Κυριακή 4 Απριλίου 2021

Ἡ Θεία Χάρη ἔρχεται σ᾿ αὐτόν πού ἀπορρίπτει κάθε κοσμική βοήθεια καί ἀνθρώπινη ἐλπίδα καί ἀφιερώνεται στό Θεό



Ἡ γνώση ἡ ὁποία προηγεῖται ἀπό τήν πίστη εἶναι γνώση φυσική. Ἡ γνώση ὅμως ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ τήν πίστη εἶναι γνώση πνευματική!…
Ἡ φυσική γνώση (διάκριση καλοῦ καί κακοῦ) μᾶς ὁδηγεῖ στήν π ί σ τ η στό Θεό. Ἡ πίστη, στό φ ό β ο τ ο ῦ Θ ε ο ῦ . Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, στή μ ε τ ά ν ο ι α καί τά κ α λ ά ἔ ρ γ α. Ἀπό τά καλά ἔργα δίνεται ἡ π ν ε υ μ α τ ι κ ή γ ν ώ σ η καί ἡ αἴσθηση τῶν μυστηρίων πού γεννάει τή θ ε ω ρ ί α τ ο ῦ Θ ε ο ῦ !…
Θεωρία ἤ θέα Θεοῦ εἶναι ἡ ἀπόλαυση τοῦ Θεοῦ!…
Θέλεις νά βρεῖς τήν αἰώνια ζωή; Κράτησε τά δύο αὐτά· α) τήν πίστη, καί β) τήν ταπείνωση!…
Ὅταν στέκεσαι στήν προσευχή νά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου μυρμήγκι, σαύρα, βδέλλα καί νήπιο.
Ρίξε ὅλη σου τή φροντίδα στό Θεό καί προσεύχου μέ θέρμη, μέχρις ὅτου νιώσεις χαρά μέσα σου!…
Ὅποιος ἔχει γνώση κοσμική (=ἐπιστήμων) δέν μπορεῖ νά λάβει τελείως καί νά νιώσει τήν πνευματική γνώση, ἄν δέν ἀπαρνηθεῖ τελείως τήν κοσμική γνώση!…
Γιά νά νιώσεις μέσα σου τήν τρυφή καί ἀγαλλίαση τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, πρέπει νά στραφεῖς καί νά γίνεις σάν παιδί, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος.
Ἐάν φορτώσεις ὅλες τίς μέριμνές σου στό Θεό, πού φυσικά φροντίζει καί γιά σένα, τότε θά δεῖς τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ!…
Μέ τήν πίστη, τήν ἀποφυγή τῶν ἀνθρώπων καί τήν ἀποστροφή τῆς κοσμικῆς γνώσεως φθάνουμε στήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, ὁπότε γευόμαστε τή Χάρη καί χαρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (πνευματική γνώση).
Ἡ Θεία Χάρη ἔρχεται σ᾿ αὐτόν πού ἀπορρίπτει κάθε κοσμική βοήθεια καί ἀνθρώπινη ἐλπίδα καί ἀφιερώνεται στό Θεό!…

Ἀπό τίς ἁγιοπνευματικές ἐμπειρίες τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου
http://inpantanassis.blogspot.com/

Λόγος Άγιου Νικοδήμου του Αγιορείτη περί επαίνου



Όταν σε επαινούν οι άλλοι, για κάποιο καλό που σου έδωσε ο Θεός, στάσου καλά συγκεντρωμένος στον εαυτόν σου και μην μετακινηθείς καθόλου από την αληθινή γνώση της μηδαμινότητάς σου και στρέψου στον Θεό, λέγοντάς προς Αυτόν, με όλη σου την καρδιά:
Ας μη γίνει ποτέ Κύριέ μου, να γίνω κλέφτης της δική Σου Τιμής και Χάριτος.
Σε Σένα ανήκει η Τιμή και η Δόξα. Σε μένα η ντροπή…

