Κυριακή 28 Μαρτίου 2021

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Περί συγχωρήσεως.



– Γέροντα, δὲν μπορῶ νὰ συγχωρήσω εὔκολα τοὺς ἄλλους.
– Ἐσὺ δὲν θέλεις νὰ σὲ συγχωρῆ ὁ Χριστός;
– Πῶς δὲν θέλω, Γέροντα;
– Τότε, γιατί κι ἐσὺ δὲν συγχωρεῖς τοὺς ἄλλους; Αὐτὸ πρόσεξέ το πολύ, γιατί στενοχωρεῖ τὸν Χριστό. Εἶναι σὰν νὰ σοῦ χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα κι ἐσὺ νὰ μὴ θέλεις νὰ χαρίσης στὸν ἄλλον ἑκατὸ δηνάρια. Νὰ λὲς μὲ τὸν λογισμό σου: «Πῶς ὁ Χριστὸς ποὺ εἶναι ἀναμάρτητος μὲ ἀνέχεται συνέχεια, καὶ ἀνέχεται καὶ συγχωρεῖ δισεκατομμύρια ἀνθρώπους, κι ἐγὼ δὲν συγχωρῶ μία ἀδελφή;».
Μία μέρα ἦρθε στὸ Καλύβι ἕνα παιδὶ ποὺ ἤξερα ὅτι εἶχε παρεξηγηθεῖ μὲ κάποιον καί, ἐνῶ ἐκεῖνος τοῦ ζητοῦσε νὰ τὸν συγχωρέση, αὐτὸς δὲν τὸν συγχωροῦσε. Κάποια στιγμή μοῦ λέει: «Κάνε προσευχή, Γέροντα, νά μὲ συγχωρέση ὁ Θεός». «Θὰ κάνω προσευχή, τοῦ λέω, νὰ μὴ σὲ συγχωρέση ὁ Θεός». Ἀλλὰ ἐκεῖνο πάλι μοῦ εἶπε: «Θέλω, Γέροντα, νὰ μὲ συγχωρέση ὁ Θεός». «Ἂν δὲν συγχωρέσης, εὐλογημένε, ἐσὺ τοὺς ἄλλους, τοῦ εἶπα τότε, πῶς θὰ σὲ συγχωρέση ἐσένα ὁ Θεός;».
Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ μακροθυμία δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη. Αὐτὴ τὴν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἀποκτήσουμε. Μία νύχτα πῆγε στὸ Κελλὶ τοῦ Πάπα-Τύχωνα ἕνας κοσμικὸς νὰ τὸν ληστέψη. Ἀφοῦ βασάνισε ἀρκετὰ τὸν Γέροντα -τοῦ ἕσφιγγε τὸν λαιμὸ μὲ ἕνα σχοινί-, εἶδε ὅτι δὲν ἔχει χρήματα καὶ ξεκίνησε νὰ φύγη. Τὴν ὥρα ποὺ ἔφευγε, ὁ Πάπα- Τύχων τοῦ εἶπε: «Θεὸς συγχωρέσοι, παιδί μου». Ὁ κακοποιὸς αὐτὸς πῆγε νὰ ληστέψη καὶ ἄλλον Γέροντα, ἀλλὰ ἐκεῖ τὸν ἔπιασε ἡ ἀστυνομία καὶ ὁμολόγησε μόνος του ὅτι εἶχε πάει καὶ στὸν Πάπα-Τύχωνα. Ὁ ἀστυνόμος ἔστειλε χωροφύλακα νὰ πάρη τὸν Πάπα-Τύχωνα γιὰ ἀνάκριση, ἀλλὰ ὁ Γέροντας δὲν ἤθελε νὰ πάη. «Ἐγὼ παιδί μου, ἔλεγε, συγχώρεσα τὸν κλέφτη μὲ ὅλη τὴν καρδιά μου». Ὁ χωροφύλακας ὅμως δὲν ἔδινε καθόλου σημασία στὰ λόγια του. «Ἄντε, γρήγορα, Γέροντα, τοῦ ἔλεγε! Ἐδῶ δὲν ἔχει «συγχώρησον» καὶ «εὐλόγησον».
Τελικά, ἐπειδὴ ὁ Γέροντας ἔκλαιγε σὰν μωρὸ παιδί, τὸν λυπήθηκε ὁ διοικητὴς καὶ τὸν ἄφησε νὰ γυρίση στὸ Κελλί του. Ὅταν μετὰ θυμόταν ὁ Γέροντας αὐτὸ τὸ περιστατικό, δὲν μποροῦσε νὰ τὸ συγχωρέση στὸ μυαλό του: «Πά-πά-πά, παιδί μου, ἔλεγε, αὐτοὶ οἱ κοσμικοὶ ἄλλο τυπικὸ ἔχουν δὲν ἔχουν τὸ «εὐλόγησον» καὶ τὸ «Θεὸς συγχωρέσοι»!

