Πέτρος και Παύλος

Τί δε και πρός Πέτρον ερούμεν; το γλυκύ της Εκκλησίας θέαμα, η λαμπηδών της οικουμένης, η πρόαγνος περιστερά, ο καθηγητής των αποστόλων, ο θερμός απόστολος; ο ζέων τώ Πνεύματι, ο άγγελος και άνθρωπος, ο χάριτος μεμεστωμένος, η στερεά της πίστεως πέτρα, το γηραλέον της Εκκλησίας φρόνημα, ο μακάριος και υιός περιστεράς ακούσας διά την αγνείαν εκ του Δεσποτικού στόματος, ο τάς κλείς της βασιλείας των ουρανών εξ αυτού του Κυρίου ειληφώς. Των αγγέλων τα τάγματα υμείς εσυλήσατε. Και τι πολλά λέγω; Αυτός ο Κύριος εγκωμιάζει υμάς, λέγων· Υμείς εστε το φώς του κόσμου· οι βασιλέων ευπορώτεροι, οι πλουσίων δυνατώτεροι, οι στρατιωτών ισχυρότεροι, οι σοφών και φιλοσόφων σοφώτεροι, οι ρητόρων ευγλωττότεροι, Οι μηδέν έχοντες, και πάντα κατέχοντες. Υμείς εστε των μαρτύρων υπομονή, των πατριαρχών το ορθόδοξον, των μοναζόντων η άσκησις, των παρθένων οι στεφανίται, των εν ομοζυγίαις οι ειρηνοποιοί, των αρπακτών πλουσίων οι χαλινοί, των ακολάστων οι σωφρονισταί, η σκέπη των βασιλέων, τα τείχη των Χριστιανών, των βαρβάρων οι αντίπαλοι, οι φιμόν τοίς αιρετικοίς επιθέντες, οι νεκρούντες τα άλογα πάθη των σωμάτων, οι τους λεγεώνας των δαιμόνων απελάσαντες, οι τους βωμούς των Ελλήνων καθελόντες, οι τα άνω και τα κάτω κληρονομήσαντες· των μέν άνω τάς κλείς ειληφότες, των δε κάτω λύειν και δεσμούν τάς αμαρτίας εξουσίαν έχοντες. Ώ του ιδιώτου το θαύμα! ώ του αγραμμάτου η σοφία! Πέτρος, ο εν τη σκιά αυτού παραλυτικούς σφίγγων, και θάνατον λύων· Παύλος, ο εν τοίς ιματίοις αυτού νοσήματα εκδιώκων, και δαίμονας φυγαδεύων· οι εις μέσον την μητέρα του Κυρίου έχοντες, και κρείττους πνεύματος δικαίου υπάρχοντες· Παύλος η άπαυστος χελιδών της Εκκλησίας· Πέτρος ο διηνεκώς τη οικουμένη, καθάπερ αηδών, λυρίζων απαύστως· οι στύλοι της Εκκλησίας, οι μεγάλοι της οικουμένης φωστήρες, οι κρείττους αλλήλων, και αμείνους πάσης ομού της κτίσεως. Χαίροις, Πέτρε, της πίστεως η πέτρα· χαίροις, Παύλε, της Εκκλησίας το καύχημα· χαίροις, Πέτρε, η κρηπίς της ορθοδοξίας· χαίροις, Παύλε, η μέριμνα των Εκκλησιών· χαίροις, Πέτρε, το εγκαλλώπισμα της οικουμένης· χαίροις Παύλε, η είσοδος του παραδείσου· χαίροις, Πέτρε, ο χειραγωγός της βασιλείας των ουρανών· χαίροις, Παύλε, εύδιος λιμήν των χειμαζομένων· χαίροις, Πέτρε, ο πολλών επαίνων αξιωθείς υπό του Κυρίου· χαίροις, Παύλε, ο των πολλών χαρισμάτων κυβερνήτης υπάρχων· χαίροις, Πέτρε, ο θερμός και ζέων τώ Πνεύματι τώ αγίω· χαίροις Παύλε, ο εύτονος δρομεύς· οι την υφήλιον άπασαν τώ κηρύγματι τώ αγίω φωτίσαντες, οι μυρία δεινά διά την Εκκλησίαν υπομείναντες, εν φυλακαίς κατακλειόμενοι, υπό Ιουδαίων βδελυττόμενοι, υπό βαρβάρων συρόμενοι, υπό βασιλέων αικιζόμενοι, οι αναπνείν ευχερώς μη συγχωρούμενοι, και παύσασθαι μη ανεχόμενοι της διδασκαλίας· οι μέλος του σώματος κινήσαι μη δυνάμενοι, διά το βάρος των δεσμών, και πάσαν την οικουμένην δεδεμένην τη αμαρτία δι’ επιστολών λύοντες.

