Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2019

Η χειροτονία που εκπληρώθηκε μετά από 40 χρόνια!


Διήγηση του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ:

Κάποιος ιερομόναχος της μονής μας [Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμωνος, Αγίου Όρους] μου μιλούσε για τον εαυτό του.

Κάποιο πρωί, ενώ ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ήλθε στο σπίτι του κάποιος ευσεβής άνδρας, ασκητής (που τον γνώριζε ελάχιστα).

Και μόλις ο ασκητής αυτός τον πλησίασε, εκείνος ανασηκώθηκε, κάθισε στο κρεβάτι και από αμηχανία έσκυψε το κεφάλι για να τον χαιρετήσει.

Ο ασκητής βάζοντας τα χέρια στο κεφάλι του τελευταίου άρχισε να τον “χειροτονεί”. Θεωρώντας τον εαυτό του ανάξιο για το ιερατικό αξίωμα ο νυν π. Χ. απομάκρυνε τα χέρια του ασκητού. Εκείνος όμως έκανε για δεύτερη φορά το ίδιο.

Τότε ο π. Χ. ταπεινώθηκε και σκέφθηκε: “Γεννηθήτω το θέλημα του Κυρίου μου είναι αδύνατο να αντισταθώ”.

Μετά από αυτή τη «χειροτονία» (όλα έγιναν με σιωπή) ο π. Χ. έζησε περισσότερα και από 20 χρόνια στον κόσμο. Ακόμη και όταν ήταν πολύ νέος, έφηβος και τον κυρίευε η επιθυμία να “διασκεδάσει” όπως οι φίλοι του, συγκρατούσε πάντοτε τον εαυτό του από κάθε έκλυτη πράξη ή επαφή λέγοντας: “Τι κάνεις· μα θα γίνεις Ιερομόναχος”!

Και αυτό εκπληρώθηκε μετά από σαράντα ή και περισσότερα ακόμη χρόνια. Τώρα είναι Ιερομόναχος.

Από το βιβλίο του Οσίου Σωφρονίου του Έσσεξ, “Αγώνας Θεογνωσίας, Η αλληλογραφία του Γέροντος Σωφρονίου με τον Δ. Μπάλφουρ”, έκδοση της Ιεράς Σταυροπηγιακής και Πατριαρχικής Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας.

pemptousia.gr

Συχνά βλέπω τον άγιο Δαυΐδ οφθαλμοφανώς σαν καλόγερο μέσα στην Εκκλησία!


Ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης διηγείται θαύματα του οσίου Δαβίδ.

Πόσες φορές τον άγιο Δαυΐδ τον έχομε δει ζωντανό! Θα πήτε, «πώς τον βλέπετε, πάτερ;». Σαν ένας μοναχός, χτυπά το σήμαντρο μόνος του, χτυπά την καμπάνα και μπαίνουμε και ‘ρχόμαστε στην Εκκλησία και βλέπουμε έναν γέροντα, έναν καλόγερο. Τον βλέπομε να μπαίνη στο Ιερό και γίνεται άφαντος. Πόσες φορές μίλησα μαζί του!

Συχνά βλέπω τον άγιο Δαυΐδ οφθαλμοφανώς σαν καλόγερο μέσα στην Εκκλησία. Παρακαλώ τον Άγιο: «Όπως με φροντίζεις εδώ στο επίγειο Μοναστήρι σου, Άγιέ μου, να με φροντίζης και στο ουράνιο».

Εδώ στο Μοναστήρι όλοι έρχονται για τον Άγιο, σπάνια έρχεται κανείς για τον τόπο! (Ενώ πολύς κόσμος πήγαινε να δη τον ίδιο, τον Γέροντα). Πολλές φορές το βράδυ είμαι άρρωστος, αλλά το πρωί σηκώνομαι για την θεία Λειτουργία.

Σκέφτομαι ότι ίσως να είναι η τελευταία και παρακαλώ τον Άγιο: «Άγιέ μου Δαυΐδ, εσύ να λειτουργήσης» και γίνομαι καλά και λειτουργώ.

