίς να νοιαστούμε για την επιβίωσή μας, θα τον περιγελούσαμε. Σε έναν πολιτισμό ο οποίος αποθεώνει την ύλη όχι ως υλικό και μέσο για να μπορέσουμε οι άνθρωποι να επιβιώσουμε, αλλά ως ιδιοκτησία, αφορμή πλουτισμού, ως εξάρτηση και νόημα ζωής, το να προσφέρει κάποιος τον εαυτό του χωρίς να λειτουργεί στην προοπτική της ανταποδοτικότητας, μόνο από αγάπη, είναι αδιανόητο.

  Υπάρχουν στην παράδοση της Εκκλησίας μας άνθρωποι που αφιέρωσαν όλη τους την ζωή στην αγάπη για τους συνανθρώπους τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, τους οποίους γιορτάζουμε την 1η Νοεμβρίου κάθε χρόνο. 
 Γεννημένοι στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, έμειναν από νωρίς ορφανοί από πατέρα, ο οποίος πρόλαβε να βαπτιστεί πριν πεθάνει. Τους μεγάλωσε η μητέρα τους Θεοδότη που ήταν χριστιανοί. Σπουδάζουν τις επιστήμες της εποχής, αφοσιώνονται όμως στην Ιατρική, την οποία δεν θα την ασκήσουν με τις παραδοσιακές μεθόδους, αλλά με την δύναμη της προσευχής και της πίστης. Δωρεάν έλαβαν οι νέοι απόστολοι του Χριστού, δωρεάν έδιδαν, σε πλούσιους και φτωχούς, ξένους και οικείους, ακόμη και στα άλογα ζώα, την ιατρική θεραπεία.   Δεν ζητούσαν χρήματα, αλλά όλα γίνονταν με την επίκληση του ονόματος του Χριστού. Κοιμήθηκαν ειρηνικά. Στον ναό που ανεγέρθηκε επάνω από τους τάφους τους στην τοποθεσία Φερεμάν συνέρρεε πλήθος ασθενών ανθρώπων, οι οποίοι έμεναν επί μέρες στον ναό, μέχρις ότου η χάρις του Θεού, διά πρεσβειών των Αγίων Αναργύρων, τους θεραπεύσει («Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τόμος 3).
 Η ύλη είναι απορριπτέα από την χριστιανική πίστη και παράδοση; Η απάντηση είναι όχι. Το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι ο πλούτος και τα αγαθά, αλλά η πεποίθηση σ’ αυτά και η χρήση τους ως ισοδύναμα της ευτυχίας. 
 Στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της παραβολής του πλούσιου και του Λαζάρου συνειδητοποιούμε ότι ο πλούσιος δεν καταδικάστηκε διότι είχε χρήματα, αλλά γιατί τα κράτησε για τον εαυτό του, δεν ελέησε και νόμιζε ότι χάρις σ’ αυτά θα ζει για πάντα. 
Ο υλιστικός πολιτισμός δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι επειδή τα χρήματα και τα αγαθά έχουν χειροπιαστό αντίκρισμα στην ζωή μας, είναι η βάση και για την ευτυχία μας. Το μέσο γίνεται σκοπός. Και καλλιεργούμε τόσο για τους εαυτούς μας, όσο και για τα παιδιά μας την πεποίθηση ότι η ύλη είναι το παν. Φτάνουμε έτσι σήμερα να καθυστερούμε να δεσμευτούμε, να κάνουμε οικογένεια, να θέλουμε παιδιά, αρκούμενοι στο ένα ή στα δύο για να έχουμε χρήματα ώστε να μην τους λείψει τίποτα και όλη η ζωη μας περιστρέφεται γύρω από το χρήμα και την ύλη.   Πόσες φιλονικίες γίνονται για την διανομή της πατρικής περιουσίας; Πόσοι άνθρωποι γίνονται εχθροί μεταξύ τους, μόνο και μόνο διότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν ή ανταγωνίζονται ή ζηλεύουν για τα υλικά αγαθά των άλλων;
  Από τη άλλη, σε δοκιμασίες της ζωής μας, αυτές που ήρθαν και αυτές που θα έρθουν, νιώθουμε ότι αν έχουμε χρήματα, μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε. Είναι έτσι ο πολιτισμός και ο κόσμος μας που τα πάντα περνούνε μέσα από την οικονομία. Η επιστήμη, η τεχνολογία, η ιατρική, όλες οι επιστήμες χρειάζονται χρήματα για να μπορέσουν να αναπτυχθούν, να δώσουν καινούργιες μορφές παράτασης της ζωής και βελτίωσης της ποιότητάς της, ενώ όλη η καθημερινότητά μας είναι στηριγμένη στην κατανάλωση, δηλαδή στην ύλη. Η εμφάνισή μας, ο τρόπος που είμαστε συνδεδεμένοι με τους άλλους, τα όνειρά μας, όλα έχουν να κάνουν με τα χρήματα. Κι έτσι η ζωή μας περνά με την εμπιστοσύνη στην ύλη.
