ΔΡΑΣΚΕΛΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ... (15)

 Η κάθε ώρα και η κάθε στιγμή μας αποκαλύπτει τον Κύριό μας και το πού «δουλεύουμε». Δεν είναι τα λόγια και οι διακηρύξεις μας, αλλά οι επιλογές των πράξεών μας αυτό που φανερώνει τον πραγματικό εσωτερικό κόσμο μας. Αν η κάθε στιγμή δεν μας βρίσκει στην πορεία του «γενηθήτω το θέλημά Σου», τότε πρέπει να βάλουμε ερωτηματικό στη χριστιανοσύνη μας. Το σημείο που δείχνει ότι όντως λατρεύουμε Κύριο τον Θεό μας είναι πάντοτε το αγκυροβόλι της καρδιάς μας στις άγιες εντολές Του. Το τι Κύριο λατρεύουμε φαίνεται από το τι κυριαρχεί μέσα στην καρδιά μας. «Όπου ο θησαυρός σας εκεί και η καρδιά σας» είπε ο Κύριος. Ας κοιτάζουμε πάντοτε λοιπόν τι κυριαρχεί στην καρδιά μας για να ξέρουμε τον… Θεό μας!

http://pgdorbas.blogspot.com/2018/12/15.html

Ο Άγιος Ευθύμιος και οι σιτοκλέφτες - Διδακτική ιστορία

Ένα βράδυ, ενώ το φεγγάρι ήταν ολό­γιομο και έφεγγε μέσα στο σκοτάδι, ο άγιος Ευθύμιος, ο Μέγας, μόλις είχε τελειώσει τους μεσονυκτικούς ύμνους στο Ναό, και, όπως συ­νήθιζε, έκανε μια μικρή βόλτα στα παρεκκλή­σια της Μονής, για να αποτινάξει τον ύπνο από τα βλέφαρά του και να συνεχίσει έπειτα την αγρυπνία του.

Ξαφνικά μέσα στη γλυκειά ηρεμία της αστροφεγγιάς, βλέπει δύο άνδρες να κλέβουν το σιτάρι της Μονής από τις υπόγειες αποθήκες. Ο ένας έβγαζε από το υπόγειο το σιτάρι και το τοποθετούσε μέσα σε σακιά, ενώ ο άλλος τα έπαιρνε και τα στοίβαζε σε μια γωνιά, που κανένας δεν μπορούσε να τα διακρίνει.

Μόλις όμως ο μεταφορέας εκείνος σιτοκλέφτης είδε από μακριά τον Όσιο να έρχε­ται, έτρεξε να φύγει και άφησε τον σύντροφό του μέσα στο λάκκο χωρίς βοηθό.

Ο Μέγας Ευθύμιος κατάλαβε τι συνέβαινε, πόνεσε τα πλάσματα του Θεού που βρίσκονταν σε τόση άθλια κατάσταση φτώχειας, ώστε να φθάνουν στη δολιότητα και στην κλεψιά, και πήρε την απόφαση να αναπληρώσει εκείνον που κρύ­φτηκε από φόβο.

Πράγματι, ο σιτοκλέφτης που έμεινε στον λάκκο και άδειαζε την απο­θήκη , χωρίς να αντιληφθεί απολύτως τίποτε από όσα έγιναν, εξακολουθούσε να βγάζει ε­πάνω το σιτάρι, ο δε άγιος Ευθύμιος το παραλάμβανε και το μετέφερε.

Αφού λοιπόν ο άνθρωπος αυτός έβγαλε από το υπόγειο αρκετό σιτάρι και ήθελε να ανέβη επάνω, του είπε ψιθυριστά στο αυτί ο Μέγας Ευθύμιος:

 -Θα φύγουμε και θα αφήσουμε εκείνα τα τυριά; Και συγχρόνως του έδειχνε με το δάκτυλο το σημείο που βρίσκονταν.

Εκείνος από το φόβο του δεν είχε ακόμη καταλάβει τι συνέβαινε και του λέει:

-Από που το ξέρεις εσύ ότι έχει εκεί τυριά;

Άκουσα, του λέει ο Άγιος, πριν από λί­γο τον Επίσκοπο να το λέει.

