Τετάρτη 4 Ιανουαρίου 2023

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ



«Ο όσιος Νικηφόρος γεννήθηκε το 1890 στο Σηρικάριο της Κισάμου από ευσεβείς γονείς και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος. Παιδί ακόμη έμεινε ορφανός και διαπαιδαγωγήθηκε από τον παππού του. Σε νεαρή ηλικία πήγε στα Χανιά για να εργαστεί μαθητεύοντας στην κομμωτική τέχνη. Πρώτη φορά στα δεκαέξι του τού εμφανίστηκε σημάδι της λέπρας. Για να μη κλειστεί λοιπόν στη Σπιναλόγκα έφυγε κρυφά και πήγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Η νόσος όμως προχωρούσε και με  προτροπή ιεράρχη της Αλεξάνδρειας προσήλθε στο λωβοκομείο της Χίου, κοντά στον άγιο Άνθιμο (Βαγιανό) που φρόντισε για την εισαγωγή του στο ίδρυμα. Ο άγιος Άνθιμος έγινε ο Γέροντάς του και κάνοντάς του απόλυτη υπακοή ντύθηκε το αγγελικό σχήμα, παίρνοντας το όνομα Νικηφόρος. Μετά παρέλευση σαραντατριών ετών, οδηγήθηκε στον αντιλεπρικό σταθμό της Αγίας Βαρβάρας Αθηνών, όπου πέρασε το υπόλοιπο του βίου του, λάμποντας ως αστέρας υπομονής και προσευχής. Κοιμήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1964, αφήνοντάς μας παράδειγμα καρτερίας αλλά και τα μυρωμένα λείψανά του ως ιατρείο για κάθε αρρώστια». 
 