 Οι Άγιοι Ανάργυροι όμως εβδελύξαντο την ύλη. Άφησαν στην άκρη τη φθορά της, καθώς η ύλη από μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την φθορά που ο χρόνος, η αμαρτία και ο θάνατος μας προκαλούν, ενώ μας ρίχνει και στην φθορά της ψυχής, στον πνευματικό θάνατο, όταν προσκολληθούμε σ’ αυτήν. Πόσες ιδεολογίες δεν πέρασαν από την ιστορία της ανθρωπότητας και κατέπεσαν, διότι υποσχέθηκαν στον άνθρωπο εξουσία ή ισότητα στην διανομή των αγαθών, για να περνά ο άνθρωπος καλά σ’ αυτήν την ζωή, και εφθάρησαν μαζί του! Οι Άγιοι Ανάργυροι προέκριναν της ύλης την αγάπη. γνώμονάς τους έγινε ο άλλος. Και ζούνε αιώνια, νικώντας την φθορά και τον θάνατο.
  Ας σκεφτούμε τα βήματα σ’ αυτήν την πορεία της απόρριψης μετά βδελυγμίας της ύλης. Την μοναξιά στον κόσμο εκείνης της εποχής που έβγαινε από την παντοδυναμία της εξουσιάζουσας Ρώμης, από την ειδωλολατρική θρησκεία η οποία αποθέωνε την ύλη, τα πάθη και το εδώ της ζωής, αλλά και από την έγνοια και των συν-χριστιανών τους να επιβιώσουν και να καλύψουν τις βιοτικές μέριμνες και ανάγκες. Τον λογισμό του πώς οι ίδιοι θα επιβιώσουν, από τη στιγμή που θα επέλεγαν το «δωρεάν δότε». Την απόφασή τους να παραιτηθούν από οποιαδήποτε αμοιβή, την οποία οι άνθρωποι θα την προσέφεραν από καρδιάς και με χαρά. Την απόφασή τους να μην χρησιμοποιήσουν την ιατρική τέχνη, αλλά το όνομα του Χριστού σε κάθε ασθένεια. Την αγωνία τους να μην φανούν ανάξιοι της προσδοκίας των ανθρώπων να τους γιατρέψουν, καθότι ακόμη και ο πιο πιστός δεν μπορεί να εκβιάσει το θέλημα του Θεού. Τον αγώνα τους να μην υπερηφανευθούν για τα χαρίσματα ιαμάτων. Την επέκταση της αγάπης ακόμη και στα άλογα ζώα, γεγονός που δείχνει ότι για την πίστη η κτίση είναι δώρο του Θεού και τα πάντα γιατρεύονται από την χάρη Του. Την υπέρβαση του ανθρώπινου φόβου για τον θάνατο και την οικείωση αυτού του «ουκ έσται τέλος», όχι μόνο για την βασιλεία του Θεού, αλλά και για την ύπαρξή μας όταν αυτή ζει τον Χριστό.
  Αυτός ο βηματισμός στην αγάπη έχει ως βάση και ρίζα του την πίστη ως εμπιστοσύνη, την κοινωνία με τον Χριστό, όπως επίσης και την φιλία και την αγάπη που οι δύο Ανάργυροι ιατροί είχαν μεταξύ τους. Κάθε σχέση είναι μια μικρή Εκκλησία, όταν η πορεία της είναι εις Χριστόν. Όταν ο στόχος του ανθρώπου δεν είναι το υλικό, η επίδειξη, ακόμη και η επιβίωση, αλλά η χαρά της αγάπη και της κοινωνίας με τον Χριστό της ανάστασης και της ζωής. Αυτή η πίστη είναι και το μήνυμα στον καθέναν από μας, στην εποχή του ταλανισμού από τον φόβο για την ζωή, για τα αγαθά, για ένα μέλλον που δεν το γνωρίζουμε, στην εποχή που η ύλη είναι η σύγχρονη θεά. Μπορεί να μην είμαστε σε θέση να λειτουργούμε στην προοπτική του «δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε», αλλά ας λειτουργούμε με εύσπλαχνη καρδιά, ελεώντας κατά τις δυνάμεις μας και αισθανόμενοι ότι δεν ξεγελάμε την φθορά και τον θάνατο, μόνο ξεπερνάμε το μάταιο με την αγάπη για Θεό και άνθρωπο!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Κέρκυρα, 1η Νοεμβρίου 2020
Ε’ Λουκά-των Αγίων Αναργύρων
https://proskynitis.blogspot.com/

