Ποιά αρετή είναι η μεγαλύτερη απ’ όλες;

Αββάς Λογγίνος

Ρώτησαν τον Αββά Λογγίνο:- Ποιά αρετή είναι η μεγαλύτερη απ’ όλες;Και απάντησε:- Σκέφτομαι, ότι, όπως η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο από όλα τα πάθη, αφού και από τον ουρανό μπόρεσε να ρίξει κάποιους (δηλαδή τον Εωσφόρο και το τάγμα του), έτσι και η ταπεινοφροσύνη είναι η μεγαλύτερη απ' όλες τις αρετές, γιατί κι από αυτά τα τάρταρα μπορεί ν' ανεβάσει ένα άνθρωπο, ακόμα κι αν είναι αμαρτωλός σαν δαίμονας.Να γιατί ο Κύριος πριν από όλους μακαρίζει τους «πτωχούς τω πνεύματι», (δηλαδή τους ταπεινούς) (Ματθ. 5:3).

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας

Φώτης Κόντογλου

Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε, και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα, και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα.Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα, και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο.

Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας. Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε: «Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά.Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη· κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό. 'Ανθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν ειμπορεί να γίνει πράος και ησύχιος. Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος. Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται. Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή.Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού. Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω».

Πηγή: Δάκρυα ΜετανοίαςΠΡ, hellas-orthodoxy.blogspot

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

ΠΕΡΙ ΕΓΡΗΓΟΡΣΕΩΣ

Μία από τις συμβουλές της πίστης μας είναι η εγρήγορση. Εγρήγορση σημαίνει νους και καρδιά που παρατηρούν τα πάντα, ξεκινώντας από τον εντός ημών άνθρωπο, δηλαδή από την συνείδηση, την φωνή του Θεού, που υποδεικνύει τι είναι καλό και τι όχι, τι οδηγεί στην αλήθεια, πως κρίνονται οι λογισμοί, οι προθέσεις, οι πράξεις, οι συνέπειές τους, με γνώμονα τις εντολές του Θεού.  Έτσι, ο εν εγρηγόρσει ευρισκόμενος παρατηρεί τους λογισμούς και νιώθει που τον οδηγούν. Παρατηρεί τους πειρασμούς τους οποίους η ζωή, ο κόσμος, ο πονηρός φέρνουν. Παρατηρεί την κατάσταση των άλλων ανθρώπων, οικείων και ξένων, με γνώμονα την αγάπη προς αυτούς ή την αυτοπροστασία και αρνείται την εκμετάλλευσή τους προς ίδιον όφελος.  Γνωρίζει ανά πάσα στιγμή την κατάσταση του και προσπαθεί να ελέγξει τον εαυτό του, την πορεία του, να μην νικηθεί από τις πιέσεις και να βρει τον δρόμο του. Ο εν εγρηγόρσει έχει νόημα ζωής και ερμηνεύει την ζωή του σύμφωνα μ᾽ αυτό. Επιλέγει αυτούς με τους οποίους μπορεί να συναναστραφεί και γνωρίζει μέχρι που μπορεί να φτάσει στην σχέση μαζί τους και παλεύει να υπομείνει με όσους είναι αναγκασμένος να συνυπάρξει. Η εγρήγορση στην ουσία δείχνει έναν άνθρωπο ο οποίος, χωρίς κατ᾽ ανάγκην να έχει πάψει να χαίρεται, να χαλαρώνει όταν μπορεί, έχει αποφασίσει να πάρει την ζωή του στα σοβαρά και αυτό δεν είναι θέμα ευφυΐας, αλλά θέμα απόφασης. Εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην εγρήγορση της πίστης και στην εγρήγορση της εκκοσμικευμένης πραγματικότητας. Για τον κόσμο υπάρχει η ευφυΐα ως βάση προόδου. Ο ευφυής προχωρά και αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες του μυαλού του ώστε να ξεπεράσει και να υποτάξει τους άλλους. Για τον κατά κόσμον ευφυή δεν μετρά το ήθος αλλά το συμφέρον. Είναι ικανός να πει ψέματα και να παρουσιάσει αλλιώς την πραγματικότητα. Είναι ικανός να εκμεταλλευθεί τα συναισθήματα των άλλων ή την εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπό του, προκειμένου να κερδίσει. Ευρισκόμενος ο ίδιος σε εγρήγορση, αξιοποιεί την μη εγρήγορση των άλλων και κυριαρχεί. Για την πίστη όμως η εγρήγορση πηγάζει από την σχέση μας με τον Θεό. Είναι καρπός προσευχής και παράδοσης της ύπαρξής μας στο θέλημά Του. Ο εν εγρηγόρσει διά της πίστεως δεν είναι οπαδός του δόγματος “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”, αλλά αποπνέει ήθος σε κάθε σχέση, σε κάθε λόγο, σε κάθε κίνηση. Και το ήθος αυτό είναι δηλωτικό της όντως αλήθειας, που είναι η εμπιστοσύνη στον Χριστό και την Εκκλησία. Ο εν εγρηγόρσει για την πίστη δεν πουλά και δεν αγοράζει τους άλλους, αλλά τους αγαπά και μοιράζεται την αλήθεια που ζει. Βλέπει το έργο του πονηρού και παλεύει εναντίον του και ενισχύει και εκείνους που θέλουν αυτόν τον δρόμο. Βρίσκει τα ουσιώδη και βοηθά να μείνουν πίσω όσα φαίνονται βουνό, αλλά δεν είναι. Διότι μελετά την ζωή του μέσα από τις εντολές του Θεού. Οι καιροί μας αποθεώνουν τον ευφυή.  Ακολουθούν και δοξάζουν ακόμη και εκείνον ο οποίος δεν έχει ήθος ούτε πίστη. Αυτό συμβαίνει σε όλους τους χώρους. Η κρίση της εποχής, με κύριο χαρακτηριστικό τον μηδενισμό των πάντων, δείχνει ότι παρά την πρόοδο, είναι εμφανής η απουσία νοήματος που να δίνει διάρκεια και αιωνιότητα. Και η απουσία εγρήγορσης από τους πολλούς καθιστά τον κόσμο να άγεται και να φέρεται από την επιφανειακή ωραιότητα ενός πολιτισμού που τάζει, ξεγελά, μας σπρώχνει στην φιληδονία και την φιλαυτία, χωρίς να μας οδηγεί στην αλήθεια. Γι᾽ αυτό και ο πολιτισμός μας έχει διαγράψει τον Θεό από τις προτεραιότητές του, όπως επίσης και τις εντολές Του, δηλαδή  κίνητρο των πάντων να είναι η αγάπη, η οποία δεν μετρά με βάση την  ευφυΐα, αλλά με την μοναδικότητα της  αξίας του κάθε ανθρώπου.  Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, δίνει μία σειρά παραγγελμάτων:  “γρηγορείτε, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε. Πάντα υμών εν αγάπη γινέσθω” (Α᾽Κορ. 16, 13-14). “Βρίσκεστε σε εγρήγορση! Μένετε στέρεοι στην πίστη! Να είστε γενναίοι και δυνατοί! Όλες σας τις πράξεις να εμπνέει η αγάπη”. Αυτός που είναι σε εγρήγορση αγρυπνεί. Η αγάπη τον κάνει να μην νικιέται από τον κόπο της ζωής και να μην καταργεί την έγνοια για τους άλλους. Η πίστη στον Θεό αφυπνίζει, διότι κάνει τον εν εγρηγόρσει να κρατά το ήθος σε κάθε περίσταση, όσο δύσκολη κι αν είναι. Δίνει γενναιότητα και ανδρεία, καθώς γεννά την οδό ενός άλλου συμφέροντος, που έχει να κάνει με την βίωση και το μοίρασμα της αλήθειας του Θεού. Κι αυτό το συμφέρον σώζει πολλούς και τελικά και τον εν εγρηγόρσει. Ο θρίαμβος των εκάστοτε ευφυών, χωρίς όμως ήθος αλήθειας και αγάπης, είναι πρόσκαιρος. Γιατί η επιλογή τους να αξιοποιήσουν με τέτοιον τρόπο την ευφυΐα είναι απόφαση υπερηφάνειας και εγωκεντρισμού και το πρόσκαιρο έχει τέλος. Ο εν εγρηγόρσει, επειδή ζει από τον Θεό και για τον Θεό, με ταπείνωση πορεύεται και την ταπεινή αγάπη προσφέρει.  Έχουμε ανάγκη και να είμαστε εν εγρηγόρσει και να έχουμε εν εγρηγόρσει νου και συνείδηση!

