Ν' αγαπάμε βαθειά και αληθινά για να ζήσουμε αιώνια

Θέλετε να είστε πάντα νέοι; Έχετε αγάπη.

Θέλετε να είστε ευτυχείς και να ζήσετε αιώνια; Αγαπάτε.

Αντί λοιπόν της συμβατικής ευχής «καλή χρονιά» η «χρόνια πολλά», ας ευχηθούμε εις εαυτούς και αλλήλους:

Ν' αγαπάμε βαθειά και αληθινά για να ζήσουμε αιώνια. Μόνο οι σχέσεις της αληθινής αγάπης μας περνάνε από την χρονικότητα στην αιωνιότητα.

Αρχιμανδρίτης Τιμόθεος Κιλίφης

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Πηγή: https://churchofagianapa.blogspot.com/2019/01/blog-post.html

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Σύντομες διδασκαλίες τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ

Α. Περὶ Θεοῦ 

Ὁ Θεὸς εἶναι φωτιὰ ποὺ θερμαίνει καὶ φλογίζει τὴν καρδιά. Ἂν νοιώσουμε λοιπὸν στὴν καρδιὰ μας ψυχρότητα, ἂς ἐπικαλεσθοῦμε τὸν Κύριο γιὰ νὰ ἔρθει νὰ μᾶς θερμάνει ἐμπνέοντάς μας ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν καὶ πρὸς τὸν πλησίον. 

Οἱ πατέρες ἔλεγαν: Ἀναζήτησε τὸν Κύριο, ἀλλὰ μὴν ἐρευνᾶς περίεργα ποῦ βρίσκεται. Ὅπου βρίσκεται ὁ Θεός, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει κακό. Ὅσα προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι εἰρηνικὰ καὶ ὠφέλιμα καὶ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν αὐτομεμψία καὶ τὴν ταπείνωση. 

Ὁ Θεὸς φανερώνει τὴν φιλανθρωπία Του ὄχι μόνο ὅταν κάνουμε τὸ καλό, ἀλλὰ καὶ ὅταν Τὸν προσβάλλουμε καὶ Τὸν παροργίζουμε μὲ τὶς ἁμαρτίες μας. Πόσο μακρόθυμα ὑπομένει τὰ παραπτώματά μας! Ἀλλὰ καὶ ὅταν τιμωρεῖ, μὲ πόση συμπάθεια τιμωρεῖ! 

Ὁ Θεὸς εἶναι βέβαια δίκαιος, ἀλλὰ συνήθως ἡ δικαιοσύνη Του δὲν φαίνεται στὴ ζωή μας… Ὁ Δαβὶδ τὸν ὠνόμαζε δικαιοκρίτη. Ὁ Υἱὸς Του ὅμως μᾶς ἔδειξε ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι περισσότερο ἀγαθὸς καὶ εὔσπλαγχνος. Ἂν καὶ εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἦρθε καὶ σταυρώθηκε γιά μᾶς! 

Ὅσο ὁ ἄνθρωπος προχωρεῖ στὴν ἀρετή, τόσο περισσότερο βαδίζει στὰ ἴχνη τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος στὸν μέλλοντα αἰώνα θὰ τοῦ φανερώσει τὸ πρόσωπό Του. Οἱ δίκαιοι, ὅσο ζοῦν σ’ αὐτὴ τὴ γῆ, Τὸν βλέπουν σὰν σὲ κάτοπτρο. Στὴν ἄλλη ὅμως ζωὴ θὰ Τὸν δοῦν ὅπως ἀκριβῶς εἶναι. 

Ἂν δὲν γνωρίσεις τὸν Θεό, δὲν θὰ μπορέσεις νὰ Τὸν ἀγαπήσεις. Γιὰ νὰ Τὸν ἀγαπήσεις πρέπει νὰ Τὸν γνωρίσεις. Γιατί ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ προηγεῖται τῆς ἀγάπης Του. 

