Σάββατο 3 Απριλίου 2021

Το θείο θέλημα εκφράζεται με συγκυρίες, με εμπόδια, με ανθρώπους, με αλλαγές και ανατροπές...



  «Ο παλαιός, περίπλοκος και σκοτεινός άνθρωπος που επιβιώνει εντός σου, παίζει παιχνίδια όχι ευδιάκριτα. Το σπουδαιότερο είναι να καταλάβεις και ν' αποδεχθείς πως το δικό σου θέλημα δεν είναι καλύτερο από του Θεού. Και το θείο θέλημα εκφράζεται με συγκυρίες, με εμπόδια, με ανθρώπους, με αλλαγές και ανατροπές. Πεισμώνει ο παλιός άνθρωπος με τον εγωϊσμό του, που ζητά τα δικαιώματά του. Στρίβεις στην πρώτη γωνία που θα βρεις στην πορεία σου και... σκοντάφτεις. Μα ο Θεός χρησιμοποιεί ακόμα και τις πτώσεις για καλό, κι εκεί που νομίζεις ότι χάθηκες, βρίσκεσαι ξαφνικά σ' ένα ξέφωτο αυτογνωσίας, και βλέπεις την αλήθεια».

 Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης
https://proskynitis.blogspot.com/

Διδαχές του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη προς ψυχική ωφέλεια



Έλεγε ο Γέροντας Ιάκωβος: «Η χάρη των Αγίων μας ακόμη και πάνω στα ξύλα των αγίων εικόνων υπάρχει.
Κάποτε στην Μικρά Ασία ένας Τούρκος κτηνοτρόφος προσπάθησε με το τσεκούρι του να σχίσει παλιό ξύλο εικόνας. Με την πρώτη τσεκουριά το ξύλο άρχισε να αιμορραγεί. Ο Τούρκος τότε πανικόβλητος παρέδωσε την εικόνα στους χριστιανούς διηγούμενος το θαύμα».
Άλλοτε πάλι, σε λιτανεία της εικόνας της Παναγίας, ο Γέροντας είδε την εικόνα ζωντανή την Παναγιά να σηκώνει το χέρι της και να τον ευλογεί.
Τόνιζε ο Γέροντας, ότι μεγάλη σημασία στην πνευματική εξέλιξη των απογόνων έχει η πνευματική κατάσταση και η βιωτή των γονιών.
Έλεγε ο Γέροντας «Μια φορά που λειτουργούσα δεν μπορούσα να κάνω Μεγάλη Είσοδο από αυτά που έβλεπα. Οπότε ξαφνικά νιώθω να με σπρώχνει κάποιος από τον ώμο και να με οδηγεί στην Αγία Πρόθεση. Ήταν ο Αρχάγγελος».
Όταν ο Γέροντας κοινωνούσε τους πιστούς και έβλεπε τα πρόσωπά τους, άλλα πρόσωπα τα έβλεπε με μορφές ζωών και άλλα να λάμπουν σαν τον ήλιο. Ενώ όταν προσκόμιζε, έβλεπε τις ψυχές που περνούσαν από μπροστά του και τον παρακαλούσαν να τις μνημονεύσει.
Στους γονείς που ρωτούσαν τι κάνουν τα παιδιά τους όταν δεν ακούνε, έλεγε: «Προσευχή θα κάνετε με πίστη θα τα νουθετήσετε και όσο μπορείτε με την αγάπη και με τον καλό τον τρόπο. Όχι με αυστηρότητα».
Αναφερόμενος ο Γέροντας στο θέμα της νηστείας έλεγε: «Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού και ο Χριστός μας ακόμη νήστεψε. Εμένα δεν με έβλαψε η νηστεία μέχρι σήμερα που είμαι 70 χρονών. Και τα δαιμόνια και οι αρρώστιες και όλα τα πάθη με τη νηστεία και με την προσευχή αποβάλλονται».
Ένας άνθρωπος ρώτησε «Εφόσον ο π. Ιάκωβος αγαπά Τον Θεό γιατί ο Θεός επέτρεψε και πήγε στο νοσοκομείο και του έκαναν σοβαρές εγχειρήσεις;» Ο Γέροντας απάντησε: «Επέτρεψε ο Θεός για να ταπεινωθώ».
Συχνά ο Γέροντας έλεγε «Δεν πρέπει παιδιά μου να έχει κανείς αμφιβολίες ούτε δυσπιστίες. Να έχετε πίστη Θεού ως κόκκον σινάπεως και ότι ζητήσετε ο Θεός θα σας το δώσει. Πάντα η προσευχή στηρίζει. Να μη φοβόμαστε. Ει ο Θεός μεθ’ ημών, ουδείς καθ’ ημών».
«Χωρίς την ψυχήν μας καθαρήν, δεν έχουμε κανένα όφελος από τη Θεία Κοινωνία. Για αυτό να μη διστάζετε, να μην ντρέπεστε και να εξομολογείσθε. Ότι και αν έχετε κάνει, την πιο μεγάλη αμαρτία, ο πνευματικός έχει την εξουσία από το Χριστό και από τους Αποστόλους με το πετραχήλι του να τη συγχωρήσει».
«Η στενοχώρια είναι η πιο μεγάλη αρρώστια, να την διώχνετε».
«Στην Εκκλησία βρίσκουμε την υγεία, την παρηγοριά, την ελπίδα και τη σωτηρία της ψυχής μας».