Κέρκυρα, 26 Αυγούστου 2018   

Πηγή: https://themistoklismourtzanos.blogspot.com/2018/08/blog-post_25.htm

Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

«Η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μεγάλες αρετές, ενώ η απελπισία είναι βαριά αμαρτία»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟΝ ΘΕΟ – ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ

Σπάνια ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει στερήσεις, θλίψεις και δυστυχίες στη ζωή του, μπορεί με φλογερή καρδιά να προσεύχεται στο Θεό.

Προσευχή η οποία έχει την φλόγα της πίστης, της ελπίδας και της αγάπης προς το Θεό, βγαίνει από την ψυχή, η οποία έχει συνειδητοποιήσει την ελεεινότητα και την φτώχια της, ότι δηλαδή χωρίς τον Θεό είναι τυφλή και γυμνή. Και γι αυτό Τον παρακαλεί να αναπληρώσει τις ελλείψεις της.

***

‘Οπως ο Θεός, βλέποντας την πίστη μας και το ζήλο στην προσευχή, γλυκαίνει την ψυχή μας και την δυναμώνει, το ίδιο και  διάβολος, βλέποντας την αδυναμία μας και την έλλειψη της επιμονής, πληγώνει την καρδιά μας με θλίψη, την παραλύει και την κάνει ανίκανη στην προσευχή.

***

Η ελπίδα και η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μεγαλες αρετές, ενώ η απελπισία είναι βαριά αμαρτία.

Όταν κανείς αμαρτάνει, ο διάβολος χρησιμοποιεί κάθε τρόπο, για να τον κάνει να πέσει στην απόγνωση. Αλλά ο αμαρτωλός σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να απελπίζεται, και όταν πέφτει, πρέπει ξανά να σηκώνεται.

***

από το βιβλίο: Πνευματικές Εμπειρίες και Συμβουλές αγ. Ιωάννου Κροστάνδης, εκδ.Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2004

http://agios-panteleimon.gr

https://simeiakairwn.wordpress.com/

Το ανάθεμα στην ζωή της Εκκλησίας

Αποστολικό ανάγνωσμα Κυριακής ΙΓ΄ Ματθαίου

  Πολλοί άνθρωποι, αγαπητοί μου αδελφοί, μεγαλωμένοι με προκαταλήψεις εναντίον της Εκκλησίας, θεωρούν ότι η Εκκλησία θέλει να έχει εξουσία επάνω στους ανθρώπους τέτοια που να ελέγχει τη ζωή τους. Όταν μάλιστα η τελευταία είναι παραδομένη στην αμαρτία και στις διάφορες μορφές της, ασχέτως της βαρύτητας των ηθικών και πνευματικών παραπτωμάτων, τότε οι άνθρωποι πιστεύουν πως η Εκκλησία τους έχει απορρίψει, τους έχει αφορίσει, τους έχει απομακρύνει από τη ζωή τους. 

Από την μία δεν αισθάνονται «ούτε άξιοι ούτε ικανοί» να συμμετέχουν στη ζωή της Εκκλησίας και από την άλλη αναπτύσσουν μία τάση να θεωρούν αυτή τη ζωή ως κάτι που μπορεί να μην απορρίπτουν, ωστόσο νιώθουν ότι δεν είναι γι’ αυτούς. 

Υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι προτιμούν να ζούνε στο σκοτάδι, αισθανόμενοι ότι έχουν ό,τι τους δίδει χαρά και απόλαυση, έστω και πρόσκαιρα, οικειοποιούμενοι τα αγαθά του κόσμου και του πολιτισμού, αποκλείοντας τον εαυτό τους από την ελπίδα της πίστης και βάζοντας τη ζωή τους στην πορεία του ορθολογισμού και της παρούσας πραγματικότητας.

 Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, μας θέτει μία κύρια προϋπόθεση με βάση την οποία ο άνθρωπος, ο οποίος δεν είναι αιρετικός, γιατί τότε δεν έχει την ίδια πίστη με την Εκκλησία, χωρίζεται από το σώμα του Χριστού. Αυτή δεν είναι η αμαρτία, ούτε τα πάθη, ούτε καν η κακία.

«Ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, ήτω ανάθεμα» (Α’ Κορ. 16, 22). «Αν κάποιος δεν αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό, ας είναι χωρισμένος από το σώμα της Εκκλησίας». 

 Η αγάπη προς το Χριστό είναι η μόνη προϋπόθεση για να είναι ο άνθρωπος ενταγμένος στην Εκκλησία. Και αγαπώ το Χριστό σημαίνει ότι προσπαθώ να

τηρήσω τις εντολές Του και να είμαι μαθητής Του. Και δύο είναι οι εντολές πάνω στις οποίες στηρίζονται και ο νόμος και οι προφήτες: η αγάπη προς το Θεό και η αγάπη προς τον πλησίον, ακόμη κι αν αυτός είναι εχθρός μας. 

 Για να γίνει πράξη η αγάπη προς το Χριστό προϋποτίθεται ότι η ανθρώπινη ύπαρξη έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι εικόνα Του. Και η πίστη στην εικόνα του Θεού συνεπάγεται την αναγνώριση εκ μέρους του ανθρώπου των ιδιωμάτων που ο Θεός προσέφερε στον καθέναν μας, δηλαδή την δυνατότητα να αγαπάμε και να είμαστε ελεύθεροι, αλλά και να χρησιμοποιούμε δημιουργικά κάθε χάρισμα, κάθε άλλη ιδιότητα στην κατεύθυνση της αγάπης και της ελευθερίας. Και επειδή ένας τέτοιος δρόμος φαντάζει πολύ δύσκολος, καθώς ο άνθρωπος έχει αφήσει το «κατ’ εικόνα» να αμαυρώνεται από την ροπή του εγωκεντρισμού και της φιληδονίας, η επάνοδος στην δίψα για σχέση με το Θεό αποτελεί απόφαση ζωής για τον άνθρωπο. Διότι του αλλάζει τη ζωή και τον κάνει να βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια.

  Ακόμη όμως και αν ο άνθρωπος νικιέται από την αμαρτία, δεν χωρίζεται από το σώμα του Χριστού. Εξακολουθεί να ισχύει η προϋπόθεση της αγάπης προς το Χριστό ως κριτήριο. Ο διάβολος σκοτίζει τον νου και την ψυχή, ώστε να πιστεύει ο άνθρωπος ότι η μετοχή του στην Εκκλησία εξαρτάται από την ηθική του καθαρότητα. Και μεταφέρει το κριτήριο αυτό και στον τρόπο που βλέπει τους άλλους. Τους απορρίπτει, θεωρεί ότι δεν έχουν σχέση με το Θεό και θέση στην Εκκλησία, διότι δεν είναι αναμάρτητοι. Έτσι δικαιώνει τον εαυτό του και τον καθιστά τιμητή των πάντων, ελεγκτή των προθέσεων και της καρδιάς των άλλων. Και επειδή οι άνθρωποι έχουμε την τάση να γενικεύουμε, την λογική του τιμητή την ταυτίζουμε με τη στάση ζωής της Εκκλησίας. 