Ο σιτοκλέφτης έψαξε αμέσως και βρή­κε τα τυριά. Πήρε όσα νόμιζε ότι του χρει­άζονται, τα έδωσε στα χέρια του βοηθού του, του Αγίου Ευθυμίου, και εκείνος τα στοίβαζε στην ίδια γωνιά που ήταν το σιτάρι. Τέλος του έδωσε και το χέρι και τον τράβηξε επάνω.

Μόλις ο κλέφτης αντιλήφθηκε ποιός ή­ταν εκείνος που τον τράβηξε επάνω και τον βοηθούσε τόση ώρα, άρχισε να τρέμει, πάγωσε, κυριολεκτικά, κυριεύτηκε από φόβο, ντρο­πή και θαυμασμό, μέσα στην ψυχή του ένιω­σε υπερβολική συγκίνηση και έπεσε στα πό­δια του Αγίου, ζητώντας του συγνώμη.

Ο Άγιος τον σήκωσε επάνω, τον χάιδεψε, τον αγκάλιασε και του είπε:

Μη στε­νοχωριέσαι, παιδί μου, διότι τα πράγματα αυτά είναι και δικά σου και του Θεού. Και αν πήρες κάτι απ’ αυτά, απ’ τα δικά σου πήρες και όχι από τα ξένα. Και πάλι όταν έχεις ανά­γκη, έλα πάλι να πάρεις.

Ο σιτοκλέφτης παρηγορήθηκε με τα λό­για του Αγίου και έμεινε θαυμάζοντας την ανεξικακία και τη φιλανθρωπία του. Άλλαξε εντελώς από τότε η ζωή του και δεν έπαυσε να διηγείται σε όλους τους φίλους του τι συνέ­βη.

Πηγή: «Το ψέμα και η δολιότητα». Εκδ.: Ετοιμασία, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2007, σ.75-77 (proskynitis.blogspot.gr)

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Ένα κομποσχοίνι γλύτωσε μία ψυχή από την κόλαση!

*Διηγείται ο άγιος Γέρων παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης…απαντώντας σε ερώτηση αν ωφελούν οι προσευχές μας τους άλλους…

-Αφού παιδί μου ενδιαφέρεσαι, να σου πω και κάτι για το κομποσχοίνι πιο φοβερό, γύρω από την ζωή του Γέροντά μου (Ιωσήφ)

. Ο Γέροντάς μου, είχε στον κόσμο μια ξαδέλφη

. Αν και η ζωή της δεν ήταν τόσο καλή, ο Γέροντας όμως την αγαπούσε πολύ. Κάποτε τον ειδοποίησαν ότι η ξαδέλφη του πέθανε και μάλιστα όχι καλά. Έκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς∙ μιλούσε άσχημα κ.λπ. και σ’ αυτά τα χάλια πάνω ξεψύχησε. Μόλις το μαθαίνει ο Γέροντας, άρχισε τα κλάματα. Εγώ παραξενεύτηκα· τόση ευαισθησία· να κλαίει τόσον πολύ. Όμως κατάλαβε ο ίδιος τον λογισμό μου και με προλαβαίνει:

–«Εγώ δεν κλαίω παιδί μου που πέθανε αλλά κλαίω γιατί κολάστηκε».

Ωστόσο απ’ εκείνην  την  ημέρα ο Γέροντας δώστου συνέχεια νηστεία και προσευχή για την ξαδέλφη του.

Ύστερα από αρκετές ημέρες,  βλέπω τον Γέροντα πολύ χαρούμενο.-«Τι συμβαίνει Γέροντα;» .-«Να σου πω παιδί μου. Αφού όλες τις μέρες δεν ησύχασα να προσεύχομαι και να αγρυπνώ με νηστεία και δάκρυα για την ξαδερφούλα μου

, σήμερα είδα το εξής ευχάριστο και θαυμαστό όραμα. Ενώ προσευχόμουν βλέπω ζωντανά την ξαδερφούλα μπροστά μου και μου φωνάζει με πολλή αγαλλίαση:

-«Σήμερα είναι η μέρα της σωτηρίας μου. Σήμερα γλύτωσα από την κόλαση. Σήμερα πηγαίνω στον Παράδεισο».

