Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2015

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΝΗΣΤΕΙΑ


Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κ. Ἰωήλ
«Τήν πνευματικήν, ἀδελφοί, ἀναλαβόντες νηστείαν, τῇ γλώττῃ μή λαλεῖτε τά δόλια».
(Α΄ ἰδιόμελον ἑσπερινοῦ Τετάρτης Β΄ ἑβδομάδος Νηστειῶν)
Σέ ἕνα ἀπό τά τροπάρια τοῦ ἑσπερινοῦ ὁ ἱερός ὑμνογράφος τονίζει πώς πρέπει νά ἀναλάβουμε τήν πνευματική νηστεία. Ποιά εἶναι ἡ πνευματική νηστεία; 

Νά μή λαλοῦμε δόλια κατά τοῦ πλησίον, νά μή σκανδαλίζουμε τόν ἀδελφό μας, ἀλλά νά φαιδρύνουμε μέ τήν μετάνοια τήν λαμπάδα τῆς ψυχῆς μας καί μέ δάκρυα νά βοήσουμε στόν Θεό: «Ἄφες ἡμῖν τά παραπτώματα ἡμῶν, ὡς φιλάνθρωπος».
Ἄς ἐξετάσουμε τήν πνευματκή νηστεία καί πῶς τήν ἐπεξηγοῦν πλατύτερα οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Γιά τή νηστεία ἀπό τίς τροφές πολλές φορές ἔχουμε ἀκούσει. Ἡ σωματική νηστεία εἶναι ἕνα μέσο, γιά νά πολεμήσουμε τά πάθη μας. Γιά παράδειγμα, ἡ δαιμονική ἐνέργεια δέν φεύγει ἀπό τόν ἄνθρωπο, «εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ» (Μρ. 9,29). Κανείς ἀπό τούς ἁγίους δέν ἀρίστευσε παρά μέσα στήν προσευχή καί τή νηστεία. «Συνηλικιῶτίς ἐστι τῆς ἀνθρωπότητος· νηστεία ἐν τῷ παραδείσῳ ἐνομοθετήθη» (Περί νηστείας , PG 31, 168A), γράφει ὁ Μέγας Βασίλειος. Ἡ νηστεία σάν νά εἶναι «πατρῶος κλῆρος», πατρική κληρονομιά, μεταδίδεται ἀπό γενεά σέ γενεά μέχρι σήμερα. «Νηστεία προφήτας γεννᾷ, δυνατούς ῥώννυσι, νηστεία νομοθέτας σοφίζει, ψυχῆς ἀγαθόν φυλακτήριον, σώματος σύνοικος ἀσφαλής, ὅπλον ἀριστεύουσι, ἀθληταῖς γυμνάσιον. Τοῦτο πειρασμούς ἀποκρούεται, τοῦτο ἀλείφει πρός εὐσέβειαν, νήψεως σύνοικος, εὐφροσύνης δημιουργός» (Περί νηστείας , PG 31, 172A), θά προσθέσει. 

Ἡ ἀληθινή ὅμως καί πνευματική νηστεία εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν σωματική. Εἶναι ἡ ἀλλοτρίωση τῶν κακῶν, εἶναι ἡ λύση κάθε συνδέσμου ἀδικίας, εἶναι ἡ συγχώρεση τοῦ πλησίον. Πῶς εἶναι δυνατό νά νηστεύει κανείς ἀπό κρέατα καί νά κατατρώγει τόν ἀδελφό του μέ δόλια χείλη; «Οἴνου ἀπέχεις, ἀλλ΄ ὕβρεων οὐ κρατεῖς; Τήν ἑσπέραν ἀναμένεις εἰς μετάληψιν, ἀλλά δαπανεῖς τήν ἡμέραν εἰς δικαστήρια;» (Περί νηστείας, PG 31, 181B.). 

Νηστεία εἶναι τό κατά Θεόν πένθος. Τό μεγαλύτερο ἀγαθό πού μπροεῖ νά ἔχει ἕνας ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεός. Ἡ ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τό Θεό εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό. Ὁ Θεός εἶναι ἡ μακαριότητα, ἡ χαρά, τό φῶς, ἡ ζωή, ἡ ἀλήθεια. Ὅ,τι εἶναι ὁ Θεός σέ ἀπόλυτο βαθμό, εἶναι καί ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ σέ σχετικό. Στόν Παράδεισο εἴχαμε ὅ,τι εἶχε ὁ Θεός, ἀλλά σέ σχετικό βαθμό. Ὅταν λοιπόν συγκρίνει κανείς τή ζωή τοῦ Παραδείσου μέ τή ζωή τήν ἄθλια καί γεμάτη ἁμαρτίες πού περνᾶμε σήμερα, εἶναι συνατό νά μή νηστεύει καί νά μήν πενθεῖ συνέχεια; Ἀπό μικρόθεοι γίναμε δοῦλοι τῶν παθῶν. Ὀρθῶς ὁ ὑμνογράφος λέγει πώς μέ δάκρυα κραυγάζουμε στόν Χριστό. «Ἄφες ἡμῖν τά παραπτώματα ἡμῶν ὡς φιλάνθρωπος». Ἡ νηστεία μᾶς ὑπενθυμίζει τά ἀγαθά πού ἔχουμε χάσει. Εἶναι μιά ἔνδειξει ὅτι προσδοκοῦμε καί πάλι τόν Παράδεισο.

