Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ


1. Να λέμε την προσευχή μας αργά και καθαρά. Όχι με βιασύνη, αλλά με αγάπη προς το Θεό.
2. Πριν προσευχηθούμε να έχουμε συγχωρήσει όλους όσους μας έχουν αδικήσει ή μας έχουν στενοχωρήσει στη ζωή μας.
3. Να μάθουμε ν’ αγαπούμε την προσευχή μας με τρόπο ταπεινό.
4. Για να καρποφορήσει μία προσευχή χρειάζεται βαθιά ταπείνωση καρδιάς και μυστηριακή ζωή.
5. Η προσευχή αποδίδει περισσότερο όταν έχουμε εξομολογηθεί καθαρά κι έχουμε κοινωνήσει το Πανάγιον Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.
6. Να προσευχόμαστε χωρίς εικόνες στο νου μας, αλλά να προσέχουμε τα λόγια της προσευχής με κατάνυξη κι ευλάβεια.
7. Όσο περισσότερο προσευχόμεθα, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε την παρουσία του .
Η προσευχή χρειάζεται ησυχία και συγκέντρωση. Γι αυτό στο σπίτι μας πρέπει νά 'χουμε ένα μέρος, όπου θα βάλουμε τις εικόνες μας και θα πηγαίνουμε εκεί όταν θέλουμε να προσευχηθούμε (το ταμιείον που λέει ο Κύριος).
Για να μπορέσουμε ν΄ αποσπάσουμε το νου μας απ΄ τα καθημερινά και να τον στρέψουμε μέσα μας, καλά είναι να διαβάσουμε ένα πνευματικό βιβλίο ή να χρησιμοποιούμε κάποιά απ΄ τις τυποποιημένες ακολουθίες της Εκκλησίας μας, π.χ. Μικρό Απόδειπνο, Μεσονυκτικό, ολόκληρη αν μπορούμε ή ένα τμήμα της.
Μέσα στην ακολουθία μπορούμε να εντάξουμε τη δική μας προσωπική προσευχή, όπου κάνουμε ένα απολογισμό της μέρας μας, θα ευχαριστούμε τον Κύριο για όλα τα καλά που έγιναν ή κάναμε, θα ζητάμε συγχώρηση για τα λάθη μας και θα ζητάμε τη βοήθειά Του για όσα ξεπερνούν τις ανθρώπινες δυνάμεις μας, αλλά και την ευλογία Του και σε ΄κείνα που περνούν απ΄ το χέρι μας.
Η ώρα της προσευχής πρέπει να είναι καθημερινή και ιερή, δηλαδή να μην την παραλείπουμε, εκτός κι αν συμβεί κάτι πολύ σοβαρό. Μην περιμένουμε να έχουμε τη διάθεση για να προσευχηθούμε γιατί αυτό θα συμβεί σπάνια. Θα ξεκινάμε την προσευχή μας την καθορισμένη ώρα και θα προσφέρουμε αυτό που μπορούμε, δηλαδή την ποσότητα της προσευχής, για την ποιότητα θα φροντίσει η Θεία Χάρι.
Το γεμάτο στομάχι όπως και το ποτό δεν επιτρέπουν τη συγκέντρωση στην προσευχή, γι αυτό καλά είναι το βράδυ να μην βαραίνουμε το στομάχι μας και να τρώμε μερικές ώρες πριν πάμε για ύπνο.
Εγώ προσωπικά προτείνω η προσευχή να είναι το τελευταίο πράγμα, που θα κάνετε κάθε μέρα και μετά απ΄ την προσευχή να μην κάνετε τίποτε άλλο, εκτός ίσως απ΄ το να διαβάσετε ένα πνευματικό βιβλίο. Τότε να δείτε πόσο αυτό θα σας βοηθήσει να κοιμάστε ήρεμα και χωρίς εφιάλτες. Η τηλεόραση πριν και μετά τη βραδυνή προσευχή μάλλον δεν βοηθάει.
Όποιος μπορεί να λέει την ευχή μέσα του, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας κάνει κάτι που δεν απασχολεί το μυαλό του, π.χ. όταν οδηγεί, θα κερδίσει μεγάλη ευλογία. Και μη σας φαίνεται αυτό εύκολο γιατί δεν είναι. Δοκιμάστε και θα δείτε.
Δεν υπάρχουν εγχειρίδια προσευχής, γιατί την προσευχή τη διδάσκει στον κάθε άνθρωπο το Άγιο Πνεύμα, όταν καταφέρει κάποιος να το προσεγγίσει. Αυτό όμως αφορά ένα επόμενο στάδιο το οποίο λίγοι άνθρωποι φτάνουν. Εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να έχουμε τουλάχιστον τάξη στην προσευχή  γιατί αν αφήσουμε το θέμα της προσευχής στην τύχη, θα καταλήξουμε στην καλύτερη περίπτωση να προσευχόμαστε πρόχειρα και στη χειρότερη να μην προσευχόμαστε ποτέ.
Κι αν αναρωτιέστε γιατί το πρόχειρα είναι κακό, σας λέω ότι σ΄ αυτό ακριβώς αναφέρεται η εντολή "ου λήψει το Όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω", η οποία σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "μην απευθύνεσαι στον Κύριο το Θεό σου με προχειρότητα ".

