Με την προσευχή κερδίζεις...

Μέσα μας έχουμε το σκοτάδι των παθών
Πυκνό και αδιαπέραστο.
Αυτό μας στερεί την πνευματική παρηγορία
Και το φως της χάρης.
Όπως τα σύννεφα που εμποδίζουν
Τις ηλιακές ακτίνες να φτάσουν στη γη.
Ωστόσο υπάρχει λίγο φως
Που μπαίνει από τις στιγμιαίες ρωγμές
Του μυστικού τείχους της ψυχής και μας συγκρατεί.
Είναι το φως του Χριστού που παίρνουμε
Με την ανάγνωση των ιερών βιβλίων
Και την προσευχή.

http://lllazaros.blogspot.gr/

Συγχώρεσέ με, Κύριε και ελέησε με

Χθες το βράδυ προσευχήθηκα με πίστη
 Και με λαχτάρα μεγάλη να μπορέσω
Να δουλέψω την «προσευχή του Ιησού»
Για να με αγαπήσει ο Ιησούς και μένα
Και είπα:
Κύριε Ιησού Χριστέ επιθυμώ να σε αγαπήσω
Όπως σε αγάπησε ο Αγ. Ιωάννης ο Ευαγγελιστής
Ο αγαπημένος Σου μαθητής
Για να μπορώ και εγώ να σου είμαι τόσο αγαπητός
Όσο Σου ήταν και εκείνος.
Και το πρωί ακούω:
Δεν πρέπει να μπερδεύουμε την δική μας πίστη
Με αυτή του Αγίου Ιωάννου του μαθητού του Κυρίου!

Ναι, αλήθεια είναι, Κύριε μου Ιησού.
Από που έρχομαι εγώ
Και με Τι φορτίο βαρύ αμαρτιών στην πλάτη
Ενώ ο μαθητής Σου
Ο και ονομαζόμενος απόστολος της αγάπης Σου
Άμωμος, παρθένος, διαλεγμένος από Σένα.
Πώς τολμώ εγώ ο ανάξιος να ζητώ
Πράγματα για τα όποια δεν είμαι άξιος!!!
«Συγχώρεσέ με, Κύριε, και ελέησε με».
Εγώ πρέπει να σε αγαπώ χωρίς όρους
Με όλη μου την ψυχή για το μεγάλο Σου έλεος στους αμαρτωλούς
Σαν εμένα.

http://lllazaros.blogspot.gr/

Δεν θέλω να πεθάνει το Έθνος μου

Το Έθνος αυτό, που τόσα έκαμε στην ζωή του
Το έξυπνο
Το τόσο ανθρώπινο.
Για να το φυλάξω από τον θάνατο
Πρέπει τώρα να το κάμω πεισματάρικο
Στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ
Στον ΕΘΝΙΣΜΟ
Ας είναι και υπερβολικό το αίσθημα
Που θέλω να δώσω στους Έλληνες.
Μόνον έτσι θα ζήσει το ΈΘΝΟΣ.
Σε όποιους με κατηγορούν ή με περιγελούν
Γιατί τους κεντρώ το Εθνικό τους αίσθημα
Και τους μιλώ αποκλειστικά,θα λέγω:
Λοιπόν θέλετε να πεθάνει το Έθνος σας;
Αν το θέλετε,πέστε το καθαρά
Μην κρυβόσαστε

 Ίων (Ιωάννης) Δραγούμης
http://lllazaros.blogspot.gr

Η Ευτυχία

Τρεις γυναίκες ταξίδευαν
Όταν ξαφνικά είδαν στο δρόμο ένα μεγάλο λάκκο
Και ανακαλύπτουν πως μέσα βρισκόταν παγιδευμένη η Ευτυχία.

Και τότε η πρώτη γυναίκα είπε:

Ευτυχία, θέλω να με κάνεις όμορφη
Και αμέσως μεταμορφώθηκε σε μια καλλονή
Και ευτυχισμένη έφυγε.

Η δεύτερη γυναίκα είπε:

Ευτυχία, θέλω να με κάνεις πλούσια
Και αμέσως εμφανίσθηκε μπροστά της
Ένα σακούλι γεμάτο χρυσαφικά και διαμάντια
Τότε η γυναίκα το άρπαξε και ευτυχισμένη έφυγε.

Μόνο η τρίτη γυναίκα δεν έλεγε τίποτα
Και τότε η Ευτυχία της είπε μες απ' το λάκκο

Πες μου κι εσύ, τι θέλεις να σου δώσω;

Και τότε η γυναίκα έσκυψε
Άπλωσε το χέρι της και είπε:

Δώσε μου το χέρι σου
Και απλώς έβγαλε την Ευτυχία από το λάκκο.
Μετά συνέχισε το δρόμο της.