http://inpantanassis.blogspot.com/

Τι δεν πρέπει να ζητάμε;



Εξέτασε τον εαυτό σου, ποιος είσαι. 
Γνώρισε τη φύση σου, ότι δηλαδή το μεν σώμα είναι θνητό, η δε ψυχή σου αθάνατη.
Μη ζητάς υπεροχή, αλλά να αναγνωρίζεις της ισότητας της φύσης και να αγαπάς, να είσαι ισότιμος προς εκείνους που φαίνονται ότι υστερούν κάπως απέναντί σου.

Μέγας Βασίλειος
http://inpantanassis.blogspot.com/

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με



Όταν ένας άνθρωπος λέει: ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς'', ξέρετε τί κάνει;
Παράγει ενέργεια! Παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση.
Διατάσσει αυτή τη φωτιά της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει.
Και πώς ενεργεί;
Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει.
Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση.
Σε κάθε ''Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς'', είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι' αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η Θεότητά Του!
Η Χάρη αυτή ενεργεί ουσιωδώς, αρκεί να πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:
α) συχνή μυστηριακή ζωή
β) να έχουμε συγχωρεμένους όλους τους ανθρώπους
γ) να διάγουμε αγνή ζωή στο σώμα και στην ψυχή
δ) να έχουμε πνευματικό οδηγό και
ε) να κάνουμε με τάξη και πρόγραμμα τα καθημερινά μας πνευματικά καθήκοντα σε χώρο ήσυχο και κατανυκτικό.

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα
http://inpantanassis.blogspot.com/