Ξαφνικά την ίδια στιγμή βλέπω τον μακαρίτη τον παπά–Γιώργη μπροστά μου. Αυτός είναι ένας σύγχρονος άγιος. Όταν ήμουν στον κόσμο τον πρόλαβα. Έβαλε στο μυαλό του, ει δυνατόν, να βγάλει όλους τους αμαρτωλούς από την κόλαση. Κάθε μέρα λειτουργούσε  και μνημόνευε χιλιάδες ονόματα. Κατόπιν γυρνούσε τα μνήματα και όλη μέρα διάβαζε τρισάγια και μνημόσυνα στους πεθαμένους. Αφού λοιπόν εν οράματι τον είδα μπροστά μου, τον ακούω και με μεγάλο θαυμασμό μου λέγει:-«Βρε-βρε ….εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι οι πεθαμένοι σώζονται μόνο με λειτουργίες και μνημόσυνα. Τώρα όμως είδα και κατάλαβα ότι και με τα κομποσχοίνια σώζονται οι κολασμένοι».

Και ξανά με θαυμασμό:«Και με τα κομποσκοίνια σώζεται ο κόσμος ….!».Μ’ αυτό το όραμα  πληροφορήθηκα ότι η ξαδερφούλα μου σώθηκε, αλλά μου δείξε  ο Θεός  και την δύναμιν του κομποσκοινιού ώστε και από την κόλαση να βγάζει ψυχή».Λέγοντας στον αδελφό  συγκινημένος ο Γέροντας αυτά, του έδωσε την ευλογία  του και του ευχήθηκε:-«Άντε στην ευχή μου και κοίταξε να βιαστής όσο μπορείς στην υπακοή και στην ευχή, αν θέλεις και τον εαυτό σου και τους άλλους να βοηθήσεις».

(βιβλίο: Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης. Ιωσήφ Μ.Δ. σελ. 157-158)

Πηγή: https://theomitoros.blogspot.com/2019/06/blog-post_69.html

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Αυτοί οι άνθρωποι με την φωτεινή, σπάνια ψυχή!

«Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνια, αλλά την αναγνωρίζεις όταν την δεις. Κυρίως γιατί αισθάνεσαι όμορφα, πολύ όμορφα, όταν είσαι κοντά της ή μαζί της»

Λένε πως είναι εύκολο να τους διακρίνεις. Άλλοι πάλι λένε πως δυσκολεύονται αρχικά και πρέπει να έρθουν τα ζόρια στη ζωή τους, για να τους καταλάβουν.

Όπως και να ‘χει, θα τους συναντήσεις αν είσαι τυχερός, μια φορά στη ζωή σου και θα τους διακρίνεις από εκείνη την περίεργη λάμψη στα μάτια.

Λάμψη και ανεξήγητο φως!

Συνήθως είναι εκεί σε αυτά που ονομάζουμε «δύσκολα», χωρίς να τους έχουμε καλέσει.

Δεν το κάνουν από καμιά περίεργη διαστροφή, ούτε γιατί δεν ξέρουν πως είναι. Το αντίθετο!

Κάθε τους μέρα είναι διαφορετική και κάθε μέρα θα χρειαστεί να δώσουν μια μάχη.

Χαμογελούν, όχι γιατί δεν τους αγγίζει η πραγματικότητα, αλλά γιατί έχουν μάθει να την αντιμετωπίζουν με χαμόγελο.

Απλώνουν το χέρι, γιατί δεν βρήκαν ένα απλωμένο για τους ίδιους.

Ακουμπούν, αγκαλιάζουν, αισθάνονται.

Προσφέρουν χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Αρκεί να τους ανταμείψεις και εσύ με το χαμόγελο σου.

Ξέρουν καλά το σκοτάδι και δεν το φοβούνται. Μα αν δείξεις να τρομάζεις εσύ, έχουν πάντα στην τσέπη τους ένα φακό για την μαυρίλα της νύχτας.

Ξέρουν καλά τα λάθη τους, μα δεν επικρίνουν τα δικά σου.

Θάβουν κάθε ίχνος εγωισμού, γιατί μέσα τους υπερισχύει το ένστικτο της βοήθειας.

