Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017

Η εορτή της ημέρας


Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Γεωργίου του Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου και Ανάμνηση εγκαινίων του Ναού του στη Λύδδα της Ιόππης

Ναοῦ τὰ ἐγκαίνια, Μάρτυς καὶ θέσιν,
Τῶν λειψάνων σου νῦν γεραίρει ἡ κτίσις.

Βιογραφία
Μετά την κατάπαυση των διωγμών και την επικράτηση του χριστιανισμού σ' όλο το Ρωμαϊκό κράτος, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, οι χριστιανοί ανήγειραν μεγαλοπρεπή Ναό στη Λύδδα της Ιόππης, όπου μετακόμισαν το ιερό λείψανο του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, για να το προσκυνούν πλέον άφοβα. Έγιναν δε μετά την κατάθεση του Ιερού λειψάνου και τα εγκαίνια του Ναού στις 3 Νοεμβρίου και από τότε κάθε χρόνο η Εκκλησία μας, τελεί κατά την ήμερα αυτή την ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του μεγαλομάρτυρα, προς δόξαν Θεού.

Σύντομη ιστορία του Ναού και της Λύδδας

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου μαρτυρεί την ακμή του Χριστιανισμού στη Λύδδα, που ήταν επισκοπή και μετέπειτα αρχιεπισκοπή. Σήμερα υπάρχει (τιτουλάριος) αρχιεπίσκοπος Λύδδης, που διαμένει στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Στη Λύδδα διαμένει ο ηγούμενος της Μονής.

Μέχρι σήμερα επικρατούσε η γνώμη ότι η Λύδδα είχε κτιστεί από τη φυλή του Βενιαμίν, αλλά από πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές αποδεικνύεται ότι η Λύδδα είναι κτισμένη από τους Αιγυπτίους. Οι Εβραίοι την ονομάζουν Λοντ (LOD) και οι Άραβες Λιντ (LID).

Ο Δημήτριος Νικάτωρ απέσπασε την Λύδδα από τη Σαμάρεια και την κατέταξε στην Ιουδαία. Μετά το θάνατο του Ιουλίου Καίσαρος, ο Ρωμαίος Ανθύπατος Κάσσιος, αφού τυράννησε για αρκετό χρόνο τους κατοίκους της Παλαιστίνης πούλησε τους κατοίκους της Λύδδας ως δούλους, αυτοί όμως δεν άργησαν να απελευθερωθούν και να επανέλθουν στην πόλη τους, κατόπιν διατάγματος του Αντωνίου.

Η Καινή Διαθήκη αναφέρει το θαύμα της θεραπείας του παραλυτικού Αινέα στη Λύδδα από τον Απόστολο Πέτρο (Πράξ. θ' 32-35).

Μετά το Χριστό ο Ρωμαίος Ανθύπατος Κέστιος Γάλλος πέρασε από τη Λύδδα και την κατεδάφισε αλλά μετά λίγο χρόνο η πόλη επανήλθε στην πρώτη της κατάσταση, όπως φαίνεται, επειδή στη μεταγενέστερη Ιουδαία γίνεται έδρα τοπάρχου, που παραδόθηκε.

Καθώς πολλές πόλεις επί Ρωμαϊκής κυριαρχίας μετονομάστηκαν, έτσι και η λύδδα πήρε το όνομα Διόσπολις, προς τιμή του Δία. Και το όνομα υπάρχει στα νομίσματα, που χαράχθηκαν επί Σεπτιμίου Σεβήρου και Καρακάλλα.

Η Λύδδα των πρώτων Χριστιανικών αιώνων ήταν έδρα επισκόπου υπό το Μητροπολίτη Καισαρείας, αλλά έπειτα έγινε Αρχιεπισκοπή.

Στη Λύδδα έγινε η σύνοδος κατά του Πελαγίου, το 415 μ.Χ., που έλεγε ότι ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί με τα έργα του, χωρίς να έχει ανάγκη της θείας χάριτος.