Ο υμνογράφος του οσίου Νικηφόρου αφορμάται καταρχάς από το όνομά του για να πει ότι όλη η ζωή του υπήρξε νικηφόρα, δηλαδή κατήγαγε συνεχείς πνευματικές νίκες απέναντι στα πάθη του, στον Διάβολο, στον «άγγελο σατάν» τη βδελυκτή λέπρα. Κι έπειτα μας καθοδηγεί στην αιτία που τον οδήγησε στις νίκες: την πίστη του στη ζωντανή παρουσία του Θεού που έχει «αριθμημένες και τις τρίχες της κεφαλής μας», οπότε αντίστοιχη ήταν και η θεώρηση από τον άγιο της αρρώστιας του: ήταν μία παραχώρηση της αγάπης Του, προκειμένου να τον ωθήσει σε πνευματική ύψη. «Χριστέ, η ψυχή του οσίου σου αποδείχτηκε δόκιμη, γιατί θεώρησε τη λέπρα της σάρκας του σαν δόση της πρόνοιάς Σου».
Ο υμνογράφος επισημαίνει ότι ο όσιος Νικηφόρος ζούσε κάτι παρόμοιο με τον απόστολο Παύλο, ο οποίος προσευχόμενος σε μεγάλη δοκιμασία του στον Κύριο άκουσε από τον Ίδιο να του λέει ότι «του αρκεί η χάρη Του» και δεν πρόκειται να τον θεραπεύσει. Το ίδιο λοιπόν και με τον Νικηφόρο: η κάθε προσευχή του προς ίαση προσέκρουσε σε άρνηση του Κυρίου. «Περιφέροντας τη νόσο στη σάρκα κραύγαζες τη φωνή του Παύλου: μου δόθηκε ο σκόλοπας να με κολαφίζει με διαφόρους τρόπους, για να μην υπερηφανεύομαι. Διότι η δύναμη του Θεού φτάνει στην τελείωσή της με την αρρώστια Γι’  αυτό μου αρκεί η χάρη που έλαβα, Κύριε».
Καταλαβαίνουμε λοιπόν γιατί τελικώς η σημαντικότερη αρετή που καλλιέργησε ο όσιος ήταν η καρτερία: η ψυχική δύναμη δηλαδή και η υπομονή. Θα μπορούσε να λέγεται «Νικηφόρος ο καρτερόψυχος» -  ο άνθρωπος της υπομονής, ο δεύτερος Ιώβ, «ο εστεμμένος με τον κότινο της νίκης εν Πνεύματι από τα χέρια του ίδιου του Κυρίου». Και αναδείχθηκε ίσως «και υπέρτερος του Ιώβ», διότι το «γιατί, Κύριε» δεν έφτασε ποτέ στα δικά του χείλη.
Ο υμνογράφος διαπιστώνει το αυτονόητο: για να φτάσει σε αυτό το αποστολικό ύψος ο Νικηφόρος, εκτός από τα ασκητικά μέσα της προσευχής, της νηστείας, της γονυκλισίας, χρησιμοποίησε και τα «βαθύτερα» της Ορθόδοξης Παράδοσης: πρώτον, την υπακοή σε άγιο Γέροντα, τον Άνθιμο της Χίου, δεύτερον, την καταφυγή στην υπεραγία Θεοτόκο. «Προ πολλού ο Άνθιμος σε κατεύθυνε ως κυβερνήτης και προσόρμισε την ψυχή σου στον Παράδεισο» σημειώνει. (Κι ως καθαρός μάλιστα στην ψυχή έγινε αυτόπτης θαυμασίων γεγονότων του αγίου Ανθίμου, τα οποία κατέγραψε προς ωφέλεια των αναγνωστών). Κι έπειτα, η καταφυγή στη Θεοτόκο, που ο Νικηφόρος αγαπούσε υπερβαλλόντως και μπροστά στο εικόνισμά Της καθημερινώς προσευχόταν γονατιστός. Η περιγραφή του υμνογράφου είναι συγκινητική. «Καρτερικά πέρασε τη ζωή του ο Νικηφόρος ο λεπρός, μπροστά στην εικόνα σου Θεοτόκε, της Υπακοής όπως λέγεται, κραυγάζοντας κατά τα απόδειπνα: «ω Νύμφη, χαίρε ανύμφευτε».
Ο όσιος Νικηφόρος είναι οικουμενικός άγιος με απέραντη αγάπη για όλους. Αλλά δεν παύει και να αγαπά ιδιαιτέρως, λέει ο υμνογράφος του, τους τόπους απ’ όπου πέρασε: Κίσαμο, Χανιά, Αλεξάνδρεια, Χίο, Αθήνα. Να τον παρακαλούμε κι εμείς να μας έχει στις δεήσεις του και στην αγκάλη του. Κι ιδίως τώρα που ο κόσμος όλος ταλαιπωρείται από διάφορες πανδημίες, πρέπει να καταφεύγουμε σ’ αυτόν που μπορεί να μας καταλάβει ολωσδιόλου, αφού κι εκείνος διήλθε τη ζωή του με τη λοιμώδη νόσο της εποχής του και την αντιμετώπισε με τρόπο πνευματικό:  με υπομονή, με προσευχή, με δοξολογία του Θεού. 