Λεμεσού Αθανάσιος

Τώρα έρχεται το Άγιο Πνεύμα. Θα δούμε ποιός θα Το υποδεχθεί


Οι πιστοί που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στο κελί του παρακάλεσαν τον Άγιο Γαβριήλ να τους διδάξει κάτι ψυχωφελές. Τότε εκείνος τους είπε:
- Τώρα έρχεται το Άγιο Πνεύμα. Θα δούμε ποιός θα Το υποδεχθεί.
Ύστερα από λίγο κατέφθασε ένας ζητιάνος. Ο Άγιος σηκώθηκε, του έφερε ρούχα και φαγητό από το κελί του, του μίλησε γλυκά και τον άφησε να φύγει. Έπειτα στράφηκε στους υπόλοιπους και τους είπε:
- Μα είστε ανόητοι; Αυτός ήταν ο Κύριος!

«Μέσα σε τρία λεπτά ο Γέροντας του είπε τα πάντα!»


Στο τελευταίο του ταξίδι, την πρώτη κιόλας ημέρα που πάτησε το πόδι του στο Άγιον Όρος, έπεσε πάνω στόν πατέρα Χαρίτωνα.

Εκείνος τον φώναξε. »Ελα λίγο μέσα να σου πω…» ο προσκυνητής ακολούθησε χαμογελώντας τον γέροντα… μέσα σε τρία λεπτά χωρίς περιστροφές, του είπε τα πάντα.

Για ποιόν λόγο είχε πάει, τι ακριβώς είχε προηγηθεί, τι απαντήσεις έψαχνε να βρεί, και ποιά ήταν η λύση στήν αναζήτηση του…

Σάστισε απο την ολοφάνερη αποκάλυψη του γέροντα, απροκάλυπτα έβλεπε μπροστά στα μάτια του να ενεργεί τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος…

Πρώτη φορά τον έβλεπε… Μήτε είχε επισκεφτεί άλλοτε τούτο το Μοναστήρι. Πως ήταν δυνατόν να γνωρίζει….

» – Ξέρεις παιδί μου υπάρχουν δυο είδη Ιεροσύνης, η μυστηριακή και η πνευματική.

….. Την έχεις, σου την έχει δώσει, σου έχει δώσει και τα χαρίσματα, θα σε »φτάσει».

Διότι τι είναι παιδί μου πιο πάνω απο τούς αγίους; Μόνο η Παναγία μας! Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου να τα δώσεις Στό Χριστό, να γίνεις μοναχός. Σε δέχεται ο Χριστός…»

Ο καλοκάγαθος πατέρας τον αγκάλιασε στοργικά στόν ωμο, και τον αποχαιρέτησε λέγοντας του:

»Nα ξέρεις πως ο Θεός κάθε προσπάθεια σου, θα την μετρήσει πολύ απο δω και στο εξής. Πήγαινε όπου έχεις να πας, και να ξανάρθεις πάλι απο ‘δω, να ξανάρθεις…»

»Σε έσωσε ο Χριστός, αλλά δεν το έχεις καταλάβει ακόμη…»

Ήρθε ξανά στήν παρέα. Το πρόσωπο του, το βλέμμα του Μανώλη είχαν αλλάξει…

– Τι έπαθες αδερφέ μου; Ολα καλά;

– Θα σου πω μετά, ψέλλισε…

Θυμήθηκε εκείνη τη φράση της Αλκυόνης: »Ποιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου και θα σε τινάξει χωρίς αναπνοή στ’ αστέρια…»

H αλήθεια τσάκισε το φλοιό του μυαλού του.. που παλεύει ακόμα να συνέλθει.

Το αστείο είναι πως ήδη γνώριζε μέσα του οσα άκουσε.