Λέω το πρωί του Αγίου: «Άγιέ μου Δαυΐδ, έχω τώρα τα πόδια, την δισκοπάθεια, την καρδιά μου, αν με βοηθήσης θα λειτουργήσω, αν δεν με βοηθήσης, βγες μόνος και λειτούργα».

Μου λένε: «Πρόσεχε στην Λειτουργία, μην σε κόψη κανένας κρύος ιδρώτας και πέσης, ουαί και αλλοίμονό σου!». Εγώ όμως έκανα τον σταυρό μου και λέω, «περιμένουν αυτοί οι πονεμένοι άνθρωποι (βοήθεια)».

Όταν μπήκα στην Λειτουργία, δεν ξέρω, δεν αισθανόμουνα κόπο, τίποτε, με βοηθά η Χάρις του Θεού. Η προσευχή στηρίζει τον άνθρωπο. Παιδιά μου, δεν λειτουργάω εγώ, άλλος λειτουργάει.

*****

Κάποτε –έλεγε ο Γέροντας Ιάκωβος– ήρθε εδώ στο Μοναστήρι ένας νέος (ο οποίος) ήθελε να καλογερέψη, να αφιερωθή και να υπηρετήση την Μονή του Οσίου Δαυΐδ, όμως ήταν σπανός, δεν είχε καθόλου γένεια.

Πώς θα γινόταν καλόγερος; Αυτό τον στενοχωρούσε, αλλά προσευχήθηκε στον Άγιο και του έδωσε μία γενειάδα και δεν προλάβαινε να ξυριστή. Είναι πολύ θαυματουργός ο άγιος Δαυΐδ• ό,τι ανάγκες έχω και του ζητάω, (όλα) μου τα δίνει απλόχερα.
(Ο νέος αυτός ήταν ο ίδιος ο Γέροντας, κατά την μαρτυρία του π. Παύλου Τσουκνίδα)….

πηγή: iconandlight.wordpress.com

Ας φύγουμε τρέχοντας από την θρησκειοποίηση της πίστεως


 π.Σπυρίδων Σκουτής
 Mας αρέσει ένας Θεός που δεν έχει σχέση με εμάς. Θέλουμε έναν Θεό σε απόσταση.
 Απλά να πατάμε το κουμπάκι για να έρχεται όποτε τον θέλουμε ενώ γενικά τον έχουμε γραμμένο. Θέλουμε ένα Θεό στις υπηρεσίες των παθών μας. Μας αρέσει αυτός ο Θεός , ο αόριστος που τον κάνουμε θρησκείες και του φτιάχνουμε είδωλα. Μας αρέσει ο Θεός που ικανοποιείται με ανταλλάγματα «Θα σου δώσω οπότε θα μου κάνεις αυτό που θέλω».

 Aυτός ο Θεός μας καλύπτει την υπερφυσική υπαρξιακή μας αναζήτηση και δεν θέλει πολλά. Επιλεγώ και μια γκλαμουράτη θρησκεία και είμαι μια χαρά. Μου γεμίζει το θρησκευτικό μου συναίσθημα οπότε οι όποιες πνευματικές ανησυχίες μέσα μου κοιμούνται μια χαρά. Εγώ στο κελί του εγωϊσμού μου , ο Θεός στον ουρανό ως αόρατη δύναμη σαν τον ρεύμα της ΔΕΗ και άρα είμαστε εντάξει. Ας δεν μου τα φέρνει όπως θέλω θα τον βρίζω και όποτε τον έχω ανάγκη θα του απαιτώ την βοήθεια του κάνοντας και κάποια δωρεά για να αναπαύω και την συνείδηση μου. Μια χαρά !

 Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Μαυρόπουλου - Διερχόμενοι δια του Ναού – σελ 152 : «Ψυχολογικά ο άνθρωπος έχει την ανάγκη μιας υπέρτατης αρχής έξω από αυτόν και μακριά από αυτόν. Δεν μπορεί να αποδεχτεί την άμεση σχέση με τον Θεό. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο κι η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης, το ότι η ανθρώπινη ύπαρξη φοβάται την ελευθερία».
 Ο Ορθόδοξος δρόμος έχει άλλη προοπτική. Ο Θεός είναι πρόσωπο και μαζί του έχω μια προσωπική και άμεση αναλογική σχέση. Δεν είναι ο Θεός μια αναφορά κάποια μέρα της εβδομάδος με κάποιες προσευχές. Είναι η ζωή μου. Είναι ο συνοδοιπόρος μου. Είναι ο πατέρας μου. Αφού έλαβε σάρκα με καταλαβαίνει και του μιλάω. Μου κάνει βασιλικό τραπέζι και με προσκαλεί εμένα τον άθλιο για να μου προσφέρει ο Θεός τον ίδιο του τον εαυτό.

  Μιλάμε για έναν Θεό που έχω σχέση ελευθερίας μαζί του. Και σε αυτή την σχέση
έχω ευθύνη, έχω χρήση ελευθερίας και συγκατάθεση προαιρέσεως. Δεν εκτελώ σε αυτή την σχέση εντολές αλλά η εντολή γίνεται έκφραση της καρδιάς μου. Δεν προσπαθώ σε αυτή την σχέση να διορθώσω κάποιες εξωτερικές εκφράσεις της προσωπικότητας μου αλλά να θεραπευθώ και να αλλοιωθώ εν Χριστώ μέσα από τα φάρμακα της Εκκλησίας. Να ολοκληρώσω την πληρότητα της φύσεως μου που είναι να γίνω Άγιος; δηλαδή …. Όλες μου οι εσωτερικές δυνάμεις να Χριστοποιηθούν μέσα από τον αγώνα της ασκήσεως.

Ένα Θεός προσωπικός που η σχέση μαζί του τα έχει όλα : Διαφωνίες, πτώσεις, κραυγές, δάκρυα, γέλια, αμφισβητήσεις , και αγκαλιά. Είναι μια σχέση μάχης, μια πορεία ένας αγώνας. Δεν μου ζητάει φανουρόπιτες , αρτοκλασίες, και πολυελαίους απλά για να είμαι καλό παιδί και να ζήσω κάποια χρονάκια παραπάνω . Απλά περιμένει να του πάω τις πληγές μου ώστε να μου τις θεραπεύσει για να κάτσω μαζί του στο βασιλικό τραπέζι. Ζητάει περιμένοντας την μετάνοια μου. Να ζητάω εκείνον χωρίς κάτι από αυτόν. Μας τρομάζει η σχέση γιατί στην σχέση χρειάζεται να έχεις ευθύνη να έχεις προορισμό. Θα χρειαστεί να ματώσεις, να λερωθείς.

 Ένας Θεός που δεν έμεινε μια αόρατη δύναμη χωρίς να έχει σχέση με τον κόσμο αλλά πήρε έναν ολόκληρο κόσμο και όλη την ιστορία του ανθρώπινου γένους επάνω στο σταυρό με μια εκούσια θυσία και έτσι άνοιξε τον δρόμο της σωτηρίας. Έκανε τον θάνατο κοίμηση και το τέλος αρχή. Ένας Θεός πάντα πάρων, ο οποίος αποκαλύπτεται στο ποσοστό που θέλω εγώ να μου αποκαλυφθεί στην ζωή μου.

Ας φύγουμε τρέχοντας από την θρησκειοποίηση της πίστεως. Να σχετιστούμε με τον Χριστό σε προσωπικό και καθημερινό επίπεδο. Δεν είναι ο Χριστός για δυο ώρες την Κυριακή το πρωϊ ως ένα καθήκον για να τα έχουμε καλά μαζί και να μην μας πειράξει. Να γκρεμίσουμε τους τοίχους και ας μπούμε στην σχέση , έτσι όπως είμαστε με ευθύνη και πόθο σωτηρίας.

https://proskynitis.blogspot.com/2019/10/blog-post_885.html

‘’Μα παππούλη φοβόμαστε μήπως σας δει και νομίζει ότι θα πεθάνει’’!