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
https://www.askitikon.eu/

Μόνον οι ταπεινοί λογισμοί φέρνουν ταπείνωση και φεύγει η υπερηφάνεια…



Μιά φορά, ένας ιεροκήρυκας μου είπε ότι, ετοίμασε ένα ωραίο κήρυγμα. Ανέβηκε στον άμβωνα και μιλούσε πολύ ωραία. Κάποια στιγμή, όμως, του πέρασε ένας υπερήφανος λογισμός και μπερδεύθηκε.
Ξέσπασε τότε σε ένα νευρικό κλάμα και κατέβηκε από τον άμβωνα ντροπιασμένος. Ύστερα, γιά πολύ καιρό, δεν μπορούσε να ομιλήσει. Είχε αχρηστευθή…
“Κοίταξε”, του λέω, “εκείνο το έπαθες από υπερηφάνεια.
Επειδή υπερηφανεύθηκες, απομακρύνθηκε η Χάρις του Θεού. Τώρα να ξεκινήσεις ταπεινά. Όταν έλθη η ώρα να ανεβείς στον άμβωνα, να πεις: «Αν μπερδευθώ, σημαίνει ότι μου χρειάζεται ρεζιλίκι, γιατί αυτό θα με βοηθήσει πνευματικά».
Και αν τυχόν σε πιάσει πάλι το κλάμα, οι άνθρωποι θα νομίζουν ότι συγκινήθηκες, οπότε θα βοηθηθούν και δεν θα σκανδαλισθούν. Μη φοβάσαι…”
Πράγματι, ξεκίνησε έτσι ταπεινά, περιμένοντας ρεζιλίκι, και άρχισε πάλι να κηρύττει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
https://www.askitikon.eu/

Kαι ένα μόνο δάκρυ ισοδυναμεί με το λουτρό…



“Να ξέρετε, ότι και ένα μόνο δάκρυ ισοδυναμεί με το λουτρό. Όπως το λουτρό ανακουφίζει το σώμα και το πλύσιμο καθαρίζει το ένδυμα, ούτω πως και τα δάκρυα της μετανοημένης ψυχής αγνίζουν την καρδιά, αγνίζουν το νου, αγνίζουν το σώμα, αγνίζουν την ζωή, αγνίζουν τον λόγο, αγνίζουν ακόμα και την κάθε έκφρασι του ανθρώπου.”