Ποιος έκτισε το ναό του Αγίου Γεωργίου δε γνωρίζουμεν ακριβώς, επειδή δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες. Άλλοι αναφέρουν ως κτίτορα το Μέγα Κωνσταντίνο, κυρίως οι συναξαριστές, και άλλοι τον Ιουστινιανό. Ο επίσκοπος Τύρου, Γουλιέλμος, λέγει ότι ο ναός κτίστηκε από τον Ιουστινιανό, αλλά ο ιστορικός Προκόπιος, που έγραψε περί των κτισμάτων του Ιουστινιανού, δεν αναφέρει τίποτα. Στους πρώτους πάντως χριστιανικούς αυτούς αιώνες πήρε η Λύδδα και το όνομα Γεωργιούπολις προς τιμή του Αγίου, και όπως αναφέρουν οι συναξαριστές, στις 3 Νοεμβρίου, έγιναν τα εγκαίνια του ναού.

Επί Χοσρόη, το 614 μ.Χ., ο ναός του Αγίου Γεωργίου δεν έπαθε καμμιά καταστροφή, επειδή οι Πέρσες περιορίστηκαν να φθάσουν μέχρι την Ιερουσαλήμ.

Επί Μουσουλμανικής κυριαρχίας, τον 8ον αιώνα μ.Χ., ο Σουλεϊμάν, ο υιός του Χαλίφη Αβδού Ελ Μάλεκ, κατεδάφισε τη Λύδδα αλλά το ναό του Αγίου Γεωργίου τον άφησε ανέπαφο, επειδή οι Μωαμεθανοί σέβονται τον Άγιο και του έχουν δώσει το όνομα Χάντερ (HADER), που σημαίνει πράσινος.

Επί Χαλίφου Χάκεμ, το 1010 μ.Χ., ξέσπασε διωγμός κατά των Χριστιανών, και καταστράφηκε ο ναός της Λύδδας, αλλά πριν την έλευση των Σταυροφόρων τον ανακαίνισε κατ' άλλους ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος ή οι εντόπιοι με τη βοήθεια των Βυζαντινών και κατ' άλλους ο Στέφανος της Ουγγαρίας.

Αναφέρεται ότι μετά την καταστροφή του Χάκεμ και την ανακαίνιση του ναού, έγινε άλλη μία καταστροφή από τους Μωαμεθανούς στο ναό, και τον ανακαίνισαν οι Σταυροφόροι. Αλλά αυτό δεν ισχύει απόλυτα, επειδή μετά τη μάχη της Αντιοχείας, οι σταυροφόροι ήλθαν στη Λύδδα για να προσκυνήσουν και να ευχαριστήσουν τον Άγιο Γεώργιο, που τους βοήθησε. Εκεί βρήκαν μεγαλοπρεπή ναό, όπως αναφέρουν οι ιστορικοί της εποχής εκείνης. Μόνο ο Γουλιέλμος, αρχηγός των Σταυροφόρων, αναφέρει ότι λίγο πριν την έλευση των Σταυροφόρων, οι Μωαμεθανοί κατέστρεψαν το ναό, αλλά αυτό αντιφάσκει με τα προαναφερθέντα.

Σε όλη την διάρκεια του Σταυροφοριακού βασιλείου η Λύδδα καθώς και άλλες πόλεις ήταν υπό τους Σταυροφόρους.

Το Λατινικό Πατριαρχείο στην Ιερουσαλήμ κατά τα πρώτα έτη της επικρατήσεως των Σταυροφόρων, απετελείτο από την Ιερουσαλήμ, την Ιόππη (Γιάφφα), και τη Λύδδα.

Ο Ιωάννης ο Φωκάς, το 1185 μ.Χ., ήλθε στη Λύδδα και γράφει για το ναό του Αγίου Γεωργίου ότι κάτω από την Αγία Τράπεζα ήταν ο τάφος του Αγίου, όπως του είπαν οι κληρικοί του ναού. Ο Λατίνος επίσκοπος έβγαλε τις πλάκες του ναού και βρήκε το σπήλαιο, που ήταν ο τάφος του Αγίου Γεωργίου, αφού προηγουμένως ο τάφος δεν φαινόταν και οι προσκυνητές προσκυνούσαν μαρμάρινο στόμιο. Δύο άνθρωποι προσπάθησαν να σηκώσουν την πλάκα του τάφου, αλλά βγήκε φωτιά, που άφησε τον ένα ημικαή και τον άλλο πεθαμένο.