Παρεξηγήσιμοι σχεδόν πάντα, αντιμετωπίζονται με καχυποψία από τους γύρω τους.

Είναι βλέπεις δύσκολο για τους άλλους να καταλάβουν την έννοια της προσφοράς, χωρίς αντάλλαγμα.

Ξέρουν καλά πως μετά από κάθε καταιγίδα, βγαίνει ένας ολόλαμπρος ήλιος και πάντα διακρίνουν το ουράνιο τόξο.

Έχουν πέσει και έχουν σηκωθεί ισάριθμες φορές, μα δεν το δείχνουν. Αν όμως χρειαστεί, θα στο εμπιστευτούν για να σε παρακινήσουν.

Υπάρχουν για κάποιο λόγο!

Αν βρεθεί ένας τέτοιος άνθρωπος στον δρόμο σου, μην επιχειρήσεις να τον κρατήσεις με φθηνά τεχνάσματα.

Θα απομακρυνθεί πριν καν το καταλάβεις.

Μην προσπαθήσεις να τον κατανοήσεις, απλά ακολούθησε τον.

Ακολούθησε και νιώσε ευλογημένος που τον έχεις.

Αν είσαι αληθινός, θα τον βρεις εκεί, να σε περιμένει κάθε που θα υψώνεις το βλέμμα ψηλά.

Μαρία Βουζουνεράκη

http://metaximas.org

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ΔΑΝΙΗΛ.

Στους άγιους λειτουργεί μια πολύ οξεία συνείδηση. 

Αυτό που ο μέσος άνθρωπος θεωρεί μικρή αμαρτία, οι άγιοι το θεωρούν μεγάλη παράβαση.Λέγεται για τον αββά Δανιήλ, ότι τρεις φορές τον έπιασαν αιχμάλωτο κάποιοι ληστές και τον έσυραν μέσα στο δάσος. Ευτυχώς τις δύο κατάφερε και γλύτωσε, αλλά την τρίτη φορά στην προσπάθειά του να δραπετεύσει χτύπησε με μια πέτρα τον ένα ληστή, τον σκότωσε και διέφυγε.Ο φόνος αυτός βάραινε τη, συνείδησή του και ήταν βαρύς σαν μολύβι. Προβληματισμένος ο Δανιήλ για το τι έπρεπε να κάνει πήγε στον πατριάρχη Αλεξάνδρειας Τιμόθεο, εξομολογήθηκε και ζήτησε τη συμβουλή του. Ο πατριάρχης τον ανακούφισε με λόγια νουθεσίας και παρηγοριάς και τον απελευθέρωσε από κάθε επιτίμιο.Όμως η συνείδησή του ακόμα τον έτυπτε κι έτσι πήγε στον πάπα της Ρώμης. Ο πάπας του είπε τα ίδια, όπως και ο πατριάρχης Τιμόθεος. Δυσαρεστημένος ακόμη ο Δανιήλ, επισκέφτηκε διαδοχικά και τους άλλους επισκόπους Κωνσταντινουπόλεως, Αντιόχειας και Ιεροσολύμων: εξομολογήθηκε σε όλους και ζήτησε τη συμβουλή τους. Ούτε τότε αναπαύτηκε.

Έτσι επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, πήγε στα αρχές και παραδόθηκε ως εγκληματίας. Οι αρχές τον συνέλαβαν και, όταν έγινε η δίκη ενώπιον του άρχοντα, ο Δανιήλ αφηγήθηκε όλα όσα είχαν συμβεί και ικέτευσε να τον σκοτώσουν, προκειμένου να σώσει την ψυχή του από το αιώνιο πυρ.

Έκπληκτος ο άρχοντας με όσα άκουσε του είπε: «Πήγαινε, πάτερ, προσευχήσου στον Θεό και για εμένα, ακόμη κι αν σκοτώσεις άλλους επτά!». Αποκαρδιωμένος ο Δανιήλ και μη βρίσκοντας ανάπαυση, αποφάσισε να πάρει έναν λεπρό στο κελί του και να τον υπηρετεί μέχρι τον θάνατό του- όταν αύτός πέθανε, πήρε στο κελί του κάποιον άλλο λεπρό. Έτσι έπραξε ο άγιος και ανέπαυσε τη συνείδησή του.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ. ΜΗΝΑΣ ΙΟΥΝΙΟΣ.

https://trelogiannis.blogspot.com

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Να ντρέπεσαι για όλα μπροστά στον Χριστό και όχι για τον Χριστό μπροστά σε όλους !