http://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα



ΤΕΤΑΡΤΗ Λ΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα   10:1-18
Ἀδελφοί, σκιὰν  ἔχων ὁ Νόμος τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, οὐκ αὐτὴν τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων, κατ᾿ ἐνιαυτὸν ταῖς αὐταῖς θυσίαις ἃς προσφέρουσιν εἰς τὸ διηνεκές, οὐδέποτε δύναται τοὺς προσερχομένους τελειῶσαι· ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐπαύσαντο προσφερόμεναι, διὰ τὸ μηδεμίαν ἔχειν ἔτι συνείδησιν ἁμαρτιῶν τοὺς λατρεύοντας, ἅπαξ κεκαθαρμένους; ἀλλ᾿ ἐν αὐταῖς ἀνάμνησις ἁμαρτιῶν κατ᾿ ἐνιαυτόν· ἀδύνατον γὰρ αἷμα ταύρων καὶ τράγων ἀφαιρεῖν ἁμαρτίας. Διὸ εἰσερχόμενος εἰς τὸν κόσμον λέγει· θυσίαν καὶ προσφορὰν οὐκ ἠθέλησας, σῶμα δὲ κατηρτίσω μοι· ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ εὐδόκησας· τότε εἶπον· ἰδοὺ ἥκω, ἐν κεφαλίδι βιβλίου γέγραπται περὶ ἐμοῦ, τοῦ ποιῆσαι, ὁ Θεός, τὸ θέλημά σου. Ἀνώτερον λέγων ὅτι θυσίαν καὶ προσφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα καὶ περὶ ἁμαρτίας οὐκ ἠθέλησας οὐδέ εὐδόκησας, αἵτινες κατὰ τὸν νόμον προσφέρονται, τότε εἴρηκεν· ᾿Ιδοὺ ἥκω τοῦ ποιῆσαι ὁ Θεός, τὸ θέλημά σου. ἀναιρεῖ τὸ πρῶτον ἵνα τὸ δεύτερον στήσῃ. Ἐν ᾧ θελήματι ἡγιασμένοι ἐσμὲν διὰ τῆς προσφορᾶς τοῦ σώματος τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐφάπαξ. Καὶ πᾶς μὲν ἱερεὺς ἕστηκε καθ᾿ ἡμέραν λειτουργῶν καὶ τὰς αὐτὰς πολλάκις προσφέρων θυσίας, αἵτινες οὐδέποτε δύνανται περιελεῖν ἁμαρτίας· αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ, τὸ λοιπὸν ἐκδεχόμενος ἕως τεθῶσιν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Μιᾷ γὰρ προσφορᾷ τετελείωκεν εἰς τὸ διηνεκὲς τοὺς ἁγιαζομένους. Μαρτυρεῖ δὲ ἡμῖν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον· μετὰ γὰρ τὸ προειρηκέναι, αὕτη ἡ διαθήκη ἣν διαθήσομαι πρὸς αὐτοὺς μετὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, λέγει Κύριος· διδοὺς νόμους μου ἐπὶ καρδίας αὐτῶν, καὶ ἐπὶ τῶν διανοιῶν αὐτῶν ἐπιγράψω αὐτούς, καὶ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν καὶ τῶν ἀνομιῶν αὐτῶν οὐ μὴ μνησθῶ ἔτι. Ὅπου δὲ ἄφεσις τούτων, οὐκέτι προσφορὰ περὶ ἁμαρτίας.