ιω. του χρυσοστόμου,λόγος εις τους κορυφαίους των αποστόλων πέτρον και παύλον

Πηγή: https://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2019/06/blog-post_28.html

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον 

ιστ΄ 13 - 19 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθὼν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου; 14οἱ δὲ εἶπον· Οἱ μὲν Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἕτεροι δὲ Ἰερεμίαν ἢ ἕνα τῶν προφητῶν. 15λέγει αὐτοῖς· Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; 16ἀποκριθεὶς δὲ Σίμων Πέτρος εἶπε· Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. 17καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ' ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 18κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. 19καὶ δώσω σοι τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Νεοελληνική απόδοση:

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθε εἰς τὰ μέρη τῆς Καισαρείας τοῦ Φιλίππου, ἐρωτοῦσε τοὺς μαθητάς του, «Ποιὸς, λέγουν οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;». Αὐτοὶ δὲ ἀπήντησαν, «Μερικοὶ λέγουν ὅτι εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι ὁ Ἠλίας, καὶ ἄλλοι ὁ Ἱερεμίας ἢ ἕνας ἀπὸ τοὺς προφῆτας». Λέγει εἰς αὐτούς, «Σεῖς, ποιὸς λέτε ὅτι εἶμαι;». Ὁ Σίμων Πέτρος ἀπεκρίθη, «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ». Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Μακάριος εἶσαι, Σίμων υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, διότι ἄνθρωπος δὲν σοῦ τὸ ἀπεκάλυψε αὐτό, ἀλλὰ ὁ Πατέρας μου ὁ οὐράνιος. Καὶ ἐγὼ σοῦ λέγω, Σὺ εἶσαι ὁ Πέτρος καὶ ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν αὐτὴν θὰ οἰκοδομήσω τὴν ἐκκλησίαν μου καὶ αἱ πύλαι τοῦ Ἅδη δὲν θὰ τὴν καταβάλουν. Καὶ θὰ σοῦ δώσω τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ ὅ,τι δέσῃς εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι δεμένο εἰς τοὺς οὐρανούς. Καὶ ὅτι λύσῃς εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι λυμένο εἰς τοὺς οὐρανοὺς».

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

"Όπου υπάρχει ισχυρό ίδιο θέλημα εκεί φωλιάζει και η οργή, και όπου υπάρχει η οργή εκεί φωλιάζει και το ισχυρό ίδιο θέλημα." 

Κ.Ι.Κ.

ΔΡΑΣΚΕΛΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ... (15)

 Η κάθε ώρα και η κάθε στιγμή μας αποκαλύπτει τον Κύριό μας και το πού «δουλεύουμε». Δεν είναι τα λόγια και οι διακηρύξεις μας, αλλά οι επιλογές των πράξεών μας αυτό που φανερώνει τον πραγματικό εσωτερικό κόσμο μας. Αν η κάθε στιγμή δεν μας βρίσκει στην πορεία του «γενηθήτω το θέλημά Σου», τότε πρέπει να βάλουμε ερωτηματικό στη χριστιανοσύνη μας. Το σημείο που δείχνει ότι όντως λατρεύουμε Κύριο τον Θεό μας είναι πάντοτε το αγκυροβόλι της καρδιάς μας στις άγιες εντολές Του. Το τι Κύριο λατρεύουμε φαίνεται από το τι κυριαρχεί μέσα στην καρδιά μας. «Όπου ο θησαυρός σας εκεί και η καρδιά σας» είπε ο Κύριος. Ας κοιτάζουμε πάντοτε λοιπόν τι κυριαρχεί στην καρδιά μας για να ξέρουμε τον… Θεό μας!

http://pgdorbas.blogspot.com/2018/12/15.html

Ο Άγιος Ευθύμιος και οι σιτοκλέφτες - Διδακτική ιστορία

Ένα βράδυ, ενώ το φεγγάρι ήταν ολό­γιομο και έφεγγε μέσα στο σκοτάδι, ο άγιος Ευθύμιος, ο Μέγας, μόλις είχε τελειώσει τους μεσονυκτικούς ύμνους στο Ναό, και, όπως συ­νήθιζε, έκανε μια μικρή βόλτα στα παρεκκλή­σια της Μονής, για να αποτινάξει τον ύπνο από τα βλέφαρά του και να συνεχίσει έπειτα την αγρυπνία του.