Πόσοι άνθρωποι σε κάθε εποχή ζουν με τον ίδιο τρόπο που ζούσε ο πλούσιος της παραβολής;

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ

 Οι παραβολές του Χριστού αναφέρουν στιγμιότυπα παρμένα από την καθημερινή ζωή. Στην σημερνή ευαγγελική περικοπή βλέπουμε να περιγράφεται αρχικά, ο εντελώς διαφορετικός τρόπος ζωής δύο ανθρώπων, που βρίσκονται στον ίδιο τόπο. 
 Ένας πλούσιος καλοπερνάει, «εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς» και ένας ζητιάνος γεμάτος πληγές, προσπαθεί να τραφεί από τα αποφάγια του πλουσίου. Ο πλούσιος δεν κατηγορείται για κάτι άλλο, εκτός του ότι ντυνόταν με πανάκριβα ρούχα, «πορφύρα και βύσσο», και γλεντούσε καθημερινά. Προφανώς δεν έδινε και καμία σημασία στο φτωχό ζητιάνο που τριγύριζε έξω από το αρχοντικό του. Επεδίωκε μόνο την καλοπέρασή του και αδιαφορούσε αν υπάρχει άλλη ζωή και τι γίνεται μετά το θάνατο. Φαίνεται πως είχε έντονη κοινωνική ζωή και πολλούς φίλους, αν κρίνουμε από τα γλέντια που έκανε και όταν πέθανε, κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια.
 Αντίθετα για το φτωχό, που αναφέρεται και το όνομά του, τον Λάζαρο, δεν πληροφορούμαστε τι έγινε το σώμα του μετά το θάνατό του. Την ψυχή του όμως, την οδήγησαν οι άγγελοι στην αγκαλιά του πατριάρχη Αβραάμ.
 Στη συνέχεια της παραβολής το σκηνικό αλλάζει.Ο Χριστός περιγράφει την κατάσταση των δύο αυτών ανθρώπων στην αιωνιότητα. 
 Ο πλούσιος στον Άδη μέσα σε φοβερά βάσανα, βλέπει τον Λάζαρο να είναι ευτυχισμένος και παρακαλεί τον Αβραάμ να τον στείλει, να του προσφέρει μία μικρή ανακούφιση στην οδύνη που βρίσκεται. 
Ο Αβραάμ του απαντάει ότι εδώ οι όροι αναστρέφονται: «παιδί μου, θυμήσου ότι εσύ απόλαυσες τα αγαθά σου στη ζωή σου, όπως και ο Λάζαρος τα κακά, τώρα όμως εδώ έχει παρηγοριά ενώ εσύ βασανίζεσαι». Του ξεκαθαρίζει επίσης, ότι στην τωρινή κατάσταση δεν υπάρχει καμία αλλαγή, ούτε επικοινωνία της μιας πλευράς με την άλλη.
Ο πλούσιος ζητά στη συνέχεια να σταλεί ο Λάζαρος στην γη, για να προειδοποιήσει τα πέντε αδέρφια του να αλλάξουν τρόπο ζωής, «ἵνα μή καί αὐτοί ἔλθωσιν εἰς τόν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου». 
Ο Αβραάμ του θυμίζει πως έχουν τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης για να γνωρίσουν ότι υπάρχει και άλλη ζωή. Ο πλούσιος λέει ότι δεν πιστεύουν σε αυτά, οπότε ο Αβραάμ τον διαβεβαιώνει πως αν δεν πιστεύουν στους προφήτες, «οὐδέ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται».
Εντύπωση προξενεί η απάντηση του Αβραάμ στο αίτημα του πλούσιου να στείλει τον Λάζαρο να προειδοποιήσει τα αδέρφια του, ότι «ἔχουσι Μωϋσέα καί τούς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν». Στην Παλαιά Διαθήκη δεν διδάσκεται με σαφήνεια άλλη ζωή, ούτε ανάσταση. Ανάσταση υπάρχει μόνο μετά την Ανάσταση του Χριστού. Οι Προφήτες προφήτευαν την Ανάσταση του Χριστού και σαν αποτέλεσμα αυτής, έρχεται και η ανάσταση των ανθρώπων. Αν λοιπόν ο Αβραάμ απαιτεί να πιστεύουν στην ανάσταση διαβάζοντας την Παλαιά Διαθήκη, τι να πούμε εμείς που έχουμε την Καινή Διαθήκη και πλήθος αγίων που μας κηρύττουν την ανάσταση;
 Τα λόγια που στην παραβολή αναφέρει ο Χριστός ότι είπε ο Αβραάμ, δηλαδή πως αν κάποιοι δεν πιστεύουν στα βιβλία της Αγίας Γραφής ούτε και αν ένας νεκρός αναστηθεί θα πιστέψουν, επαληθεύτηκαν σύντομα. Όταν ανέστησε ο Κύριος τον επί τέσσερεις ημέρες νεκρό Λάζαρο, όχι μόνο δεν πίστεψαν οι Ιουδαίοι στο Χριστό, αλλά σκέφτηκαν να σκοτώσουν και τον Λάζαρο διότι πολλοί από τους Ιουδαίους πίστεψαν στον Χριστό εξαιτίας του Λαζάρου (Ιωαν. 12,10-11). Είναι άραγε τυχαίο ότι και ο πτωχός της παραβολής, του οποίου την ανάσταση ζητάει ο πλούσιος και ο φίλος του Χριστού που πράγματι αναστήθηκε, έχουν το ίδιο όνομα;
 Αλλά ούτε στην ανάσταση του Χριστού πίστεψαν οι Ιουδαίοι και όταν οι στρατιώτες που φύλαγαν τον τάφο ενημέρωσαν τους αρχιερείς για το γεγονός, αυτοί «τους έδωσαν αρκετά χρήματα και τους είπαν να διαδώσουν ότι οι μαθητές του ήρθαν την νύκτα και τον έκλεψαν την ώρα που κοιμόμασταν».
 Πόσοι άνθρωποι σε κάθε εποχή ζουν με τον ίδιο τρόπο που ζούσε ο πλούσιος της παραβολής; Δεν τους ενδιαφέρει τι γίνεται μετά τον θάνατο, δεν σκέπτονται τους συνανθρώπους τους που υποφέρουν, δεν πιστεύουν στο Θεό και την αιωνιότητα. Το δόγμα τους είναι «φάγωμεν, πίωμεν,αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Όταν πεθάνουν θα βρεθούν στην χειρότερη έκπληξη της ζωής τους, σε αυτήν που βρέθηκε και ο πλούσιος της σημερινής παραβολής.
Εμείς που πιστεύουμε, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας κρατάει δυνατούς στην πίστη, όχι όμως μόνο στα λόγια αλλά και στον τρόπο της ζωής μας, έτσι ώστε συνειδητά να λέμε όπως και οι πρώτοι χριστιανοί, «ναί ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ» (Αποκ. 22,20). Αμήν.

Γραπτό κήρυγμα Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας
 (1-11-2020) 
https://proskynitis.blogspot.com/

Η...βαθμολογία του Θεού...