Ελπίζω να αφουγκραστείς την έγνοια και την αγωνία μου ως ποιμένας……
Βρες μου έναν λόγο που περιμένεις να φθάσει ο άνθρωπος σου
στο ‘’δι’ ευχών’’ της επιγείου ζωής του για να μιλήσεις σε έναν παππούλη…..

‘’Μα παππούλη’’(μου αναφέρεις)φοβόμαστε μήπως σας δει και νομίζει ότι θα πεθάνει’’!
Μα με συγχωρείς,στα χέρια μου δεν κρατώ δρεπάνι(δεν είμαι ο Χάρος),
στα ανάξια χέρια μου κρατώ Εκείνον που είναι η Ζωή!
Εσύ όταν(;;;) έρχεσαι να Κοινωνήσεις μεταλαμβάνεις Θάνατο;
Γιατί λησμονάς που πριν κάμποσα χρόνια ήταν εκείνος-εκείνη που σε έφερνε στο παππούλη να λάβεις τον Χριστούλη και η ‘’νοστιμιά’’ Του ήταν ‘’τέτοια’’ που ήθελες κι άλλο……
Σε παρακαλώ μη το αμελείς……
Υπάρχουν ακόμα απλήρωτα ‘’γραμμάτια αγάπης’’για τον άνθρωπο δίπλα σου...
Κι αν εσύ έχεις όλη την καλή διάθεση να περιποιηθείς(μέσω του παππούλη)
και της ψυχής του της ‘’κατακλίσεις’’μα ο άλλος δεν θέλει,‘’τσιμπάει’’ η καρδιά του,‘’κλωτσάνε’’ τα πάθη του……
  Μη αποκάμεις κάνε την έγνοια,την αγάπη σου προσευχή και έχει ο Θεός….
Ας λάβει το φιλότιμο σουο Θεός σαν βάλσαμο στις πληγές της ψυχής του……

Σαν Ιερέας του Χριστού(της Ζωής)έχω κοινωνήσει μερικές ψυχούλες γεμάτες φρεσκάδα, ζωντάνια κρυμμένες(πολύ καλά)σε κορμιά που το αλέτρι
του χρόνου,του κόπου,του πόνου,της αρρώστιαςνα έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια του.
Όμως σου εξομολογούμαι,φεύγοντας, μου αφήνουν στο χέρι που μου φιλούν την ευωδιαστή πνοή μιας ψυχής που δεν έπαψε ποτέ να λαχταρά την Ζωή(Εκείνον)……
Από την στιγμή λοιπόν που Εκείνος φώναζε από τον Σταυρό κιόλας και κραταιά από τον άδειο Τάφο ‘’φτου ξελευθερία για όλους’’(Ανάσταση)μη φοβάσαι……
Γεννηθήκαμε για να Ζήσουμε!!!

π.Ioannis Papadimitriou

Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι καί Θαυματουργοί


Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία. Οἱ γονεῖς τους ἦταν ἄριστο πρότυπο χριστιανῶν συζύγων. Ὅταν ἡ μητέρα τους Θεοδότη ἔμεινε χήρα, ἀφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν δύο παιδιῶν της, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ.

Τοὺς δύο ἀδελφοὺς διέκρινε μεγάλη εὐφυΐα καὶ ἐπιμέλεια, γι’ αὐτὸ καὶ σπούδασαν πολλὲς ἐπιστῆμες. Ἰδιαίτερα ὅμως, ἐπιδόθηκαν στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ἐξασκοῦσαν σὰν διακονία φιλανθρωπίας πρὸς τὸν πλησίον. Θεράπευαν τὶς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδιαίτερα τῶν φτωχῶν, χωρὶς νὰ παίρνουν χρήματα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. 