Έφυγε λες η ψυχή του και πέταξε στα αστέρια. Βλέπεις ακόμα δεν εννοούσε ‘κείνα που είχαν συμβεί, πως να αντέξει να συλλάβει τα μελλούμενα…

Δεν τι »γλιτώνεις», θα παλέψεις για τα αιώνια, σιγομουρμούρισε η αδύναμη ψυχή του. Έφυγε κατά την πύλη της μονής… για να συνεχίσει η μουρμούρα:

»Άκου κει πιο στόμα θα τσακίσει το φλοιό του μυαλού σου… Εκείνο που σου μιλάει ο Χριστός ! «

Ήταν η απάντηση…

»Αληθινές ιστορίες προσκυνητών από τον Άθωνα»

Είναι το καταφύγιο


Ο θησαυρός μας, η ελπίδα μας τι είναι; Η εκκλησία, η εκκλησία δεν είναι μόνο για να μας δίνει τα υλικά πράγματα, που τα δίνει και αυτά. 

Απεδείχθη στον πειρασμό που περνά το γένος μας, η πατρίδα μας, ότι η εκκλησία είναι η μητέρα και σπεύδουμε στους ρασοφόρους. 

Γι’ αυτό και οι ενορίες συνεχώς είναι το καταφύγιο των φτωχών, είναι το καταφύγιο των αναγκεμένων. Δεν είναι μόνον αυτό όμως. Η εκκλησία του Χριστού μας είναι εκείνη η οποία δίνει τον θησαυρό της Χάριτος του Θεού.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός

Πότε θα τον πάρει ο Θεός τον πόνο;


Να ξέρετε και τούτο: όταν πια ο πόνος θα κάνει τη δουλειά που πρέπει να κάνει, μετά τον παίρνει ο Θεός. Δεν είναι καθόλου δύσκολο στον Θεό να πάρει τον οποιονδήποτε πόνο. 

Γι’ αυτό, όταν πονούμε, όταν επιμένει ένας πόνος, παρακαλώ, ας το σκεπτόμαστε έτσι: «Κάτι καλό ακόμη θέλει να κάνει ο Θεός σ’ εμένα, κι εγώ κάνω ότι δεν το καταλαβαίνω και μόνο γογγύζω και μόνο παραπονούμαι». Να το δεις αυτό, ότι κάτι καλό θέλει ο Θεός να κάνει.

Όπως λέω κάτι ανάλογο σε μερικούς γονείς. Έρχονται καμιά φορά γονείς –καλοί γονείς, που είναι πνευματικοί άνθρωποι και προσεκτικοί στα χριστιανικά τους καθήκοντα– για να παραπονεθούν για το παιδί τους, που πήρε άλλο δρόμο, τέτοιον που δεν περίμεναν ποτέ να πάρει.

Και αναγκάζομαι και τους λέω το εξής, όχι απλώς για να κάνω κουβέντα μαζί τους, αλλά γιατί πιστεύω –και το έχω δει στην πράξη– ότι είναι έτσι: «Κοιτάξτε, μπορεί εσείς να θεωρείτε ότι είστε καλοί και απλώς νοιάζεστε τι θα γίνει το παιδί σας, που χάνεται, καθώς παίρνει τον κακό δρόμο. Και όμως –σας παρακαλώ να προσέξετε– ο Θεός το επιτρέπει αυτό στο παιδί σας, ακριβώς για να δείτε εσείς κάποια πράγματα δικά σας, που δεν τα είδατε ακόμη. 

Μπορεί να έχετε έναν εγωισμό μέσα σας, μπορεί να έχετε καλή ιδέα για τον εαυτό σας, μπορεί να έχετε κάτι άλλο, και δεν τα προσέξατε ακόμη. Και αν εσείς τα προσέξετε, και γιατρευτεί η δική σας η ψυχή από αυτές τις αμαρτίες, από αυτά τα πάθη, θα γιατρευτεί και το παιδί σας. Ο Θεός θα φέρει το παιδί πάλι πίσω στον σωστό δρόμο· κοντά σας». Και πράγματι, σε πολλές περιπτώσεις γίνεται έτσι.

Και γενικά θέλω να πω ότι, όταν πια δεν θα μας χρειάζεται ο πόνος, θα τον πάρει ο Θεός. Αν επιμένει, αν παραμένει ο πόνος, σημαίνει ότι μας χρειάζεται. Και το ότι είμαι αδιάθετος απόψε, φαίνεται ότι χρειαζόταν, και γι’ αυτό το επέτρεψε ο Θεός. Αν μη τι άλλο, χρειαζόταν, για να πούμε αυτά που είπαμε, γιατί αλλιώς δεν θα τα λέγαμε. Ίσως θα λέγαμε άλλα, και πιθανόν αυτά να χρειαζόταν απόψε να ακούσουμε όλοι μας.