Μετά τη μάχη της Χαττήν, η Λύδδα καθώς και άλλες πόλεις, ήλθαν στα χέρια των Μωαμεθανών, με αρχηγό τον Σαλαχεντίν, οι οποίοι κατέστρεψαν το ναό του Αγίου Γεωργίου.

Το 1191 μ.Χ., το ίδιο έτος της καταστροφής, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε ξανά τη Λύδδα, και επισκεύασε το ναό και ήλθε σε συνθηκολόγηση με τον αρχηγό των Μωαμεθανών, Σαλαχεντίν, αλλά η συνθήκη δεν κράτησε πολύ, επειδή το 1291 μ.Χ. οι Σαρακηνοί έδιωξαν τους Σταυροφόρους από την Παλαιστίνη και κατέστρεψαν το ναό του Αγίου Γεωργίου της Λύδδας.

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου έμεινε κατεστραμμένος έως το 1349 μ.Χ., οπότε ο αυτοκράτορας Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Κατακουζηνός, έστειλε πρέσβεις στο Σουλτάνο της Αιγύπτου, Νασρεντίν Χασάν Ίμπιν Ελ Νάσσερ, για την ανακαίνιση των ιερών προσκυνημάτων της Παλαιστίνης, όπως και ανακαινίσθηκαν.

Το 1442 μ.Χ., ξέσπασε διωγμός κατά των Χριστιανών της Παλαιστίνης επί Σουλτάνου της Αιγύπτου Αλ Μαλέκου Ντάχερ Τζάκμακ, που κατέστρεψε το ναό και το δυτικό μέρος το μετέτρεψε σε τζαμί. Τότε επίσης πρέπει να πήρε και το παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, και χρησιμοποίησε πέτρες της Εκκλησίας για την κατασκευή της γέφυρας του Ντάχερ.

Όπως φαίνεται από την Ιστορία της Εκκλησίας Ιεροσολύμων, ο ναός του Αγίου Γεωργίου ανακαινίστηκε μετά το 1517 μ.Χ. επί Σουλτάνου Σελήμ του Α', που έδιωξε τους Μαμελούκους και έδωσε ελευθερία για την εξάσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων στους Χριστιανούς.

Για την τελευταία καταστροφή του ναού του Αγίου Γεωργίου δεν έχουμε ακριβή στοιχεία, αλλά υπάρχουν δύο πιθανότητες. Η πρώτη είναι ότι στις αρχές του 19ου αιώνα μ.Χ. καταστράφηκε από τους γενίτσαρους, επειδή τότε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έπαθε μεγάλο πλήγμα από εκείνους. Η δεύτερη είναι όταν το 1837 μ.Χ. καταστράφηκε από σεισμό, που έγινε στην περιοχή, εξαιτίας του οποίου έπεσε η σκεπή του ναού και το ιερό του Παρεκκλησίου των Εισοδίων της Θεοτόκου.

Το 1871 μ.Χ., ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Κύριλλος ο Β', ανακαίνισε το ναό και επιπλέον μαρμαρόστρωσε το πάτωμα και τον τάφο του Αγίου Γεωργίου. Εκείνη η ανακαίνιση ήταν η τελευταία. Έκτοτε γίνονται μικρές ανακαινίσεις.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ.δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Τῇ ὑπερμάχῳ καὶ ταχείᾳ ἀντιλήψει σου, προσπεφευγότες οἱ πιστοὶ καθικετεύομεν, λυτρωθῆναι παρὰ τοῦ Χριστοῦ Ἀθλοφόρε, τῶν σκανδάλων τοῦ ἐχθροῦ τοὺς ἀνυμνούντας σε, καὶ παντοίων ἐκ κινδύνων καὶ κακώσεων· ἵνα κράζωμεν, Χαίροις Μάρτυς Γεώργιε.

Ὁ Οἶκος
Μέγας ἐν προστασίαις ἐπὶ γῆς ἀνεδείχθης, τοῦ Κυρίου θεράπον καὶ φίλε· τὸν πιστὸν γὰρ λαὸν περισκέπων, σῴζεις ἀεὶ Ἔνδοξε· διὸ πίστει καὶ πόθῳ βοῶμέν σοι πολύαθλε.