http://paraklisi.blogspot.com.eg

Το κήρυγμα της Κυριακής: Κυριακή ΙΓ´ Λουκά


Του Αρχιμ. Γερασίμου Φραγκουλάκη

          Ευκατάστατος μας λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς ήταν ο νέος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Είχε τα πάντα για να ζει κατά κόσμον καλά. Όμως δεν αισθανόταν γεμάτος. Δεν ήταν πλήρως ικανοποιημένος. Μπορεί να είχε τακτοποιημένα όλα τα θέματα τα υλικά, όμως είχε και πνευματικές αναζητήσεις, μεταφυσικές, όπως λέμε σήμερα ανησυχίες. Ήταν πιστός και καλός γνώστης της πίστεως του. Είχε ακούσει σίγουρα πολλά για το Χριστό, για τη διδασκαλία του, τις αγαθοεργίες και τα θαύματα του και γι'  αυτό τον πλησιάζει πιστεύοντας πως έχει βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για να συζητήσει τις ανησυχίες του. Και λέμε άνθρωπο, διότι η προσφώνηση του προς τον Ιησού "διδάσκαλε αγαθέ"[1] δείχνει ότι δεν τον αναγνώριζε ως Θεό. Αυτό φαίνεται και από την απάντηση του Χριστού "τι με λέγεις αγαθόν; ουδείς αγαθός ειμί εις ο Θεός",[2] (Γιατί με αποκαλείς αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός). Ήταν σαν να του έλεγε δηλαδή ότι, αφού δεν με αναγνωρίζεις ως Θεό, γιατί με ονομάζεις αγαθό, που αποτελεί ιδιότητα μόνο του Θεού![3]
          Δεν τον αποπαίρνει όμως, κάθεται και τον ακούει διότι γνωρίζει ότι ο πόθος του για να μάθει ήταν βαθύς, οι οραματισμοί του έβγαιναν έξω από τα γήινα όρια, ήταν υπερκόσμιοι, η γλυκιά νοσταλγία και ο ασίγαστος έρωτας της αιώνιας ζωής ήταν εκείνα που ανέβασαν μέχρι τα χείλη του την ερώτηση "τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;"[4] (Τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή).
          Τώρα ήρθε η στιγμή να πάρει την κατάλληλη απάντηση μέσα από τρεις λέξεις μόνο "τας εντολάς οίδας."[5] (τις εντολές του Θεού τις ξέρεις). Αν τις ζήσεις όπως πρέπει, αν τις εφαρμόσεις, θα εξασφαλίσεις την αιώνια ζωή. Οι εντολές του Θεού εκφράζουν το θέλημα του. Και ο νέος πραγματικά τις γνώριζε και γι' αυτό και προς στιγμή χάρηκε γιατί πίστευε ότι τις είχε τηρήσει και είχε δίκιο να σκέφτεται έτσι, γιατί όντως είχε τηρήσει το γράμμα του νόμου, είχε αποφύγει όλα εκείνα που ο νόμος απαγόρευε. Δεν είχε κάνει κακό. Κι έτσι όμως, όπως θα τον διαβεβαιώσει ο Κύριος στη συνέχεια, δεν είχε εξασφαλίσει την σωτηρία του, τη αιώνιο ζωή, γιατί είχε τηρήσει μόνο το ένα μέρος, είχε εφαρμόσει μονάχα το αρνητικό μέρος της ηθικής του νόμου, δεν είχε κάνει κακό. Η συνέπειά του επομένως δεν ήταν πλήρης, δεν ήταν ολοκληρωμένη. Δεν είχε κάνει κακό, δεν είχε κάνει όμως και καλό. [6]
          Μας θυμίζει αδελφοί μου, κάτι αυτό; Μήπως ίσως σε κάποιους, τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως μας έρχονται στο νου λόγια που έχουμε ακούσει ή έχουμε πει οι ίδιοι, όπως: δεν σκότωσα, δεν έκλεψα, δεν έκανα κακό σε κανένα. Μυρμήγκι να δω στο δρόμο μου, θα αλλάξω πορεία για να μην το πατήσω. Αλήθεια; Γιατί αδελφέ μου όμως κάνεις αναφορά σε μεγάλα εγκλήματα. Υπάρχουν και άλλα ανομήματα και άλλα παραπτώματα, κάποια από τα οποία είναι ισάξια του φόνου και της κλοπής. Εκτός αυτού όμως, όλα μικρά ή μεγάλα αποτελούν εκτροπή και επομένως είναι αμαρτία.    
          Δεν αναφέρομαι προσωπικώς αλλά γενικώς.
·       Δεν είσαι εσύ αδελφέ μου, αδελφή μου εκείνος ή εκείνη που ενώ παρέχεις κατά τρόπο πληθωρικό τα υλικά αγαθά στην οικογένειά σου, εν τούτους δεν τιμάς το στεφάνι σου;
·       Δεν είσαι εσύ που ενώ ακούς να συκοφαντείται ο συνάνθρωπός σου, όχι μόνο δεν αντιδράς αλλά συνεισφέρεις με την παραγωγική φαντασία σου;
·       Δεν είσαι εσύ, που ενώ γνωρίζεις τις μεγάλες και αξεπέραστες ανάγκες του διπλανού σου, προσπερνάς αδιάφορος;
·       Δεν είσαι εσύ που επειδή θεωρείς ότι αδικήθηκες στο μοίρασμα της πατρικής σου κληρονομιάς, και μπορεί να είναι κι έτσι, δεν μιλάς με τους γονείς σου και είσαι στα δικαστήρια με τα αδέλφια σου;
·       Δεν είσαι εσύ εκείνος, που λερώνεις τα χέρια σου παίρνοντας κρυφά, κλέβοντας δηλαδή, από τη δουλειά σου πράγματα που δεν σου ανήκουν και το χειρότερο τις περισσότερες φορές η αξία τους είναι μηδαμινή;
·       Δεν είσαι εσύ που χρησιμοποιείς κάποιες φορές οικτρά ψέματα ως δικαιολογίες;