 Τὸ ἄριστα τὸ βάζει ὁ Θεὸς σὲ ἐκείνους ποὺ κάνουν τὸ καλό, μόνο καὶ μόνο, γιατί ἐπιθυμοῦν νὰ ἐκτελοῦν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Σὲ ἐκείνους ποὺ κάνουν τὸ καλό, γιὰ νὰ ἀπολαύσουν τὸν παράδεισο, βάζει μικρότερο βαθμό. Σὲ ἐκείνους ποὺ κάνουν τὸ καλό, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν κόλαση, βάζει ἀκόμα μικρότερο βαθμό. 
Καὶ οἱ τρεῖς ὅμως βαθμοὶ εἶναι πάνω ἀπὸ τὸ δέκα καὶ συνεπῶς προβιβάσιμοι.

✞ π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος
https://proskynitis.blogspot.com/

Το πρωτεύον είναι η φιλία μας μαζί Του και όχι η λύση των προβλημάτων που μας απασχολούν

«Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»,
ὁμολογοῦμε σὲ κάθε θεία Λειτουργία.
Τοῦ ἐμπιστευόμαστε τὰ πάντα.
Δὲν ἀνησυχοῦμε γιὰ τὸ πῶς καὶ τὸ πότε θὰ τακτοποιηθοῦν οἱ ὑποθέσεις μας.
Τὸ πρωτεῦον εἶναι ἡ φιλία μας μαζί Του καὶ ὄχι ἡ λύση τῶν προβλημάτων ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν.Εἴμαστε πεπεισμένοι πὼς ἀκόμα καὶ οἱ δοκιμασίες, οἱ ἀδικίες
καὶ οἱ ἀναποδιὲς ποὺ μᾶς συμβαίνουν θὰ ἔχουν ἀγαθὸ τέλος.
Πιστεύουμε ἀκράδαντα ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φίλος μας καὶ γνωρίζουμε ὅτι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν».

Ἀρχιμανδρίτου Βαρνάβα Γιάγκου
Θεραπεύεται τὸ ἄγχος;
Πειραίκή ΕκκλησίαΤεῦχος 328, Σεπτέμβριος 2020
https://proskynitis.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ E´ ΛΟΥΚΑ: Η αγάπη είναι το βασικό κριτήριο με το οποίο θα κριθούμε.