Ὅταν εἶσαι χορτάτος, μὴ συλλογίζεσαι τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ. Πῶς μπορεῖς μὲ γεμάτο στομάχι νὰ ἐξιχνιάσεις τὰ θεία μυστήρια; 

Β. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό 

Ὅποιος ἀπέκτησε τὴν τέλεια ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, ζεῖ σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει. Εἶναι ξένος γιὰ τὰ γήϊνα καὶ περιμένει ἀνυπόμονα τὰ αἰώνια. Ἔχει ἀλλοιωθεῖ ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν δεσμεύεται ἀπὸ καμία ἄλλη ἀγάπη. 

Ὅποιος ἀγαπᾶ τὸν ἑαυτό του, δὲν μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ τὸν Θεό. Ὅποιος χάριν τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ δὲν ἀγαπᾶ τὸν ἑαυτό του, ἐκεῖνος ἀγαπᾶ τὸν Θεό. 

Αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ πραγματικὰ τὸν Θεὸ θεωρεῖ τὸν ἑαυτὸ του ξένο καὶ πάροικο στὴ γῆ αὐτή. Καὶ τοῦτο, γιατί προσπαθώντας νὰ ἑνώσει νοῦ καὶ καρδιὰ μὲ τὸν Θεὸ ἀφοσιώνεται μόνο σ’ Αὐτόν. 

Ψυχὴ ποὺ ἀγάπησε ὁλοκληρωτικὰ τὸν Θεό, κι ὅταν ἀκόμη χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα, δὲν θὰ φοβηθεῖ τὸν ἐναέριο ἄρχοντα. Θὰ πετάξει μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους σὰν ἀπὸ ξένη χώρα στὴν οὐράνια πατρίδα της. 

Γ. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ 

Ὅποιος ἀποφασίσει νὰ ζήσει πνευματικὴ ζωή, πρῶτα ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ ἀποκτήσει τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς σοφίας. 

Στὸν νοῦ του ἂς εἶναι πάντα τυπωμένα τὰ προφητικὰ λόγια: «Δουλεύσατε τῷ Κυρίω ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιάσθε αὐτῶ ἐν τρόμῳ» (Ψαλ. 2,11). 

Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ πολλὴ προσοχὴ καὶ εὐλάβεια κάθε τί ἱερό. Ἂν ὅμως ζεῖ μὲ ἀμέλεια, τότε θὰ ἐπαληθευθεῖ ὁ προφητικὸς λόγος: « Ἐπικαταράτος πᾶς ὁ ποιῶν τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου ἀμελῶς» (Ἱερ. 31, 10). 

Ἐδῶ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί ἡ θάλασσα- ἡ καρδιὰ μὲ τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς ἐπιθυμίες- πρέπει νὰ καθαρισθεῖ, εἶναι μεγάλη καὶ εὐρύχωρη. « Ἐκεῖ ἑρπετά, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός, ζῶα μικρὰ μετὰ μεγάλων» (Ψαλ. Ργ, 25). Δηλαδή, μέσα σ’ αὐτὴν φωλιάζουν λογισμοὶ μάταιοι, ψεύτικοι καὶ ἀκάθαρτοι, γεννήματα τῶν πονηρῶν πνευμάτων. 

«Φοβοῦ τὸν Θεόν, λέει ὁ σοφός, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλαττε» (Ἐκκλ. 12, 13). Ὅταν τηρεῖς τὶς ἐντολές, σὲ κάθε σου ἔργο θὰ εἶσαι δυνατὸς καὶ ὅλα τὰ ἔργα σου θὰ γίνωνται πάντα καλά. Θὰ τὰ κάνεις ὅλα καλὰ ἀπὸ φόβο καὶ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Τὸν διάβολο μὴν τὸν φοβᾶσαι. Ὅποιος φοβᾶται τὸν Θεό, κατανικᾶ τὸν διάβολο. Γι’ αὐτὸν ὁ διάβολος εἶναι ἀνίσχυρος. 