·       Δεν είσαι εσύ που ζήλεψες την προκοπή του συγγενούς, του φίλου, του διπλανού σου και φθόνησες;
          Και για να αναφερθούμε και πιο στενά σ' εμάς τους Χριστιανούς τους Ορθοδόξους.
·       Δεν είσαι εσύ που ενώ βαπτίστηκες, δεν φροντίζεις να κρατάς ζωντανό το βάπτισμά σου με τον εκκλησιασμό και τη συμμετοχή σου στα μυστήρια της εκκλησίας μας, και ιδιαιτέρως στη Θεία Ευχαριστία;
·       Δεν είσαι εσύ, που ενώ όπως οι περισσότεροι μπορούμε να απολαμβάνουμε όλα τα αγαθά του Θεού, σε περίοδο νηστείας του γυρνάμε την πλάτη και ουσιαστικά νηστεύουμε τα νηστήσιμα;
·       Δεν είσαι εσύ που ενώ απολαμβάνεις τις ευεργεσίες του Θεού, περνούν ολόκληρα εικοσιτετράωρα και δεν κάνεις ούτε μια φορά το σταυρό σου, για να τον δοξολογήσεις και να τον ευχαριστήσεις;
·       Δεν είσαι εσύ που με το προσωπείο του ταπεινού, του σεμνού, του καλού, του ήρεμου, του άγιου προσπαθείς να επιβληθείς στους άλλους, για να τους έχεις υπηρέτες σου και να περνάς καλά;
·       Δεν είσαι εσύ που επικαλούμενος και προβάλλοντας τα δήθεν πνευματικά σου χαρίσματα, τεντώνεις το δάκτυλο για να δείξεις επιτιμητικά τον αδελφό σου; Ταλαίπωρε, δεν σκέφτηκες ποτέ πως ενώ εσύ δείχνεις με το ένα σου δάχτυλο περιφρονητικά τον αδελφό σου, την ίδια στιγμή τα τρία σου δάχτυλα δείχνουν εσένα!
·       Δεν είσαι εσύ που ακούγοντας αυτά τώρα και επειδή πιθανόν ελέγχεσαι από τη συνείδησή σου, γιατί ευτυχώς διαθέτεις ακόμα συνείδηση, αλλιώς δεν θα βρισκόσουν τώρα εδώ, λες μέσα σου: "τι μας λέει αυτός τώρα, σάμπως είναι καλλίτερος;"
          Ναι αδελφέ μου, αδελφή μου εμείς είμαστε όλοι αυτοί. Εγώ, εσύ, ο άλλος, όλοι μας.
          Θα μπορούσαμε αγαπητοί μου αδελφοί, να απαριθμήσουμε χιλιάδες περιπτώσεις που δείχνουν τελικά πόσο μακριά είμαστε από το θέλημα του Θεού. Μετά απ' όλα αυτά είναι εύλογο να δημιουργηθεί το ερώτημα. Και τι γίνεται λοιπόν; Όλοι είμαστε αξιοκατάκριτοι, κι επομένως κληρονόμοι της κολάσεως; Όχι βέβαια. Τι ακούσαμε τον Κύριο μας να λέει στη σημερινή ευαγγελική περικοπή; Τον ακούσαμε να λέει ότι ο μόνος αγαθός, ο μόνος καλός είναι ο Θεός. Τι νομίζουμε λοιπόν ότι ο Θεός Πατέρας μας θα μας αφήσει έτσι; Τα πάντα σε τούτο εδώ τον κόσμο εξαντλούνται, τα πάντα αλλοιώνονται, τα πάντα μεταβάλλονται. Εκείνο που μένει ανεξάντλητο, αναλλοίωτο και αμετάβλητο είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Και γι' αυτές τις άσχημες, τις κακές για εμάς περιπτώσεις μας έχει τη λύση. Τι κάνουμε όταν ένα ρούχο λερωθεί; Το καθαρίζουμε, το πλένουμε. Κατά παρόμοιο τρόπο υπάρχει καθαριστήριο για τις ψυχές μας, όσο λερωμένες κι αν είναι. Υπάρχει πλυντήριο που δεν μπορεί να του αντισταθεί κανένας λεκές, κανένα λέρωμα. Υπάρχει το λουτρό της ψυχής που λέγεται Εξομολόγηση. Το πλυντήριο που χρησιμοποιείται σε αυτή την περίπτωση είναι το πετραχήλι του εξομολόγου και το καλύτερο απορρυπαντικό για όλους τους λεκέδες, όσο μεγάλοι κι αν είναι, απ' όποια αιτία κι αν προέρχονται είναι τα δάκρυα της μετάνοιας.
Βλέπετε αδελφοί μου, πόσο μας αγαπά ο Θεός. Για όλα μας έχει λύση. Για τα πάντα έχει προβλέψει. Όλα για την αγάπη του ανθρώπου. Και προσέξτε και τούτο. Όποιο πλυντήριο του κόσμου και αν χρησιμοποιήσουμε θα πρέπει κάτι να πληρώσουμε. Λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία. Στο πλυντήριο της εξομολόγησης, όχι μόνο δεν πληρώνουμε, αλλά αντιθέτως αμειβόμαστε κιόλας για τις ακαθαρσίες που αφήνουμε. Αμειβόμαστε με τη Χάρη του Θεού και από
βρώμικοι και ξεπεσμένοι, γινόμαστε καθαροί και άρχοντες.            
Για την εξομολόγηση λέει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νεκτάριος: "Η εξομολόγηση από ηθική άποψη, είναι η μεγαλύτερη ευεργεσία της Εκκλησίας προς την Κοινωνία. Και, ο εξομολόγος είναι το πρόσωπο εκείνο στο οποίο καταφεύγει ο αμαρτωλός για να φανερώσει την καρδιά του, για να εμπιστευτεί και ν' αποκαλύψει τα τραύματα της ψυχής του, να ζητήσει τη θεραπεία του και την ανακούφισή του. Ο πνευματικός είναι το μεσάζον πρόσωπο, που συνδέει τις ψυχές και συσφίγγει τους δεσμούς της συγγενείας, της φιλίας και της αγάπης. Ο πνευματικός είναι ο μόνος που μπορεί να συνδέσει τις ψυχές των γονέων και των παιδιών, των συζύγων, των αδελφών και συγγενών".[7] Αμήν!
  
