Αγιογραφικό ανάγνωσμα

ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ Γ´ 8 - 12
8 προϊδοῦσα δὲ ἡ γραφὴ ὅτι ἐκ πίστεως δικαιοῖ τὰ ἔθνη ὁ Θεὸς, προευηγγελίσατο τῷ Ἀβραὰμ ὅτι ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πάντα τὰ ἔθνη. 9 ὥστε οἱ ἐκ πίστεως εὐλογοῦνται σὺν τῷ πιστῷ Ἀβραάμ. 10 Ὅσοι γὰρ ἐξ ἔργων νόμου εἰσὶν, ὑπὸ κατάραν εἰσί· γέγραπται γάρ· ἐπικατάρατος πᾶς ὃς οὐκ ἐμμένει ἐν πᾶσι τοῖς γεγραμμένοις ἐν τῷ βιβλίῳ τοῦ νόμου τοῦ ποιῆσαι αὐτά. 11 ὅτι δὲ ἐν νόμῳ οὐδεὶς δικαιοῦται παρὰ τῷ Θεῷ δῆλον· ὁ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται. 12 ὁ δὲ νόμος οὐκ ἔστιν ἐκ πίστεως, ἀλλ’ ὁ ποιήσας αὐτὰ ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτοῖς.

Νεοελληνική απόδοση:
Ἐπειδὴ δὲ ἡ Γραφὴ προεῖδεν, ὅτι διὰ μέσου τῆς πίστεως μέλλει νὰ δικαιώσῃ τοὺς ἐθνικοὺς ὁ Θεός, προανήγγειλε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα εἰς τὸν Ἀβραάμ, ὅτι θὰ εὐλογηθοῦν διὰ σοῦ ὄχι μόνον ἐν ἔθνος, τὸ ἰουδαϊκόν, ἀλλ’ ὅλα τὰ ἔθνη. 9 Διὰ νὰ λέγῃ δὲ ὁ Θεός, ὅτι ὅλα τὰ ἔθνη θὰ εὐλογηθοῦν διὰ μέσου τοῦ Ἀβραάμ, σημαίνει ὅτι δὲν λογαριάζεται διόλου ἡ σαρκικὴ συγγένεια, ἀλλ’ ὅσοι πιστεύουν, εἰς ὁποιονδήποτε ἔθνος καὶ ἂν ἀνήκουν, εὐλογοῦνται μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ἠξιώθη τῆς εὐλογίας, διότι ἐπίστευσε. 10 Μόνον δὲ διὰ τῆς πίστεως δίδονται αι εὐλογίαι. Διότι ὅσοι βασίζονται εἰς τὰ ἔργα τοῦ νόμου, διατελοῦν ὑπὸ κατᾶραν. Διότι ἔχει γραφῆ εἰς αὐτὸν τὸν νόμον: Εἶναι καταράμενος καθενας, ποὺ δὲν μένει σταθερὸς εἰς ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ νόμου διὰ νὰ ἐκτελεσῃ ἐπακριβῶς αὐτά. 11 Ὅτι δὲ διὰ τοῦ νόμου κανεὶς δὲν λαμβάνει τὴν δικαίωσιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἶναι φανερόν. Διότι καθὼς λέγει αὐτὸς ὁ νόμος: Ὁ δίκαιος θὰ ζήσῃ καὶ θὰ σωθῇ διὰ τῆς πίστεως. 12 Ὁ νόμος ὅμως τὴν δικαίωσιν ποὺ ὑπόσχεται δὲν τὴν βασίζει ἐπὶ τῆς πίστεως, ἀλλὰ καθὼς λέγεται εἰς τὸ Λευϊτικόν: Ἐκεῖνος ποῦ ἐποίησε καὶ ἐτήρησεν αὐτά, δηλαδὴ τὰ προστάγματα τοῦ νόμου, θὰ ζήσῃ δι’ αὐτῶν. Ποῖος ὅμως τὰ ἐτήρησεν ὅλα; Κανείς. Ὅλοι λοιπὸν ὡς παραβάται τοῦ νόμου διατελοῦμεν ὑπὸ κατᾶραν.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Η αληθινή ειρήνη δεν βρίσκεται εκτός, αλλ' εντός της ψυχής μας. Δεν πηγάζει από τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά από την εσωτερική καλή τακτοποίηση. Όταν υπάρχει αυτή, τότε όλα τα εξωτερικά εναρμονίζονται μ' αυτήν. 

(Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)

Η ακτημοσύνη του αγίου Παϊσίου

Ιερομόναχος Ισαάκ 
Ο Γέροντας Παΐσιος τήρησε με θαυμαστή συνέπεια την ακτημοσύνη που υποσχέθηκε στον Κύριο κατά την ημέρα της κουράς του.

Στην Εσφιγμένου είχε τρία ζωστικά κρεμασμένα στο κελλί του. Σκέφθηκε ότι ένα το έχει για το καθολικό, ένα για το διακόνημα και ένα για το κελλί του. Ύστερα κατέκρινε τον εαυτό του, λέγοντας: «Α, ωραία τα δικαιολόγησες». Έδωσε τα δύο και κράτησε αυτό που φορούσε. Φεύγοντας από το Μοναστήρι δεν πήρε τίποτε. Δεν είχε ούτε ντορβά. Έπλυνε το χαλάκι που έκανε τις μετάνοιες, το έρραψε, το έκανε ντορβά και έβαλε μέσα το ράσο του.

Στην Ιερά Μονή Στομίου είχε μόνο ένα ζωστικό. Ήταν μονοχίτων. Όταν το έπλενε, μέχρι να στεγνώση, φορούσε το ράσο του. Έλεγε: «Να μην υπάρχη δεύτερο».

Στο Σινά η ακτημοσύνη του έφθασε στο αποκορύφωμα. Στο ασκητήριό του δεν είχε «ουδέν του αιώνος τούτου».

Στον “Τίμιο Σταυρό” όλο το «δοχειό» του (αποθήκη) ήταν ένα μπαουλάκι. Το είχε στην άκρη του διαδρόμου που ένωνε το κελλί του με το Εκκλησάκι, και το χρησιμοποιούσε για κάθισμα, για τραπέζι και για να βάζη μέσα λίγα απαραίτητα τρόφιμα: Παξιμάδι, λίγο ρυζάκι, ελιές, ένα βαζάκι μέλι. Αλλά, ενώ τόση ήταν η πτωχεία του, όταν παρέθετε τράπεζα, η φιλοξενία του ήταν πλούσια και αρχοντική, γιατί ήταν πλούσια και φιλόξενη η ψυχική του διάθεση.

Όταν του παρουσιάστηκε ο όσιος Αρσένιος του είπε: «Εκείνο που με κάνει να σε αγαπώ περισσότερο είναι ότι δεν δέχεσαι τις επιταγές. Εγώ σε παρακολουθώ και στο ταχυδρομείο». Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να επιστρέφουν τις επιταγές. Κρατούσε μόνο τα ονόματα, για να τα μνημονεύη, και κάποτε τις διευθύνσεις, για να τούς στέλνη κάποια ευλογία. Προειδοποιούσε ότι, αν ξαναστείλουν επιταγή ή δέμα, θα σταματήσει να τούς μνημονεύη. Επανειλημμένως παρακάλεσε να επιστρέφουν και τα δέματα, αλλά επειδή έβλεπε την δυσκολία των υπαλλήλων, τα έπαιρνε για να μη στενοχωρούνται. Παρά την κούραση της ημέρας καθόταν να ξεχωρίση τα πράγματα με διάκριση ανάλογα με τις ανάγκες ορισμένων μοναχών, και τα μετέφερε με το σακκίδιό του ή παρακαλούσε άλλους πατέρες. Έτσι παρέμεινε ακτήμων και «πτωχός, πολλούς δε πλουτίζων» .

Οτιδήποτε μη απολύτως απαραίτητο, με τα δικά του αυστηρά κριτήρια, το θεωρούσε βάρος, που τον στενοχωρούσε και φρόντιζε να απαλλαγή. Έλεγε: «Όταν έχω πράγματα, αισθάνομαι σαν να φοράω μια σφιχτή φανέλλα».