 Αντί λοιπόν να βλέπουμε το καίριο στη ζωή της Εκκλησίας που είναι η αγάπη και η σχέση με το Χριστό, κοιτούμε την αξιοσύνη ή την αναξιότητά μας. «Ουδείς άξιος», αναφέρει η Εκκλησία στην λειτουργική της προσευχή. Γιατί η αξιοσύνη δεν αποδίδεται σ’ αυτόν που είναι πιο καλός ή λιγότερο αμαρτωλός σε σχέση με τους άλλους, αλλά σ’ εκείνον που μπορεί να συγκρίνει τον εαυτό του σε σχέση με το Θεό και να θεωρήσει ότι έχει αγγίξει την τελειότητα. Και επειδή κάτι τέτοιο είναι από μόνο του βλασφημία, αντί να έχουμε την ταπείνωση ως κριτήριο της σχέσης μας με το Θεό και τους άλλους, αυτοδικαιωνόμαστε και αφορίζουμε. Έτσι, χτίζεται σταδιακά, ενίοτε και αμετάκλητα, μία νοοτροπία τόσο στους εντός του σώματος, όσο και στους εκτός του σώματος, ότι ο Χριστός αφορίζει και απορρίπτει.

 Ο Παύλος δεν δικαιώνει την αμαρτία, ούτε αμνηστεύει την αμαρτωλή ζωή. Δείχνει όμως το κριτήριο. Κι αυτό καλούμαστε, στη δύσκολη πραγματικότητα την οποία βιώνουμε, να το σπουδάσουμε. Δεν είναι η ζωή της Εκκλησίας απλώς μία ηθική διδασκαλία ή ένας κοινωνικός ακτιβισμός, που μετριέται αποτελεσματικά και ποσοτικά. Είναι μία συνεχής υπόμνηση της ανάγκης να αγαπάμε το Χριστό και να έχουμε κοινωνία με το Σώμα Του, δηλαδή τον άνθρωπο. Κι αυτό ξεκινά από την λειτουργική ζωή, από την ενορία, που αποτελεί την κατεξοχήν έκφραση του σώματος του Χριστού. Συνεχίζεται στην προσευχή για όλο τον κόσμο. Εκδηλώνεται στην αγάπη, την συγχωρητικότητα, το μοίρασμα. Και τροφοδοτείται μέσα από την ασκητική προσπάθεια του καθενός, την υπαρξιακή του κίνηση να χωριστεί από την αμαρτία και να οικειοποιηθεί Αυτόν που αγαπά.

 Ο δρόμος αυτός γεννά μία άλλη αντίληψη για την κοινωνική ζωή και τον κόσμο. Γεννά έναν άλλο πολιτισμό, αυτόν της αγιότητας, αυτόν που βιώνει το «Μαράν αθά», το ότι ο Κύριος έρχεται (Α’ Κορ. 16, 22). Και αυτός ο πολιτισμός μπορεί να μη φαίνεται, να μην κάνει θόρυβο, να κρύβεται από τα φώτα του κόσμου τούτου, αλλά μυστικά κατεργάζεται σε προσωπικό, αλλά και σε κοινοτικό επίπεδο την μεταμόρφωση. Και αυτός ο δρόμος δεν αφορίζει, δεν ξεχωρίζει κανέναν. Εκείνος που δεν αγαπά το Χριστό, αποκόπτει τον εαυτό του από Εκείνον και το Σώμα Του. Μόνο που όσο εύκολα αποκόπτεται κάποιος, τόσο πιο δύσκολα επανέρχεται. Γιατί ο ίδιος δεν συνειδητοποιεί το κριτήριο. Είναι όμως στο χέρι του η επανένταξη. Κι εδώ λειτουργεί η αγάπη του Θεού, η οποία θα θεραπεύσει την πληγή και θα επανεντάξει τον κεχωρισμένο. Και είναι ευθύνη της Εκκλησίας να λειτουργήσει ως χώρος επανένταξης των ανθρώπων που θα διψάσουν για το Θεό και θα μετανοήσουν για τον χωρισμό και όχι ως χώρος διαφύλαξης της καθαρότητας. ΑΜΗΝ! 