Χαῖρε, δι' οὗ φρυκτωρεῖται ὁ κόσμος, χαῖρε, δι' οὗ ὁ στρατὸς καταλάμπει.
Χαῖρε, τῶν πιστῶν αἰχμαλώτων ἡ λύτρωσις, χαῖρε, δεσμωτῶν ἡ ὀξεῖα ἀντίληψις.
Χαῖρε, ὕψος τῶν ἐκ πίστεως προστρεχόντων σοι θερμῶς,
χαῖρε, πλοῦτος τῶν ποθούντων σε, καὶ ἐν θλίψει χαρμονή.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις βασιλέων τὸ τεῖχος, χαῖρε, ὅτι παρέχεις ἐν πολέμοις τὸ νῖκος.
Χαῖρε, ἀστὴρ φωτίζων τοὺς πλέοντας, χαῖρε, λυτὴρ παντοίας κακώσεως.
Χαῖρε, εἰς ὃν πᾶς πιστὸς καταφεύγει, χαῖρε, δι' οὗ εὐφημεῖται ὁ πλάστης.
Χαίροις, Μάρτυς Γεώργιε.

Μεγαλυνάριον
Πλῆρες εὐωδίας ἁγιασμοῦ, δίκην μυροθήκης, ἐκ λαγόνων ὤφθη τῆς γῆς, τὸ σεπτόν σου σκῆνος, Γεώργιε παμμάκαρ, ἀρωματίζον κόσμῳ, θαυμάτων χάριτας.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


"Θανάσιμη αμαρτία είναι εκείνη για την οποίαν ο άν­θρωπος μένει αμετανόητος. Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός και σπλαχνικός όσον ο Θεός. Τον αμετανόητο όμως ούτε ο Θεός τον συγχωρεί." 

Αββάς Μάρκος

Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017

Πότε προλάβαμε να γίνουμε τόσο μονόχνωτοι;


MΑΡΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

  Μεγάλωσα σε χωριό, όπως και πολλοί από εσάς. Σε ένα από αυτά τα χωριά όπου οι γειτόνισσες μιλούσαν η μία στην άλλη από το μπαλκόνι ή την αυλή τους, που το μεσημέρι πήγαιναν ένα πιάτο φαγητό «απέναντι» ή «δίπλα», ώστε στα τραπέζια όλων να συναντηθούν οι μυρωδιές που στη διάρκεια του πρωινού πλημμύριζαν τη γειτονιά. 
Η πόρτα του σπιτιού μας έκλεινε μόνο για να αφήσει έξω το κρύο, τη βροχή, τον αέρα. Έμενε ανοιχτή, όχι φυσικά γιατί τότε δεν υπήρχαν κλέφτες (ναι, κάποιοι θα σκεφτείτε και μετανάστες), αλλά επειδή όλοι ήταν ευπρόσδεκτοι στο «κονάκι» μας, όπως και σε όλα τα σπίτια των γειτόνων και συχωριανών. Το ίδιο, μαθαίνω, συνέβαινε και σε πολλές γειτονιές της Αθήνας και ανάλογες αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία ομορφαίνουν τις θύμησες πολλών φίλων. Και σήμερα; Τι συμβαίνει σήμερα;

 Οι συνθήκες ζωής, ναι, άλλαξαν. Η ανασφάλεια και ο φόβος για μια παράνομη εισβολή στο σπίτι μας είναι δικαιολογημένα από τα στοιχεία της εγκληματικότητας, εξ ου και όλες οι πόρτες είναι πια βαριές και διπλο-τριπλοκλειδωμένες. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. 
 Το σπίτι, από χώρος συγκέντρωσης της οικογένειας, των συγγενών, των φίλων, των γειτόνων, έχει μετατραπεί σε ένα οχυρό της ιδιωτικότητάς μας. Ακούω ανθρώπους να αναφέρονται στο σπίτι τους περίπου με τη μυστικότητα που θα περίμενε κανείς να εμπνεύσει ένα... άβατο. 
Απρόσιτο, απροσπέλαστο, ιερό καταφύγιο, προστατευμένο από τα αδιάκριτα βλέμματα, τις «μιαρές» ανάσες και τη θορυβώδη παρουσία των άλλων, έχει ήδη γίνει ή πορεύεται να γίνει το σπίτι μας. Ίσως είναι μια ανάγκη και αυτό, με δεδομένες τις συνθήκες της καθημερινότητας, όπου τον ρυθμό δίνουν το άγχος, η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, οι βίαιες παρεμβάσεις και η ανατροπή όλων των δεδομένων. Είναι εκατομμύρια οι άνθρωποι που αισθάνονται εκτεθειμένοι και απροστάτευτοι «εκεί έξω» και ίσως είναι απλώς λογικό να αναζητούν προστασία και ασφάλεια μέσα στο «βασίλειο» του διαμερίσματός τους. Όταν δεν μπορούν ή έστω δυσκολεύονται να ελέγξουν οτιδήποτε άλλο, μάλλον δεν είναι τόσο περίεργο που προσπαθούν να περιφρουρήσουν τα ενδότερα του οίκου τους.