γ. Εφραίμ Αριζονίτης
https://www.askitikon.eu/

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ



Το μεγαλύτερο κέρδος μας είναι η ωφέλεια της ψυχής μας.
«Τί γάρ ὠφελήσει ἄν­θρωπον ἐάν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζη­­μιωθῇ τήν ψυχήν αὐ­τοῦ;» (Μαρκ. 8.36)
Μιά ἀπό τίς πολλές ἐρωτήσεις πού ἀπευ­θύ­νει μέ τό σημερινό εὐ­αγγελικό ἀνάγνωσμα ὁ Χριστός εἶ­ναι καί ἡ ἐρώτηση πού προανέφερα. Τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο ἄν κερδίσει ὅλον τόν κό­σμο καί χάσει τήν ψυ­χή του;
Τό ἐρώτημα αὐτό περί κέρδους καί ζημίας μπορεῖ νά φαντάζει ἀσυνήθιστο γιά τόν Χρι­στό, ἔχει ὅμως ἰδιαί­τερη σημασία, καθώς ἀνα­φέρεται στό κέρδος τοῦ ἀνθρώπου καί στή ζημία τῆς ψυχῆς. Καί ἔχει ἀκόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς τό ἀ­κοῦ­με νά ἀπευθύνεται πρός ὅ­λους μας, βλέ­πο­ντας τόν Χριστό μέ ἐκ­τετα­μένες παλάμες ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά τή δι­κή μας σωτηρία.
Καί μπορεῖ σέ ἄλλες πε­ριπτώσεις τό κέρδος καί ἡ ζημία νά εἶναι ὅροι σχετικοί τούς ὁ­ποί­ους μπο­ρεῖ νά ἑρ­μη­νεύσει κανείς μέ δια­φο­ρετι­κούς τρόπους, ἀνά­λο­γα μέ τήν ὀπτική γω­νία ἀπό τήν ὁποία βλέ­πει ὁ καθένας τά πράγ­μα­τα, στήν περί­πτω­ση ὅμως τῆς ψυχῆς ἡ ση­μασία τοῦ κέρδους καί τῆς ζημίας δέν ἐπι­τρέ­πει διαφορετικές προ­σεγγίσεις.
Ἡ ψυχή εἶναι ἡ πνοή τοῦ Θεοῦ μέσα στόν ἄνθρω­πο. Εἶναι τό πιό ἀκριβό καί πο­λύτιμο ἀγαθό πού ἔχει. Εἶναι ἡ οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας ὄχι μόνο γιά τό παρόν, ἀλ­λά καί γιά τό μέλλον· ὄχι μόνο γιά τήν ἐπί­γεια ζωή ἀλλά καί γιά τή μέλλουσα.
Ἄν ὁ ἄνθρωπος ἀδια­φορήσει γιά τήν ψυχή του, ἄν τήν ἀφή­σει νά νεκρωθεῖ ἀπό τήν ἀμέ­λεια, τήν ἀδια­φορία, τήν πνευματική ραθυ­μία· ἄν τήν ἀφήσει νά πεθάνει ἀπό τήν πνευ­μα­τική ἀσιτία, τήν ἀνομ­βρία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καί τῶν δα­κρύων τῆς μετανοίας ἤ ἄν τήν σκοτώσει ὁδη­γώ­ν­τας την στά ἐπι­κίν­δυνα μονοπάτια τῆς ἀσωτίας, τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπιστίας, τότε νεκρώνεται καί ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, τότε πε­θαί­νει ὁ ἴδιος. Καί δέν πεθαίνει μόνο στή γῆ, δέν πεθαίνει μόνο στήν ἐπίγεια ζωή του, ἀλλά νεκρώνεται καί πεθαί­νει ὁριστικά, γιατί χά­νει τήν προοπτική τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Οἱ ἄνθρωποι ἑλκυόμεθα ἀπό τό κέρδος καί τό ἐπιζη­τοῦ­με στή ζωή μας. Ἑλ­κυ­ό­μεθα καί στηρίζουμε τή ζωή μας σ᾽ αὐτό. Ἀλλά τό κέρδος τό ὁποῖο ζη­τοῦμε καί γιά τό ὁποῖο ἀγωνιοῦμε εἶναι κέρδος ἐφήμερο, εἶναι κέρδος προσωρινό. Συχνά θυ­σι­­ά­ζουμε τά πάντα γι᾽ αὐτό τό κέρδος, ἀλλά δέν ὑπολογίζουμε μή­πως θυσιάζουμε συγ­χρό­νως τίς ἀρ­χές καί τίς ἀξίες μας, μήπως θυ­σιάζουμε τήν πίστη μας, μήπως θυ­σιάζουμε καί τήν ψυχή μας γι᾽ αὐτό. Γιατί τό κέρδος ἀπαιτεῖ πάντα θυσίες, καί στή μυωπική λογι­κή τοῦ ἀνθρώπου ἡ θυ­σία τῆς ψυχῆς μας φαί­νεται μερικές φορές λι­γότερο σημαντική ἀπό τό πρόσκαιρο κέρ­δος πού ἐπιδιώκουμε. Νομί­ζου­με πώς κάνου­με μιά μι­κρή μόνο ὑπο­χώ­ρη­ση, ἕνα μικρό σφάλμα, μία μικρή ἁμαρτία, μιά ἐλάχιστη παρακοή τοῦ θελήμα­τος τοῦ Θεοῦ, μιά ἐλά­χι­στη ὑποχώρη­ση στόν πειρασμό. Ἀλ­λά ἡ μία μικρή παρα­χώ­ρηση μᾶς παρασύρει σέ μιά μεγα­λύ­τερη καί ἡ μιά μικρή ὑποχώρηση στόν ἐχθρό τῆς ψυχῆς μας, μᾶς καθιστᾶ προο­δευτικά ὑπο­­χείριά του, καί ὁδη­γεῖ τήν ψυχή μας στή νέκρωση. Καί μπο­ρεῖ νά μᾶς μένει τό κέρδος τοῦ κόσμου τού­του, μᾶς μένει ὅμως καί ἡ ζημία τῆς ψυχῆς μας. Καί τό κέρδος τοῦ κό­σμου χά­νε­ται μαζί μέ τή δό­ξα καί τή φήμη καί τόν πλοῦ­το, ἀλλά ἡ ζημία τῆς ψυχῆς εἶναι, δυστυχῶς, τίς πε­ρισσότερες φορές μόνιμη καί ἀνε­­πανόρ­θωτη.
«Τί γάρ ὠφελήσει ἄν­θρωπον ἐάν κερδίσῃ τόν κόσμον ὅλον καί ζη­­­μιωθῇ τήν ψυχήν αὐ­τοῦ;»
Τό ἐρώτημα πού μᾶς ἀπευθύνει ὁ Χριστός σή­μερα, μᾶς ὑπενθυ­μί­ζει αὐτόν ἀκριβῶς τόν κίνδυνο. Μᾶς ὑπεν­θυμίζει ὅμως συγχρόνως καί τήν ἀ­ξία τῆς αἰωνίου ψυχῆς μας γιά τήν ὁ­ποία «Χρι­στός ἀπέθα­νε». Καί εἶ­ναι τόσο λυ­πη­ρό, εἶναι τόσο τραγι­κό ὁ ἴδιος ὁ Θεός νά θυ­σιάζεται γιά νά κερδί­σου­με ἐμεῖς τήν ψυχή μας, γιά νά τήν ἀπαλ­λάξει ἀπό τό βά­ρος τῆς ἁμαρτίας, γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό αὐτήν καί νά μᾶς χαρί­σει τήν αἰώνια ζωή, καί ἐμεῖς νά ἀφήνουμε  τή θυσία τοῦ Χρι­στοῦ νά πηγαίνει χαμέ­νη καί νά μήν τήν ἀξιοποιοῦμε πρός ὄφε­λος τῆς ψυχῆς μας.
Γι᾽ αὐτό, καθώς σήμερα προσκυ­νοῦ­με τόν Ἐσταυρω­μέ­νο Χριστό πού ὑψώνε­ται στό μέσο τῶν ἱερῶν μας ναῶν γιά νά μᾶς ἐνισχύσει στόν ἀγώνα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἄς ἐ­κτι­μήσουμε τήν ἀ­ξία τοῦ κέρδους καί τῆς ζη­μίας τῆς ψυχῆς μας καί ἄς ρυθμίσουμε τή ζωή μας σύμφωνα μέ αὐτή τήν ἐκτίμηση, ὥστε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ νά μή ζημιωθοῦμε τήν ψυχή μας ἀλλά νά κερδί­σου­με τήν αἰώνια σωτηρία καί λύτρωση γιά τήν ὁποία σταυρώθηκε ὁ Χριστός.
 
 Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων
http://imverias.blogspot.com/

Το Αποστολικό και Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής



† Κυριακῇ 4 Ἀπριλίου 2021 (Γ' Νηστειῶν) (Σταυροπροσκυνήσεως)
Τὸ Εὐαγγέλιον
Ἐκ τοῦ κατά Μάρκον
Κεφ. η' : 34-38, θ' : 1
Εἶπεν ὁ Κύριος· Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν, ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ, μετὰ τῶν Ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου, ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Ὁ Ἀπόστολος
Πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ ᾽Ανάγνωσμα
Κεφ. δ' : 14-16, ε' : 1-6
Ἀδελφοί, ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, ᾿Ιησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ ὁ Ἀαρών. Οὔτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾿ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· «Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε»· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· «Σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ



Ως πρώτη πράξη στη μετάνοια οι Πατέρες τοποθετούν την ησυχία. Είναι η απερίσπαστη διαγωγή. Η απομάκρυνση από τα αίτια, που δημιουργούν τις αφορμές της πτώσης και της ήττας, ειδικά σε όσους είναι ασθενείς χαρακτήρες, αλλά και από αυτόν τον «ως λέοντα περιπατούντα και ζητούντα να μας καταπιεί» (Πέτρ. 5,8). Με την ησυχία απέχει ο αγωνιστής από τη μάταιη και άσκοπη μέριμνα και του επιτρέπεται αν θέλει να στρέψει τη σκέψη και ασχολία του προς το Θεό, απ' όπου φωτιζόμενος από τη Θεία Χάρη, ανακαλύπτει τον εαυτό του, που είναι απαραίτητο καθήκον. 

(Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός)