Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2023

Αγιογραφικό ανάγνωσμα



Πρὸς Κορινθίους Α΄ Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα   9:19-27
Ἀδελφοί, ἐλεύθερος γὰρ ὢν ἐκ πάντων πᾶσιν ἐμαυτὸν ἐδούλωσα, ἵνα τοὺς πλείονας κερδήσω·  καὶ ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, ἵνα Ἰουδαίους κερδήσω· τοῖς ὑπὸ νόμον ὡς ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον κερδήσω·  τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος, - μὴ ὢν ἄνομος Θεῷ ἀλλ' ἔννομος Χριστῷ, - ἵνα κερδήσω ἀνόμους·  ἐγενόμην τοῖς ἀσθενέσιν ὡς ἀσθενής, ἵνα τοὺς ἀσθενεῖς κερδήσω· τοῖς πᾶσι γέγονα τὰ πάντα, ἵνα πάντως τινὰς σώσω. Τοῦτο δὲ ποιῶ διὰ τὸ Εὐαγγέλιον, ἵνα συγκοινωνὸς αὐτοῦ γένωμαι. οὐκ οἴδατε ὅτι οἱ ἐν σταδίῳ τρέχοντες πάντες μὲν τρέχουσιν, εἷς δὲ λαμβάνει τὸ βραβεῖον; Οὕτω τρέχετε, ἵνα καταλάβητε. Πᾶς δὲ ὁ ἀγωνιζόμενος πάντα ἐγκρατεύεται, ἐκεῖνοι μὲν οὖν ἵνα φθαρτὸν στέφανον λάβωσιν, ἡμεῖς δὲ ἄφθαρτον. Ἐγὼ τοίνυν οὕτω τρέχω, ὡς οὐκ ἀδήλως· οὕτω πυκτεύω, ὡς οὐκ ἀέρα δέρων, ἀλλ' ὑπωπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγῶ, μήπως ἄλλοις κηρύξας αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ (κ. Παναγιώτη Τρεμπέλα)
19 Ἀλλά καί ὅλα μου σχεδόν τά δικαιώματα τά θυσίασα γιά χάρη τοῦ Εὐαγγελίου. Διότι, ἄν καί ἤμουν ἐλεύθερος ἀπ’ ὅλους, καί δέν ἤμουν ὑφιστάμενος σέ κανέναν ἄνθρωπο, παρόλ’ αὐτά μέ τή θέλησή μου ὑποδούλωσα τόν ἑαυτό μου σ’ ὅλους, γιά νά κερδίσω τούς περισσότερους.
20 Καί συμπεριφέρθηκα στούς Ἰουδαίους σάν Ἰουδαῖος, γιά νά κερδίσω Ἰουδαίους. Σ’ ἐκείνους πού βρίσκονται κάτω ἀπό τό Μωσαϊκό νόμο ἔγινα σάν νά ἤμουν κι ἐγώ κάτω ἀπό τό νόμο, γιά νά κερδίσω αὐτούς πού ἦταν κάτω ἀπό τό νόμο.
21 Στούς ἐθνικούς, πού δέν εἶχαν νόμο ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι, γιά νά κερδίσω αὐτούς πού δέν εἶχαν νόμο, συμπεριφέρθηκα σάν ἄνομος, μολονότι δέν διέπραξα καμία ἀνομία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ζῶ σύμφωνα μέ τό νόμο ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.  
22 Στούς Χριστιανούς ἐκείνους πού εἶναι ἀσθενεῖς στήν πίστη καί τή γνώση συμπεριφέρθηκα σάν ἀσθενής, γιά νά κερδίσω στό Χριστό τούς ἀσθενεῖς. Σ’ ὅλους ἔχω γίνει τά πάντα καί ἔδειξα συγκατάβαση σ’ ὅλους τούς χαρακτῆρες, ὥστε μέ κάθε τρόπο ἀνένοχο νά σώσω μερικούς.
23 Καί τό κάνω αὐτό γιά χάρη τοῦ Εὐαγγελίου, γιά νά γίνω μαζί μέ τούς ἄλλους πιστούς ἕνας ἀπ’ τούς πολλούς κι ἐγώ συμμέτοχος στά ἀγαθά πού ὑπόσχεται.
24 Σέ στάδιο πνευματικῶν ἀγώνων βρισκόμαστε. Δέν γνωρίζετε ὅτι ἐκεῖνοι πού παίρνουν μέρος στό ἀγώνισμα τοῦ δρόμου μέσα στό στάδιο, ὅλοι βέβαια τρέχουν, ἕνας ὅμως παίρνει τό βραβεῖο; Νά τρέχετε λοιπόν κι ἐσεῖς καί νά ἀγωνίζεστε ἔτσι προσεκτικά καί ἀκούραστα, γιά νά κερδίσετε τό βραβεῖο. 
25 Καί καθένας πού ἀγωνίζεται, κάνει ἐγκράτεια σέ ὅλα, ἀκόμη καί στήν τροφή καί στό ποτό. Κι ἐκεῖνοι βέβαια ἀγωνίζονται καί κάνουν ἐγκράτεια γιά νά πάρουν στεφάνι πού φθείρεται· ἐμεῖς ὅμως ἀγωνιζόμαστε γιά ἄφθαρτο στεφάνι.
26 Μιμηθεῖτε τό παράδειγμά μου. Ἐγώ λοιπόν τρέχω ἔτσι, ὥστε ξέρω καλά τί ζητῶ, γιά ποιό σκοπό ἀγωνίζομαι καί μέ ποιό τρόπο θά τόν πετύχω. Δέν παρουσιάζομαι σάν νά πυγμαχῶ δίνοντας γροθιές στόν ἀέρα καί ἀγωνιζόμενος στά κούφια.
27 Ἀλλά ταλαιπωρῶ τό σῶμα μου καί τό μεταχειρίζομαι ὡς δοῦλο, γιά νά μήν ἀποδοκιμασθῶ καί ἀποδειχθῶ ἀνάξιος τοῦ βραβείου ἐγώ ὁ ἴδιος πού κήρυξα σέ ἄλλους καί μέ τή δική μου προτροπή καί διδασκαλία αὐτοί πῆραν τό βραβεῖο.

(Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ - ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”»)

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Εἰρήνη εἶναι ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ πάθη, ἡ ὁποία χωρίς τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν βρίσκεται.

Αββάς Μάρκος ο Ασκητής

Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2023

Άγιος Πορφύριος: «Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό»



«Να δέχεσαι την προσφορά της αγάπης»
Ήμουν πάντα επιφυλακτικός την αποδοχή προσφορών, ακόμα και εκ μέρους φίλων, με αποτέλεσμα να τους πληγώνω, άθελα μου. Ο Γέροντας είδε αυτή την αδυναμία μου που, μέσα στην εξιδανίκευση της,
έκρυβε στοιχεία εκλεπτυσμένης υπερηφάνειας και θέλησε να την μεταμορφώσει. Ενώ δεν του είχα κάνει ποτέ λόγο για αυτήν, σε μία συζήτηση μας, μου είπε ξαφνικά: «Ξέρεις, όταν σου προσφέρουν κάτι από αγάπη, εσύ πρέπει να το δέχεσαι». 
Ήταν μια άμεση και εύστοχη παρέμβαση του, με την οποία μου ξαναθύμιζε μια ξεχασμένη φράση, που με είχε συγκινήσει στα εφηβικά μου χρόνια : «Ματαιότητα ό,τι παίρνεις από εγωισμό. Αιωνιότητα, ό,τι αποδέχεσαι με αγάπη, για να δώσεις τη χαρά της αμοιβαιότητας σ’ αυτόν που σου προσφέρει από αγάπη».
«Φιλανθρωπία»
Φίλος των ασκητικών τάσεων επιθυμούσε να κρατήσει για τις ατομικές του ανάγκες ένα μικρό χρηματικό ποσό και τα υπόλοιπα χρήματα, που έβγαζε από την εργασία του, να τα μοιράζει σε ελεημοσύνες, όμως δίσταζε να μένει με τόσα λίγα χρήματα. Είπε το λογισμό του στο Γέροντα κι εκείνος του απάντησε: «Ευλογημένε, κάθεσαι και ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες! Κράτα για τον εαυτό σου όσα χρήματα θέλεις, και δώσε όλη την προσπάθεια σου στο πώς να αγαπήσεις περισσότερο τον Χριστό κι όλα αυτά τα ζητήματα θα λυθούν μόνα τους».
«Καλοί λογισμοί»
Κάποια μέρα, που ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο φίλου, περνούσαμε έξω από μια κατασκήνωση τσιγγάνων. Τη γνωστή εικόνα της κατασκηνώσεως τους την πλαισίωναν μαγνητόφωνα, που έπαιζαν στη διαπασών λαϊκά τραγούδια της προτιμήσεως των τσιγγάνων. 
Ο Γέροντας σιωπούσε, ενώ εγώ, με το λογισμό μου, ταλάνιζα τους ανθρώπους αυτούς, γενικά για το πολιτιστικό τους επίπεδο και ειδικότερα για τις ακουστικές τους επιλογές. Τότε άκουσα το Γέροντα να διακόπτει τους λογισμούς μου, με τα λόγια: «Οι καημένοι οι τσιγγάνοι, τί να κάνουν, βάζουν τα τραγούδια αυτά, για να παρηγορηθούν από τα βάσανα τους». Εγώ απόρησα.
Αποδέχεται λοιπόν, σκέφθηκα, ο Γέροντας τις μουσικές προτιμήσεις τους; 
Κι ο Γέροντας, πάλι «γνούς τους διαλογισμούς μου», είπε: «Δεν λέω βέβαια ότι είναι καλά αυτά τα τραγούδια».
«Ο Θεός δεν τιμωρεί»
Ο Γέροντας ζούσε την αγάπη της Καινής Διαθήκης και με το κριτήριο της αγάπης αυτής τα αξιολογούσε όλα. Κάποτε του μιλούσα για την ηθική κρίση της εποχής μας, η οποία, με τα εκπληκτικά οπτικοακουστικά μέσα τηλεπικοινωνίας, έχει πάρει τη μορφή παγκόσμιας επιδημίας δαιμονικής αποστασίας, που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία, από πλευράς εκτάσεως και βάθους της. 
Ο Γέροντας συμφωνούσε λυπημένος και δε μιλούσε. 
Μόλις όμως του είπα, ότι φοβούμαι, πώς ο Θεός θα επιτρέψει σκληρότατες τιμωρίες για να συνετισθούμε, αντέδρασε με τα λόγια: «Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό. Είναι, ας πούμε: Εδώ νερό, εκεί φωτιά. Είμαι ελεύθερος να διαλέξω. Βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι, το βάζω στη φωτιά, καίγομαι».

(Ανθολόγιο Συμβουλών, Άγιος Πορφύριος, σελ.64-66).
Πηγή: sostis
https://simeiakairwn.wordpress.com/

«Μάθε να γράφεις τα τραύματα σου στην άμμο και να χαράζεις τις χαρές σου στην πέτρα»



~ Η ιστορία δυο φίλων που περπατούσαν στην έρημο. Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε. Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε: όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί; Ο άλλος φίλος απάντησε : «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο, όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
Μάθε να γράφεις τα τραύματα σου στην άμμο και να χαράζεις τις χαρές σου στην πέτρα.