 Τις τελευταίες δεκαετίες, τα φιλόξενα σπιτάκια των απλών ανθρώπων έγιναν ακόμα και σαν έκφραση «μπανάλ» και αντικαταστάθηκαν από τις κομψές μονοκατοικίες ή τα στυλάτα διαμερίσματα των «ανερχόμενων» – από τη θέση του υπαλλήλου σε αυτήν του προϊσταμένου, από την ομάδα των χαμηλόμισθων στους υψηλόμισθους, από το κέντρο στα βόρεια προάστια. Κάπως έτσι φτάσαμε η πόρτα του σπιτιού μας να είναι το όριο και το μέτρο της φιλοξενίας, της διάθεσης για συντροφικότητα και της φιλίας μας. 
 Αναλογιστείτε πόσους ανθρώπους ξέρετε που δεν ανοίγουν ποτέ το σπίτι τους, δεν μοιράζονται το τραπέζι τους, τον καναπέ, το μπαλκόνι, τον κήπο τους και τους άλλους που θα ενοχληθούν αν εμφανιστείτε στην εξώπορτά τους απρόσκλητοι ή χωρίς να έχετε ενημερώσει. Σκεφτείτε ποια ήταν η τελευταία φορά που εσείς οι ίδιοι αισθανθήκατε άνετα να χτυπήσετε το κουδούνι του φίλου ή του γείτονα αυθόρμητα, για να μοιραστείτε το κέικ που μόλις ξεφουρνίσατε ή να πιείτε ένα κρασί με τα μεζεδάκια που υπάρχουν στο ψυγείο.

 Και επειδή όλοι τη δικαιολογία την έχουμε έτοιμη, όχι, δεν είναι που είναι τα σπίτια μας ακατάστατα, δεν είναι που είναι τα πιάτα άπλυτα και τα ρούχα ασιδέρωτα, δεν είναι που δεν προλάβαμε να μαγειρέψουμε, δεν είναι που δεν έχουμε κουράγιο να μαζέψουμε το χάος μετά την επίσκεψη. Είναι που ιδιωτεύοντας ξεμάθαμε να μοιραζόμαστε. Είναι που, θέλοντας να προφυλάξουμε τον εαυτό μας και την οικογένειά μας από την «απειλή» των άλλων, φυλακιστήκαμε σε χρυσό κλουβί. Είναι που, θέλοντας να μοιάζει το σπίτι μας με σελίδα καταλόγου επίπλων, το αποστειρώσαμε και σίγησε η ψυχή του. Είναι που, αποφασίζοντας να είμαστε προστατευμένοι, ξεχάσαμε να είμαστε φίλοι.

Καθημερινή
https://proskynitis.blogspot.

Ἡ καρδιά του ανθρώπου δέ μένει ποτέ άδεια.