Ὑπάρχουν δύο μορφὲς θείου φόβου: Κατὰ τὴν πρώτη, ἐπειδὴ φοβᾶσαι τὸν Θεὸ δὲν κάνεις τὸ κακό, ἐνῶ κατὰ τὴν δεύτερη, ἐπειδὴ φοβᾶσαι τὸν Θεὸ κάνεις τὸ καλό. 

Κανεὶς ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκτήσει τὸν θεῖο φόβο, ἂν δὲν ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ ὅλες τὶς βιοτικὲς μέριμνες. Τότε ὁ νοῦς κινεῖται ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ ἑλκύεται στὴν ἀγάπη τῆς ἀγαθότητός Του. 

Δ. Ἡ πολυλογία 

Ἡ πολυλογία εἶναι ἀρκετὴ νὰ διασπάσει τὴν ψυχικὴ εἰρήνη ἑνὸς πνευματικοῦ ἀνθρώπου. 

Τὸ λυπηρότερο ἀπ’ ὅλα εἶναι ὅτι ἡ πολυλογία μπορεῖ νὰ σβήσει τὴ φωτιά, ποὺ ἦλθε ὁ Κύριος νὰ ἀνάψει στὴ γῆ τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς. «Τίποτε δὲν σβήνει τόσο τὴ φωτιὰ ποὺ ἀνάβει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα στὴν καρδιὰ γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τῆς ψυχῆς, γράφει ὁ ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, ὅσο ἡ συναναστροφή, ἡ πολυλογία καὶ ἡ συζήτησις, ἐκτὸς ἂν γίνεται μὲ πνευματικοὺς ἀδελφοὺς καὶ ἔχει σὰν περιεχόμενο τὴν γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν προσέγγισή μας σ’ Αὐτόν»… 

Ἀπομάκρυνε λοιπὸν τὴν πολυλογία, γιὰ νὰ προφυλάξεις τὴν ψυχή σου. «Ἀνὴρ φρόνιμος ἡσυχίαν ἄγει» (Παροιμ. 11, 12). «Ὅποιος φυλάσσει τὸ στόμα του, φυλάσσει τὴ ψυχὴ του» (Παροιμ. 13, 3).

http://inpantanassis.blogspot.com/2019/01/blog-post_2.html

Κάτι παρόμοιο με την ακτινοβολία

Ο Θεός είναι, για όσους θέλουν, η ζωή και η σωτηρία τους, όλων, και των πιστών και των απίστων, και των δικαίων και των αδίκων, και των ευσεβών και των ασεβών, και των απαθών και των εμπαθών, και των μοναχών και των κοσμικών, και των σοφών και των αγραμμάτων, και των υγιών και των ασθενών, και των νέων και των ηλικιωμένων. 

Είναι κάτι παρόμοιο με την ακτινοβολία του φωτός, με την θέα του ηλίου και με την εναλλαγή των εποχών (τα οποία προσφέρονται εξ ίσου σε όλους τους ανθρώπους). 

Και δεν μπορεί να είναι διαφορετικά, διότι «δεν υπάρχει προσωποληψία στον Θεό» (Ρωμ. β΄11).

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

http://inpantanassis.blogspot.com/2019/01/blog-post_96.html

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

Εκ του κατά Ιωάννην (γ΄ 3-8)

Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται ἰδεῖν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 4λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Νικόδημος· Πῶς δύναται ἄνθρωπος γεννηθῆναι γέρων ὤν; μὴ δύναται εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρὸς αὐτοῦ δεύτερον εἰσελθεῖν καὶ γεννηθῆναι; 5ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 6τὸ γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκὸς σάρξ ἐστιν, καὶ τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος πνεῦμά ἐστι. 7μὴ θαυμάσῃς ὅτι εἶπόν σοι, δεῖ ὑμᾶς γεννηθῆναι ἄνωθεν. 8τὸ πνεῦμα ὅπου θέλει πνεῖ, καὶ τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἀκούεις, ἀλλ' οὐκ οἶδας πόθεν ἔρχεται καὶ ποῦ ὑπάγει· οὕτως ἐστὶ πᾶς ὁ γεγεννημένος ἐκ τοῦ Πνεύματος.