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 409.
https://paterikos.blogspot.com/

Το πνευματικό όφελος της σωματικής εργασίας

Η μαλθακότητα δεν βοηθάει ούτε σωματικά ούτε ψυχικά. Έτσι αποφαίνεται η Ιατρική, έτσι και η Θεολογία. Τη χειρωνακτική δουλειά και απασχόληση την έχει ευλογήσει ο Κύριος με την προσωπική Του εργασία, αυτή που Του έδωσε την προσωνυμία «ο τέκτων» (Μάρκ. 6.3).

Ρωτάει επομένως ο Μέγας Βασίλειος (Ασκητικαί Διατάξεις 23): Ποιος θα παραπονεθεί ότι είναι ταπεινωτικά τα έργα του, αν αυτά τα έκανε και ο Κύριος;

Πράγματι εργαζόταν χειρωνακτικά, έπλυνε τα πόδια των μαθητών (Ιω. 13.4-5), και ακόμη κακοπάθησε, κουράσθηκε από οδοιπορία και πείνασε (Ιω. 4.6,8), αγρύπνησε (Λουκ. 6.12), δίψασε (Ιω. 19.28) κλπ.

Επαινώντας ακριβώς τη σκληραγωγία του Προδρόμου είχε πει: «Αλλά τι εξήλθετε ιδείν; άνθρωπον εν μαλακοίς ιματίοις ημφιεσμένον; ιδού οι τα μαλακά φορούντες εν τοις οίκοις των βασιλέων εισίν» (Ματθ. 11.8).

Επίσης ο μέγας Διδάσκαλος τους δώδεκα μαθητές Του τους είχε διαλέξει κατά κύριο λόγο από το επίμοχθο επάγγελμα των ψαράδων. Το ίδιο και οι άγιοι· υπήρξαν «γιοι της εργασίας» (Α’ Παραλ. 26.29) και αγίασαν τις διάφορες εργασίες, όπως και η Θεοτόκος τα οικιακά. Ο Θεός έδωσε την εργασία στον Αδάμ (Γεν. 2.15). Συνεπώς κατά φύση η εργασία, οπότε κατ’ ανάγκη παρά φύση η αεργία.

«Ει τις ου θέλει εργάζεσθαι, μηδέ εσθιέτω. ακούομεν γάρ τινας… μηδέν εργαζομένους, αλλά περιεργαζομένους· τοις δε τοιούτοις παραγγέλλομεν… ίνα μετά ησυχίας εργαζόμενοι τον εαυτών άρτον εσθίωσιν» (Β’ Θεσ. 3.10-12), και να μη ζουν παρασιτικά σε βάρος τρίτων. Τα γράφει αυτά αυτός ο Παύλος (Β’ Θεσ. 3, 8· Α’ Κορ. 4.12). Υπογραμμίζει δε o ιερός Χρυσόστομος ότι, εκτός από την εργασία του προς βιοπορισμό, «μεγάλο έδειχνε κόπο για τη δουλειά, ώστε να μπορέσει να βοηθήσει και άλλους». (Εις το Ασπάσασθε Πρίσκιλλαν και Ακύλλαν Α’ 5). Και τούτο το τελευταίο το είχε εξομολογηθεί ο μέγας απόστολος λέγοντας «Ταις χρείαις μου και τοις ούσι μετ’ εμού υπηρέτησαν αι χείρες αύται» (Πρ. 20.34).

Εμείς δεν έχουμε τις ευθύνες και τον φόρτο που είχε ο απόστολος των εθνών. Εμείς επιδιώκουμε ανάπαυση, ρωτάει ο αββάς Κασσιανός, «στους οποίους δεν παραδόθηκε ούτε κήρυγμα του Ευαγγελίου ούτε των Εκκλησιών η μέριμνα, αλλά μόνο της δικής μας ψυχής η φροντίδα»; (Προς Κάστορα επίσκοπον, Περί Ακηδίας).