Πιστεύω, αδελφοί μου, ότι, αν προσέξατε, αν τα καταλάβατε λιγάκι αυτά που είπαμε και κάπως έτσι αρχίσετε να αντιμετωπίζετε τον πόνο, θα διαπιστώσετε ότι τα πράγματα είναι όπως τα είπαμε. Αλλά προσέξτε να μην κλωτσήσει κανένας από μέσα του· γιατί την ώρα που ακούμε μια ομιλία, όλο και μπορεί από μέσα μας να κλωτσάμε: 

«Καλά τα λέει, αλλά δεν γίνονται. Καλά τα λέει, αλλά πώς θα τα κάνουμε;» Όχι, όχι έτσι. Αν τα πάρεις έτσι, ήδη έκανες μεγάλη ζημιά στην ψυχή σου. Ακούς τον λόγο του Θεού; Ρούφηξέ τον και άφησέ τον να κάνει δουλειά μέσα σου. Μην κλωτσάς καθόλου, μην αντιδράς καθόλου. 

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, 
«Το μυστήριο του πόνου», Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2010, σελ. 35 (απόσπασμα).

Αγιογραφικό ανάγνωσμα


Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
θ΄ 37 - 43
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, κατελθόντι τῷ Ἰησοῦ ἀπὸ τοῦ ὄρους συνήντησεν αὐτῷ ὄχλος πολύς. 38καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ἀπὸ τοῦ ὄχλου ἀνεβόησε λέγων· Διδάσκαλε, δέομαί σου, ἐπιβλέψον ἐπὶ τὸν υἱόν μου, ὅτι μονογενής μοί ἐστι· 39καὶ ἰδοὺ πνεῦμα λαμβάνει αὐτόν, καὶ ἐξαίφνης κράζει, καὶ σπαράσσει αὐτὸν μετὰ ἀφροῦ καὶ μόγις ἀποχωρεῖ ἀπ’ αὐτοῦ συντρῖβον αὐτόν· 40καὶ ἐδεήθην τῶν μαθητῶν σου ἵνα ἐκβάλωσιν αὐτό, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν. 41ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε ἔσομαι πρὸς ὑμᾶς καὶ ἀνέξομαι ὑμῶν; προσάγαγε τὸν υἱόν σου ὧδε. 42ἔτι δὲ προσερχομένου αὐτοῦ ἔρρηξεν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ συνεσπάραξεν· ἐπετίμησε δὲ ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ, καὶ ἰάσατο τὸν παῖδα καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸν τῷ πατρὶ αὐτοῦ. 43ἐξεπλήσσοντο δὲ πάντες ἐπὶ τῇ μεγαλειότητι τοῦ Θεοῦ.

Νεοελληνική απόδοση:
Τὴν ἐπομένην ἡμέραν, ὅταν κατάβηκαν ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν συνήντησε πλῆθος πολύ. Καὶ ἕνας ἀπὸ τὸ πλῆθος ἐφώναξε, «Διδάσκαλε, σὲ παρακαλῶ, ρίξε μιὰ ματιὰ στον γυιό μου διότι μοῦ εἶναι μοναχογυιός. Καὶ τὸν πιάνει ἔνα πνεῦμα καὶ ἔξαφνα φωνάζει καὶ τὸν τινάσσει, ὥστε νὰ ἀφρίζῃ· τὸν κατασυντρίβει καὶ δύσκολα τὸν ἀφήνει. Παρεκάλεσα τοὺς μαθητάς σου νὰ τὸ βγάλουν, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν». Ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη, «Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας καὶ θὰ σᾶς ἀνέχμαι; Φέρε τὸν γυιό σου ἐδῶ». Ἐνῷ αὐτὸς ἀκόμη ἐπροχωροῦσε, τὸ δαιμόνιον τὸν ἔρριξε κάτω καὶ τὸν συνετάραξε. Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἐπέπληξε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον, ἐθεράπευσε τὸ παιδὶ καὶ τὸ παρέδωκε εἰς τὸν πατέρα του. Ὅλοι ἐξεπλήσσοντο διὰ τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ. Ἐνῷ δὲ ὅλοι ἐθαύμαζαν δι’ ὅλα ὅσα ἔκανε.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


"Όταν σου λέει κάποιος να προσευχηθείς γι’ αυτόν, να το κάνεις αμέσως, εκεί που βρίσκεσαι. Θα κάνεις το σταυρό σου και θα λες: ”Κύριέ μου ή Παναγία μου, δείξε, σε παρακαλώ, το έλεός σου στο δούλο σου τάδε και δώσε του την υγεία του ή ό,τι άλλο”. Αυτό θα λες. Δυό λέξεις και με αγάπη". 

γ. Σίμων Αρβανίτης