Νεοελληνική απόδοση:

Ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπεκρίθη, «Ἀλήθεια, ἀλήθεια σοῦ λέγω, ἐὰν δὲν γεννηθῇ κανεὶς ἄνωθεν, δὲν μπορεῖ νὰ ἰδῇ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Νικόδημος, «Πῶς μπορεῖ νὰ γεννηθῇ ἕνας ἄνθρωπος ὅταν εἶναι γέρων; Μήπως μπορεῖ διὰ δευτέραν φορὰν νὰ μπῇ εἰς τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρα του καὶ νὰ γεννηθῇ;». Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς, «Ἀλήθεια, ἀλήθεια σοῦ λέγω, ἐὰν δὲν γεννηθῇ κανεὶς ἀπὸ νερὸ καὶ Πνεῦμα, δὲν μπορεῖ νὰ μπῇ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὴν σάρκα εἶναι σάρκα, καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα εἶναι πνεῦμα. Μὴ σοῦ φαίνεται περίεργον ποὺ σοῦ εἶπα ὅτι πρέπει νὰ γεννηθῆτε ἀπὸ ἐπάνω. Ὁ ἄνεμος ὅπου θέλει φυσάει καὶ ἀκοῦς τὴν βοήν του ἀλλὰ δὲν ξέρεις ἀπὸ ποῦ ἔρχεται καὶ ποῦ πηγαίνει. Ἔτσι εἶναι καθένας ποὺ εἶναι γεννημένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

 

Η Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο λέγεται και Επιφάνεια. Η λέξη Θεοφάνεια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις, εκηρύχθη εν έθνεσιν, επιστεύθη εν κόσμω, ανελήφθη εν δόξη», και σχετίζεται περισσότερο με την Γέννηση του Χριστού.

Η λέξη Επιφάνεια προέρχεται από το αποστολικό χωρίο«επεφάνη η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις» και αναφέρεται περισσότερο στη Βάπτιση του Χριστού, γιατί τότε οι άνθρωποι γνώρισαν την χάρη της Θεότητας. Με την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος και την ομολογία του Τιμίου Προδρόμου έχουμε την επίσημη ομολογία ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι ο «είς της Τριάδος», ο οποίος ενανθρώπησε για την σωτηρία του ανθρωπίνου γένους από την αμαρτία τον διάβολο και τον θάνατο.

''Εν πάση αγαθωσύνη''

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας κ. Σεραφείμ, Υπερτίμου και Εξάρχου Άνω Μακεδονίας

Φθάσαμε και πάλι, αδελφοί μου αγαπητοί, στην αρχή της καινούργιας χρονιάς. Γι’ αυτό και μέσα στη λατρεία της Εκκλησίας μας, πολύ δε περισσότερο μέσα στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, νοιώθουμε την ανάγκη, εντονότερα σήμερα, να επαναλάβουμε την ικετηρια δέηση του φωστήρος της Καισαρείας Μεγάλου Βασιλείου, του οποίου την μνήμη γιορτάζουμε: «Ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητος σου• παύσον τα σχίσματα των Εκκλησιών• σβέσον τα φρυάγματα των εθνών• τας των αιρέσων επαναστάσεις ταχέως κατάλυσον, τη δυνάμει του Αγίου σου Πνεύματος. Πάντας ημάς πρόσδεξαι εις την βασιλείαν σου ... την σην ειρήνην και την σην αγάπην χάρισαι ημίν, Κύριε ο Θεός ημών»1.

Είναι δε διαπιστωμένο πως ο χρόνος φεύγει γρήγορα. Καλπάζει προς την αιωνιότητα και οδηγεί την πτωχή ύπαρξή μας στο τέλος της παρούσης ζωής.

Γι’ αυτό και ο άνθρωπος προσπαθεί ιδιαίτερα, με πολλούς τρόπους, όπως φώτα, χρώματα, μουσική, γευστικές απολαύσεις, θεάματα και διασκεδάσεις, να εξαγοράσει τον χρόνο της παρούσης ζωής.