[1] Λκ. 18, 18
[2] Ο. π. 18, 19
[3] Νικηφόρου Θεοτόκη, Κυριακοδρόμιο, εκδόσεις Ματθαίου Λαγγή, Αθήνα 1984, τ. Γ΄, σ. 191
[4] Λκ. 18, 18
[5] Ο. π. 18, 20
[6] Αρχιεπισκόπου Κρήτης Τιμοθέου, Ο Χριστός και η Κοινωνία, Β΄έκδοσις, Ηράκλειον Κρήτης 1981, σ. 66
[7] Πρεσβ. Διονυσίου Τάτση, Διδαχές Αγίου Νεκταρίου, Κόνιτσα 2007, σ. 115
http://hannover-orthodoxie.blogspot.com.eg

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ


«Διδάσκαλε αγαθέ…». «Τι με λέγεις αγαθόν; Ουδείς αγαθός, ει μη εις∙ ο Θεός»
α. Μία αξιολογική κρίση για τον Ίδιο και μία ερώτηση περί της αιώνιας ζωής δέχεται ο Κύριος από έναν άρχοντα, στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα του Λουκά, το οποίο είναι καθ’  όλα ίδιο – πλην της προσθήκης  ότι πρόκειται περί πλουσίου νεαρού – με το αντίστοιχο ευαγγέλιο του  Ματθαίου. Και προξενεί εντύπωση  το γεγονός ότι ο Κύριος δεν μένει μόνο στο θεωρούμενο βασικό ερώτημα – ποιο ερώτημα μπορεί να θεωρηθεί πιο ουσιαστικό από αυτό της αιώνιας ζωής; - αλλά σχολιάζει και την κρίση γι’  Αυτόν: «Διδάσκαλε αγαθέ». Γιατί άραγε; Ποιος ο λόγος ο Κύριος να μην αφήσει κατά μέρος την προσφώνησή Του από τον προσελθόντα άρχοντα;
β. 1. Ο Κύριος καταρχάς δεν αμφισβητεί τον ρόλο Του ως διδασκάλου. Δεν σχολιάζει το γεγονός ότι πράγματι ήλθε στον κόσμο και ως Διδάσκαλος. Όλοι όσοι Τον προσήγγιζαν, όντως Τον αποδέχονταν με τον συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς ο Κύριος να απορρίπτει τη συγκεκριμένη Του ιδιότητα. Κι είναι ευνόητο: ήταν ο Ίδιος ο Λόγος του Θεού, που και ως άνθρωπος λειτούργησε με τον συγκεκριμένο τρόπο. «Εγώ ήλθον ίνα μαρτυρήσω τη αληθεία». «Με αποκαλείτε Διδάσκαλο και Κύριο. Και πράγματι είμαι». Ο λόγος συνεπώς και η διδασκαλία Του περιέκλειε την παντοδυναμία του Θεού, ήταν το όχημα, θα έλεγε κανείς, να καλέσει η χάρη του Θεού την καρδιά του ανθρώπου, ή, με τη διατύπωση του αποστόλου Παύλου, το ευαγγέλιό Του ήταν και είναι  «η δύναμις του Θεού εις σωτηρίαν παντί τω πιστεύοντι». Το «ουδέποτε ελάλησεν άνθρωπος ως ούτος ο άνθρωπος» θα αποτελεί πάντοτε σε όλους τους αιώνες την αντίδραση των ακροατών Του, ακόμη και των θεωρουμένων αρνητών και εχθρών Του. Και βεβαίως, ως γνωστόν, ο Κύριος λειτουργούσε ως διδάσκαλος και μέσα από τα θαύματά Του. Τα θαύματά Του δεν ήταν «μαγικά», προς θάμπωμα των ανθρώπων, αλλά άλλου είδους φανέρωση και μαρτυρία της νέας πραγματικότητας που έφερνε στον κόσμο.
2. Η αντίδρασή Του είναι για τον χρωματισμό που δίδει σ’  Αυτόν ως διδάσκαλο ο προσελθών άρχων: «Τι με λέγεις αγαθόν;» Για να συμπληρώσει με ό,τι αποκαλύπτει για την έννοια του αγαθού η Παλαιά Διαθήκη: «ουδείς αγαθός, ει μη εις, ο Θεός». Το δεύτερος σκέλος, η αξιωματική θέση ότι ο Θεός είναι ο μόνος αγαθός φωτίζει την άρνηση της αποδοχής του χαρακτηρισμού και για τον Ίδιο. Τι θέλουμε να πούμε; Ο Κύριος προφανώς δεν αρνείται αυτό που ήλθε να φανερώσει: ότι είναι ο ενανθρωπήσας Θεός. Αλλά η φανέρωση αυτή γινόταν σταδιακά, διότι απαιτούσε την ανάλογη πίστη των ανθρώπων. Ας θυμηθούμε ότι και οι μαθητές Του, ακόμη δε και η ίδια η Παναγία Μητέρα Του, δεν έφτασαν στο σημείο αυτό φωτισμού – να Τον πιστεύουν και ως Θεό – παρά μόνον μετά την Ανάληψή Του, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Με τη δύναμη της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος θα διανοίγονταν τα μάτια της ψυχής τους, για να Τον δουν στην ολοκληρία Του: τον Θεό που ενανθρώπησε. Ακόμη και η ομολογία του αποστόλου Πέτρου ότι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος, λίγο καιρό προ των Παθών Του, ήταν μία περιστασιακή ομολογία, η οποία μετά από λίγο θα γινόταν τριπλή άρνηση. Και περισσότερο: η αποκάλυψη της θεϊκής Του δόξας στο όρος Θαβώρ στους «προκρίτους» των μαθητών Του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, θα συνοδευόταν από την εντολή να μην πουν τίποτε για όσα είδαν και άκουσαν, παρά μόνον μετά την εκ νεκρών Ανάστασή Του.