 ΕΡΜΗΝΕΙΑ (κ. Παναγιώτη Τρεμπέλα)
Πράγματι οἱ θυσίες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἦταν ἀνεπαρκεῖς νά προσφέρουν ἄφεση. Διότι ὁ νόμος παρεῖχε βέβαια κάποια ἀμυδρή σκιά τῶν ἀγαθῶν πού ἐπρόκειτο νά μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός, δέν ἔδινε ὅμως σαφή καί πλήρη εἰκόνα τῆς οὐράνιας πραγματικότητας. Καί δέν μπορεῖ ποτέ ὁ νόμος νά ὁδηγήσει στήν τελειότητα αὐτούς πού πλησιάζουν τό θυσιαστήριο μέ τίς ἴδιες θυσίες πού συνεχῶς κάθε χρόνο προσφέρουν οἱ ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς του.
2 Διότι ἐάν οἱ θυσίες αὐτές εἶχαν τή δύναμη νά τελειοποιήσουν τούς ἀνθρώπους, δέν θά σταματοῦσαν νά προσφέρονται; Βεβαίως θά σταματοῦσαν! Διότι ὅσοι λάτρευαν μ’ αὐτόν τόν τρόπο τόν Θεό, δέν θά εἶχαν πλέον τή συναίσθηση ὅτι εἶναι ἁμαρτωλοί, ἐφόσον μέ τίς θυσίες αὐτές θά εἶχαν καθαρισθεῖ μιά γιά πάντα ἀπό τήν ἐνοχή τους. 
3 Ἀλλ’ ὅμως δέν σταμάτησαν. Καί στίς θυσίες αὐτές κάθε χρόνο σ’ ἐκείνους πού τίς προσφέρουν γίνεται ἀνά­μνηση τῶν ἁμαρτιῶν τους, καί τούς ὑπενθυμίζεται διαρκῶς ὅτι εἶναι ἔνοχοι.                        
4 Οἱ θυσίες αὐτές χρησιμεύουν μόνο ὡς ἀνάμνηση τῶν ἁμαρτιῶν τους. Διότι εἶναι ἀδύνατο τό αἷμα τῶν ταύρων καί τῶν τράγων νά ἀφαιρεῖ ἁμαρτίες.
5 Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος, ὅταν μέ τήν ἐνανθρώπησή του εἰσερχόταν στόν κόσμο ὡς ἄνθρωπος, εἶπε μέσῳ τοῦ Δαβίδ στόν Πατέρα του: Θυσία καί προσφορά σάν αὐτές πού προσφέρονται σύμφωνα μέ τόν Μωσαϊκό νόμο δέν θέλησες, ἀλλά μοῦ ἑτοίμασες ἀνθρώπινο σῶμα, γιά νά σοῦ τό προσφέρω ὡς θυσία εὐάρεστη.
6 Θυσίες πού καίγονται ὁλόκληρες στό θυσιαστήριο καθώς κι ἐκεῖνες πού προσφέρονται γιά τή συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν δέν σοῦ ἄρεσαν.
7 Τότε εἶπα: Νά, ἦρθα. (Στόν κύλινδρο τοῦ χειρογράφου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἔχει γραφεῖ γιά μένα προφητικῶς τό ἑξῆς:) Ἦρθα, Θεέ μου, γιά νά κάνω τό θέλημά σου.  
8 Ἀφοῦ λέει προηγουμένως ὅτι δέν θέλησες θυσία καί προσφορά καί ὁλοκαυτώματα καί ἄλλη θυσία γιά τίς ἁμαρτίες μας, οὔτε εὐαρεστήθηκες σ’ ὅλες αὐτές τίς θυσίες πού σύμφωνα μέ τό Μωσαϊκό νόμο προσφέρονται,
9 τότε εἶπε: Νά, ἔρχομαι, Θεέ μου, γιά νά κάνω τό θέλημά σου. Καταργεῖ τό πρῶτο μέρος τοῦ ρητοῦ, πού μιλάει γιά τίς θυσίες, γιά νά δώσει κύρος καί νά ἰσχυροποιήσει τό δεύτερο, πού μιλάει γιά τή θυσία πού θά πρόσφερε ὁ Χριστός.  
10 Καί μ’ αὐτό πού θέλησε ὁ Θεός, δηλαδή μέ τήν προσφορά καί θυσία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού ἔγινε μιά γιά πάντα, ἔχουμε ἁγιασθεῖ. 
11 Ἐπιπλέον κάθε ἱερέας τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου στέκεται μπροστά στό θυσιαστήριο καί κάθε μέρα λειτουργεῖ καί προσφέρει πολλές φορές τίς ἴδιες θυσίες, οἱ ὁποῖες ποτέ δέν μποροῦν νά ἀφαιρέσουν καί νά ἐξαλείψουν ἁμαρτίες.
12 Ἀντίθετα ὅμως ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀφοῦ πρόσφερε μία θυσία γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ κόσμου, κάθισε γιά πάντα στά δεξιά τοῦ Θεοῦ καί δέν ὑπάρχει πλέον ἀνάγκη νά προσφέρει ἄλλη θυσία.
13 Ἀπό τότε καί στό ἑξῆς περιμένει, ὡσότου οἱ ἐχθροί του, νικημένοι τελειωτικά, τεθοῦν κάτω ἀπό τά πόδια του ὡς ὑποπόδιο.
14 Κάθισε λοιπόν ἐκεῖ καί δέν πρόκειται νά προσφέρει ἄλλη θυσία. Διότι μέ μία προσφορά καί θυσία ὁδήγησε γιά πάντα στήν τελειότητα ἐκείνους πού μέ τή θυσία του αὐτή ἁγιάζονται.
15 Καί ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι ἀληθινά, μᾶς τό μαρτυρεῖ καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Διότι ἀφοῦ προηγουμένως εἶπε:
16 Αὐτή εἶναι ἡ διαθήκη πού θά συνάψω μ’ αὐτούς ὕστερα ἀπό τίς ἡμέρες ἐκεῖνες, λέει ὁ Κύριος. Θά δώσω τούς νόμους μου μέσα στίς καρδιές τους καί θά τούς γράψω μέσα στό νοῦ τους, γιά νά μήν τούς ξεχνοῦν ποτέ. Ἀφοῦ λοιπόν εἶπε αὐτά, ὕστερα πρόσθεσε:
17 Καί δέν θά θυμηθῶ πλέον τίς ἁμαρτίες τους καί τίς ἀνομίες τους.
18 Ὅπου λοιπόν ὑπάρχει ἄφεση ἁμαρτιῶν, ἐκεῖ πλέον δέν ὑπάρχει ἀνάγκη νά προσφέρεται θυσία γιά ἁμαρτία.

(Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ - ΕΚΔΟΣΙΣ «ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ¨Ο ΣΩΤΗΡ¨»)

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Ὁ Κύριος εἶναι κρυμμένος μέσα στὶς ἐντολές Του, καὶ σ' ἐκείνους ποὺ Τὸν ζητοῦν, βρίσκεται ἀνάλογα μὲ τὴν προθυμία καὶ τὴν ἐργασία τῶν ἐντολῶν.

Αββάς Μάρκος ο Ασκητής

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2023

Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται



Έγραφε κάποτε ο πατήρ Αντώνιος Αλεβιζόπουλος: «Η αληθινή αγάπη δεν κομματιάζεται.
Δεν μπορεί κανείς να πει: αγαπώ αυτόν, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον άλλον, αγαπώ την ανθρωπότητα αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, αγαπώ τον Θεό αλλά δεν αγαπώ τον άνθρωπο, αγαπώ τους ανθρώπους αλλά δεν αγαπώ τον Θεό!».
Εύστοχος ο π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος σε αυτό που πολύ διακριτικά υπονοούσε, ότι, δηλαδή, εγώ κι εσύ ως άνθρωποι, ισχυριζόμαστε ότι θέλουμε να σώσουμε την ανθρωπότητα, τον πλανήτη ολόκληρο αν γίνεται, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχουμε τη διάθεση να αγαπήσουμε και να βοηθήσουμε τον διπλανό μας, τον πλησίον μας, τον γείτονα μας.
Κάπως έτσι, εγώ κι εσύ, ως άνθρωποι, καταντήσαμε αστείοι και τραγελαφικοί, παραδεχόμενοι ο ένας προς τον άλλον ότι «εγώ αγαπώ την ανθρωπότητα, αλλά δεν μπορώ να αγαπήσω τον διπλανό μου, εσένα!».
Εξάλλου, όποιος ειλικρινά ανησυχεί για το μέλλον της επί της Γης ανθρωπότητας, ας αρκεστεί στα λόγια που είπε κάποτε ο Γέροντας Δαμασκηνός, ο παππούς των Μεγάρων, όπως τον ονόμασαν οι ντόπιοι. Είπε ο Γέροντας: «Όταν παρακαλούμε τον Θεό για τον διπλανό μας, γινόμαστε παγκόσμιοι».

http://inpantanassis.blogspot.com/

Ένας χαμηλός βαθμός



Όλα έχουν τη σημασία τους, το χρόνο και την περίστασή τους. Η έννοια του φόβου είναι καλή για τα πρώτα στάδια. 
Είναι για τους αρχάριους, γι’ αυτούς που ζει μέσα τους ο παλαιός άνθρωπος. Ο άνθρωπος ο αρχάριος, που δεν έχει ακόμη λεπτυνθεί, συγκρατείται απ’ το κακό με το φόβο. 
Και ο φόβος είναι απαραίτητος, εφόσον είμαστε υλικοί και χαμερπείς. Αλλ’ αυτό είναι ένα στάδιο, ένας χαμηλός βαθμός σχέσεως με το θείον.