Μας διαφεύγει όμως της προσοχής μας ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε εν χρόνω και μέσα στον χρόνο κατανοεί την ύπαρξή του. Δεν ταυτίζεται όμως με τον χρόνο, γιατί η φύση του είναι αθάνατη και φθάνει στην αιωνιότητα. Και ενώ ο χρόνος κυλάει πάνω στα εφήμερα, ο άνθρωπος, κορωνίδα της δημιουργίας, δεν είναι εφήμερος αλλά αιώνιος.

Πόσο συγκλονιστικός είναι ο λόγος του Δικαίου Ιώβ: «Ο δε βίος μου εστί ελαφρότερος δρομέως• απέδρασαν και ουκ είδοσαν»2. Δηλαδή η ζωή μου φεύγει γρηγορότερα από την ταχύτητα του δρομέως.

Και συνεχίζει ο αθλητής αυτός της πίστεως: Το παράπονο που περικλείει την διαπίστωση πως: μπορείς να βρεις πάνω στη θάλασσα το αχνάρι του καραβιού που φεύγει;

Η στον αέρα τα ίχνη του αετού που πετά ζητώντας την τροφή του3; Έτσι και το όνομά μας, κατά τον σοφό Σολομώντα «Θα λησμονηθεί μέσα στο χρόνο και κανείς δεν θα αναφέρει τα έργα μας. Θα διαβεί η ζωή μας όπως τα ίχνη της νεφέλης και η ομίχλη που την διαλύουν οι ακτίνες του ηλίου4.

Και όμως, μπορεί η ζωή μας αυτή να είναι λίγη, όμως βαραίνει σε αξία απροσμέτρητη, γιατί η τιμή του ανθρώπου που είναι βγαλμένος από τα χέρια του Δημιουργού, υπερβαίνει ολόκληρο τον κόσμο.

Μας το βεβαιώνει το αδιάψευστο στόμα του Χριστού «Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;»5.

Πως μπορούμε, λοιπόν, να πορευθούμε μέσα στον χρόνο; Ποιό τρόπο ζωής μπορούμε να ακολουθήσουμε για να κατακτήσουμε την αιωνιότητα και το όνομά μας να γραφεί εν βίβλω ζωής και να βρισκόμαστε συγχρόνως στη μνήμη του Θεού;

Ο Απόστολος των εθνών Παύλος μας δίνει το δικό του στίγμα για την καινούργια χρονιά: «Εν πάση αγαθωσύνη»6.

Και πρώτον. Τι είναι η αγαθωσύνη;

Σημαίνει την σταθερότητα του χαρακτήρος. Την ωριμότητα της σκέψεως και της πνευματικής ζωής. Είναι η εσωτερική διάθεση του ανθρώπου που έχει θέσει σαν στόχο στη ζωή του να κατευθύνεται προς κάθε τι που είναι αγαθό.

Η αγαθωσύνη είναι η μητρική γλώσσα όλων των ανθρώπων. Με αυτήν μπορούν να επικοινωνήσουν, να ακουμπήσει ο ένας στην καρδιά του άλλου και μαζί να πορευθούν στον πλανήτη αυτόν της γης.

Ποιός σήμερα δεν καταλαβαίνει την γλώσσα της καλοσύνης, της ευεργεσίας και της αγάπης; Ποιός δεν εμπνέεται από αυτήν την αρετή και δεν αναπνέει αυτό το πνευματικό οξυγόνο που είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος; «Ο γαρ καρπός του Πνεύματος εν πάση αγαθοσύνη» θα μας πιστοποιήσει η Απόστολος Παύλος.

Και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα συμπληρώσει : «δοκεί μοι ενταύθα και ολόκληρον την αρετήν ούτω καλεί»7.

Γιατί απλούστατα ο άνθρωπος πλάσθηκε εξ αρχής από τον Θείο Δημιουργό καλός, αγαθός και δίκαιος. Η πτώση του όμως και η αμαρτία διέστρεψαν την αγαθή του φύση, γι’ αυτό και η επαναφορά του στην κατάσταση της αγαθωσύνης, του προσδίδει μία ιδιαίτερη τιμή και συγχρόνως ευλογία από τον Θεό.