Όπως ο ήλιος καθρεφτίζεται στα καθαρά καί διαυγή νερά, έτσι κι ο ουρανός στήν καθαρή κι αγνή καρδιά.
Τό Ἅγιο Πνεύμα εἶναι πανταχοῦ παρόν κι ἀναπαύεται σέ πολλά σημεῖα του αχανούς σύμπαντος. Τό μέρος ἐκείνο όμως όπου αγαπάει κι ἐπιθυμεί περισσότερο απ᾿ όλα νά κατοικεῖ, εἶναι ἡ αγνή καρδιά τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐκεί είναι τό πραγματικό Του ἐνδιαίτημα, η κατοικία του. Ὅλοι οἱ ἄλλοι τόποι εἶναι απλά τό εργαστήριό Του. Ἡ καρδιά του ανθρώπου δέ μένει ποτέ άδεια. Πάντα υπάρχει κάτι νά τήν καλύψει: η καθαρότητά της."
Αγιος Νικόλαος Βελιμιροβιτς
https://proskynitis.blogspot.

Η λαμπρότητα της ψυχής


Όταν ολόκληρος ο άνθρωπος συνενωθεί, κατά κάποιον τρόπο, με την αγάπη του Θεού, τότε και στο σώμα του σαν σε καθρέφτη, αντανακλάται η λαμπρότητα της ψυχής του.

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
http://inpantanassis.blogspot.

Φροντίζει γιά τήν ἐπιτυχία τῆς συνόδου


Ἀρνήθηκε, λοιπόν, νά πάει στή σύνοδο. Ὁ γέροντας ἄκουγε σύνοδο ἐπισκόπων καί σφιγγότανε ἡ καρδιά του. Οἱ παράλληλες ὅμως παρακλήσεις ὑψηλῶν προσώπων, γιά νά πάει στή σύνοδο, πιάσανε τόπο. Τόν κλόνισαν. Δέν ἄλλαξε βέβαια γνώμη, ἀλλά κλείστηκε περισσότερο στόν ἑαυτό του. 

Ἡ στεναχώρια πού τόν τυραννοῦσε φαινόταν ἔντονα στό πρόσωπό του. Ὁ διάκος καί ὁ Εὐστάθιος βρεθήκανε σέ μεγάλη ἀμηχανία. Δέν ξέρανε τί νά τοῦ ποῦν, ὅταν ἕνα πρωί ὁ διάκος εἶπε μέ παράπονο:

-Ἔλα, γέροντα, μή στενοχωριέσαι... Ἀφοῦ εἶσαι ἄρρωστος, πῶς νά κάνεις τέτοιο ταξίδι; Κι ἔπειτα... πῶς νά συναντήσεις ὅλους τούς ἐπισκόπους, αὐτούς πού..... πέρυσι τέτοιο καιρό σέ ταλαιπώρησαν...

Ἀναστέναξε ὁ γέροντας:
-Καλά εἶν’ αὐτά παιδί μου. Ἄθλια μοῦ φέρθηκαν... μά ἡ Ἐκκλησία.... τί θά γίνει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ἄν συνεχίσουνε τίς διαιρέσεις, ποῦ θά φτάσουμε; ...ἐγώ ἐδῶ, στήν ἀγαπημένη μου ἡσυχία....

-Εἶσαι ἄρρωστος, γέροντα, πῶς νά τό κάνουμε;
-Ὄχι, κάτι πρέπει νά κάνω. Ἔστω ἀπό τό κρεββάτι μου.... (ξαφνικά κάτι ἔλαμψε στά μάτια του). Φρόντισε νά ἔρθει ταχυδρόμος. Θά γράψω, σέ δικούς μου ἀνθρώπους, ἔχουνε δύναμη... περνάει ὁ λόγος τους.

Πράγματι ἔγραψε στό Σατουρνίνο, ἀνώτερο καί πανίσχυρο ἀξωματοῦχο, πού ἔγινε κι ἔπαρχος τῆς Κωνσταντινούπολης. Τόν εἶχε γνωρίσει τά τρία προηγούμενα χρόνια στή Πόλη καί τόν ἐκτιμοῦσε. Τοῦ ζήτησε, λοιπόν, νά ἐπισκεφτεῖ ἐπισκόπους, νά παρακαλέσει, νά μεσολαβήσει, νά κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιά νά ὁμονοήσουν, νά μήν τούς παρασύρει ἡ φιλαρχία.