3. Έτσι, η ερωτηματική άρνησή Του ότι είναι  και Αυτός αγαθός αποτελεί το προστατευτικό κάλυμμα σ’ εκείνον – τον άρχοντα, αλλά και όλους τους ακροατές Του της ώρας εκείνης – που έτσι κι αλλιώς δεν Τον προσήγγισε ως τον Μεσσία  και που δεν είχε τους ανάλογους οφθαλμούς και τη δύναμη να Τον αποδεχτεί ως Θεό, πολλώ μάλλον που η εξέλιξη του διαλόγου απέδειξε και τη μη γνησιότητα της αναζήτησης του άρχοντα: στην υπόδειξη του Κυρίου να Τον ακολουθήσει για να βρει το «ένα που του έλειπε», ώστε να κερδίσει την αιώνια ζωή, με απόρριψη του βάρους του πλούτου του, εκείνος «απήλθε λυπούμενος». Διότι προφανώς η αγάπη για τα πλούτη του ήταν μεγαλύτερη από την αγάπη του για τον Θεό. Η πλάγια αυτή άρνηση του Κυρίου ότι είναι αγαθός, γι’ αυτούς που δεν μπορούν να Τον δουν ως Θεό, θυμίζει την περίπτωση του Μωυσή, όταν κατέβηκε από το όρος Σινά με τις πλάκες του Νόμου: είχε κάλυμμα στο πρόσωπό του, διότι οι συμπατριώτες του αδυνατούσαν να αντέξουν τη λάμψη που εξέπεμπε. Αντιστοίχως λοιπόν και ο Κύριος: δρα με τρόπο φιλάνθρωπο, προκειμένου να προστατέψει τους αδύναμους πνευματικούς οφθαλμούς του προσελθόντος σ’ αυτόν άρχοντα.
4. Είπαμε όμως ότι ο Κύριος προσανατολίζει στον μόνο Αγαθό, τον αληθινό Θεό. «Ουδείς αγαθός, ει μη εις, ο Θεός». Μία αλήθεια που καταλαβαίνει κανείς τη σημασία της, όταν σκεφτεί ότι όλες οι φιλοσοφίες και οι προβληματισμοί του ανθρώπου στο διάβα των αιώνων το περί αγαθού ερώτημα είχαν ως επίκεντρο των αναζητήσεών τους. Διότι ανάλογα με το τι προσδιόριζε κανείς ως αγαθό, αντιστοίχως καθόριζε και το πρακτέο της ζωής του. Με άλλα λόγια, η αξιολογία – ο λόγος περί του αγαθού – οδηγούσε και στην ανάλογη δεοντολογία. Δύο απλά παραδείγματα νομίζουμε μπορούν να φωτίσουν τα πράγματα. Το ένα: Ο άφρων πλούσιος της προηγουμένης Κυριακής – που σημειωτέον στο βάθος δεν διαφέρει και πολύ από τον σημερινό άρχοντα – ως αγαθό της ζωής του είχε τα πλούτη του και τα υλικά αγαθά του. Η αξιολογία του αυτή: ο πλούτος είναι ό,τι αξίζει στη ζωή, τον οδήγησε και στην ανάλογη πράξη: να είναι ένας ατομιστής, που δεν βλέπει τίποτε στη ζωή του πέρα από τον εαυτό του. Κι από την άλλη: Ο Ζακχαίος του γνωστού περιστατικού της Καινής Διαθήκης, πλούσιος και αυτός, έχει διαφορετική αξιολογική κλίμακα. Η συνάντησή του με τον Κύριο αλλάζει τις προτεραιότητές του και αγαθό γι’ αυτόν γίνεται ο Θεός και το θέλημά Του. Η πράξη έπειτα της ζωής του επιβεβαιώνει την αλλαγή: αποκαθιστά τις αδικίες που είχε διαπράξει, μοιράζει την περιουσία του στους πτωχούς.
Έτσι, ο τονισμός από τον Κύριο του Θεού ως του μόνου Αγαθού προσανατολίζει τον άνθρωπο σ’  Εκείνον που (πρέπει να) συνιστά κέντρο της ζωής του και κινητήρια δύναμη των ενεργειών του. Είναι σαν να υπενθυμίζει ο Κύριος ότι ο Θεός δεν είναι το περιθώριο της ζωής, αλλά η βάση και το θεμέλιο, η πηγή όλων των αξιών, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα ότι ο άνθρωπος δεν είναι ο ίδιος αγαθός, δηλαδή δεν είναι και δεν μπορεί να είναι η αξιακή αναφορά του κόσμου, μπορεί όμως να γίνει αγαθός, στο βαθμό που αποδέχεται τον αγαθό Θεό και σχετίζεται με Αυτόν.
γ. Ως χριστιανοί είμαστε σε προνομιούχο θέση: πιστεύουμε στον Χριστό, ως Θεό και άνθρωπο, συνεπώς Τον θεωρούμε ως τον όντως Αγαθό, την μόνη και απόλυτη αξία της ζωής μας. Όλη η εκκλησιαστική ζωή πλέκεται γύρω από αυτήν την πραγματικότητα, που καθορίζει και την πορεία μας ως χριστιανών. Είμαστε όμως, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, και στη δεινότερη θέση: αν δεν γινόμαστε μαζί Του αγαθοί, αν δεν είμαστε κι εμείς ως μέλη Του αγαθοί, σημαίνει ότι δεν έχουμε καμία πραγματική σχέση μ’  Εκείνον. Και αγαθός, κατά το πρότυπο του Κυρίου, θα πει: άνθρωπος πίστεως και αγάπης προς τον Θεό, άνθρωπος πίστεως και αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Αγαθός μ’  ένα λόγο γίνεται εκείνος που διαπνέεται πραγματικά από αγάπη, διότι ο φύσει Αγαθός, ο Θεός, «αγάπη εστί».