https://simeiakairwn.wordpress.com/

Κοσμικός θόρυβος δια «λαμπρούς» ανθρώπους



Οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι ἀγνοοῦν τὸ Θεὸ καὶ περιφρονοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς κληρικούς της. Γνωρίζουν ὅμως μὲ λεπτομέρεια τοὺς βασιλεῖς, τοὺς πολιτικούς, τοὺς ἀνθρώπους τῆς τέχνης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, τοὺς ἀθλητές, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου.
Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποκαλύπτει τὴν πνευματική τους πτωχεία. Ὅταν δὲ φεύγουν ἀπὸ τὴ ζωή τὰ ἰνδάλματά τους, ἀρχίζουν νὰ ἐξιστοροῦν τὸ βίο τους καὶ νὰ ὑπερτονίζουν γεγονότα καὶ περιστατικά, νοσταλγώντας τὰ «λαμπρὰ» ἔργα τους καὶ τὶς μεγάλες ἐπιτυχίες τους. Καὶ πάντα «ὁ κόσμος γίνεται φτωχότερος». Προσπαθοῦν ρηχὰ καὶ ἐπιπόλαια νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν μεγάλους, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν τὰ πρότυπα τῶν νέων ἀνθρώπων, γιὰ νὰ βελτιωθεῖ ἡ κοινωνία τοῦ μέλλοντος. Ὅλα αὐτὰ εἶναι παραπλανητικὰ καὶ ἂς συνοδεύονται ἀπὸ δάκρυα καὶ ὑπερβολικοὺς χαρακτηρισμούς. Τελικὰ δὲν λένε στὸ λαὸ τὴν πραγματικότητα. Ἀποφεύγουν νὰ ποῦν κάτι ἀπὸ τὴν προσωπική τους ζωή, ἡ ὁποία συνήθως εἶναι ἄθλια. Ἀτέλειωτοι ἔρωτες, γάμοι καὶ διαζύγια, ἀποκρουστικοὶ ἐγωισμοί, εὔκολη κριτικὴ τῶν πάντων, ἀντιχριστιανικὸ μένος, ἀνυπαρξία ἠθικῶν ἀρχῶν, λαμπερὸς βοῦρκος, δυσ­τυχισμένα πλάσματα ποὺ κυνηγοῦν τὴν εὐτυχία, ἀλλὰ δὲν τὴν φτάνουν καὶ γενικὰ ἄνθρωποι δίχως οὐρανὸ καὶ δίχως ἐλπίδα.
Εἶναι νὰ λυπᾶται κανεὶς γιὰ τὴν τακτικὴ αὐτή, ἡ ὁποία θολώνει τὴν εἰκόνα τοῦ προτύπου, γιατί τὰ πρόσωπα ποὺ προβάλλονται εἶναι παραδείγματα πρὸς ἀποφυγὴ καὶ ὄχι πρὸς μίμηση.
Γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ὅλος αὐτὸς ὁ κοσμικὸς θόρυβος γιὰ τοὺς «λαμπροὺς» ἀνθρώπους ποὺ φεύγουν, εἶναι ἀποκρουστικός. Ἀρνεῖ­ται νὰ δεχθεῖ τὴν τεχνητὴ λάμψη, ποὺ ἐμφανίζουν οἱ ἄνθρωποι τῶν μέσων ἐνημέρωσης γιὰ τὰ πρόσωπα αὐτά. Τί γίνεται ὅμως ὅταν ἕνας ἐνάρετος καὶ ἀνιδιοτελὴς ἄνθρωπος φεύγει ἀπὸ τὴ ζωή; Ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς δὲν γίνεται τίποτα. Παραβλέπουν τὸ γεγονὸς παντελῶς, καὶ ἂς εἶχε ἀφοσιωθεῖ στὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦσε, χωρὶς νὰ ἐπιδιώκει προβολή, χρῆμα καὶ δόξα. Αὐτὸ τὸ πρότυπο δὲν τὸ προβάλλουν οἱ κοσμικοί, γιατί ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὶς δικές τους ἐπιλογὲς καὶ ἐπιδιώξεις. Εὐτυχῶς ὅμως ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα καλοπροαίρετοι καὶ ἀγαθοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ἐμπνέονται ἀπὸ τοὺς ἐναρέτους καὶ τοὺς μιμοῦνται, ἔχοντας θετικὰ ἀποτελέσματα στὴ ζωή τους, ἀλλὰ καὶ στὴν κοινωνία γενικότερα. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε τί συμβαίνει μὲ τὴν κοίμηση κάποιου ἐνάρετου μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος ἦταν τὸ πνευματικὸ φῶς στὴν περιοχή του καὶ ὑπῆρξε ὁ πατέρας ποὺ ἔδειχνε τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ στὸ ποίμνιό του, χωρὶς θόρυβο καὶ τυμπανοκρουσίες, χωρὶς ἱστοσελίδες στὸ σύγχρονο διαδίκτυο, γιὰ προβολὴ καὶ ἱκανοποίηση τοῦ ἁμαρτωλοῦ πάθους τῆς φιλοδοξίας, καὶ χωρὶς σκοπιμότητες καὶ ἰδιοτελεῖς ἐπιδιώξεις. Ὁ λαὸς θρηνεῖ γιὰ τὴν κοίμησή του καὶ ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ παράδειγμά του.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν κοίμηση κάποιου ἐναρέτου γέροντα, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ ἐμπειρικό του λόγο καὶ τὶς θεοφώτιστες διδαχὲς στήριζε χιλιάδες ἀνθρώπους ποὺ κατέκλυζαν τὸ ἀρχονταρίκι του. Μετὰ τὴν κοίμησή του κατακλύζουν τὸν τάφο του καὶ ζητοῦν τὶς πρὸς τὸν Κύριον πρεσβεῖ­ες του.
Ὅλα αὐτὰ ὅμως τὰ ἀγνοοῦν οἱ κοσμικοὶ ἄνθρωποι, γι’ αὐτὸ καὶ μένουν ἀφώτιστοι καὶ συχνὰ βυθίζονται στὴ δυστυχία, χωρὶς τὴν ἐλπίδα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Tοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
https://simeiakairwn.wordpress.com/

ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ



 «Ὕψος οὐρανοῦ, οὐδαμῶς ἐξιχνιάσω· ἄστρων ἀριθμόν, οὐδέ γῆν ἀναμετρήσω· καί πῶς τῆς κορυφῆς σου, τῷ Δεσπότῃ ὁ Πρόδρομος, ἅψομαι χειρί; Πῶς δέ βαπτίσω, τόν φέροντα δρακί τήν κτίσιν; Διό κράζω σοι· Εὐλογημένος ὁ φανείς, Θεός ἡμῶν δόξα Σοι».
«Σύνθρονος Πατρί, καί τῷ Πνεύματι ὑπάρχων, ταῖς ἀγγελικαῖς, στρατιαῖς δορυφοροῦμαι· ἀλλά σμικρῷ σπηλαίῳ, ἐξενίσθην τικτόμενος, ἐν τῇ Βηθλεέμ δι’ εὐσπλαγχνίαν· διό καί νῦν τήν δεξιάν σου, ἐμοί δάνεισον, ἵνα καί πλύνω ἐν ἐμοί, τοῦ κόσμου τά πταίσματα».
(ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: Καθόλου δέν μπορῶ νά ἐξιχνιάσω τό ὕψος τοῦ οὐρανοῦ κι οὔτε νά μετρήσω τόν ἀριθμό τῶν ἄστρων ἀλλά καί τή γῆ. Καί πῶς θά ἀγγίξω μέ τό χέρι μου τήν κεφαλή σου, ἐγώ ὁ Πρόδρομος ἀπέναντι σέ Σένα τόν Δεσπότη Κύριο; Καί πῶς θά βαπτίσω Ἐσένα πού κρατᾶς στό χέρι Σου τή Δημιουργία; Γι’ αὐτό Σοῦ φωνάζω δυνατά: Εὐλογημένος εἶσαι Θεέ μου πού φανερώθηκες, δόξα Σοι.
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: Εἶμαι σύνθρονος μέ τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα καί δορυφοροῦμαι ἀπό τίς ἀγγελικές στρατιές. Κι ὅμως γεννήθηκα ὡς ἄνθρωπος στή Βηθλεέμ καί φιλοξενήθηκα σέ μικρό σπήλαιο λόγω τῆς ἀγάπης Μου. Γι’ αὐτό καί τώρα δάνεισέ μου τή δεξιά σου, προκειμένου νά ξεπλύνω ἐγώ  τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου).
 