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
http://inpantanassis.blogspot.com/

Είκοσι κανόνες για τη Ζωή!



1. Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος: Ο Θεός.
2. Οι καλύτεροι σύντροφοι: Οι γονείς.
3. Το καλύτερο σπίτι: Το σπίτι σου.
4. Ο μεγαλύτερος ηρωισμός: Το θάρρος να είσαι καλός και να μη παρασύρεσαι από τους άλλους σε ό,τι δεν πρέπει.
5. Η μεγαλύτερη χαρά: Το εκπληρωμένο καθήκον.
6. Το καλύτερο σπορ: Να κάνεις το καλό.
7. Η καλύτερη ευδαιμονία: Η καλή συνείδηση.
8. Η πλουσιότερη συλλογή: Η συλλογή των καλών πράξεων.
9. Ο καλύτερος χρόνος: Τώρα.
10. Η καλύτερη ασχολία: H εργασία.
11. Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής: Η ευθεία οδός.
12. Η χειρότερη φτώχεια: Η οκνηρία.
13. Η μεγαλύτερη καταστροφή: Η αποθάρρυνση.
14. Η καλύτερη συμπεριφορά: Η φιλοφροσύνη.
15. Η καλύτερη διασκέδαση: Η μελέτη.
16. Ο μεγαλύτερος εχθρός: Το κακό.
17. Το μεγαλύτερο σφάλμα: Το ψέμμα.
18. Η μεγαλύτερη δύναμη: Το καλό.
19. Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις: Η πειθαρχία.
20. Η ωραιότερη ημέρα: Η σημερινή.

http://inpantanassis.blogspot.com/

Την ελπίδα της σωτηρίας ποτέ μη χάνης και να βοάς προς τον Θεόν και να κλαις



Την ελπίδα της σωτηρίας ποτέ μη χάνης και να βοάς προς τον Θεόν και να κλαις. Ο Θεός ποτέ δεν παραβλέπει μίαν ψυχήν που θέλει να σωθή και μετανοεί, όσον και αν τραυματίζεται εις τον αγώνα. 
Γνωρίζει ο Θεός, πόσον ασθενής είναι η φύσις μας. Πόθεν θα εύρη την δύναμιν ο πηλός να βαστάζη την πίεσιν του νερού, εάν ο Θεός δεν τον ψήση με την χάριν του Αγίου Πνεύματος; 
Γνωρίζει ως αλάνθαστος οφθαλμός ότι μόλις μας αφήση, πίπτομεν και χανόμεθα. Δια τούτο δεν μας αφήνει να πειρασθώμεν, όσον ο διάβολος επιθυμεί. Εάν μας άφηνε, συσσώμους θα μας έρριπτε εις την κόλασιν, αλλά ο αγαθός Θεός τον εμποδίζει και τον αφήνει τόσον, όσον δύναται να βαστάξη η κάθε ψυχή. 
Όσον και αν τραυματισθώμεν εις τον αγώνα, ας μη αποθαρρυνθώμεν, αλλά ας επιμεληθώμεν τας πληγάς μας και ας συνεχίσωμεν τον αγώνα. Βλέποντας ο Θεός τον κόπον μας και την μικράν θέλησιν της σωτηρίας μας, θα μας δώση την νίκην. 
Μεγάλον κακόν το να χάση το θάρρος του επάνω εις τον αγώνα ο αγωνιστής, διότι αμέσως ο αντίπαλος ορμά με λύσσαν, ίνα τον νικήση. Δια τούτο, παιδί μου, να δίδης θάρρος εις την ψυχήν σου και να ελπίζης. Θα αποθάνω εις τον αγώνα υπέρ της δόξης του Θεού, να λέγης, παρά να λυπήσω τον Θεόν μου, εγκαταλείποντας τον αγώνα μου εναντίον του διαβόλου.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
http://inpantanassis.blogspot.com/