http://pgdorbas.blogspot.com.eg/

Το Ευαγγελικό και Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής


† Κυριακῇ 29 Νοεμβρίου 2015 (ΙΓ΄ Λουκᾶν)

Εὐαγγελική Περικοπή,
Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν 
Κεφ. ιη΄: 18-27

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπος τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, πειράζων αὐτὸν, καὶ λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός. Τὰς ἐντολὰς οἶδας· Μὴ μοιχεύσῃς· μὴ φονεύσῃς· μὴ κλέψῃς· μὴ ψευδομαρτυρήσῃς· τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. Ὁ δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. Ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ῥαφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. Εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; Ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις, δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

Ἀπόστολος,
Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
Κεφ. ε΄:  8-19

Ἀδελφοί, ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε· ― ὁ γὰρ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καὶ δικαιοσύνη καὶ ἀληθείᾳ· ― δοκιμάζοντες τί ἐστιν εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ. Καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε· τὰ γὰρ κρυφῆ γινόμενα ὑπ᾿ αὐτῶν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν· τὰ δὲ πάντα ἐλεγχόμενα ὑπὸ τοῦ φωτὸς φανεροῦται· πᾶν γὰρ τὸ φανερούμενον φῶς ἐστι. Διὸ λέγει· Ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν, καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός. Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ᾿ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ.

Το Συναξάρι της ημέρας


Άγιος Παράμονος και οι Τριακόσιοι Εβδομήντα Μάρτυρες που μαρτύρησαν μαζί μ' αυτόν
Άγιος Φιλούμενος
Άγιος Διονύσιος επίσκοπος Κορίνθου
Άγιος Φαίδρος
Όσιος Μάρκος
Όσιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
Άγιος Ιωάννης ο Ιερομάρτυρας, «ὁ ἐν Περσίδι»
Άγιοι Έξι Μάρτυρες
Άγιος Ουρβανός επίσκοπος Μακεδονίας
Όσιος Παγκόσμιος
Όσιος Πιτυρούν
Άγιος Ουαλερίνος
Όσιος Νεκτάριος «ἐπίσκοπος ἐν τῷ Σπηλαίῳ»
Άγιος Brendan
Ανάμνηση των Εγκαινίων του Ιερού Ναού των Αγίων Μαρτύρων Σεργίου και Βάκχου
Σύναξη των Αχαιών Αγίων
Σύναξη Αγιωτών Αγίων

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Ο φόβος συνδέεται με την υπερηφανία· όσο περισσότερο ο άνθρωπος εμπιστεύεται τις δυνάμεις του, τόσο υποδουλώνεται στο συγκεκριμένο πάθος. Για να καταφέρει να το νικήσει με τη δύ­ναμη του Θεού, για να πάρει τη δύναμη αυτή και να την κρα­τήσει, ο άνθρωπος οφείλει ν' απαρνηθεί τον εαυτό του, ν' αναγνωρίσει την ανεπάρκειά του, αλλιώς η ενέργεια του Θε­ού δεν θα μπορέσει να βρεί πεδίο δράσης μέσα του.