Ξαφνικά μέσα στη γλυκειά ηρεμία της αστροφεγγιάς, βλέπει δύο άνδρες να κλέβουν το σιτάρι της Μονής από τις υπόγειες αποθήκες. Ο ένας έβγαζε από το υπόγειο το σιτάρι και το τοποθετούσε μέσα σε σακιά, ενώ ο άλλος τα έπαιρνε και τα στοίβαζε σε μια γωνιά, που κανένας δεν μπορούσε να τα διακρίνει.

Μόλις όμως ο μεταφορέας εκείνος σιτοκλέφτης είδε από μακριά τον Όσιο να έρχε­ται, έτρεξε να φύγει και άφησε τον σύντροφό του μέσα στο λάκκο χωρίς βοηθό.

Ο Μέγας Ευθύμιος κατάλαβε τι συνέβαινε, πόνεσε τα πλάσματα του Θεού που βρίσκονταν σε τόση άθλια κατάσταση φτώχειας, ώστε να φθάνουν στη δολιότητα και στην κλεψιά, και πήρε την απόφαση να αναπληρώσει εκείνον που κρύ­φτηκε από φόβο.

Πράγματι, ο σιτοκλέφτης που έμεινε στον λάκκο και άδειαζε την απο­θήκη , χωρίς να αντιληφθεί απολύτως τίποτε από όσα έγιναν, εξακολουθούσε να βγάζει ε­πάνω το σιτάρι, ο δε άγιος Ευθύμιος το παραλάμβανε και το μετέφερε.

Αφού λοιπόν ο άνθρωπος αυτός έβγαλε από το υπόγειο αρκετό σιτάρι και ήθελε να ανέβη επάνω, του είπε ψιθυριστά στο αυτί ο Μέγας Ευθύμιος:

 -Θα φύγουμε και θα αφήσουμε εκείνα τα τυριά; Και συγχρόνως του έδειχνε με το δάκτυλο το σημείο που βρίσκονταν.

Εκείνος από το φόβο του δεν είχε ακόμη καταλάβει τι συνέβαινε και του λέει:

-Από που το ξέρεις εσύ ότι έχει εκεί τυριά;

Άκουσα, του λέει ο Άγιος, πριν από λί­γο τον Επίσκοπο να το λέει.

Ο σιτοκλέφτης έψαξε αμέσως και βρή­κε τα τυριά. Πήρε όσα νόμιζε ότι του χρει­άζονται, τα έδωσε στα χέρια του βοηθού του, του Αγίου Ευθυμίου, και εκείνος τα στοίβαζε στην ίδια γωνιά που ήταν το σιτάρι. Τέλος του έδωσε και το χέρι και τον τράβηξε επάνω.

Μόλις ο κλέφτης αντιλήφθηκε ποιός ή­ταν εκείνος που τον τράβηξε επάνω και τον βοηθούσε τόση ώρα, άρχισε να τρέμει, πάγωσε, κυριολεκτικά, κυριεύτηκε από φόβο, ντρο­πή και θαυμασμό, μέσα στην ψυχή του ένιω­σε υπερβολική συγκίνηση και έπεσε στα πό­δια του Αγίου, ζητώντας του συγνώμη.

Ο Άγιος τον σήκωσε επάνω, τον χάιδεψε, τον αγκάλιασε και του είπε:

Μη στε­νοχωριέσαι, παιδί μου, διότι τα πράγματα αυτά είναι και δικά σου και του Θεού. Και αν πήρες κάτι απ’ αυτά, απ’ τα δικά σου πήρες και όχι από τα ξένα. Και πάλι όταν έχεις ανά­γκη, έλα πάλι να πάρεις.