Μας «ταρακουνάει» ο ιερός Χρυσόστομος: «Και άνω και κάτω πολύ [προφέρεται και κυριαρχεί] το όνομα της αναπαύσεως. Τι λες, άνθρωπε; Ενώ διατάχθηκες να βαδίζεις τεθλιμμένη οδό [Ματθ. 7.14], ρωτάς για ανάπαυση; Και ενώ προστάχθηκες να εισέλθεις δια της στενόχωρης πύλης [Ματθ. 713], επιζητάς ευρύχωρη;… Τί λες, άνθρωπε; Ενώ μέλλεις να βαδίσεις προς τον Ουρανό… ρωτάς αν υπάρχει τίποτε δύσκολο κατά την οδό αυτή… και δεν ντρέπεσαι;» (Περί Κατανύξεως Α’ 6).

Προσοχή λοιπόν, μας συμβουλεύει η Κλίμαξ, «μήπως λέγοντας ότι οδεύουμε πάνω στη στενή και τεθλιμμένη οδό, πλανηθήκαμε κατέχοντας την πλατειά και ευρύχωρη» (2.13).

Ιερομόναχος Ιουστίνος

https://paterikos.blogspot.com/

Τα δώρα της αγάπης

Ο πατήρ Εφραίμ των Κατουνακίων λέει ότι όποιος έρχεται στο Άγιον Όρος για προσκύνημα, παίρνει από την Υπεραγία Θεοτόκο ιδιαίτερη ευλογία. Η Παναγία ακριβοπληρώνει κάθε βήμα του προσκυνητού. Αυτό το έχω και εγώ διαπιστώσει από προσωπική μου εμπειρία. Πέρα από αυτά βλέπει και ακούει πράγματα ξένα στην κοσμική ζωή. Στον κόσμο προσπαθούμε να ζήσουμε μιά ηθική και σχετικά ενάρετη ζωή σύμφωνα με τα μέτρα μας. Εδώ στο Άγιον Όρος τα μέτρα αυτά καταργούνται. Τα στενά πλαίσια της ατομικής μας ζωής γίνονται εδώ σύμπαν, διάστημα και χρειάζονται άλλου είδους πλοία για να το διαπλεύσουμε. Ο μοναχός ως άτομο εξαφανίζεται, μηδενίζεται μπροστά στον άλλο άνθρωπο, ο οποίος είναι για κείνον ο κόσμος ολόκληρος! Δίδει ό,τι έχει, το παν, για κείνον από μια απέραντη αγάπη. Στην περσινή μου επίσκεψη στο Άγιον Όρος εντυπωσιάστηκα από τέσσερα περιστατικά που έγιναν από τρεις διαφορετικούς μοναχούς σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους. Και τα τέσσερα είναι μια μικρή αλλά εύγλωττη έκφραση αυτής της αγιορειτικής αντιλήψεως,

Περιστατικό πρώτο: Το μανδήλι
Πέρυσι το καλοκαίρι πήγαινα με δυό Σιμωνοπετρίτες μοναχούς να προσκυνήσω στην κορυφή του Άθωνα (2033 μέτρα), κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως. Η ανάβαση άρχισε από την θάλασσα των Κατουνακίων, από όπου μας απεβίβασε το «μοτόρ». Τα νερά κρυστάλλινα. Ήταν απομεσήμερο Αυγουστιάτικο (5/18-8-1980).
Ζήτησα ευλογία από τον μεγαλύτερο μοναχό να πλύνω τα πόδια μου στην κρυσταλλένια θάλασσα των Κατουνακίων, ύστερα από ταξίδι 24 ωρών, πράγμα που το ζητούσε το σώμα μου. Έλαβα πλούσια την ευλογία. Αξέχαστη η ευχαρίστηση εκείνη. Μόλις βγήκα από την θάλασσα μου προσφέρει ο ίδιος μοναχός ένα κάτασπρο και ολοκάθαρο χειρομάνδηλο τυλιγμένο στα τέσσερα για να σκουπίσω τα… πόδια μου! Έμεινα εκστατικός!
– Τί λέτε πάτερ, αδύνατον.
– Και πού να ξέρατε, μου λέει, από πού είναι.
– Από πού;
– Από το τάδε σεβαστό πρόσωπο, που μου το έδωσε για ευλογία.
Πω, πω, Θεέ μου, τι προσφορά είναι αυτή! Έμεινα ενεός. Η άρνησή μου, ακόμη μεγαλύτερη. Εξυπηρετήθηκα μόνος μου. Μου προσέφερε ό,τι πολυτιμότερο είχε για μια ευτελή μου ανάγκη!