Νώντας Σκοπετέας

 Δεν είναι λογοπαίγνιο τούτος ο τίτλος (από ομιλία του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς),δεν είναι παιχνίδι η σωτηρία της ψυχής μας.

 Στο κέντρο του ένα ρήμα.Το ντρέπομαι.Η ντροπή ,το όνειδος ,η αισχύνη ,η αιδώς,η συστολή ,συνώνυμες λέξεις με διαφορετικές χρήσεις και σημασίες. 

 Άλλοι προσεγγίζουν την ντροπή  μέσα από την επιστήμη της ψυχολογίας. Και προσπαθούν να την  καταπολεμήσουν, τονώνοντας την αυτοπεποίθηση αν την προκαλεί η αίσθηση κατωτερότητας. 

 Μιλάμε τότε για ανθρώπους υπερβολικά  εσωστρεφείς , ανασφαλείς,ενίοτε αγοραφοβικούς,δειλούς κλπ. Ασκήσεις θάρρους προτείνονται από τους συμβουλευτικούς ψυχολόγους  για να καταπολεμηθεί αυτή η κοινωνική φοβία, μα δεν θα επεκταθούμε,γιατί θέλουμε σήμερα  να προσεγγίσουμε διαφορετικά την ντροπή ! 

   Υπάρχει ένα γνωμικό που συμπυκνώνει όλην την Σοφία του Θεού μέσα στην Παλαιά Διαθήκη ( Παροιμ.26,11)  :«Εστίν αισχύνη επάγουσα αμαρτίαν και εστίν αισχύνη δόξα και χάρις». 

 Υπάρχει και ένα Παύλειο ρήμα μέσα στα αμέτρητα Θεοδίδακτα που συνέγραψε ο Μέγας Απόστολος των Εθνών,  που επίσης μιλά σε κάθε Χριστιανό Ορθόδοξο και φωτίζει την Αγία μας πίστη:Ου γαρ επαισχύνομαι το ευαγγέλιον του Χριστού δύναμις γάρ Θεού έστιν εις σωτηρίαν παντί τώ  πιστεύοντι… (Ρωμαίους, Α' 13-17). 

Μα και στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιιο λέγει ο Κύριός μας : «Ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο Υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων»( Μαρκ.8,38).

 Υπάρχει λοιπόν  η ευλογημένη,ψυχωφελέστατη ντροπή,μα υπάρχει και η ολέθρια που όλοι μας ανεξαιρέτως συναντάμε ή και βιώνουμε στην καθημερινότητά μας! 

 Με έναν απλό,υπέροχο και Χριστοκεντρικό  τρόπο μιλούσε σχετικά ο ιεροκήρυκας του Παραδείσου,ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος. 

 Κάνεις έλεγε ένα δώρο σε κάποιον.Του το πας στην γιορτή του.Το δέχεται εκείνος με χαρά ,σ'ευχαριστεί και εσύ ξεκινάς να διερευνάς στις εκφράσεις του ,

στην γλώσσα του σώματός του ,στα λεγόμενά του ,το εάν τον ικανοποίησες αληθινά με το δώρο σου.Και τον ξαναρωτάς , μήπως θέλει να το αλλάξει , μήπως δεν του ταιριάζει το μέγεθος , μήπως έχει κι άλλο ίδιο , μήπως , μήπως …Και εκείνος σε διαβεβαιώνει πως του αρέσει πολύ,μα πάλι εσύ τότε σκέφτεσαι, μην και τα λέει αυτά από την ευγένεια και την διάκρισή του και ξανά τον ρωτάς ,και έπειτα στα κρυφά ρωτάς τους δικούς του αν το χρησιμοποίησε και αν του έκανε τελικά και να το χάρηκε κλπ. 