Ο σιτοκλέφτης παρηγορήθηκε με τα λό­για του Αγίου και έμεινε θαυμάζοντας την ανεξικακία και τη φιλανθρωπία του. Άλλαξε εντελώς από τότε η ζωή του και δεν έπαυσε να διηγείται σε όλους τους φίλους του τι συνέ­βη.

Πηγή: «Το ψέμα και η δολιότητα». Εκδ.: Ετοιμασία, Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2007, σ.75-77 (proskynitis.blogspot.gr)

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Ένα κομποσχοίνι γλύτωσε μία ψυχή από την κόλαση!

*Διηγείται ο άγιος Γέρων παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης…απαντώντας σε ερώτηση αν ωφελούν οι προσευχές μας τους άλλους…

-Αφού παιδί μου ενδιαφέρεσαι, να σου πω και κάτι για το κομποσχοίνι πιο φοβερό, γύρω από την ζωή του Γέροντά μου (Ιωσήφ)

. Ο Γέροντάς μου, είχε στον κόσμο μια ξαδέλφη

. Αν και η ζωή της δεν ήταν τόσο καλή, ο Γέροντας όμως την αγαπούσε πολύ. Κάποτε τον ειδοποίησαν ότι η ξαδέλφη του πέθανε και μάλιστα όχι καλά. Έκαμνε διάφορους μορφασμούς, θεατρινισμούς∙ μιλούσε άσχημα κ.λπ. και σ’ αυτά τα χάλια πάνω ξεψύχησε. Μόλις το μαθαίνει ο Γέροντας, άρχισε τα κλάματα. Εγώ παραξενεύτηκα· τόση ευαισθησία· να κλαίει τόσον πολύ. Όμως κατάλαβε ο ίδιος τον λογισμό μου και με προλαβαίνει:

–«Εγώ δεν κλαίω παιδί μου που πέθανε αλλά κλαίω γιατί κολάστηκε».

Ωστόσο απ’ εκείνην  την  ημέρα ο Γέροντας δώστου συνέχεια νηστεία και προσευχή για την ξαδέλφη του.

Ύστερα από αρκετές ημέρες,  βλέπω τον Γέροντα πολύ χαρούμενο.-«Τι συμβαίνει Γέροντα;» .-«Να σου πω παιδί μου. Αφού όλες τις μέρες δεν ησύχασα να προσεύχομαι και να αγρυπνώ με νηστεία και δάκρυα για την ξαδερφούλα μου

, σήμερα είδα το εξής ευχάριστο και θαυμαστό όραμα. Ενώ προσευχόμουν βλέπω ζωντανά την ξαδερφούλα μπροστά μου και μου φωνάζει με πολλή αγαλλίαση:

-«Σήμερα είναι η μέρα της σωτηρίας μου. Σήμερα γλύτωσα από την κόλαση. Σήμερα πηγαίνω στον Παράδεισο».

Ξαφνικά την ίδια στιγμή βλέπω τον μακαρίτη τον παπά–Γιώργη μπροστά μου. Αυτός είναι ένας σύγχρονος άγιος. Όταν ήμουν στον κόσμο τον πρόλαβα. Έβαλε στο μυαλό του, ει δυνατόν, να βγάλει όλους τους αμαρτωλούς από την κόλαση. Κάθε μέρα λειτουργούσε  και μνημόνευε χιλιάδες ονόματα. Κατόπιν γυρνούσε τα μνήματα και όλη μέρα διάβαζε τρισάγια και μνημόσυνα στους πεθαμένους. Αφού λοιπόν εν οράματι τον είδα μπροστά μου, τον ακούω και με μεγάλο θαυμασμό μου λέγει:-«Βρε-βρε ….εγώ μέχρι τώρα νόμιζα ότι οι πεθαμένοι σώζονται μόνο με λειτουργίες και μνημόσυνα. Τώρα όμως είδα και κατάλαβα ότι και με τα κομποσχοίνια σώζονται οι κολασμένοι».