Τέλειωσε τό γράμμα. Τό διάβασε μιά φορά καί τό σφράγισε. Ἔμεινε σκεφτικός, Δέν ἤτανε ἱκανοποιημένος. Ἔνιωθε ἀμηχανία. Ξαφνικά, τόν ἄκουσε ὁ Εὐστάθιος:

-Πῶς τόν ξέχασα..... εἶναι σαρμάτης καί δραστήριος. Φέρε μου, Εὐστάθιε, κι ἄλλη μεμβράνη. Θά γράψω στόν φίλο μου τό Βίκτωρα. Μεγάλος ἀξιωματικός. Εἶναι γνωστές οἱ νίκες του. Θά ἐπιδράσει στούς ἐπισκόπους. Χαθήκαμε ἄν ξαναρχίσουνε τίς φιλονικίες καί τίς διαιρέσεις. Συνδέεται μέ πολλούς ἐπισκόπους. Πάντα μέ ἄκουγε. Κάτι θά κάνει καί τώρα. Θά δεῖς....

Ἑτοίμασε καί τό γράμμα γιά τόν ἀνώτερο ἀξιωματικό Βίκτωρα. Πάλι ὅμως δέν ἡσύχασε. Ἔστειλε ἀνθρώπους ἐπιρροῆς σέ ἀρκετούς ἐπισκόπους νά τούς μιλήσουνε καί νά τούς ἐξορκίσουνε γιά ὁμόνοια καί σύνεση. Καί πράγματι αὐτή τή φορά οἱ ἐπίσκοποι δείξανε καί τά δύο, ὁμόνοια καί σύνεση. Ἔνιωσε γι’ αὐτό, στά μέσα τοῦ καλοκαιριοῦ μεγάλη ἀνακούφιση ὁ Γρηγόριος.

Ὁ πληγωμένος Ἀετός (Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)
(ἀφηγηματικὴ Βιογραφία), (σελ.328-330)
Στυλιανοῦ Γ. Παπαδοπούλου Καθηγητή Πανεπιστημίου
Ἔκδοση Δ΄, Ἀποστολική διακονία
http://inpantanassis.blogspot.

Ἕλληνες μάρτυρες στίς φυλακές μωαμεθανικῶν κρατῶν


Μᾶς εἶχαν συλλάβει οἰκογενειακῶς μέ τό πρόσχημα μή πληρωμῆς τῶν φόρων. Κάθε πρωΐ σηκωνόμασταν πρίν φέξει γιά τήν δουλειά.

Ἡ μητέρα καθάριζε τά γραφεῖα τῆς φυλακῆς. Ἔπρεπε πρίν τίς 8 νά λάμπουν ὅλα. Νά εἶναι τά τζάμια καθαρά, τά κομπιοῦτερ, οἱ ναργιλέδες καί εἰδικά τό γραφεῖο τοῦ διευθυντοῦ.

Μιά μέρα, δέν θά τήν ξεχάσω ποτέ, πῆγα μαζί της νά τήν βοηθήσω, ἐπειδή εἶχε πυρετό. Ἔκαιγε ὁλόκληρη καί ἔτρεμε.

Μέ μιά κουβέρτα σκεπαζόμασταν ὅλοι, κι’ αὐτή ἦταν καί τρύπια. Ἐκείνη ἔκανε τήν ἡρωΐδα, δῆθεν ὅτι δέν κρύωνε, γιά νά σκεπαζόμαστε ἐμεῖς…

Τό κρύο στούς 10 ὑπό τό μηδέν καί τό νερό παγωμένο. Ἐκεῖνο τό πρωΐ, σάν ἄνοιξαν τήν πόρτα τοῦ κελιοῦ γιά νά βγεῖ, παρακάλεσα τόν ὑπάλληλο νά πάω νά τήν βοηθήσω γιατί ζαλιζόταν, κρύωνε καί ἔτρεμε.

Εἶδαν τά χάλια της καί μέ ἄφησαν.

Ἐκείνη τήν ἡμέρα δέν τά κατάφερνε καλά ἡ μάνα μου. Ἐγώ ἔκανα ὅ,τι μποροῦσα, νά φέρω νερό, νά πετάξω τά σκουπίδια. Ἀργήσαμε, καί μᾶς πρόλαβε ὁ διευθυντής στό γραφεῖο του, ὅταν ἦλθε.