Πολλοὶ ἀσθενεῖς ποὺ θεραπεύθηκαν ἤθελαν νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν. Ἀλλὰ αὐτοί, δὲν δέχονταν τὶς εὐχαριστίες καὶ ἀπαντοῦσαν μὲ τὸν ὀρθὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς:


«Ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμης καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων». Δηλαδή, ὅλος ὁ ὕμνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ ἰσχύς, ἀνήκει στὸ Θεό μας, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. 

Ἔτσι ταπεινὰ ἀφοῦ διακόνησαν σὲ ὅλη τους τὴ ζωὴ τὸν πλησίον, πέθαναν εἰρηνικὰ καὶ ἐτάφησαν στὴν τοποθεσία Φερεμά.

Αγιογραφικό ανάγνωσμα


Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν
ιγ΄ 31 - 35
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσῆλθόν τινες Φαρισαῖοι τῷ Ἰησοῦ λέγοντες· Ἔξελθε καὶ πορεύου ἐντεῦθεν, ὅτι Ἡρῴδης θέλει σε ἀποκτεῖναι. 32καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ· ἰδοὺ ἐκβάλλω δαιμόνια καὶ ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καὶ αὔριον, καὶ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι· 33πλὴν δεῖ με σήμερον καὶ αὔριον καὶ τῇ ἐχομένῃ πορεύεσθαι, ὅτι οὐκ ἐνδέχεται προφήτην ἀπολέσθαι ἔξω Ἱερουσαλήμ. 34Ἱερουσαλὴμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτένουσα τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολοῦσα τοὺς ἀπεσταλμένους πρὸς αὐτήν! ποσάκις ἠθέλησα ἐπισυνάξαι τὰ τέκνα σου ὃν τρόπον ὄρνις τὴν ἑαυτῆς νοσσιὰν ὑπὸ τὰς πτέρυγας, καὶ οὐκ ἠθελήσατε! 35ἰδοὺ ἀφίεται ὑμῖν ὁ οἶκος ὑμῶν ἔρημος. λέγω δὲ ὑμῖν ὃτι οὐ μὴ με ἴδητε ἕως ἂν ἥξῃ ὅτε εἴπητε· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Νεοελληνική απόδοση:
 Κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν ἦλθαν μερικοὶ Φαρισαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν, «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ, διότι ὁ Ἡρώδης θέλει νὰ σὲ σκοτώσῃ». Αὐτὸς τοὺς εἶπε, «Πηγαίνετε νὰ πῆτε σ’ αὐτὴν τὴν ἀλεποῦ· «Βγάζω δαιμόνια καὶ κάνω θεραπεῖες σήμερα καὶ αὔριον καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν τελειώνω». Ἀλλὰ πρέπει σήμερα καὶ αὔριον καὶ τὴν ἐρχόμενην ἡμέραν νὰ συνεχίσω τὴν πορείαν μου, διότι εἶναι ἀδύνατον νὰ θανατωθῇ προφήτης ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ». «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ, ποὺ σκοτώνεις τοὺς προφήτας καὶ λιθοβολεῖς τοὺς ἀπεσταλμένους σ’ ἐσέ. Πόσες φορὲς θέλησα νὰ μαζέψω τὰ παιδιά σου, ὅπως ἡ ὄρνιθα μαζεύει τὰ μικρά της, κάτω ἀπὸ τὰ φτερά της καὶ δὲν θελήσατε! Ἰδού, ἀφήνεται ἔρημο τὸ σπίτι σας. Σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ μὲ ἰδῆτε, ἕως ὅτου ἔλθῃ ὁ καιρὸς ποὺ θὰ πῆτε, «Εὐλογημένος ἐκεῖνος ποὺ ἔρχεται εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


«Το ίδιο θέλημα κλείνει τον άνθρωπο στον εαυτό του. Έτσι απομακρύνεται από την αγάπη του πλησίον και την αγάπη του Θεού.» 

Κ.Ι.Κ.