Η Ευτυχία χαμογέλασε και την ακολούθησε.

http://lllazaros.blogspot.gr/

Από το χέρι σου εξαρτάται…

Ήταν ένας σοφός δάσκαλος και ένας μαθητής του.
Επειδή τα πάντα που έλεγε στον μαθητή του ήταν τόσο σοφά
Θέλησε ο μαθητής να πειράξει τον δάσκαλό του
Και να τον πιάσει αδιάβαστο κάπου.
Σκέφτηκε λοιπόν να πιάσει μια πεταλούδα με το χέρι του
Και να ρωτήσει τον δάσκαλό του τι κρατούσε
Και αν αυτό που είχε μέσα στον καρπό του ήταν ζωντανό ή νεκρό.
Ήξερε επίσης ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του
Εύκολα θα εύρισκε την πεταλούδα
Αλλά αν ο δάσκαλός του απαντούσε ότι ήταν ζωντανή
Τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα σκότωνε την πεταλούδα
Για να του αποδείξει ότι δεν ήταν και τόσο σοφός.
Έπιασε λοιπόν μια πεταλούδα
Και αφού την έκλεισε στον καρπό του ρώτησε τον δάσκαλό του.
Δάσκαλε τι κρατώ στο χέρι μου;
Την ψυχή σου κρατάς νεαρέ μου.
Σκέφτεται ο μαθητής ότι ο δάσκαλός του έχει δίκιο.
Η πεταλούδα είναι μια ψυχή που θα μπορούσε
Να είναι και η δική του.
Λοιπόν δάσκαλε , συνεχίζει ο μαθητής, είναι η ψυχή μου
Και τι είναι ζωντανή ή νεκρή;
Ξαναρωτά ο μαθητής.
Απαντά ο σοφός δάσκαλος λέγοντας:
Από το χέρι σου εξαρτάται…
Άρα η τύχη της ψυχής μας εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς τους ίδιους.
Διότι την σωτηρία της, την κρατάμε στο χέρι μας.

http://lllazaros.blogspot.gr/

Ο μισθός λοιπόν της αμαρτίας είναι ο θάνατος

Ο απόστολος Παύλος κάνει μια σύγκριση μεταξύ της δουλείας της αμαρτίας και της εν Χριστώ ελευθερίας. Λέει λοιπόν στους χριστιανούς της Ρώμης: «Ελευθερωθέντες από της αμαρτίας εδουλώθητε τη δικαιοσύνη». Αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, γίνατε δούλοι στην αρετή. Και συνεχίζει: Χρησιμοποιώ ανθρώπινο τρόπο εκφράσης εξαιτίας της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσης σας, η οποία ρέπει προς την αμαρτία και γι’ αυτό η άσκηση της αρετής σας φαίνεται δουλεία. Όπως δηλαδή προσφέρατε τα μέλη σας  στην αμαρτία για να κάνετε την ανομία, έτσι τώρα να προσφέρετε τα μέλη σας  στην ενάρετη ζωή για να προοδεύσετε σε αγιότητα. Η υποταγή σας όμως αυτή στην ενάρετη ζωή δεν είναι σκλαβιά αλλά ελευθερία.  Βέβαια ένας άνθρωπος που ζει μακριά από τη χάρη του Θεού, αυτό νομίζει. Νομίζει ότι η ελευθερία βρίσκεται στην ασυδοσία, στην αποτίναξη κάθε εντολής. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Η πραγματική ελευθερία βρίσκεται μέσα στις εντολές του Χριστού. Διότι ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά ελεύθερος, όταν ελευθερώνεται από τη μεγαλύτερη δουλεία, που είναι η δουλεία της αμαρτίας. Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν υπακούει στο θέλημα του Θεού.

Πώς όμως συμβαίνει να νομίζει ο άνθρωπος ότι είναι ανελεύθερος, όταν υποτάσσεται στις εντολές του Θεού; Αυτό συμβαίνει διότι το σαρκικό φρόνημα που έχουμε όλοι, επαναστατεί και αντιστρατεύεται τον αγώνα της αρετής. Δημιουργεί πολλές δυσκολίες. Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος, καθώς σκέπτεται την αδυναμία της φύσης μας, ονομάζει την εν Χριστώ ελευθερία δουλεία. Διότι έτσι φαίνεται αρχικά. Για να μπορέσουμε να αισθανθούμε την υπακοή μας στον Θεό ως ελευθερία και όχι ως βάσανο, θα πρέπει να έχουμε κάπως προοδεύσει στην υπακοή μας προς το θείο θέλημα. Τότε θα μπορούμε να αισθανθούμε την όντως ελευθερία μας, όταν φθάσουμε στο σημείο κατά το οποίο η άσκηση της αρετής θα αποτελεί τη μεγαλύτερη απόλαυσή μας· όταν η αρετή γίνει φυσική και αυθόρμητη ενέργεια μέσα μας. Αυτή είναι η κατάσταση που ζουν αμετακίνητα οι άγιοι άγγελοι αλλά και οι τελειωμένοι άγιοι.