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2015

Ποιούς πολεμάει περισσότερο ὁ διάβολος;


Ὅλους τους ἀνθρώπους τούς πολεμάει ὁ διάβολος, γιατί ὅλους θέλει νά τούς κολάσει. Ἀλλά περισσότερο πολεμάει τούς ἐνάρετους, αὐτούς πού ἀγωνίζονται μέ πόθο «τόν καλό ἀγώνα τῆς πίστεως» (βλ. Ἅ΄ Τιμ. ς΄ 12), αὐτούς πού ἔχουν καρπούς πνευματικούς. Ὅπως τά παιδιά πετοῦν πέτρες στίς καρυδιές πού ἔχουν καρύδια, ἔτσι καί ὁ διάβολος πετροβολάει αὐτούς πού ἔχουν καρπούς πνευματικούς. Κι ὅπως ὁ κλέφτης πηγαίνει νά κλέψει ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν θησαυροί ὑλικοί, ἔτσι κι ὁ διάβολος πηγαίνει νά κλέψει ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχουν θησαυροί πνευματικοί.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος σημειώνει ὅτι «ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται ὅπου καλάμη, καί χόρτος, καί ξύλον· ἀλλ’ ὅπου κεῖται χρυσός, ἤ ἄργυρος, ἤ μαργαρίτης». Δέν πηγαίνει νά συλήσει ἀχυροκαλύβες ἤ ξύλινες παράγκες. Διότι ἐκεῖ δέν ὑπάρχουν πράγματα ἀξίας. Πηγαίνει στά πλουσιόσπιτα, πού ἔχουν χρήματα πολλά, ἀσημικά, χρυσαφικά ἤ ἄλλα πράγματα μεγάλης ἀξίας. Πηγαίνει στίς τράπεζες καί τίς χρηματαποστολές, ἐκεῖ πού θά γεμίσει σάκο ὁλόκληρο. Ἔτσι κι ὁ διάβολος «οὐκ εἰσέρχεται ὅπου πόρνος, ἤ βέβηλος, ἤ ἅρπαξ, ἤ πλεονέκτης» (ΕΠΕ 33, 406). Δέν πηγαίνει νά πολεμήσει ἀνήθικους ἤ βέβηλους ἤ ἅρπαγες ἤ πλεονέκτες.Αὐτούς τούς ἔχει δεμένους μέ τό πάθος καί τούς ξεγελάει εὐκολότερα. Περισσότερη δουλειά ἔχει νά κάνει, ὅταν πηγαίνει νά πολεμήσει ἀγωνιστές μοναχούς, πού βαδίζουν μέ συνέπεια τήν ὁδό τοῦ ἁγιασμοῦ, ἤ συνειδητοποιημένους χριστιανούς πού ἀγωνίζονται μέ πόθο.
Σέ ἄλλη ὁμιλία τοῦ ὁ χρυσορρήμων Πατήρ παρατηρεῖ ὅτι οἱ πειρατές δέν ἐπιτίθενται στά πλοῖα πού μεταφέρουν ἄμμο, διότι ἡ ἄμμος εἶναι φθηνό ὑλικό καί τόσο βαρύ, πού κανείς δέν κάνει τόν κόπο νά τή μεταφέρει στήν πλάτη. Οἱ πειρατές ἐπιτίθενται στά πλοῖα πού μεταφέρουν ἀμύθητους θησαυρούς ἤ ἐμπορεύματα μεγάλης ἀξίας. Ἔτσι κι ὁ διάβολος ἐπιτίθεται στούς πιστούς πού ἔχουν ἀρετή καί ἁγιότητα (Ὁμιλία εἰς τόν Ἰώβ).
Ἀπό τήν Ἁγία Γραφή πληροφορούμαστε ὅτι ὁ διάβολος ἔβαλε τά λαγωνικά του καί κυνηγοῦσε νά σκοτώσει τόν πύρινο προφήτη Ἠλία!
· Ἔκλεισε στή φυλακή καί ἀποκεφάλισε τόν κήρυκα τῆς μετανοίας, τόν τίμιο Πρόδρομο!
· Ἔριξε τά πεπυρωμένα βέλη του στόν σώφρονα καί πάγκαλο Ἰωσήφ, πού ἦταν διαμάντι πνευματικό, τύπος τοῦ Χριστοῦ!
· Πολέμησε τόν πολυάθλο Ἰώβ, πού ἦταν ἀκέραιος ἄνθρωπος, δίκαιος, θεοφοβούμενος καί ἔφευγε μακριά ἀπό κάθε κακό καί πονηρό πράγμα!
· Εἶναι τόσο ἀδίστακτος πειραστής, πού πῆγε νά πειράξει στήν ἔρημο ἀκόμη καί τόν Κύριό μας!
Πῶς ἐπιτίθεται στίς δικές μας ζωές;
Τά ἴδια κάνει καί στόν καθένα ἀπό μᾶς ὁ μισάνθρωπος!