Η ελευθερία της συγνώμης



Καθώς προχωρούμε όλο και βαθύτερα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, μπορούμε, με ολοένα αυξανόμενη ευγνωμοσύνη και χαρά (μια χαρά ειρηνική και θριαμβική μαζί) να επαναλάβουμε τα λόγια του Ψαλμωδού: «Ζήσεται ἡ ψυχή μου καὶ αἰνέσει σε» (Ψαλμ. 118, 175).
Την πρώτη εβδομάδα είδαμε να εκπληρώνονται όλες οι υποσχέσεις περί σωτηρίας που δίδονται στην Παλαιά Διαθήκη: ο Θεός έγινε άνθρωπος, η σωτηρία ήρθε, έχουμε κάθε δυνατότητα να ελπίζουμε. Κατόπιν, τη δεύτερη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είχαμε την περίλαμπρη διακήρυξη όλων των Αγίων της Χριστιανοσύνης, ότι όχι μόνον ήρθε και κατοίκησε ανάμεσά μας ο Θεός, αλλά και εξέχυσε πάνω μας, πάνω στην Εκκλησία και σε κάθε ανθρώπινη ψυχή που είναι έτοιμη να Τον δεχθεί, την παρουσία, το μεταμορφωτικό δώρο του Αγίου Πνεύματος, το οποίο μας κάνει σταδιακά να μετέχουμε όλο και βαθύτερα στον Ζώντα Υιό, μέχρις ότου μια μέρα γίνουμε κοινωνοί της θείας Αυτού φύσεως.
Και τη τρίτη Κυριακή, καθώς θα αναρωτιόμαστε πώς μπορούμε να συγχωρηθούμε, πώς είναι δυνατόν να ακυρωθεί το κακό, το επόμενο βήμα μας, ατενίζοντας τον Τίμιο Σταυρό, θα μας φέρει βαθύτερα στην ευγνωμοσύνη, βαθύτερα στη χαρά, βαθύτερα στη βεβαιότητα.
Υπάρχει μια περικοπή του Ευαγγελίου στην οποία διαβάζουμε ότι, όταν ο Κύριος μίλησε για τη σωτηρία και τις προϋποθέσεις της , ο Πέτρος Του είπε: «Καί τίς ἄρα δύναται σωθῆναι;». Και ο Χριστός απάντησε: «Τὰ ἀδύνατα παρ᾿ ἀνθρώποις δυνατά ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ». Ήρθε ο Ίδιος, κατοίκησε στο ανθρώπινο πρόσωπό Του το πλήρωμα της θεότητας, και έχει τη δύναμη να συγχωρήσει, διότι μόνο το θύμα μπορεί να συγχωρήσει αυτούς που έφεραν το κακό, τον πόνο, τη δυστυχία και τον θάνατο στη ζωή του· κι Αυτός υπήρξε το θύμα όλων των δυνάμεων του κακού, όλης της σκληρότητας και της καταστροφικότητας της ανθρώπινης ιστορίας.
Και ο Χριστός όχι μόνο συγχωρεί τους φονείς Του, αλλά λέει «Πατέρα μου, συγχώρησέ τους, διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Προχωρεί ακόμη πιο πέρα, διότι είχε πει πως «Ό,τι κάνετε στους ελάχιστους αδελφούς και αδελφές μου, το έχετε κάνει σ’ εμένα τον ίδιον» – όχι μόνο το καλό αλλά και το κακό. Μέσα στη συμπάθειά Του και την αλληλεγγύη Του προς εμάς, ταυτίζεται με καθέναν που υποφέρει: ο θάνατος, ο πόνος, η αγωνία καθενός από μας είναι και δικά Του. Όταν λοιπόν προσεύχεται με τα λόγια αυτά, η προσευχή Του δεν αναφέρεται μόνο στο δικό Του όνομα, αλλά στο όνομα όλων εκείνων που γνώρισαν το κακό εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας.
Δεν συγχωρεί όμως μόνον ο Χριστός· καθένας που υπέφερε, σωματικά, ψυχικά, ή πνευματικά, καλείται να χαρίσει την ελευθερία σ’ εκείνους που τον έκαναν να πονέσει.
Τώρα λοιπόν καταλαβαίνουμε γιατί ο Κύριος είπε: «Να συγχωρείτε για να συγχωρηθείτε». Επειδή το θύμα και ο θύτης είναι δεμένοι με τα δεσμά της αλληλεγγύης και της αμοιβαίας ευθύνης. Μόνο το θύμα μπορεί να πει, «Κύριε, συγχώρησέ τον, συγχώρησέ την», και μόνο τότε Εκείνος μπορεί να πει «τον συγχωρώ».
Καταλαβαίνετε όμως τι ευθύνη εναποθέτει στους ώμους του καθενός μας έναντι όλων των άλλων; Αλλά και το βάθος, το μεγαλειώδες βάθος της ελπίδας που ανοίγεται για μας, όταν σηκώνουμε το βλέμμα στον Σταυρό και βλέπουμε ότι σε αλληλεγγύη με το ανθρώπινο γένος, ο Χριστός παίρνει επάνω Του όλο τον πόνο του κόσμου, και αποδεχόμενος να πεθάνει έναν απίστευτα σκληρό θάνατο, λέει στο όνομα όλων όσοι υποφέρουν, «Ναι, εμείς τους συγχωρούμε»!
Αυτό είναι άλλο ένα βήμα προς την ελευθερία, άλλο ένα βήμα προς τη στιγμή που θα έρθουμε πρόσωπο προς πρόσωπο με την ανάσταση του Χριστού που αγκαλιάζει και εμάς, διότι ο Χριστός αναστήθηκε και προσφέρει σε όλους την πληρότητα της αιώνιας ζωής.
Επιβεβαιώνεται λοιπόν για άλλη μια φορά, ότι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι μια άνοιξη νέας ζωής, νέα εποχή, εποχή ανανέωσης, όχι μόνο γιατί μετανοούμε, αλλά και γιατί ο Χριστός μας προσλαμβάνει , όπως ο ποιμένας φορτώνεται το απολωλός πρόβατο, όπως ο Ίδιος φορτώθηκε τον Σταυρό Του, τον μετέφερε στον τόπο του θανάτου και ακύρωσε τον θάνατο, ακύρωσε με τη συγνώμη του και με την προσφορά της Ζωής Του το κακό.
Να ’μαστε λοιπόν πάλι μπροστά σε ένα καινούριο βήμα ελευθερίας και καινότητας. Ας προχωρήσουμε βαθύτερα σ’ αυτό το μυστήριο, σ’ αυτό το θαύμα της σωτηρίας, ας ευφρανθούμε εν Κυρίω και, ευφραινόμενοι, βήμα προς βήμα, όλο και περισσότερο, ας αναπέμπεται η ευγνωμοσύνη μας μέσα από την καινότητα της ζωής μας.