  Έτσι ακριβώς κήρυττε ο Δημήτριος Παναγόπουλος,πρέπει να στεκόμαστε και απέναντι στον Χριστό μας.Με αίσθημα ντροπής ,επιφύλαξης και καρτερίας. Για οτιδήποτε κι αν πράττουμε κι αν λέμε. Ακόμα και για τις φαινομενικά στα μάτια των πολλών Θεάρεστες πράξεις μας,για τις ελεημοσύνες μας,τις προσευχές μας, τα κηρύγματα,τις εκπομπές μας …Ακόμα και αν όλοι μας διαβεβαιώνουν πως ωφελήθηκαν ,ευεργετήθηκαν,λυτρώθηκαν …Εμείς πρέπει μέχρις τελευταίας μας ανάσας να αμφιβάλλουμε σφόδρα! Με συστολή και με το εγώ των ματιών μας  χαμηλωμένο, για το αν ευαρεστήσαμε τον Κύριο. Και να τον ρωτάμε συνεχώς για όλα : Έπραξα καλά σήμερα Κύριε; Το έκανα αυτό με ταπείνωση και μόνο για την δική Σου την δόξα ; Να λοιπόν μια μορφή ντροπής που ωφελεί την ψυχή και δεν επιτρέπει να την κατατρώει το καταστροφικό σαράκι της κενοδοξίας .

 Να κι ο διπλανός μας ,ο ευλογημένος άνθρωπος του Θεού που δεν χάνει ποτέ του ευκαιρία να ομολογήσει την μόνη αληθινή μας πίστη ! 

Που χλευάζεται από τους γύρω του επειδή έκανε τον Σταυρό του πριν πιεί ένα ποτήρι νερό . Γιατί εν παντί ευχαριστεί.

Που δεν χάνει ευκαιρία να σταυροκοπηθεί όποτε περνά σε πολυσύχναστο δρόμο από Εκκλησία ή από προσκυνητάρι . Γιατί σφραγίζει με το σημείο που τρέμουν οι δαίμονες την είσοδο και έξοδό του παντού ,στο σπίτι ,στην εργασία στο αυτοκίνητο . 

 Γιατί δεν διστάζει όταν βρίσκεται σε ένα κεντρικό και γεμάτο  από κόσμο εστιατόριο να κάνει μαζί με την οικογένειά του προσευχή πριν ξεκινήσουν να τρώνε. Και όλοι τους κοιτάνε,τους κοιτάμε,και κρυφογελάμε και αρχίζουμε να μιλάμε για ζηλωτές και φανατικούς και άλλα παρόμοια που ο μισόκαλος έχει σπείρει μέσα μας, για να ησυχάζουμε την συνείδησή μας που μας ελέγχει γιατί ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε τον Χριστό έμπροσθεν των ανθρώπων.

Να και η ολέθρια ντροπή ! 

Όστις δ'  αν  αρνήσηται με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι ' αυτόν καγώ " έμπροσθεν του πατρός μου, του εν ουρανοίς.    ( Ματθ.10,33)Κι αν μας αρνηθεί ο Χριστός …Αλλοίμονό μας!

 Κι έρχεται και η ευλογημένη στιγμή του σωστικού και φιλανθρώπου  μυστηρίου της Ιεράς εξομολογήσεως .Και εμφανίζεται πάλι δίπλα μας η ολέθρια ντροπή που σε καλεί να μην αποκαλύψεις και τα πάντα. Ναι ,είναι όλα εκείνα που δεν ντράπηκες να πράξεις ,μα ντρέπεσαι να τα φανερώσεις στον Θεό που όμως τα γνωρίζει όπως όλα. Και αναβάλεις και θαρρείς πως Του κρύβεσαι και Τον μυκτηρίζεις …

Ας ντραπούμε για ό,τι μπορεί να λυπήσει τον Χριστό μας. Ποτέ γι Αυτόν. Ποτέ για την αγία μας πίστη ! 

Είναι κατάγιομο το συναξάρι από Αγίους που δεν ντράπηκαν για Εκείνον και τον Σταυρό Του.

 Που μαρτύρησαν , που σφαγιάστηκαν γιατί αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν και να βγάλουν από πάνω τους τον Εσταυρωμένο. 

Και έχει αμέτρητες ακόμα λευκές σελίδες το μαρτυρολόγιο που θα γραφτούν με αιμάτινη γραφίδα για όλους εκείνους που ντράπηκαν για όλα μπροστά στον Χριστό και όχι για τον Χριστό μπροστά σε όλους !