Ἀπό τούς αἴνους τῆς προπαραμονῆς τῆς Μεγάλης Ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων ἀκούγονται στήν Ἐκκλησία μας σέ ἦχο πλ. β΄ τά ὑπέροχα αὐτά τροπάρια, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν διάλογο μεταξύ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου καί τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ὑμνογράφος δέν ἱκανοποιεῖται μέ μία «ξερή» κατάθεση τῆς σημασίας τοῦ Βαπτίσματος τοῦ Κυρίου γιά σύμπαντα τόν κόσμο – καί αὐτό γίνεται βεβαίως σέ ἄλλα τροπάρια. Δραματοποιεῖ τά γεγονότα πού συνέβησαν ἐκεῖ στό ρεῖθρο τοῦ Ἰορδάνου, τά προβάλλει ἀνάγλυφα, σάν νά εἴμαστε κι ἐμεῖς παρόντες καί ν’ ἀκοῦμε τό τί διαμείφθηκε μεταξύ τοῦ Ἰωάννου καί τοῦ Κυρίου. Ὅ,τι μαρτυρεῖ τό Εὐαγγέλιο, τό ἴδιο σχολιασμένο καί ἐπεξεργασμένο μᾶς τό προσφέρει ὁ ὑμνογράφος, προκειμένου ἀσφαλῶς νά κατανοήσουμε ὅσο εἶναι δυνατόν τό μέγεθος τῶν γεγονότων καί τό βάθος τοῦ μυστηρίου τους. Στό πρῶτο τροπάριο ἀκοῦμε τόν προβληματισμό καί τήν ἐπιφύλαξη καί τόν φόβο ἀκόμη τοῦ ἁγίου Προδρόμου: «δέν μπορῶ νά ἐξιχνιάσω τά ἐπίγεια καί τά κτιστά καί πῶς θά ἀγγίξω καί θά βαπτίσω τόν ἴδιο τόν Δημιουργό πού φέρει στό χέρι Του τά σύμπαντα; Τό μόνο πού μπορῶ νά κάνω εἶναι νά Τόν δοξολογῶ». Κι ἀμέσως στή συνέχεια ἀκοῦμε τήν ἀπάντηση τοῦ Κυρίου: «Ναί, εἶμαι ὁ ἕνας τῆς Τριάδος καί μέ δορυφοροῦν ἀγγελικές στρατιές. Ὅμως ἡ ἀγάπη μου εἶναι αὐτή πού μέ ἔκανε νά ἔλθω ταπεινά στή γῆ καί νά γεννηθῶ μάλιστα σ’ ἕνα μικρό σπήλαιο. Ὁπότε ὡς συνέχεια τῆς κένωσής μου αὐτῆς εἶναι καί ἡ βάπτισή μου ἀπό σένα Ἰωάννη, μέ σκοπό νά ξεπλύνω τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου». Στό πρόσωπο τοῦ Ἰωάννου ζοῦμε κι ἐμεῖς τό ἴδιο θάμβος καί τό ἴδιο δέος: κατανοοῦμε ἀπό τά γεγονότα τήν ἀγάπη καί τήν ταπείνωση τοῦ Δημιουργοῦ, καί μαζί του κράζουμε: Εὐλογημένος ὁ φανείς, Θεός ἡμῶν, δόξα Σοι.