«Ἔχουσι Μωϋσέα καί τούς προφήτας· ἀκου­σά­­τωσαν αὐτόν» (Λουκ. 16.29).
Μία ἀπό τίς παραβο­λές τοῦ Χριστοῦ μᾶς ὑπενθύμισε τό σημερινό εὐαγ­γε­λικό ἀνάγνωσμα. Τήν παραβολή τοῦ πλου­σί­ου καί τοῦ πτωχοῦ Λα­ζάρου. Ὁ ἕνας, πλού­σι­ος σέ χρήματα ἀλλά πτωχός σέ αἰσθήματα καί ἀρετές, ζοῦσε μιά πολυτελῆ ζωή καί ἀδι­α­φοροῦσε γιά τόν τα­λαί­πωρο Λάζαρο, πού πε­ρί­μενε στήν εἴσοδο τοῦ ἀρχοντικοῦ του ὑπομο­νε­τικά γιά νά χορτάσει ἀπό τά ψί­χου­λα πού ἔπεφταν ἀπό τό τραπέζι τοῦ πλουσίου ἰδιοκτή­του. Πτωχός ὡς πρός τά ὑλικά ἀγαθά ὁ Λάζαρος ἀλλά πλούσιος ὡς πρός τά πνευματικά, γιατί ἡ ἔλ­λειψη τῶν ὑλικῶν ἀγα­θῶν τόν ἔκανε νά ἀσκηθεῖ στήν ταπεί­νω­ση καί τήν ὑπακοή, ἀρε­­­­τές πού τοῦ χάρισαν μετά τόν θάνατό του μία θέση «ἐν τοῖς κόλ­ποις τοῦ Ἀβραάμ», σέ ἀντίθεση μέ τή σκλη­ρό­τητα καί τήν ἀκαρδία τοῦ πλουσίου πού μετά τόν θάνατό του βρέθη­κε στόν «τό­πον τῆς βα­σάνου».
Τά παραδείγματα τῶν δύο αὐτῶν ἀνθρώπων τῆς σημερινῆς εὐαγγε­λι­κῆς περικοπῆς μπορεῖ νά εἶναι ἀκραῖα, ὁ Χρι­στός ὅμως τά παρουσιά­ζει ἐπίτηδες γιά νά κι­νήσει τήν προσοχή μας καί νά μᾶς διδάξει αὐτό πού θέλει. Καί αὐτό πού θέλει νά μᾶς διδάξει εἶ­ναι αὐτό πού λέγει ὁ πα­τριάρχης Ἀ­βρα­άμ, ὅ­ταν ὁ πλού­σιος τόν πα­ρακαλεῖ νά στεί­λει στή γῆ τόν Λάζαρο γιά νά εὐαι­σθη­τοποιή­σει μέ τόν λόγο του τούς πέ­ντε ἀδελ­φούς του, πού προφα­νῶς ζοῦ­­σαν μιά ἀνάλο­γη μέ αὐτόν ζωή, ὥστε νά με­τανοή­σουν γιά νά μήν βρε­θοῦν καί αὐτοί στόν ἴδιο τόπο τῆς βα­σάνου καί τῆς κο­λά­σε­ως. «Ἔχουσι Μωϋσέα καί τούς προφήτας· ἀκου­σά­­τω­σαν αὐτῶν».
Ἔ­χουν τόν νόμο τοῦ Μω­ϋ­­σέως, λέει ὁ Ἀβραάμ, καί τίς διδασκαλίες τῶν προφητῶν. Ἄς ἀκού­σουν καί ἄς ἐφαρμό­σουν αὐτό τόν νόμο καί ἀρκεῖ γιά νά ἀντιλη­φθοῦν τί πρέπει νά κά­νουν οἱ ἀδελφοί σου γιά νά μή ὁδηγηθοῦν στήν κόλαση.
Τό ἴδιο ἐπαναλαμβά­νει καί σέ μᾶς σήμερα ὁ Χριστός. Σέ μᾶς πού μπορεῖ νά διερωτώμεθα τί μᾶς ἀφορᾶ αὐτή ἡ παραβολή ἤ τί σχέση μπορεῖ νά ἔχουμε ἐμεῖς μέ τόν σκληρόκαρδο πλού­σιο.
Καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, δέν ἔχουμε μόνο τόν μωσαϊκό νόμο καί τούς προφῆτες, ἀλλά ἔχουμε τόν νόμο τοῦ εὐ­αγγελίου καί τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε τόν νόμο τῆς ἀγάπης, καί τήν ἴδια τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σαρκωμένη στό πρόσωπο τοῦ Χρι­στοῦ, καί σύμφωνα μέ αὐτά ὀφείλουμε νά ρυ­θμίζουμε τή ζωή μας. Διότι αὐτό πού ζητᾶ ὁ Θεός ἀπό ἐμᾶς γιά νά μᾶς χαρίσει τή βασιλεία του καί νά μᾶς ἀπαλ­λάξει ἀπό τή βάσανο τῆς κολάσεως εἶναι ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη εἶναι τό κριτήριο μέ βάση τό ὁποῖο θά κριθοῦμε κατά τή Δευτέρα Παρουσία. Ἡ ἀγάπη εἶναι αὐτή πού διαχωρίζει τούς ἐκλεκτούς τούς Θεοῦ ἀπό τούς ἀναξίους τοῦ ἐλέους καί τῆς Χάριτός του.
Καί ἡ ἀγάπη δέν εἶναι μία ἐν­το­λή πού ἀπευθύνε­ται μό­νο στούς πλουσίους, δέν εἶναι μία ἐντολή πού ἀπευθύνεται μόνο σέ ὅσους ἔχουν τήν οἰ­κονομική ἄνεση νά βοη­­­θήσουν καί νά συν­δρά­μουν τούς ἐν­δεεῖς ἀδελφούς τους. Εἶναι κάτι πού ζητᾶ ὁ Θεός ἀπό ὅλους μας, γιατί ὅ­λοι μποροῦμε νά τήν προσφέρουμε στόν πλη­σίον μας, γιατί ὅλοι μπο­­ροῦμε νά βοηθή­σου­­με αὐτόν πού ἔχει ἀνά­γκη, αὐτόν πού πει­νᾶ, πού διψᾶ, πού ἀσθενεῖ, πού δοκιμάζεται, αὐ­τόν πού ὑποφέρει, ἐάν τό θέλουμε. Γιατί γιά τόν Θεό δέν μετρᾶ ἡ ποσότητα αὐτοῦ πού προσφέρουμε ἀλλά ἡ διάθεσή μας. Καί ὅπως δέχθηκε τό δίλεπτο τῆς χήρας, μιά ἀσήμαντη δηλαδή προσφορά, ἔτσι δέχεται καί τιμᾶ καί ἀνταμείβει καί τή δική μας προσφορά ἀγάπης πρός τόν συνάνθρωπό μας, πού τόν θεωρεῖ ὁ ἴδιος ἀδελφό του. Γιατί καί ἡ πιό μικρή προσ­φο­ρά, ὅταν δίδεται μέ ἀγά­πη, ὅταν δίδεται ἀπό τήν καρδιά μας, στηρίζει καί ἐνισχύει αὐτόν πού ἔχει ἀνάγκη.
Ἄς ἀκούσουμε, λοι­πόν, τήν προτροπή τῆς σημε­ρινῆς εὐαγγελικῆς πε­ρι­κοπῆς. Ἄς ἀκούσουμε τήν προτροπή τῆς ἀγάπης πού ἀπευθύνει πρός ὅλους μας ὁ Χρι­στός καί ἄς δείξουμε αὐτή τήν ἀγάπη πρός ὅλους τούς συνανθρώ­πους μας, πρός ὅλους τούς ἀδελ­φούς μας, ἰδι­αί­τε­ρα αὐτή τήν περίο­δο πού ὑπάρχει με­γα­λύτερη ἀνάγκη γύ­ρω μας. Ἄς ἀξιο­ποι­ήσουμε αὐτή τήν εὐ­καιρία γιά νά δείξουμε τήν ἀγάπη καί τήν φι­λαλληλία μας, γιά νά δείξουμε τήν ἀλληλεγ­γύη καί τή στοργή μας πρός τούς ἔχοντας ἀνά­γκη ἀδελφούς μας, γιά νά γίνουμε καί ἐμεῖς ἄξιοι τοῦ ἐλέους καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἄξιοι τῆς αἰωνίου βασι­λεί­ας του.
 