https://www.askitikon.eu/

Πραγματικά θυσιάζεται



Εκείνος που αγαπά πραγματικά, θυσιάζεται για τον πλησίον. Να πως μπορεί να αποδείξει την υπέρ του πλησίον θυσία:
Εάν ακούσει από τον πλησίον του λόγους λυπηρούς, που τον έθλιψαν και ενώ μπορεί κι αυτός να εκστομίσει κατά του πλησίον του τέτοιους λόγους και επιβληθεί στον εαυτό του και δεν τους πει.
Ή αν αδικηθεί από τον πλησίον του και έχει τη δύναμη και δεν ανταποδώσει το κακό στον αδικήσαντα. Αυτός πραγματικά θυσιάζεται υπέρ του πλησίον του.

Αββάς Ποιμήν
https://www.askitikon.eu/

ΣΑΒΒΑΤΟΝ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ



«Τίνι στέργουσα τά πάθη τῶν ἀλόγων ἀληθῶς, ψυχή, ἐξωμοίωσαι; τίνα ὑπερβάλλοντα ἔσχες ἐν ἁμαρτίαις; βόησον τῷ Χριστῷ˙ Σῶσόν με Ἀγαθέ» (ωδή ζ΄).
(Ψυχή μου, με τι εξομοιώθηκες αγαπώντας παράφορα τα πάθη των αλόγων ζώων; (Ασφαλώς εξομοιώθηκες με αυτά). Ποιον έχεις να σε ξεπερνά στις αμαρτίες; Φώναξε δυνατά στον Χριστό: Σώσε με, Αγαθέ).
Ο αγαπημένος άγιος υμνογράφος Ιωσήφ μας θέτει και πάλι στη μόνη οδό που μπορεί να πορευτεί ο άνθρωπος μετά τον ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού προκειμένου να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού: την οδό της μετανοίας. Κι είναι η μόνη οδός, διότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος αμάρτησε, εξέκλινε από τον δρόμο τον κανονικό, παραστράτησε, διαφθάρηκε, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε. Κι ήρθε ο ενανθρωπήσας Θεός να τον πάρει από το χέρι: που θα πει να τον εντάξει μέσα στον εαυτό Του αν πιστέψει, ώστε μαζί με Εκείνον να είναι μέτοχος της Βασιλείας του Θεού, ο Χριστός να είναι ο «πρωτότοκος» μεταξύ των πολλών αδελφών Του. Η μόνη προϋπόθεση της σχέσεως μαζί Του είναι ακριβώς η πίστη σ’ Αυτόν, η αποδοχή Του, κι αυτή η πίστη και αποδοχή συνιστά το γεγονός της μετανοίας, όπως ο Ίδιος ο Κύριος το εκήρυξε απαρχής του ερχομού Του: «μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Μπροστά στον Χριστό λοιπόν δεν υπάρχει άλλη στάση, ειμή της μετανοίας. Κι είναι αυτονόητο ότι μιλώντας για τη μετάνοια αυτή την εννοούμε όχι απλώς ως μία αλλαγή θεώρησης της ζωής – και αυτό βεβαίως! – αλλά αλλαγή που ανατρέπει κυριολεκτικά όλη τη ζωή του ανθρώπου: μία κινητοποίηση που απεμπλέκει τον άνθρωπο από τον εγωισμό και τα πάθη του και τον θέτει σε πορεία ακολουθία του Χριστού. «Ἐν Αὐτῷ περιπατεῖτε», είναι πια μετά τον Χριστό το «σύνθημα» ζωής για τον πιστό. Και περιπατεί κανείς κατά Χριστόν όταν Τον ακολουθεί σε όλες τις φάσεις της ζωής του, όπως Εκείνος και πάλι το εξήγγειλε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». Το να ακολουθεί κανείς τον Χριστό, δηλαδή να μετανοεί, σημαίνει επιλογή μαρτυρίου και θανάτου, για να βρει όμως την ίδια στιγμή τον Θεό ως πηγή της Ζωής παρόντα μέσα στην ύπαρξή του.