Απόσπασμα από ομότιτλη εκπομπή

https://proskynitis.blogspot.com/2019/06/blog-post_22.html

Τας κεφαλάς ημών τω κυρίω κλίνομεν

  Σε όλες σχεδόν τις ακολουθίες όπως Εσπερινοί, Όρθροι, Θείες Λειτουργίες, Παρακλήσεις, Αγιασμούς κτλ, ακούμε συχνά την προτροπή του ιερέα προς όλους μας «τας κεφαλάς ημών τω κυρίω κλίνομεν». 

  Πρόκειται για μια πρόσκληση για κλίση της κεφαλής μας, μια και ο ιερέας ετοιμάζεται να απευθυνθεί στο Θεό πιο ικετευτικά και έντονα.

  

  Η κλίση της κεφαλής, δυστυχώς δεν τηρείται από τους περισσοτέρους από μας, ίσως λόγω άγνοιας, αδιαφορίας ή και « άλλης » δυσκολίας.

 Τι να σημαίνει άραγε η κίνηση αυτή και γιατί ο ιερέας να μας καλεί τόσο χαρακτηριστικά;

  Η απάντηση αφορά την όλη θεολογία περί της ιερότητας του σώματος. 

 Το σώμα για την Εκκλησία δεν είναι κάτι ασήμαντο ή κατώτερο της ψυχής, αλλά αγιάζεται μαζί με όλο τον άνθρωπο. Ο Χριστός ο ίδιος αναστήθηκε με το σώμα Του. Προσκυνούμε τα λείψανα, δηλ. τα σώματα των Αγίων μας. Από το άναμμα του κεριού με την είσοδό μας στο Ναό, μέχρι την προσκύνηση των εικόνων και την οσμή του θυμιάματος, ο πιστός λαμβάνει σωματικά την ιερότητα του χώρου στον οποίο βρίσκεται και κινεί την προσοχή του σε προσευχή. Η ορθοστασία και το σημείο του σταυρού αποτελούν μικρά παραδείγματα προσευχής του σώματος.   Ακόμα περισσότερο, οι ίδιες οι ακολουθίες, όπως ο Αγιασμός, το Ευχέλαιο, και πάνω από όλα η Θεία Κοινωνία (Σώμα και Αίμα Χριστού), προσφέρουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και στο σώμα μας. 

 Δεν μπορώ να λησμονήσω, τον μοναχό Κυπριανό Σταυροβουνιώτη, όταν εγώ μαθητής ακόμα τον έβλεπα μέσα στο ιερό της Εκκλησίας μας να κάνει αμέτρητες φορές το σταυρό του με μικρή μετάνοια και να επαναλαμβάνει κάθε φορά την μονολόγιστη ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό». Προσευχόταν όλος. Για την Εκκλησία, ο άνθρωπος είναι μια ενιαία ψυχοσωματική προσωπικότητα. Ψυχή σώμα αλληλοβοηθούνται, συν-αγωνίζονται, συν-ασκούνται, συμπροσεύχονται και τέλος Θεού συνουργούντος συν-σώζονται και συν-ανασταίνονται. 

 «Τας κεφαλάς ημών των Κυρίω κλίνομεν» λοιπόν, διότι βοηθά την ψυχή να ταπεινωθεί, να συγκεντρωθεί, να κατανυγεί. Ας μην μας βρίσκει επιτέλους αυτή η προτροπή του ιερέα απαθείς, αδιάφορους ή ακόμα και είρωνες. 

 Κλίση της κεφαλής σημαίνει, συμμετοχή του σώματος στην προσευχή, βεβαίωση στην πίστη της Εκκλησίας μας για την ιερότητα του σώματος, μετοχή όλου του εαυτού μας στην ευλογία και αγιασμό των Μυστηρίων της Εκκλησίας, σημαίνει μίμηση του Τελώνη κατά την προσευχή του στο Ναό. Βοηθείστε το σώμα να βοηθήσει την ψυχή μας και μαζί τον εαυτό μας να σωθεί.

Γ. Κυπριανού

https://proskynitis.blogspot.com/