Περιστατικό δεύτερο: Το παπούτσι 
Αρχίζουμε την πορεία-άνοδο στην κορυφή, σε πολύ ανώμαλο έδαφος. Βλέπω το παπούτσι του ενός μοναχού, συνοδού μου, να μπαινοβγαίνει. «Τι παπούτσια είν’ αυτά;» του λέω. Γελάει και μου απαντά: «Δεν είναι τα δικά μου. Στο μοναστήρι του Κωνσταμονίτου ήταν ένας ξένος τουρίστας προσκυνητής. Του χάλασαν τα παπούτσια του και έμενε ξυπόλητος. Του έδωσα τότε τα δικά μου και πήρα αυτά από τον Γέροντα, που τα είχε κάπου πεταμένα (ήσαν άχρηστα) με κομμένο μέσα τον πάτο. Αν είχα μια σακούλα νάϋλον θα ήταν καλά».
Βρέθηκε η σακκούλα νάϋλον και μπήκε για πάτος των παπουτσιών. Και συνεχίζεται η πορεία.
Του λέω: «Καλά, το Ευαγγέλιο λέει, όταν έχεις δύο χιτώνες να δίνεις τον ένα στον άλλο που δεν έχει. Όταν όμως έχεις ένα χιτώνα, τι θα γίνει;» «Θα τον πάρει ο πιο αδύνατος. Και στην περίπτωσή μας, ο ασυνήθιστος στην ξυπολησιά ξένος, όπως και έγινε!»

Περιστατικό τρίτο: Το καρπούζι
Συνεχίζεται η πορεία προς τον Άθωνα. Η ζέστη, στα ύψη της. Κάθιδροι και διψασμένοι φθάνουμε και οι τρείς σε μια σκήτη. Εκεί μένει ένας γέροντας με τρεις υποτακτικούς. Μας δέχθηκε με μεγάλη χαρά. Κατάλαβε τον κόπο μας από την ανοδική οδοιπορία και μας έβαλε να γείρουμε λίγο. Ύστερα από λίγο λέει στον υποτακτικό του να κόψει το καρπούζι και να το φέρει σε τρία πιάτα. Έρχονται τρία πιάτα μέχρι επάνω γεμάτα. Ήταν για μας κάτι αναπάντεχο. Αληθινή ευφροσύνη. Φάγαμε όλοι και αφήσαμε στο πιάτο ο καθένας μας κάτι «για την ντροπή». Ύστερα καταλάβαμε ότι το καρπούζι εκείνο ήταν το μοναδικό που είχαν. Και το προσέφεραν χωρίς να φάνε τίποτα οι ίδιοι.