Ο άγιος υμνογράφος μας με τον βαθύ και κατανυκτικό λόγο του επισημαίνει τα δύο πιο καίρια στοιχεία της μετανοίας ως ακολουθίας του Χριστού – κάτι που ο Κύριος προέβαλε με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στην παραβολή του ασώτου υιού. Πρώτον, τη συναίσθηση της αμαρτίας λόγω της απομάκρυνσης από τον Θεό. Δεύτερον, τη στροφή με πίστη και ελπίδα στον μόνο που μπορεί να σώσει τον άνθρωπο, τον αγαθό και φιλεύσπλαχνο Πατέρα. Και τα δύο στοιχεία πρέπει να πούμε ότι συνυπάρχουν. Ένα από τα δύο αν λείπει, δεν έχουμε την αληθινή μετάνοια – μόνη η συναίσθηση της αμαρτίας οδηγεί σε απελπισία˙ μόνη η πίστη στην αγάπη του Θεού φανερώνει έλλειψη αυτογνωσίας, συνεπώς έλλειψη στο βάθος και πραγματικής πίστης. Κι είναι σημαντική η παρατήρηση του υμνογράφου: τόσο πιο βαθειά και έντονη είναι η μετάνοια του ανθρώπου, όσο πιο βαθειά και έντονη είναι η αίσθηση της αμαρτωλότητάς του: ομοιώθηκα με τα κτήνη, επισημαίνει˙ βρίσκομαι στη χειρότερη κατάσταση σε σχέση με όλους τους άλλους συνανθρώπους μου. Η τελευταία μάλιστα επισήμανσή του συνιστά και την απόδειξη της πιο μεγάλης χάρης που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος, γιατί φανερώνει και το μέγεθος της ταπείνωσής του – ταπείνωση και μετάνοια συνυπάρχουν, μετάνοια χωρίς ταπείνωση είναι ψεύτικη μετάνοια. Το μυαλό μας πηγαίνει στον τρισμέγιστο απόστολο Παύλο, ο οποίος ζώντας μέσα στο κλίμα της μεγάλης μετάνοιας αποκαλύπτει και το ύψος της μεγάλης του ταπείνωσης: «Ναι, ο Χριστός ήλθε για να σώσει τους αμαρτωλούς. Πρώτος όμως των αμαρτωλών είμαι εγώ!» - «Χριστός ἦλθεν ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ». Αυτό είναι το όριο! Όχι μόνο να βλέπουμε αμαρτωλό τον εαυτό μας, αλλά πιο κάτω από όλους. «Τό ἔχειν ἑαυτόν ὑποκάτω πάσης τῆς κτίσεως», κατά τον Πατερικό λόγο. Κι αλλού ο απόστολος Παύλος θα ξαναπεί: «Τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν», με την ταπείνωση να θεωρούμε ότι οι άλλοι είναι πιο πάνω από τον εαυτό μας. Αλλά το ξανατονίζουμε: πρόκειται για υψηλή χαρισματική κατάσταση – ο Θεός μάς φωτίζει να ανοίξουν οι «κόρες» των πνευματικών οφθαλμών μας για να δούμε τα χάλια του εαυτού μας.
Μία τέτοια προσέγγιση του Θεού μας, με αληθινή αυτογνωσία και με ελπίδα στην αγάπη Του, το μόνο που συναντά ασφαλώς είναι η ανοιχτή αγκαλιά Του. Ο Πατέρας που μας κάνει ίδιους μ’ Εκείνον!  

http://pgdorbas.blogspot.com/