Από το γραπτό κήρυγμα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας

26 Αυγούστου 2018

https://proskynitis.blogspot.com/2018/08/blog-post_60.html

Πνευματικές νουθεσίες Αγίου Γέροντος Πορφύριου Καυσοκαλυβήτη

- «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».

- «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ' ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ' αυτό τον τρόπο θ' αγιάσεις».

-«Να σκέπτεσαι καλά για τον άλλο. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι' αυτόν άσχημα.

- «Οι περισσότεροι έρχονται εδώ και μου λένε: Κανείς δεν με θέλει, είμαι άχρηστος, δεν με καταλαβαίνουν, δεν μ' αγαπούν». Τους εξηγώ τότε «όλα αυτά προέρχονται από τον εγωισμό. Όταν στραφείς προς το Θεό, δεν ζητάς τίποτε, δεν είσαι ανικανοποίητος, κι' είσαι με όλα και με όλους ευχαριστημένος. Τους αγαπάς τότε όλους κι' εκείνοι σ' αγαπούν. Κι' αυτό εξαρτάται από εσένα, διότι ενώθηκες με τον Θεό».

-«Η μητέρα αρχίζει να παιδαγωγεί το παιδί της μέσα από τη μήτρα της, με τα ψυχικά της βιώματα».

- «Επιτρέπεται», έλεγε, «να βοηθά ο Θεός τον άνθρωπο να κάμνει τόσες εφευρέσεις, να τις χρησιμοποιεί ο διάβολος κι' εμείς οι χριστιανοί να μη τις χρησιμοποιούμε;».

- «Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό η ψυχή μας ελευθερώνεται από το φόβο». 

- «Όποιος αγαπά το Χριστό αυτός αποφεύγει την αμαρτία».

- «Βρίσκεσαι μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου και προσπαθείς μ' αυτό τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. Άνοιξε το παράθυρο για να μπη το φως και μόνο τότε θα φύγη το σκοτάδι. Το φως είναι εκείνο που θα διώξη το σκοτάδι. Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, τους Πατέρες. αυτό είναι το φως, που θα διώξη το σκοτάδι».

- «Όταν σε μια χώρα πέσει πολλή αμαρτία, τότε και τα πολιτικά της θέματα πάνε στραβά, αντί να πηγαίνουν ίσια».

http://inpantanassis.blogspot.com/

Το Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής

† Κυριακῇ 26 Αὐγούστου 2018 (ΙΓ' Ματθαῖου)

Τὸ Εὐαγγέλιον

Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον

Κεφ. κα΄: 33-42

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· Ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅς τις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα, καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε, καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν, καὶ ᾠκοδόμησε πύργον· καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν. Ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς, λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. Καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ, ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων· καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. Ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, λέγων· Ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. Οἱ δὲ γεωργοὶ, ἰδόντες τὸν υἱὸν, εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε, ἀποκτείνωμεν αὐτὸν, καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. Καὶ λαβόντες αὐτὸν, ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; Λέγουσιν αὐτῷ· Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς· καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς Γραφαῖς· Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;

Ὁ Ἀπόστολος

Πρὸς Κορινθίους Α’ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα

Κεφ. ιστ' : 13-24

Ἀδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω. Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί· οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς ᾿Αχαΐας καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς· ἵνα καὶ ὑμεῖς ὑποτάσσησθε τοῖς τοιούτοις καὶ παντὶ τῷ συνεργοῦντι καὶ κοπιῶντι. Χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φουρτουνάτου καὶ ᾿Αχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. ᾿Ασπάζονται ὑμᾶς αἱ ἐκκλησίαι τῆς ᾿Ασίας. Ἀσπάζονται ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ πολλὰ ᾿Ακύλας καὶ Πρίσκιλλα σὺν τῇ κατ᾿ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίᾳ. Ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἀδελφοὶ πάντες. Ἀσπάσασθε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ. ῾Ο ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον ᾿Ιησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. Μαρὰν ἀθᾶ. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ μεθ᾿ ὑμῶν. Ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ· ἀμήν.