Ἄν βλέπει ὅτι βαδίζουμε στήν εὐθεία ὁδό τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, προσπαθεῖ νά μᾶς κάνει νά παρεκκλίνουμε!
· Ἄν βλέπει ὅτι δίνουμε μαρτυρία γιά τόν Χριστό, ἐπιχειρεῖ νά μᾶς φιμώσει.
· Ἄν βλέπει ὅτι κάνουμε τό καλό, παρεμβάλλει ἐμπόδια γιά νά μᾶς ἀνακόψει.
· Ἄν βλέπει ὅτι προσευχόμαστε μέ θέρμη, φέρνει χασμουρητό καί ὑπνηλία, γιά νά σταματήσουμε νά προσευχόμαστε.
Παρακολουθεῖ πῶς λατρεύουμε τόν ἅγιο Θεό! Ἄν βλέπει ὅτι ἡ σκέψη μᾶς φεύγει πολύ μακριά ἤ γεμίζει ἀπό τόν θόρυβο τῶν βιοτικῶν φροντίδων, μένει πολύ εὐχαριστημένος ὁ διάβολος. Ἄν ὅμως συμμετέχουμε συνειδητά στή θεία Λατρεία, ἀρχίζει νά μᾶς πολεμάει. Μᾶς φέρνει ἀναμνήσεις ἀπό τά παιδικά μας χρόνια, ἐργασίες πού ἀφήσαμε σέ ἐκκρεμότητα, ἐπείγοντα τηλεφωνήματα πού ἔπρεπε νά κάνουμε καί δέν τά κάναμε, καί τά ὅμοια. Κι ἄν δέν τά καταφέρει νά στρέψει ἀλλοῦ τα ἐνδιαφέροντά μας, καλεῖ καί ἄλλους δαίμονες νά τόν βοηθήσουν.
Παρακολουθεῖ πῶς μελετοῦμε τό ἱερό Εὐαγγέλιο! Ἐάν βλέπει ὅτι δέν προσηλώνεται ἡ σκέψη μας στά νοήματα τοῦ θείου λόγου, δέν ἀνησυχεῖ ἰδιαίτερα ὁ διάβολος. Γιατί γνωρίζει ὅτι αὐτά πού διαβάζουμε, μετά ἀπό λίγη ὥρα θά τά ξεχάσουμε. Ἄν ὅμως εἴμαστε ἀγαθή γῆ πού μέ λαχτάρα ἀκοῦμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, πού μέ εὐλάβεια τόν μελετοῦμε ἡμέρα καί νύχτα, πού τόν κρύβουμε σάν θησαυρό βαθιά στήν καρδιά μας καί τόν ἔχουμε ὁδηγό στή ζωή μας, κάνει τά ἀδύνατα δυνατά γιά νά διακόψουμε τή μελέτη τοῦ θείου λόγου καί νά ἀσχοληθοῦμε μέ κάτι ἄλλο.
Ἀπό τά ὅσα γράφονται ἐννοοῦμε πόσο πανοῦργος ἐχθρός εἶναι ὁ ἀντίδικος, πόσο ἀπατηλά στρατηγήματα ἐπινοεῖ γιά νά μᾶς πλανήσει, μέ πόσο μεγάλη μανία ἐργάζεται τό καταχθόνιο ἔργο του καί μέ τί τέχνη ἁρπάζει κάθε εὐκαιρία πού παρουσιάζεται, γιά νά μᾶς ὑποσκελίσει!
Νά μήν τόν φοβόμαστε
Ἀλλά οἱ πιστοί χριστιανοί νά μήν τόν φοβόμαστε, διότι «μείζων ἐστίν ὁ ἐν ἠμίν ἤ ὁ ἐν τῷ κόσμω» (Ἅ΄ Ἰω. δ΄ 4).
· Νά μάθουμε νά διακρίνουμε τίς παγίδες του καί νά λαμβάνουμε ἐγκαίρως τά μέτρα μας, «ἴνα μή πλεονεκτηθῶμεν ὑπό τοῦ σατανᾶ· οὐ γάρ αὐτοῦ τα νοήματα ἁγνοοῦμεν», γράφει ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος (Β΄ Κορ. β΄ 11).
· Κι ἀκόμη νά ταπεινοφρονοῦμε, διότι τήν ταπείνωση δέν τήν ἀντέχει ὁ διάβολος. Μόλις ταπεινωθοῦμε, φεύγει ἀπό κοντά μας.
· Τέλος, νά μήν ὑποχωροῦμε ἀπό τήν ἔπαλξή μας, ὅση κι ἄν εἶναι ἡ πολεμική πού ἀσκεῖ ἐναντίον μᾶς ὁ σατανᾶς. «Ἄοκνος ψυχή ἐξήγειρε καθ’ ἐαυτῆς δαίμονας. Πληθυνθέντων δέ πολέμων, ἐπληθύνθησαν στέφανοι», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος.
Ὁ ἀγωνιστής τοῦ καλοῦ ἀγώνα ἐξεγείρει ἐναντίον τοῦ τούς δαίμονες. Ἀλλά ὅσο πιό πολύ αὐτοί τόν πολεμοῦν, τόσο περισσότερο τόν δοξάζει ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος!

http://theomitoros.blogspot.com.eg/