 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων
http://imverias.blogspot.com/

Το Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής

 † Κυριακῇ 1 Νοεμβρίου 2020 (Ε' Λουκᾶν)

† Τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ

Τὸ Εὐαγγέλιον

Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν

Κεφ. ιστ' : 19-31

Εἶπεν ὁ Κύριος· ῎Ανθρωπος τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον, εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν, ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος, καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ. Ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ Ἅδη ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν, καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον, ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος, καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου· ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· Ἐρωτῶ οὖν σε, Πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· Ἔχουσι Μωσέα καὶ τοὺς Προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, Πάτερ ᾿Αβραάμ· ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Εἰ Μωσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

Ὁ Ἀπόστολος

Κεφ. ιβ' : 27 - ιγ' : 8

Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους. Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν. Μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; Μὴ πάντες δυνάμεις; Μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων; Μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; Μὴ πάντες διερμηνεύουσι; Ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι. ᾿Εὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

Η αιτία της αποτυχίας ενός ανθρώπου στον πνευματικό του σκοπό, είναι η αμέλεια. Η αμέλεια μας επιβουλεύεται. Μοιάζει με ανομβρία από την oποία δεν φυτρώνει τίποτα. Ζημιώνει τους πάντες. Εμποδίζει εκείνους που θέλουν να ξεκινήσουν τον πνευματικό αγώνα. Σταματάει όσους προχώρησαν. Εκείνους που αγνοούν, δεν τους αφήνει να μάθουν και εκείνους που πλανήθηκαν, τους εμποδίζει να επιστρέψουν. 

(Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής)