Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017

Ποιος είναι ο Πόνος;


Ούρεσης Τοντόροβιτς

 Στη ζωή ερωτευόμαστε με μεγαλύτερη ένταση και με διαφορετική ποιότητα σε σύγκριση με τον τρόπο που αγαπάμε. Και ο πρώτος λόγος είναι ότι το να ερωτευτείς δεν χρειάζεσαι σχεδόν καμία γνώση, ενώ το να αγαπήσεις πραγματικά, θα σε οδηγήσει στη γνώση. Τη γνώμη την έχουν πολλοί αλλά τη γνώση έχουν λίγοι. Και η γνώση διαφέρει από τη γνώμη επειδή η πρώτη είναι δεσμευτική, λέει ο Σωκράτης. Η πραγματική γνώση προϋποθέτει τον πόνο. Δίκαια μπερδευόμαστε, επειδή μας μάθανε από μικρούς ότι ο πόνος σημαίνει απλά μια άβολη αίσθηση. Θέλω να μου κάνετε μια χάρη, κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε με όλη τη δύναμη της φαντασίας σας:

 Τι θα γινόταν αν ο πόνος του Κόσμου δεν ήταν αίσθηση αλλά πρόσωπο, αν έπαιρνε την ανθρώπινη μορφή, όπως ο Λόγος του Θεού, ο Χριστός, που ήρθε στη Γη εν σιγή, χωρίς να τον καταλάβουν οι περισσότεροι; Τι θα είχε απογίνει με τον πόνο του Κόσμου αν γινόταν πρόσωπο με σώμα και ψυχή; Άραγε, αν θα είχε μαύρο φωτοστέφανο, πόσο μαύρο θα ήταν; Ίσως όμως, ακριβώς λόγω του πόνου, το ίδιο το σώμα του να γινόταν χρυσό, με το οποίο θα μπορούσαν να εξαγορασθούν οι ψυχές και να θεραπευτούν τα σώματα, τα δικά μας σώματα.

 Ούτε εγώ ξέρω πώς ακριβώς θα ήταν ο πόνος του Κόσμου σε ανθρώπινη μορφή, αλλά αν τον συναντούσα, και αν τον αναγνώριζα, θα του ζήταγα να γίνουμε αδέλφια, κατά υιοθεσίαν τουλάχιστον, που για μένα θα ήταν προνόμιο και κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που λέμε τιμή, κάτι ανεξήγητα καλό, τόσο καλό που δεν εκφράζεται με τα λόγια. Ο Διογένης με το λυχνάρι έψαχνε άνθρωπο κάτω από τον ήλιο, ενώ εγώ πίσω από τον ήλιο αναζητώ τον αδελφό μου, στην καρδιά σας – τον έχετε δει; Φορεί μαύρο φωτοστέφανο ή τουλάχιστον έτσι τον είδαν οι άλλοι. Τον ακούσατε; Τον είδατε; Αισθανθήκατε τουλάχιστον τον ερχομό του; Η πυκνή σιωπή σας με πνίγει, καμιά φορά.

 Αποτελεί προνομιακή θέση το να αισθάνεσαι τον πόνο των άλλων. Ποιο είναι το νόημα άλλωστε να σηκώνεις μόνο το βάρος της δικής σου ''μοίρας;'' Ο πόνος είναι παντού και πρέπει να τον δεχθούμε. Είναι αδελφός, δεν είναι εχθρός! Θέλει το καλό μας. Ο πόνος έχει άποψη για τα πράγματα του κόσμου. Σε αυτόν το ντουνιά, ο πόνος είναι το αποτέλεσμα της Αγάπης, και, θα ρωτήσετε: «μα γιατί όμως;» Διότι σε αυτόν τον κόσμο η πραγματική Αγάπη δεν μπορεί να μην πονέσει, πριν ταξιδέψει στον άλλο κόσμο από τον οποίο και προέρχεται.