Και ξανά με θαυμασμό:«Και με τα κομποσκοίνια σώζεται ο κόσμος ….!».Μ’ αυτό το όραμα  πληροφορήθηκα ότι η ξαδερφούλα μου σώθηκε, αλλά μου δείξε  ο Θεός  και την δύναμιν του κομποσκοινιού ώστε και από την κόλαση να βγάζει ψυχή».Λέγοντας στον αδελφό  συγκινημένος ο Γέροντας αυτά, του έδωσε την ευλογία  του και του ευχήθηκε:-«Άντε στην ευχή μου και κοίταξε να βιαστής όσο μπορείς στην υπακοή και στην ευχή, αν θέλεις και τον εαυτό σου και τους άλλους να βοηθήσεις».

(βιβλίο: Παπαχαράλαμπος Διονυσιάτης. Ιωσήφ Μ.Δ. σελ. 157-158)

Πηγή: https://theomitoros.blogspot.com/2019/06/blog-post_69.html

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Αυτοί οι άνθρωποι με την φωτεινή, σπάνια ψυχή!

«Η ελεύθερη ψυχή είναι σπάνια, αλλά την αναγνωρίζεις όταν την δεις. Κυρίως γιατί αισθάνεσαι όμορφα, πολύ όμορφα, όταν είσαι κοντά της ή μαζί της»

Λένε πως είναι εύκολο να τους διακρίνεις. Άλλοι πάλι λένε πως δυσκολεύονται αρχικά και πρέπει να έρθουν τα ζόρια στη ζωή τους, για να τους καταλάβουν.

Όπως και να ‘χει, θα τους συναντήσεις αν είσαι τυχερός, μια φορά στη ζωή σου και θα τους διακρίνεις από εκείνη την περίεργη λάμψη στα μάτια.

Λάμψη και ανεξήγητο φως!

Συνήθως είναι εκεί σε αυτά που ονομάζουμε «δύσκολα», χωρίς να τους έχουμε καλέσει.

Δεν το κάνουν από καμιά περίεργη διαστροφή, ούτε γιατί δεν ξέρουν πως είναι. Το αντίθετο!

Κάθε τους μέρα είναι διαφορετική και κάθε μέρα θα χρειαστεί να δώσουν μια μάχη.

Χαμογελούν, όχι γιατί δεν τους αγγίζει η πραγματικότητα, αλλά γιατί έχουν μάθει να την αντιμετωπίζουν με χαμόγελο.

Απλώνουν το χέρι, γιατί δεν βρήκαν ένα απλωμένο για τους ίδιους.

Ακουμπούν, αγκαλιάζουν, αισθάνονται.

Προσφέρουν χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Αρκεί να τους ανταμείψεις και εσύ με το χαμόγελο σου.

Ξέρουν καλά το σκοτάδι και δεν το φοβούνται. Μα αν δείξεις να τρομάζεις εσύ, έχουν πάντα στην τσέπη τους ένα φακό για την μαυρίλα της νύχτας.

Ξέρουν καλά τα λάθη τους, μα δεν επικρίνουν τα δικά σου.

Θάβουν κάθε ίχνος εγωισμού, γιατί μέσα τους υπερισχύει το ένστικτο της βοήθειας.

Παρεξηγήσιμοι σχεδόν πάντα, αντιμετωπίζονται με καχυποψία από τους γύρω τους.

Είναι βλέπεις δύσκολο για τους άλλους να καταλάβουν την έννοια της προσφοράς, χωρίς αντάλλαγμα.

Ξέρουν καλά πως μετά από κάθε καταιγίδα, βγαίνει ένας ολόλαμπρος ήλιος και πάντα διακρίνουν το ουράνιο τόξο.

Έχουν πέσει και έχουν σηκωθεί ισάριθμες φορές, μα δεν το δείχνουν. Αν όμως χρειαστεί, θα στο εμπιστευτούν για να σε παρακινήσουν.

Υπάρχουν για κάποιο λόγο!

Αν βρεθεί ένας τέτοιος άνθρωπος στον δρόμο σου, μην επιχειρήσεις να τον κρατήσεις με φθηνά τεχνάσματα.

Θα απομακρυνθεί πριν καν το καταλάβεις.

Μην προσπαθήσεις να τον κατανοήσεις, απλά ακολούθησε τον.

Ακολούθησε και νιώσε ευλογημένος που τον έχεις.

Αν είσαι αληθινός, θα τον βρεις εκεί, να σε περιμένει κάθε που θα υψώνεις το βλέμμα ψηλά.

Μαρία Βουζουνεράκη

http://metaximas.org

Πηγή: https://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/