http://pgdorbas.blogspot.com/

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΘΕΟΚΤΙΣΤΟΣ



«Ο όσιος Θεόκτιστος που εορτάζουμε σήμερα, είναι άλλος από τον όσιο Θεόκτιστο, τον συνασκητή του αγίου μεγάλου Ευθυμίου, που εορτάζουμε τον Σεπτέμβριο.  Ο σημερινός υπήρξε ηγούμενος  στην ιερά μονή Κουκουμίου  της Σικελίας. Από νωρίς η μεγάλη αγάπη του προς τον Χριστό τον έστρεψε προς τον μοναχικό βίο και αποδύθηκε σε επίμονες προσευχές και σε μεγάλη εγκράτεια. Η ενάρετη ζωή του εκτιμήθηκε σύντομα, γι’ αυτό και έγινε ιερέας, αργότερα δε του ζητήθηκε να γίνει ηγούμενος στο μοναστήρι που ασκείτο.  Η πραότητα του χαρακτήρα του και η μεγάλη του ανεξικακία υπήρξαν παροιμιώδεις, με αποτέλεσμα ο λόγος του να γίνεται εύκολα αποδεκτός από τους μοναχούς του και τους πιστούς που συνέρρεαν στο μοναστήρι του. Έζησε αρκετά χρόνια και αναπαύτηκε εν Κυρίω ειρηνικά».
 