Δεύτερον. Η αγαθωσύνη δεν παραμένει μόνο μέσα στον χώρο των διαθέσεων και των αισθημάτων. Ο άνθρωπος που την διαθέτει, την παρέχει αφειδώλευτα, σαν το ήρεμο ρυάκι που αθόρυβα στο πέρασμά του δίνει ζωή στη χλωρίδα.

Η αγαθωσύνη επεμβαίνει διακριτικά, ακούει ακούραστα, προσφέρεται αθόρυβα, ενοχλείται ευχάριστα, υποβάλλεται σε κόπους και θυσίες, προκαλεί ευχαρίστηση, οικοδομεί και στηρίζει, επανορθώνει τα λάθη, έχει πάντοτε ως στόχο τον λόγο του βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων «Μακάριόν εστι μάλλον διδόναι η λαμβάνειν»8.

Η αγαθωσύνη προσφέρεται κυρίως χωρίς διαλείψεις και διακρίσεις. Καλοσύνη όχι μόνο σ’ εκείνους που μας έχουν ευεργετήσει, ούτε μόνο στα συγγενικά μας πρόσωπα, αλλά ιδιαιτέρως προς τους εχθρούς μας.

Είναι συγκλονιστικός ο λόγος του Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος: «Ευλόγησε, Κύριε, τους εχθρούς μου. Οι εχθροί μου είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέτες μου».

Η μακροθυμία προς εκείνους που ποικιλοτρόπως μας βλάπτουν η μας αδικούν είναι υποχρέωσή μας, καθώς η αγαθωσύνη είναι η έμπρακτη εφαρμογή της ρητής εντολής: «Εάν πεινά ο εχθρός σου, ψώμιζε αυτόν, εάν διψά πότιζε αυτόν ... μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν»9.

Αγαθωσύνη θα πει τελικά, προσπάθεια έντονη να ευεργετούμε και να φαινόμαστε χρήσιμοι σε κάθε ανάγκη και δυσκολία. Γι΄ αυτό έχει λεχθεί ότι ο αγαθός άνθρωπος εκφράζει τον αγαθό θησαυρό της καρδιάς του στην καθημερινή του πράξη.

Έχει σαν αιώνιο πρότυπο αγαθωσύνης τον αρχηγό και τελειωτή της πίστεως ημών Ιησού Χριστό10, ο Οποίος στην επίγεια πορεία Του «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας τους καταδυναστευομένους»11.

Την αγαθοσύνη, λοιπόν, μας προσφέρει ως τέλειο υπόδειγμα ζωής ο Χριστός υπενθυμίζοντας στον καθένα μας: «πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί του υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστιν επί τους αχαρίστους και πονηρούς. Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί»12.

Την αγαθοσύνη μας τη φανερώνει με το έργο του ο θαυμαστός Ιεράρχης της Εκκλησίας Μέγας Βασίλειος, καθώς και όλη η χορεία των Αγίων μας. Ο Όσιος Παΐσιος, ο Όσιος Πορφύριος, ο Όσιος Ιάκωβος, ο Όσιος Αμφιλόχιος της Πάτμου, η Οσία Σοφία της Κλεισούρας.

Η αγαθοσύνη ας γίνει ο στόχος μας στην καινούργια αυτή χρονιά.

Στην ζωή μας αυτή παλεύουμε καθημερινά με τον χρόνο. Μπορούμε να ξεπεράσουμε την απειλή του, όταν αφήσουμε να διαπεράσουν την ύπαρξή μας οι κρουνοί της χάριτος του Θεού.

Να αποκτήσουμε όραμα όπως οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Να έχουμε ως σύντροφο τον Χριστό, να Τον πιστεύουμε, να Τον αγαπούμε, να Τον ακολουθούμε, και να Τον εμπιστευόμαστε.