http://imverias.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ Β´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ: Τα τέσσερα στάδια προς την θέωση.



«Ἔρχονται φέ­ρον­τες πρός αὐ­τόν παραλυτικόν αἰρόμενον ὑπό τεσσάρων» (Μαρκ. 2.3).
Δευτέρα Κυριακή τῶν Νηστειῶν καί ἡ Ἐκ­κλη­σία μας προβάλλει  δύο θαύματα. Τό πρῶτο εἶ­ναι τό θαῦμα τῆς θε­ρα­πείας τοῦ πα­ρα­­λυ­τικοῦ, πού μᾶς πα­ρουσίασε ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή. Τῆς θεραπεί­ας ἑνός τα­λαι­πώ­ρου ἀν­θρώπου, πού ἀφοῦ, προφανῶς, εἶ­χε δο­κι­μά­σει νά θερα­πευ­­θεῖ μέ τά ἀνθρώπι­να μέσα χωρίς ἀποτέλεσμα, ἔσπευσε νά ζη­τή­σει τήν ἴαση ἀπό τόν Ἰησοῦ.
Τό δεύτερο θαῦμα εἶ­ναι τό θαῦμα τῆς θεώ­σεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο προβάλλει τιμώ­ν­τας αὐτή τήν Κυριακή τή μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγο­ρίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρ­χι­ε­πισκόπου Θεσσαλο­νί­κης τοῦ θαυματουρ­γοῦ.
Καί παρότι τά δύο θαύ­­ματα δέν φαίνεται νά συνδέονται μεταξύ τους, διότι σέ μία ἐπι­πό­λαιη προσέγγιση τό πρῶτο ἀφορᾶ τό σῶμα καί τό δεύτερο τήν ψυ­χή τοῦ ἀνθρώπου, στήν πραγματικότητα συνδέ­ον­ται στενά. Διότι ἡ θε­ραπεία τοῦ παραλύτου πραγ­μα­­τώνεται μέ τούς λό­γους τοῦ Ἰησοῦ: «Τέ­κνον ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Καί ἡ προσ­φώνηση αὐτή τοῦ Χρι­στοῦ πρός τόν παρά­λυ­το δείχνει ὅτι καί αὐ­τός ἀπολαμβάνει τήν ἰδι­ό­τητα τοῦ τέκνου τοῦ Θεοῦ, ὅπως καί ἐκεῖ­νος ὁ ὁποῖος ἀγω­νί­ζεται διά τῆς προσευ­χῆς καί τῆς καθάρσεως τοῦ νοός νά δεχθεῖ τήν ἔλλαμψη τοῦ θείου φω­τός.
Kι ἄν τό πρῶτο θαῦμα ἔγινε ἐφικτό, γιατί τέσ­σερις ἄνθρωποι σήκω­σαν στά χέρια τό φο­ρεῖο τοῦ παραλυτικοῦ καί ἄνοιξαν τή στέγη τοῦ σπιτιοῦ μέσα στό ὁποῖο βρισκόταν ὁ Χρι­στός γιά  νά τόν φέρουν ἐνώπιόν του, κα­ταβά­λο­­ν­τας ὑπεράν­θρωπη δη­­λαδή προσπάθεια, ἀνά­­λογη προσπάθεια ἀπαιτεῖ καί τό δεύτερο θαῦμα, τό θαῦμα τῆς θε­ώσεως τοῦ ἀνθρώ­που.
Ἡ ἀναλογία με­ταξύ τῶν δύο αὐτῶν θαυ­μά­των κάνει ἰδιαίτερα ὠ­φέ­λιμο τό νά ἀκούσου­με τόν ἴδιο τόν ἅγιο Γρη­­­γόριο τόν Παλαμᾶ τί λέγει ὁμιλώντας αὐ­τή τήν Κυριακή στό ποί­μνιό του στή Θεσσα­λο­­νίκη πρίν ἀπό 650 πε­­ρίπου χρόνια.
Ἀναφερόμενος, λοι­πόν, στό θαῦμα τῆς θε­ραπείας τοῦ παραλυτι­κοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος δίδει μία ἀλληγορική ἑρ­μηνεία στούς τέσσε­ρις ἀνθρώ­πους πού με­τέ­φεραν τόν παραλυ­τι­κό ἐνώ­πι­ον τοῦ Χρι­στοῦ.