Η ολοκληρωτική τους αφοσίωση στον Θεό είναι η ευτυχία τους. Η απόλυτη αιχμαλωσία της θέλησής τους από τη θέληση του Θεού αποτελεί πλήρωμα της χαράς τους. Αυτό όμως δεν συμβαίνει με μας τους χλιαρούς, ιδιαιτέρως μάλιστα όταν βρισκόμαστε στα πρώτα μας βήματα στη χριστιανική ζωή. Η διεφθαρμένη μας φύση καθιστά δύσκολο τον αγώνα μας. Γι’ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε διαρκώς. Κι όσο θα υποτασσόμαστε στο θέλημα του Θεού, τόσο θα αποκτούμε την εν Χριστώ ελευθερία. Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος ρωτά: Όταν ήσασταν δούλοι της αμαρτίας, «τίνα καρπόν είχετε τότε»; Ποια ωφέλεια είχατε; Καμία! Κι όταν θυμάσθε τα αμαρτωλά έργα σας, ντρέπεσθε. Διότι το τελικό αποτέλεσμα των έργων αυτών είναι ο πνευματικός θάνατος.

Τώρα όμως που ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και υποταχθήκατε στον Θεό, έχετε αποκτήσει την πρόοδο στην αγιότητα και θα κερδίσετε τελικά την αιώνια ζωή. Δεν είναι λοιπόν πραγματική ελευθερία η υποταγή σας στον Θεό; Ναι. Τότε ήσασταν δούλοι δυστυχισμένοι, διότι ο μισθός με τον οποίο η αμαρτία πληρώνει τους δούλους της είναι ο θάνατος. «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος»· ενώ το δώρο που δίνει ο Θεός στους δούλους του, είναι η αιώνια ζωή. Ο μισθός λοιπόν της αμαρτίας είναι ο θάνατος. Ο πνευματικός θάνατος, ο χωρισμός δηλαδή της ψυχής μας από το σώμα, αλλά και ο αιώνιος θάνατος, η κόλαση. Ο αιώνιος αυτός θάνατος είναι το αποτέλεσμα μιας ζωής που κατασπαταλήθηκε στις ηδονές, μιας ζωής φίλαυτης και αλλοπρόσαλλης. Εκτός όμως από τις ανυπολόγιστες ζημιές της αιωνιότητας, εκτός από το φοβερότερο κακό που μπορεί να πάθει ο άνθρωπος, να στερείται τη χάρη του Θεού και στη γη και αιωνίως στην κόλαση, η αμαρτία και σ’ αυτή τη ζωή καταστρέφει πολλαπλά τον άνθρωπο. Φόβοι, αγωνίες, κορεσμός, εξάντληση, αηδία, απογοητεύσεις, εξαχρείωση, ντροπή, εξευτελισμός. Αυτά φέρνουν οι στιγμιαίες και παροδικές απολαύσεις, τις οποίες αναζητεί ο άνθρωπος στην αμαρτία. Τι κερδίζει κανείς λοιπόν με την αμαρτία; Απολύτως τίποτε. Θυσιάζει αγαθά πολύτιμα και αιώνια για πάθη ευτελή και ανάξια λόγου ή για ηδονές που διαρκούν μόνο ελάχιστες στιγμές και μετά χάνονται και εξατμίζονται.

Τρύφωνα Παπαγιάννη, θεολόγου-καθηγητή Μ.Ε

http://lllazaros.blogspot.gr/

Μην ξεγελιόμαστε από το δέλεαρ της αμαρτίας

Η ζωή μας κυλά τόσο γρήγορα και μαζί της χάνονται όλες οι εγωκεντρικές και εμπαθείς επιθυμίες και πράξεις μας. Όλα γίνονται ένα πυκνό νέφος καπνού, που μας πνίγει και γεμίζει την καρδιά μας με απογοήτευση. Ο μισθός με τον οποίο μας πληρώνει η αμαρτία είναι ο θάνατος. Μια πληρωμή που πρέπει να την περιμένουμε αναπόφευκτα. Μην ξεγελιόμαστε λοιπόν από το δέλεαρ της αμαρτίας. Μη μας απατά τόσο εύκολα. Τίποτε δεν έχει να μας δώσει παρά μόνο σκοτάδι και θάνατο. Κι είναι αλήθεια ότι επανειλημμένα ο απόστολος στις επιστολές του τονίζει την οδυνηρή και τραγική για τον άνθρωπο κατάληξη της αμαρτίας: τον ίδιο το θάνατο. Ό,τι η Γένεση, το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής ήδη από τα πρώτα κεφάλαιά της, καταγράφει ως δραματική πορεία του πρώτου ανθρώπου, κατά την οποία η επιλογή της αμαρτίας οδήγησε στον πνευματικό θάνατο πρώτα, δηλαδή την απομάκρυνση από το Θεό, και τη συνέπειά του έπειτα, το σωματικό θάνατο, το ίδιο αναφέρει και ο απόστολος Παύλος.

http://lllazaros.blogspot.gr/