Έτσι συνδεδεμένοι μαζί Του, και με την αρετή της αγαθοσύνης, που θα στολίζει τα μέτωπά μας, θα υπερβαίνουμε τον χρόνο, θα τον νικούμε και θα ατενίζουμε με αισιοδοξία την αιωνιότητα.

Χρόνια πολλά, αδελφοί μου αγαπητοί,

Ευλογημένος ο νέος ενιαυτός

Να έχετε υγεία, δύναμη και ενίσχυση στον προσωπικό σας αγώνα.

1 Θεία Λειτουργία Μεγάλου Βασιλείου

2 Ιώβ 9,25

3 Ιώβ 9,26

4 Σοφ. Σολ. 2,4

5 Ματθ. 16,26

6 Εφεσ. 5,9

7 Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ομιλία Λ , Εις την προς Ρωμαίους επιστολήν του αποστόλου Παύλου, κεφ. α, ΕΠΕ 17,642. PG 60,653 (Ομιλία ΚΘ ).

8 Πραξ. 20,35

9 Ρωμ. 20,21

10 Εβρ. 12,2

11 Πραξ. 10,38

12 Λουκ. 6,35-36

https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/26120-en-pasi-agathosuni

Η πνευματική εν Χριστώ ζωή είναι έξοδος εκ του εαυτού μας. Είναι απάρνηση του εαυτού μας..

Αγαπάμε τον εαυτό μας και πιστεύουμε στον εαυτό μας. Συνυφαίνουμε τα πάντα με τον εαυτό μας. Πορευόμεθα πάντοτε με τον εαυτό μας και μας είναι αφάνταστα δύσκολο να τον απαρνηθούμε. Είμαστε προσκολλημένοι στον εαυτό μας και πράττουμε αυτό που θέλει ο εαυτός μας.

Όμως, όταν ζούμε προσκολλημένοι στον εαυτό μας, τότε διακινδυνεύουμε την πνευματική μας ζωή, δηλαδή τον σωστό εαυτό μας. «Ο φιλών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν», είπε ο Κύριος, «και ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν» (Ιωάν. ιβ’ 25). Εδώ στα λόγια του Κυρίου «ψυχή» εννοείται ο κακός εαυτός μας, αυτός που μάς παρασύρει σε απώλεια της αθανάτου ψυχής μας.

Μέσα μας φέρουμε τον παλαιό άνθρωπο με τους εγωισμούς μας, με τα πάθη και τις αδυναμίες. Αυτός είναι ο κακός εαυτός μας, ο οποίος μάς σπρώχνει όχι στο καλό αλλά στο κακό. Μάς παραπλανά πολύ εύκολα. Μάς εμποδίζει από τον δρόμο της αρετής. Μάς παρεμβάλλει εμπόδια στην εν Χριστώ πορεία μας. Επηρεάζει τη σκέψη, τα φρονήματα και τις αντιλήψεις μας. Μάς παρακινεί σε απειθαρχία πρός το θέλημα του Θεού. Μάς εξαπατά πολύ εύκολα πείθοντάς μας ότι το στραβό είναι ίσιο και το ίσιο δεν είναι το ορθόν.

Ο εαυτός μας! Ο παλαιός άνθρωπος που κρύβεται εντός μας. Η σκουριά που μάς κληροδότησε η αμαρτία. Τα ελαττώματα, τα πάθη, οι αμαρτωλές ροπές, τα μίση, το καρκίνωμα του εγωισμού μας. Τον κακόν εαυτόν μας τον κουβαλάμε πάντοτε στους ώμους μας. Δεν θέλουμε να τον αποχωριστούμε. Μάς αρέσει και μας επαναπαύει. Μάς ευχαριστεί.

Και όμως, η πνευματική εν Χριστώ ζωή είναι έξοδος εκ του εαυτού μας. Είναι απάρνηση του εαυτού μας. Είναι θάνατος και νέκρωσις του κακού εαυτού μας και ζωή αναστημένη εν Χριστώ. «Ει τις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν», είπεν ο Κύριος, ο Δημιουργός της νέας ζωής.