Οι ύμνοι της Εκκλησίας μας για τον όσιο Θεόκτιστο, ποίημα του αγίου υμνογράφου Θεοφάνους, επικεντρώνουν στην κατά Χριστό πολιτεία του οσίου, ιδίως μετά την αποταγή του κόσμου και τον εγκλεισμό του στο μοναστήρι του.  Κι αυτό σημαίνει ότι ο άγιος Θεοφάνης μας παρουσιάζει με καθαρότητα την πορεία θεώσεως του οσίου ασκητή. Και εν πρώτοις τονίζει το κίνητρο για την απομάκρυνσή του από την κοσμική σύγχυση. Δεν ήταν μία απογοήτευση  ή μία απελπισία από την εμπαθή προσκόλληση στα του κόσμου, μολονότι και τέτοιες περιπτώσεις αποταγής υπάρχουν χωρίς να καταδικάζονται από τους αγίους της Εκκλησίας μας. Το κίνητρό του ήταν ό,τι πιο ανώτερο, ευγενές και υγιές υφίσταται στην πνευματική ζωή της πίστεως, δηλαδή ο σφοδρός πόθος του για τον Χριστό: αυτός του έδωσε φτερά προκειμένου να φύγει από τη σύγχυση που δημιουργεί συνήθως ο πεσμένος στην αμαρτία κόσμος. «Απέκτησες πτερά από τον πόθο του Χριστού και μεταρσιώθηκες, ξεφεύγοντας από την κοσμική σύγχυση. Γι’ αυτό και προσχώρησες στα κοπιώδη σκάμματα της ασκήσεως και έζησες με εγκράτεια σαν άγγελος».
Από κει και πέρα, πληγωμένος από τον έρωτα του Χριστού, προσπαθούσε να ακολουθήσει τα ίχνη Εκείνου, νεκρώνοντας το όποιο αμαρτωλό φρόνημα κινούσε εντός του ο αρχέκακος διάβολος και δεχόμενος  στην καρδιά του την ενέργεια του αγίου Πνεύματος. Διότι βεβαίως δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει η χάρη του Πνεύματος στον άνθρωπο, χωρίς δική του συνέργεια απομακρύνσεως από τα σκιρτήματα της αμαρτίας. «Ουδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν». Ο υμνογράφος του οσίου είναι σαφής: «Όταν καταπληγώθηκες στην ψυχή, από τον θείο έρωτα, παμμάκαρ, σηκώνοντας τον σταυρό σου, με χαρά ακολούθησες τον σταυρωμένο Χριστό. Κι αφού νέκρωσες το αμαρτωλό φρόνημα με την εγκράτεια, δέχτηκες τη ζωντανή ενέργεια του αγίου Πνεύματος». Δεν είναι τυχαίος ο χαρακτηρισμός του αγίου υμνογράφου ως προς την επίπονη σκληρή άσκηση του οσίου Θεοκτίστου: «χαίρων». Ο όσιος ασκητής σήκωνε τον σταυρό του και ακολουθούσε με συνέπεια τον σταυρό του Χριστού όχι με κατήφεια, όχι με