 Ο κόσμος μας εδώ κάτω είναι ένα ισοπεδωτικό φίλτρο που δεν αφήνει τίποτα να ανέβει από πάνω του παρά μόνο την αγάπη, η οποία μόνο από πάνω προς τα κάτω δείχνει ότι είναι δεδομένη. 
Αν ρωτάτε τον αγιογράφο, αυτό είναι το νόημα της κατακόρυφης στάσης του ανθρώπου, η ανύψωση της αγάπης από τον πόνο προς τη λύτρωση. Αποτελεί προνομιακή θέση να σηκώνεσαι το πρωί και να ξέρεις ότι δεν είσαι απλώς ένα σώμα· είσαι και φως που υψώνεται. Αποτελεί βαθιά επίγνωση το να αναγνωρίζεις πραγματικά ότι, σαν φλόγα, η ''μοίρα'' σου διαχέεται σε όλες τις άλλες ''μοίρες'' και μερίδια πόνου και χαράς και ότι μοιράζεσαι αυτές τις άλλες ''μοίρες'' και εσύ.
 Παρότι η λύπη είναι κατώτερη από τον πόνο, να λυπάσαι τους ανθρώπους οι οποίοι κατέχονται αποκλειστικά από οριζόντιες σκέψεις. Να χαίρεσαι που μοιράζεσαι τον πόνο με αυτούς που κατέχονται από σκέψεις ουράνιες, γνωρίζοντας επίσης ότι με το μοίρασμα του πόνου την ώρα της φυγής σου από εδώ, θα έχεις ήδη μάθει τον μακρύ δρόμο προς το επέκεινα. Και εκεί, που τελειώνει ο δρόμος, δεν υπάρχει πόνος, αλλά μόνο αδελφός.

* Απόσπασμα από την παρουσίαση του καλλιτέχνη και βυζαντινολόγου Ούρεση Τοντόροβιτς με τίτλο «Ο θείος έρωτας ως καλλιτεχνική εμπειρία». (Ίδρυμα Θεοχαράκη 04.03.2017)
https://proskynitis.blogspot.

Δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...


Κάποια νύχτα λοιπόν, αφού έπεσε σε αμαρτία, σηκώθηκε την ίδια στιγμή και άρχισε τον κανόνα του...

Τότε ο δαίμονας, σαστισμένος από την τόση ελπίδα του αλλά και την αδιαντροπιά του απέναντι στο Θεό, του παρουσιάστηκε ολοζώντανος!
- Άθλιε! Του λέει. Πώς στέκεσαι μπροστά στο Θεό χωρίς να κοκκινίζεις;
Πώς πιάνεις στο στόμα σου ακόμα και τ’ όνομά Του;Και πώς τολμάς να προσεύχεσαι χωρίς ντροπή;

- Τούτο το κελλί είναι σιδεράδικο, του απάντησε ο αδελφός.
Μια σφυριά δίνεις, μια παίρνεις..!
Δεν θα σταματήσω, λοιπόν, να παλεύω μαζί σου μέχρι να πεθάνω, κι όπου με βρει η τελευταία μου μέρα.
Να, με όρκο σε πληροφορώ και με πεποίθηση στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σου λέω: Στο όνομα Εκείνου, που ήρθε να καλέσει σε μετάνοια και να σώσει τους αμαρτωλούς, δεν θα πάψω να προσεύχομαι στον Κύριο εναντίον σου, ώσπου να πάψεις κι εσύ να με πολεμάς.Και θα δούμε ποιος θα νικήσει, εσύ ή ο Θεός!

Σαν άκουσε ο δαίμονας αυτά τα λόγια, του λέει:
- Μα την αλήθεια, ποτέ πια δεν θα σε πολεμήσω, για να μη γίνω αφορμή να στεφανωθείς με την υπομονή που κάνεις...

https://proskynitis.blogspot.

Προσευχή της εβδομάδος


-ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ-

ΔΕΥΤΕΡΑ: Θεέ μου δεν φοβάμαι για την πορεία της ημέρας μου, γιατί θ’ αφήσω Εσένα να με οδηγείς.

ΤΡΙΤΗ: Θεέ μου, όποιο άδικο σήμερα έρθει για να με πληγώσει, βοήθησε με να μην ξεχάσω ότι υπάρχει η Δικαιοσύνη Σου, που θα το επανορθώσει.

ΤΕΤΑΡΤΗ: Πατέρα ευλόγησε το σπίτι μας σήμερα και όλους που μένουν εδώ σ’ αυτό. Δώσε μας ειρήνη και αγάπη. Έτσι όλοι που έρχονται, να μπορούν να νοιώσουν βαθειά μέσα τους, την ευλογία Σου.