Περιστατικό τέταρτο: Το λουκούμι
Μετά, κατά την κάθοδό μας από την κορυφή του Άθωνα, περάσαμε από μια άλλη σκήτη. Εκεί μας προσέφεραν το καθιερωμένο λουκούμι με το τσίπουρο. Αλλά, τι λουκούμια ήταν εκείνα! Καταπληκτικά. Μεγάλα με αμύγδαλο. Δεν υπάρχουν εύκολα στην αγορά. Απορήσαμε. Ρώτησα:
– Τι λουκούμια είναι αυτά;
– Τα κάνανε ειδική παραγγελία για μας.
– Καλά, και τα προσφέρετε σε μας;
– Εσείς, είσθε εμείς.
Κεραυνός η απάντηση. Δεν κρατιέται κανείς από θαυμασμό και απορία. Μα τι βλέπουνε τα μάτια μας και ακούνε τα αυτιά μας! Εφαρμοσμένο Ευαγγέλιο. Πράγματι στο Άγιον Όρος δεν ακούς Ευαγγέλιο (κηρυκτικό). Ζεις Ευαγγέλιο εφαρμοσμένο. Μένεις ενεός. Εμείς στον κόσμο αρχίζουμε από τον εαυτό μας πρώτα. Αν μείνει κάτι από τα αγαθά μας, μετά σκέψη πολλή, το δίνουμε στους άλλους. Εδώ, αυθόρμητα η καρδιά κτυπά για τον άλλο πρώτα. Αυτός πρώτος θα «διακονηθεί» και αν μείνει τίποτε, αυτό θα λάβει ο μοναχός. Να τα νέα μέτρα της αγάπης, που παίρνει κανείς από το Άγιον Όρος. Βγαίνεις στο «Διάστημα» της Αγάπης. Και παθαίνεις πνευματικό ίλιγγο! Αισθάνεσαι τότε τη μικρότητά σου και ταπεινώνεσαι. Παίρνεις μαθήματα Αγιορείτικα χωρίς λόγια, από το μανδήλι, το παπούτσι, το καρπούζι, το λουκούμι. Στις απορίες του υποφαινομένου για ολ’ αυτά ο μοναχός απαντά:
– Όταν είσαι έτοιμος, για την αγάπη στο Χριστό, να προσφέρεις, σαν άλλος Ιωάννης Πρόδρομος, «την κεφαλήν σου επί πίνακι», είναι σπουδαίο πράγμα να γίνουν αυτά;
Ω, μεγαλείο ψυχής, βάθος και ύψος και πλάτος και μήκος Αγάπης και Πίστεως! Μακάριοι οι πορευόμενοι εν αυταίς!
(Μαρτυρία προσκυνητού Ι.Π.)

Από το περιοδικό Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ, Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 6 (1981), σελ. 79.
https://paterikos.blogspot.com/

Καί ἄν εἶναι ἄδειο τό στασίδι μας στήν Ἐκκλησία, θά εἶναι καί ἄδεια ἡ θέση μας στόν οὐρανό

Θα έρθει εποχή λέγει μια παράδοσις, που τρεις εκκλησίες θα μείνουν στην Ελλάδα: του Παναγίου τάφου, του μεγάλου Αθανασίου του Αθωνίτου στο Άγιο Όρος και της Εικοσιφοινίσσης στο Παγγαίο.
Μήν δικαιολογούμεθα, ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο γιά νά πᾶμε στήν Ἐκκλησία.
Δέν θέλουμε νά πᾶμε στήν Ἐκκλησία, διότι δέν εἴμαστε ἐρωτευμένοι μέ τό Χριστό, δέν εἴμαστε ἐρωτευμένοι μέ τήν Παναγία μας, δέν εἴμαστε ἐρωτευμένοι μέ τήν Ἐκκλησία.
Ἄν εἴμασταν ἐρωτευμένοι, βουνά, θάλασσες καί λαγκάδια θά διασχίζαμε, γιά νά ἐρθουμε στήν Ἐκκλησία.
Στό ἐξωτερικό, η ἄνθρωποι ἀπό 200 καί 300 χιλιόμετρα τρέχουν κάθε Κυριακή, γιά νά πᾶνε στήν Ἐκκλησία. Καί ἐμεῖς βλασφημοῦμε τόν παππᾶ, πού χτύπησε τήν καμπάνα Κυριακή τό πρωί καί μᾶς ξύπνησε ἀπό τόν ὕπνο.
Ἐμεῖς ἀντί νά πᾶμε τό πρωί στήν Ἐκκλησία, ἐρχόμαστε τά ξημερώματα ἀπό τήν διαφθορά. Καί ἄν εἶναι ἄδειο τό στασίδι μας στήν Ἐκκλησία, θά εἶναι καί ἄδεια ἡ θέση μας στόν οὐρανό. Γιατί ἀπό ἐδῶ γίνεται ἡ τακτοποίηση, ἀπό ἐδῶ βγαίνουν τά εἰσιτήρια γιά τόν οὐρανό.
Οἱ ἄνθρωποι πού δέν θέλουν τήν Ἐκκλησία καί τά Μυστήριά της, εἶναι ἀπό τώρα στήν κόλαση!