ψυχική πίεση και στενοχώρια – δείγματα ότι δεν υφίσταται στην πραγματικότητα η αγάπη προς τον Χριστό – αλλά με χαρά. Κι αυτό ακριβώς είναι το γνώρισμα της ειλικρινούς αγάπης σ’ Εκείνον: ασκώ βία στον εαυτό μου, «νεκρώνω» -  με την έννοια του μεταστρέφω - τα αμαρτωλά πάθη μου, προκειμένου να έχω ζωντανή την παρουσία του Χριστού μέσα στην ύπαρξή μου. Κι αυτό γίνεται με χαρά. Μόνον στην αρχή της ασκητικής προσπάθειας μπορεί να υπάρξει στενοχώρια, όπως όταν ανάβει κανείς ένα ξύλο μπορεί στην αρχή να βγάλει καπνιά, έπειτα όμως η χαρά της χάρης του Θεού γλυκοχαράζει στην ψυχή και γίνεται αγαλλίαση και παρηγοριά και στην ψυχή και στο σώμα.
Η ασκητική αυτή πορεία καθάρσεως του οσίου Θεοκτίστου, πορεία επί τα ίχνη του Ιησού με τη χάρη Εκείνου και αυτονοήτως μέσα σε εκκλησιαστικά πλαίσια, δεν είχε διαλείμματα. Διάλειμμα, όπως όλοι γνωρίζουμε, στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν. Όποιος προσπάθησε να «ξεκουραστεί», να κάνει διάλειμμα, είδε ότι αυτομάτως οπισθοχώρησε. Ή προχωρεί κανείς προς τα εμπρός ή δυστυχώς γκρεμίζεται. «Ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστι και ο μη συνάγων μετ’ εμού σκορπίζει» απεκάλυψε ο Κύριος. Αυτό βλέπουμε, κατά τον υμνογράφο μας, και στη ζωή του οσίου Θεοκτίστου. Ο νους του υπήρξε άγρυπνος, γιατί έσπευδε να δει μέσα του να ανατέλλει το φως του Θεού. Είχε γίνει, όπως σημειώνουν όλα τα ασκητικά κείμενα, «όλος μάτια». «Προσφέροντας αδιάκοπα ξάγρυπνο νου, θεόφρον πάτερ, κοίμισες εντελώς τα ψυχοφθόρα πάθη, επειδή βιαζόσουν να φθάσεις στη θεϊκή αυγή, στη λαμπρότητα του άδυτου φωτός αυτών που ευφραίνονται και στο οποίο κατοικούν». Με άλλα λόγια ο όσιος Θεόκτιστος αγωνίστηκε να κρατήσει ανόθευτο αυτό που δήλωνε το όνομά του: «Θεού κτίσις». Γι’ αυτό ακριβώς κατά τον άγιο Θεοφάνη και τον τιμούμε και τον γεραίρουμε. «Έγινες ανόθευτη κτίση Θεού, Θεόκτιστε, γιατί δεν νόθευσες το κάλλος της ψυχής σου, όσιε, με τις κηλίδες των αμαρτημάτων. Αντίθετα, ομόρφυνες τον εαυτό σου με τις επιδόσεις των καλών και ωραίων, γι’ αυτό και σε δοξάζουμε».

http://pgdorbas.blogspot.com/