«Κάθε ἄνθρωπος πού ἀγαπᾶ τίς ἡδονές», λέ­γει ὁ ἅγι­ος, «κεῖται πα­ρά­λυτος στήν ψυχή ἐπί τῆς κλί­νης τῆς ἡδυπα­θεί­ας καί νομίζει ὅτι ἀπο­λαμ­βά­νει τήν ἄνε­ση. Ὅταν ὅμως ἀκούσει τίς εὐαγ­γελικές παραι­νέ­σεις, κα­­τανοήσει τήν κατά­στασή του καί με­τα­νοή­σει, τότε φέρεται πρός τόν Κύριο, ὑπό τῶν τεσσάρων τούτων αἰ­­­ρό­μενος». Καί συνε­χί­ζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἐ­ξηγώντας ποιοί εἶναι αὐ­τοί οἱ τέσσερις. Εἶναι, λέγει, ἡ συνειδοποίη­ση τῆς ἁμαρτωλότητός μας, ἡ ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἡ ὑπόσχεση ὅτι θά ἀπέ­χου­με στό ἑξῆς ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἡ προ­σευ­χή.
Αὐτά τά τέσσερα στά­δια μέ τά ὁποῖα παραλ­λη­λίζει ὁ ἅγιος Γρη­γό­ριος ὁ Θεολόγος τούς ἀν­θρώπους πού μετέ­φε­­­ραν τόν παραλυτικό συμβάλλοντας στή θε­ρα­πεία του, εἶναι, ἀδελ­φοί μου, αὐτά, πού θά μπο­ροῦσαν νά ὁδηγή­σουν καί μᾶς νά ζή­σου­με ἕνα θαῦμα στή ζωή μας. Ὄχι τό θαῦμα τῆς ἀπαλ­λαγῆς μας ἀπό τή σωματική μας παραλυ­σία, διότι δέν πάσχουμε ἀπό τέτοια, ἀλλά τό θαῦ­μα τῆς καθάρσεως τοῦ νοός καί τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νά μπορέ­σουμε νά βαδίσουμε καί ἐμεῖς τόν δρόμο πρός τή θέωση.
Ἀπό αὐτά τά στάδια πέ­­ρασαν καί ἀνέβηκαν καί ὅλοι οἱ ἅγιοι καί οἱ θεοφόροι πατέρες πού ἀξιώθηκαν νά γίνουν μέ­­­­τοχοι τῆς θείας ἐλ­λάμ­ψεως καί γι᾽ αὐτό ἀξίζει, ἀδελφοί μου, ὄχι μόνο νά τά προσέξουμε καί νά τά ἀκο­λουθή­σου­­με γιά νά ἀπαλ­λα­γοῦμε καί ἐμεῖς ἀπό τήν ψυχική παραλυσία ἀπό τήν ὁποία κινδυ­νεύ­ου­με, καθώς ζοῦμε σέ ἕνα περιβάλλον στό ὁποῖο, παρά τήν κρίση πού ἐπι­­­κρατεῖ, ἡ ἕλξη τῶν ἀνέσεων καί τῶν ἡδο­νῶν τοῦ βίου εἶναι ἰσχυ­ρότατη.
Γι᾽ αὐτό ἄς ἀκο­λου­θήσουμε αὐτά τά τέσ­­σερα βήματα· ἄς συνει­δη­τοποιήσουμε τήν ἀδυ­­­ναμία μας, ἄς ἐξο­μολογηθοῦμε τίς ἁ­μαρ­τίες μας μετα­νοῶ­ν­τας εἰλικρινά καί ὑπο­σχό­μενοι ὅτι δέν θά ἐπα­να­λάβουμε τά ἴδια σφάλ­ματα καί θά ἀγω­νι­ζόμαστε νά ἀποφεύ­γου­με μέ κάθε τρόπο τήν ἁμαρτία, καί ἄς συνδε­θοῦμε μέ τόν Θεό διά τῆς προσευχῆς, ὥστε νά μᾶς ἀξιώσει μέ τή χά­ρη του νά ζοῦμε πάντοτε ἐν πνευματικῇ ἐγρη­γόρ­σει καί νά ἀξιω­θοῦ­με καί ἐμεῖς, διά πρε­σβει­ῶν καί τοῦ τι­μω­­μέ­νου μεγάλου δι­δα­σκά­λου καί θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας καί καυ­χήματος τῆς Ἱερᾶς αὐτῆς Σκήτης καί τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλη­σί­ας, ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τῆς θέας τοῦ προσώπου τοῦ Θε­οῦ στήν οὐράνια βασι­λεία του.
 
 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων
http://imverias.blogspot.com/

Β΄ Κυριακή των Νηστειών – Άγιος Γρηγόριος του Παλαμά



Τη Β΄ Κυριακή των νηστειών εορτάζουμε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης τον Θαυματουργό (1296 – 1360.). Έζησε σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Παρόλο που μεγάλωσε μέσα στα ανάκτορα δεν παρέμεινε σε αυτά και ασπάσθηκε τον μοναχικό βίο. Έζησε στο Άγιο Όρος και εν συνεχεία χειροτονήθηκε επίσκοπος Θεσσαλονίκης.
Τότε εμφανίζεται μια αίρεση που υποστήριζε ότι η θέωση του ανθρώπου είναι μια φιλοσοφική πρόοδος, ένας λογικός στοχασμός, χωρίς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και τις ενέργειές του.
Ο Άγιος αγωνίστηκε εναντίον αυτής της αίρεσης λέγοντας, ότι η θέωση του ανθρώπου είναι η μετοχή στις άκτιστες ενέργειες του Θεού, οι οποίες αγκαλιάζουν και αγιάζουν ολόκληρο τον άνθρωπο, ο οποίος γίνεται ΕΝΑ με τον Πανάγιο Θεό.
Για να μπορέσει ο άνθρωπος να φτάσει στη θέωση πρέπει να το θελήσει αρχικά ο ίδιος και να καταβάλει έναν αγώνα, μια άσκηση.
Απαραίτητο για την θέωση είναι η Θεία Χάρις, η οποία υπάρχει στα μυστήρια της Εκκλησίας. Η ανθρώπινη προαίρεση και ο πνευματικός αγώνας, μαζί με τη θεία Χάρις οδηγούν τον άνθρωπο στη θέωση.
Ο Άγιος έλεγε πως αν δεν υπάρχει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος από μόνος του δεν σώζεται. Δεν σώζουν οι ιδέες, οι φιλοσοφίες, οι στοχασμοί, τα ηθικά πρότυπα αλλά μόνο η Εκκλησία στην οποία υπάρχει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Οι νηστείες, οι προσευχές, οι γονυκλισίες, η συμμετοχή μας στις ακολουθίες και όλα όσα περιλαμβάνει η Εκκλησία για τον πνευματικό αγώνα μας χαρίζουν μια εμπειρία, ένα βίωμα ολοζώντανο με τον αληθινό Θεό.
Πολλοί θεωρούν την Εκκλησία σαν ένα χώρο ιδεολογικό και όχι Σωτηριολογικό. Ζητούν να εκσυγχρονιστεί και να αποκτήσει κοσμικό χαρακτήρα και πιστεύουν ότι σκοπός του ανθρώπου, είναι να είναι απλά ένας καλός καθώς πρέπει άνθρωπος.
Δεν βλέπουν όμως το πιο σημαντικό αυτό στο οποίο απαντά ανά τους αιώνες, στο νόημα της ζωής του ανθρώπου που δεν είναι άλλο από το να γίνουμε Άγιοι. Η Εκκλησία δεν είναι χώρος δικαίων αλλά αμαρτωλών, μπαίνεις λύκος και βγαίνεις αρνάκι, μπαίνεις πόρνη, ληστής, τελώνης, άσωτος και βγαίνεις Άγιος.
Ο Άγιος Γρηγόριος τόνισε την σπουδαιότητα του σώματος στον πνευματικό αγώνα και απέδειξε, όπως και όλοι οι Άγιοι ανά τους αιώνας και έως τους αιώνας, ότι ο Θεός αγιάζει και το Σώμα. Πόσο μεγάλη απάντηση είναι αυτή σε όλους όσους υποστηρίζουν στην καύση των νεκρών.
Ο κορυφαίος αυτός θεολόγος και διδάσκαλος των Ορθοδόξων δογμάτων και ακαταγώνιστος πολέμιος των κακοδοξιών μας απαντά στο σήμερα. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την Β΄ Κυριακή των νηστειών ως “δεύτερη Κυριακή της Ορθοδοξίας” διότι η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου, είναι η διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Το Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής



† Κυριακῇ 28 Μαρτίου 2021 (Β' Νηστειῶν) (Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ)
Τὸ Εὐαγγέλιον
Ἐκ τοῦ κατά Μάρκον
Κεφ. β' : 1-12
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Καπερναοὺμ· καὶ ἠκούσθη, ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων· καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. Ἰδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν, λέγει τῷ παραλυτικῷ· Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Ἦσαν δέ τινες τῶν Γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι, καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· Τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰμὴ εἷς, ὁ Θεός; Καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ, ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· Τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ· ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν· ἔγειρε, καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου, καὶ περιπάτει; Ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας, λέγει τῷ παραλυτικῷ· Σοὶ λέγω, ἔγειραι καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου, καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον, ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν, λέγοντας· Ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

Ὁ Ἀπόστολος
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ ᾽Ανάγνωσμα
Κεφ. α' : 10-14, β' : 1-3
Κατ᾿ ἀρχάς, σὺ Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; Οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. Εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; Ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Όσο περισσότερο ζει κανείς στην ησυχία, τόσο περισσότερο οι λογισμοί του γίνονται καθαροί και όσο περισσότερο απομακρύνεται από την ησυχία, τόσο περισσότερο γίνεται και ο νους του νωθρός.

 (Άγιος Εφραίμ ο Σύρος)

Σάββατο 27 Μαρτίου 2021

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός αλλά…



Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός και σου κτυπά· τον βάζεις να καθίση στο σαλόνι της ψυχής σου και συ, απορροφημένος με τις ασχολίες σου, ξεχνάς τον μεγάλο Επισκέπτη. 
Εκείνος περιμένει να εμφανισθείς, περιμένει και όταν πλέον αργήσεις πολύ, σηκώνεται και φεύγει. 
Άλλη φορά πάλι είσαι τόσον απησχολημένος που του απαντάς από το παράθυρον. Δεν έχεις καιρό ούτε να του ανοίξεις.

Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής
http://inpantanassis.blogspot.com/

Πνευματικός Αγώνας



Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. Να αναδειχθούμε παιδιά του Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών.
Ας προσέξουμε μήπως, για χάρη της παρούσας ζωής, στερηθούμε τη μέλλουσα, μήπως, από τις βιοτικές φροντίδες και μέριμνες, αμελήσουμε το σκοπό της ζωής μας.
Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα για να πετύχουμε το σκοπό.
Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές. Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σάς πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές.
Παιδιά μου αγαπητά, όλη σας η ασχολία και η φροντίδα σ’ αυτά να είναι. Αυτά ν’ αποτελούν σκοπό και πόθο σας ασταμάτητο. Γι’ αυτά να προσεύχεστε στο Θεό.
Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. Και όταν Τον βρείτε, σταθείτε με φόβο και τρόμο, όπως τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ, γιατί η καρδιά σας έγινε θρόνος του Θεού. Αλλά για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.
Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.
Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα. Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σάς ανορθώσει.
Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαρειά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή.
Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.
Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. Εύχεστε στο Θεό να σάς δυναμώνει. Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.
Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται. Τίποτα να μη σας απελπίζει.

Πειρασμοί
Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευθεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι’ αυτό άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στο Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. 
Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.
Εμπιστευτείτε στο Θεό τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα, και Αυτός θα σάς οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.
Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερ’ από έναν δίκαιο έλεγχο. 
Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού. Μία είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.
Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος, που υπάρχει μέσα σας, μετατραπεί σε κόλαση.

Άγιος Νεκτάριος
http://inpantanassis.blogspot.com/