https://www.askitikon.eu/

Τίποτε δεν πρέπει να κάνουμε για επίδειξη

Είπε ο αββάς Ησαΐας:
“Νομίζω πώς είναι πολύ σπουδαίο και πολύτιμο αγαθό να νικήσει κανείς την κενοδοξία και να προκόψει στη γνώση του Θεού.
Γιατί αυτός που πέφτει στην εξουσία αυτού του πονηρού πάθους της κενοδοξίας, γίνεται ξένος προς την ειρήνη, σκληραίνει η καρδιά του προς τους εν Χριστώ αδελφούς και τελική συμφορά του είναι ότι πέφτει στην υψηλοφροσύνη, δηλαδή στην υπερηφάνεια, που είναι η μάνα όλων των κακών.
Εσύ όμως, πιστέ δούλε του Χριστού, κράτα κρυφή την εργασία σου, και με πόνο καρδιάς φρόντισε να μη χάσεις τον μισθό της εργασίας σου εξαιτίας της ανθρωπαρέσκειας. Γιατί αυτός που κάνει κάτι για να επιδειχθεί στους ανθρώπους απομακρύνεται από τον μισθό του, όπως είπε ο Κύριος”.
Πήγε άλλος αδελφός σ΄ αυτόν (στον αββά Θεόδωρο της Φέρμης) και άρχισε να μιλάει και να ερευνά για πράγματα, τα οποία ακόμη δεν είχε αρχίσει να τα εφαρμόζει. Και του λέει ο Γέροντας:
“Ακόμη δεν βρήκες πλοίο, ούτε τις αποσκευές σου φόρτωσες, και πριν ταξιδέψεις, έφτασες κιόλας σ΄ εκείνη την πόλη;
Πρώτα άρχισε την εργασία και καθώς την κάνεις, θα φθάσεις σ΄ αυτά που τώρα λες”.
Είπε ο αββάς Ποιμήν:
“Μάθε στην καρδιά σου να εφαρμόζει αυτά που διδάσκει η γλώσσα σου”.
Είπε επίσης:
“Οι άνθρωποι παρουσιάζουν με πληρότητα τη διδασκαλία, αλλά ελάχιστα απ΄ αυτά εφαρμόζουν”.
Είπε ο αββάς Ποιμήν:
“Εκείνος που με κάθε τρόπο επιδιώκει τη φιλία των ανθρώπων, απομακρύνεται εντελώς από τη φιλία του Θεού. Δεν είναι καλό να θέλει κανείς να αρέσει σε όλους. Γιατί η Γραφή λέει: Αλίμονο σας όταν όλοι οι άνθρωποι σας επαινούν”.
Ο αββάς Αμμούν της Ραϊθούς ρώτησε τον αββά Σισόη:
“Όταν διαβάζω την Αγία Γραφή γυρεύει ο λογισμός μου να φτιάξει κάποιες ωραίες φράσεις, για να έχω ν΄ απαντώ, όταν με ρωτούν”.
Κι ο Γέροντας του λέει:
“Δεν χρειάζεται. Καλύτερα είναι από την καθαρότητα του νου (της καρδιάς) να αποκτήσεις και το να μη μεριμνάς τι θα πιεις, και σωστά να μιλάς”.
Είπε η αγία Συγκλητική:
“Όπως ακριβώς ο θησαυρός όταν βγει στο φανερό, με τον καιρό λιγοστεύει και τελικά εξαφανίζεται, κατά τον ίδιο τρόπο και η αρετή, όταν γίνεται
γνωστή και κοινοποιείται, χάνεται.
Και όπως το κερί λιώνει, όταν πλησιάσει τη φωτιά, το ίδιο και η ψυχή διασκορπίζεται από τους επαίνους και χαλαρώνει”.

Από το Μεγάλο Γεροντικό
https://www.askitikon.eu/