Δύσκολος ο λόγος του Κυρίου! Δυσκολοκατόρθωτη η προτροπή του. Αιματηρή για τον άνθρωπο. Όμως δεν χωρεί άλλη λύση. Δεν μπορούμε να τον ακολουθούμε τον παλαιό εαυτό μας και τον Ιησούν. Πρέπει να τον απαρνηθούμε και να υπερπηδήσουμε τη δυσκολία του πράγματος. Είναι ανάγκη να αγωνιστούμε με ειλικρίνεια, ενδυναμούμενοι από την χάριν του Κυρίου. Άλλη εκλογή δεν υπάρχει: «Πας ος ουκ αποτάσσεται πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν, ου δύναται είναι μου μαθητής» (Λουκ. Ιδ’ 33). Ο λόγος του Κυρίου είναι σαφής και κατηγορηματικός. Όποιος, λέει, δεν αποξενώνεται από τον παλαιόν του άνθρωπο, από τους εγωισμούς του, τα μίση και τις κακίες του- αυτό σημαίνει το «πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν» – δεν μπορεί να είναι μαθητής του Χριστού.

Αποξένωση από τον κακό εαυτό μας, έξοδος εκ του εαυτού μας, θάνατος του εαυτού μας, για να είμαστε ζώντες εν Χριστώ. 

Και είναι εντός μας δυσδιάκριτα τα όρια του καλού και του κακού εαυτού μας. Τα μπερδεύουμε συνήθως πολύ εύκολα. Συνυφαίνουμε τον εαυτό μας με την εν Χριστώ πνευματική ζωή και δημιουργούμε εύκολα μία πνευματική ζωή της αρεσκείας μας.

Υποδουλωνόμαστε στον υποκειμενισμό μας και υποστηρίζουμε με φανατισμό αυτό που εμείς νομίζουμε ορθό. Κρίνουμε τα πάντα με γνώμονα τις προσωπικές μας προτιμήσεις. Πόσες φορές όμως το ορθόν ενώπιον των οφθαλμών μας δεν είναι και ορθόν ενώπιον του Θεού; Πόσες φορές η πνευματική ζωή της αρεσκείας μας είναι μία κρυφή υποταγή στον εγωιστικό εαυτό μας κι όχι στο θέλημα του Θεού;

Η απάρνηση και αποξένωση εκ του εαυτού μας είναι δύσκολο πράγμα. Και τούτο, διότι ο εγωισμός μάς τυφλώνει και δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά και ανεπηρέαστα.

Η αποταγή εκ του εαυτού μας θέλει άδειασμα της καρδιάς μας από τον εγωισμό και πολλή ταπείνωση. Η ταπείνωση όμως είναι η πιο ακριβή αρετή. Συνήθως είμαστε δούλοι του εγωισμού μας, τον οποίο εξωραϊζουμε με πνευματικό επικάλυμμα. Ταμπουρωνόμαστε σ’ αυτό που μάς αρέσει και το υποστηρίζουμε ως το μόνο ορθό. Τοιοτοτρόπως φτιάχνουμε μια ορθόδοξη ζωή της δικής μας αρεσκείας και είμαστε και κάποτε αμετακίνητοι στις δικές μας απόψεις και στη δική μας «ορθόδοξη» έκφραση.

Η τελειότητα βρίσκεται πάντοτε στην έξοδο εκ του εαυτού μας.Αυτό προϋποθέτει σταυρώσιμη πορεία ζωής, έξοδο εκ του εαυτού μας, απάρνηση του εγωισμού μας και ταπείνωση της καρδιάς μας. Σημαίνει μαρτύριο και αγώνα συνεχή. Άδεισμα του εαυτού μας και πλήρη υποταγή στη φωνή του Θεού. Όχι όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς, αλλά όπως την εκφράζουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας με την πλήρη αυταπάρνηση του εαυτού τους.

Από το βιβλίο Μυστικά πνευματικής ζωής

Καλλινικου Ι. Καρούσου (Μητροπολίτου Πειραιώς)

Εκδόσεις Χρυσοπηγή

https://simeiakairwn.wordpress.com/