ΠΕΜΠΤΗ: Προσπαθώ να ακολουθώ το θέλημά Σου, κάνοντας όσο μπορώ πιο καλά το καθήκον μου.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Έλα Πατέρα αυτή την ώρα και ευλόγησέ με. Δώσε μου σύνεση για να νουθετώ σωστά. Δώσε μου σωστή κρίση, για να μπορώ να κάνω το σωστό.

ΣΑΒΒΑΤΟ: Η αγάπη Σου Θεέ μου γεμίζει τη ζωή μου. Όταν σκέφτομαι ότι με αγαπάς, δεν παραπονούμαι για όση αγάπη δεν βρίσκω καμιά φορά από τους συνανθρώπους. Η αγάπη Σου με γαληνεύει ειρηνικά.

ΚΥΡΙΑΚΗ: Είμαι λευτερωμένος, είμαι νικητής. Μια βδομάδα δούλεψα, πάλεψα, έπεσα, σηκώθηκα, ξανάρχισα από την αρχή.

Νίκησα με Σένα πάντα στο πλευρό μου. Όταν το σκέφτομαι ορθώνομαι, χαμογελώ, Σ’ ευχαριστώ.

Από Αγιορείτη μοναχό
http://inpantanassis.blogspot.

Μείνε Κύριε μαζί μου


Μείνε, Κύριε, και μη μ᾿ αφήσεις μόνο.
Θέλω, όταν έρθουν οι εχθροί μου,
που ζητούν να καταπιούν την ψυχή μου,

να σε βρούν μέσα μου, και να φύγουν για πάντα,
για να μη μπορέσουν ξανά να με βλάψουν
βλέποντάς σε τον ισχυρότερο πάντων
να κάθεσαι στον οίκο της ταπεινής μου ψυχής.

Ναί, Δέσποτα, όπως με θυμήθηκες όταν ζούσα στον κόσμο
και χωρίς να το καταλάβω με διάλεξες εσύ,
με χώρισες απ᾿ τον κόσμο
και μ᾿ έκανες κοινωνό της θείας σου δόξης,
έτσι και τώρα φύλαξέ με πάντοτε σταθερό
κι αμετακίνητο στην ενοίκησή σου εντός μου.

Βλέποντάς σε αδιάκοπα εγώ ο νεκρός
θ᾿ ανασταίνομαι και θα ζω,
έχοντάς σε εγώ ο φτωχός θα πλουτίζω διαρκώς
και θα γίνω πλουσιότερος απ᾿ όλους τους βασιλιάδες.

Και θα σε τρώγω και θα σε πίνω και θα σε ντύνομαι κάθε ώρα,
ώστε να ζω και τώρα και πάντα
εντρυφώντας σε ανεκλάλητα αγαθά.

Γιατί εσύ είσαι κάθε αγαθό
και κάθε δόξα και κάθε τρυφή και σε σένα
πρέπει η δόξα στην Αγία
και Ομοούσιο και Ζωοποιό Τριάδα,
που όλοι οι πιστοί τη σέβονται και τη γνωρίζουν,
την προσκυνούν και τη λατρεύουν στα πρόσωπα
του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος
τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

http://inpantanassis.blogspot.

Τό Εὐαγγελικό καί Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς


† Κυριακῇ 5 Νοεμβρίου 2017
† Κυριακῇ Ε' Λουκᾶν

Εὐαγγελική Περικοπή,
Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν
Κεφ. ιστ' : 19-31

Εἶπεν ὁ Κύριος· ῎Ανθρωπος τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον, εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν, ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος, καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. Ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ. Ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ Ἅδη ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν, καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον, ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος, καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου· ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· Καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· Ἐρωτῶ οὖν σε, Πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· Ἔχουσι Μωσέα καὶ τοὺς Προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. Ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, Πάτερ ᾿Αβραάμ· ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Εἰ Μωσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.

* * * * *

Ἀπόστολος,
Πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολῆς Παύλου τὸ Ἀνάγνωσμα
Κεφ. στ' : 11-18

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. Ἐμοί δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. Ἐν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Η εορτή της ημέρας


Οἱ Ἅγιοι Γαλακτίων καὶ Ἐπιστήμη

Ἔζησαν τὸν 3ο αἰῶνα μ.Χ., ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δέκιος. Οἱ γονεῖς τοῦ Γαλακτίωνα, Κλειτοφῶν καὶ Λευκίππη, ἦταν πρῶτα εἰδωλολάτρες. Κάποιος, ὅμως, ἱερομόναχος, ποὺ ὀνομαζόταν Οὐνούφριος, τοὺς προσείλκυσε στὴν χριστιανικὴ πίστη. Ἀπὸ τότε διέθεταν τὰ πλούτη τους σὲ κάθε ἀγαθοεργία.
Τὸν δὲ γιό τους Γαλακτίωνα ἀνέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Δηλαδή, μὲ παιδαγωγία καὶ νουθεσία, σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ παιδαγωγία αὐτὴ δὲν ἄργησε νὰ φέρει τοὺς θαυμαστοὺς καρπούς της.
Ὁ Γαλακτίων ὅταν μεγάλωσε, νυμφεύθηκε μία ὡραῖα κόρη, τὴν Ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ὁ ἴδιος εἵλκυσε στὸν Χριστό. Ἡ ζωή τους κυλοῦσε ἀφιερωμένη στὴν ὑπηρεσία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν διακονία τοῦ πλησίον, ὥσπου ξέσπασε ὁ διωγμὸς τοῦ Δεκίου. Τότε, ὁ μὲν Γαλακτίων πῆγε σὲ μοναστῆρι τοῦ ὄρους Σινᾶ, ἡ δὲ Ἐπιστήμη σὲ γυναικεῖο κοινόβιο.
Ἀλλὰ ἡ λαίλαπα τοῦ διωγμοῦ ἔφθασε καὶ στὰ μέρη ἐκεῖνα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συλληφθεῖ ὁ Γαλακτίων. Ὅταν πληροφορήθηκε αὐτὸ ἡ Ἐπιστήμη, ἔτρεξε καὶ παρακάλεσε τοὺς διῶκτες νὰ συλλάβουν καὶ αὐτὴν πρὸς ἐνίσχυση τοῦ συζύγου της.
Ὁ ἄρχοντας Οὖρσος, μὴ μπορώντας νὰ τοὺς πείσει νὰ ἀλλαξοπιστήσουν, τοὺς ἀποκεφάλισε (250 μ.Χ.).

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν λαμπρὰν ξυνωρίδα τῶν Μαρτύρων τιμήσωμεν, ὥσπερ συζυγίαν ἀρίστην καὶ κλυτὴν καὶ θεόφρονα, τὸν θεῖον Γαλακτίωνα πιστοί, ὁμοῦ σὺν Ἐπιστήμη τῇ σεμνῇ· δι’ ἀσκήσεως γὰρ πόνων ἀθλητικήν, ἐξήνθησαν φαιδρότητα. Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι ὑμᾶς, δόξα τῷ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ ἡμῶν, πᾶσιν ἰάματα.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Ἀγνείας τῷ φωτί, τὰς ψυχὰς φωτισθέντες, καὶ κόσμου τὴν ἀχλύν, ὁμοφρόνως λιπόντες, λυχνία ὠς δίφωτος, τοῖς πιστοῖς ἀνελάμψατε, δι’ ἀσκήσεως, καὶ μαρτυρίου τοῖς ἄθλοις, ζεῦγος ἔνδοξον, ἠ Ἐπιστήμη ἡ θεία, σὺν τῷ Γαλακτίωνι.

Μεγαλυνάριον.
Ζεῦγος θεοφόρητον καὶ σεπτόν, συζυγία θεία, Γαλακτίων ὁ ἱερός, σὺν τῇ Ἐπιστήμη, τοῦ θεοδρόμου βίου, ἡμᾶς τὴν ἐπιστήμην, μυσταγωγήσατε.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Από τούτα τα τέσσερα έχει πιο πολύ ανάγκη η ψυχή, έλεγε κάποιος Γέροντας. Να φοβάται την κρίσι του Θεού, να μισεί την αμαρτία, να αγαπά την αρετή και να προσεύχεται αδιαλείπτως.

Γεροντικό