– Ἀκόμη ἐδῶ εἶστε, εἶπε. Τί χάλια εἶναι αὐτά;

Τό πῶς βρέθηκε ἕνα τσιγάρο πατημένο κάτω, οὔτε πού τό καταλάβαμε. Φώναζε σάν ὑστερικός, λές καί εἴχαμε κάνει ἔγκλημα.

– Συγγνώμη, εἶπε ἡ μητέρα μου πηγαίνοντας νά μαζέψει τήν γόπα. Ὁ διευθυντής ὅρμησε βίαια ἐπάνω της, καί μέ μιά δυνατή κλωτσιά μέ τήν μπότα του τήν κόλλησε ἐπάνω στόν τοῖχο.

Χτύπησε κάπου τό κεφάλι της, κι’ ἔμεινε ἀναίσθητη, πεταμένη στό πάτωμα. Ἔτρεξα κοντά της, κι’ εἶδα τό αἷμα νά τρέχει ἀπό τό κεφάλι της. Δέν ἄντεξα κι’ ἄρχισα νά φωνάζω καί νά κλαίω. Ὅρμησα ἐπάνω του καί τόν χτύπησα μέ τό ξύλο τῆς σκούπας στήν πλάτη…

Ἐκεῖνος σφύριξε τότε, κι’ ὅρμησαν μέσα οἱ ἄνδρες τῆς φρουρᾶς. Μέ σάπισαν μέ τά γκλόμπς στό ξύλο. Βάραγαν στό κεφάλι, στήν πλάτη, χέρια, πόδια, ὅπου ἔβρισκαν…

Γεμᾶτο αἵματα μέ βάλανε στήν ἀπομόνωση γιά 40 μέρες…

Ἕνας παράξενος ἥλιος μέ ζέσταινε…

Ἦταν σάν νά βρισκόμουνα στήν κόλαση. Πυκνό σκοτάδι, γύρω γύρω ντουβάρι, τσιμέντο χωρίς φῶς. Κρύο μέσα, πολλούς βαθμούς κάτω ἀπό τό μηδέν, καί ἀνά δύο ὧρες ἄνοιγαν 11 βρύσες ἀπό τό ταβάνι καταβρέχοντάς με μέ κρύο, παγωμένο νερό…

Εἶχα μελανιάσει, περιμένοντας τό τέλος μου. Τό ἤξερα ὅτι δέν θά ἄντεχα γιά πολύ. Δέν μπορῶ νά ὑπολογίσω πόσες μέρες πέρασαν, καθώς βρισκόμουν σέ ἀφασία καί σέ κῶμα.

Ἀλλά τότε ἀκριβῶς ἔζησα ἕνα θαῦμα. Τό πιό ὄμορφο συναίσθημα τῆς ζωῆς μου… Ἐκεῖ, πάνω στήν ὀροφή, εἶχε ἀνοίξει ἕνα μεγάλο τετράγωνο, καί ἀπό ἐκεῖ ἔμπαινε ἕνας ἥλιος!…

Ἕνας λαμπερός ἥλιος, πού μέ ἔκαιγε στήν κυριολεξία. Ὄχι ἁπλῶς μέ ζέσταινε, ἀλλά μέ τσουρούφλιζε, σέ σημεῖο πού νά ἔχω μαυρίσει μετά, καί στό πρόσωπό μου.

Κάθε μέρα, γιά ὧρες πολλές ἕνας ὑπέροχος ἥλιος μέ ζέσταινε, καί μέ βοηθοῦσε νά μήν κρυώσω. Οὔτε πεινοῦσα. Ἔνιωθα τόσο καλά, ἀφοῦ τό νερό πού ἔτρεχε ἀπό 11 βρύσες μέ δρόσιζε…

Ἦταν ἀπίστευτη αὐτή ἡ ἐμπειρία πού εἶχα ζήσει ἐκεῖ, 40 μέρες μέσα στήν ἀπομόνωση.

Ἔνιωθα τόσο δυνατός καί χορτάτος, πού τήν κατάξερη φέτα τό ψωμί πού μοῦ ἔφερναν, καθώς καί τό νερό οὔτε πού τά εἶχα πιάσει τόσες μέρες στά χέρια μου. Πρέπει 40 μέρες νά μήν ἔβαλα μπουκιά στό στόμα μου, οὔτε γουλιά νερό νά ἤπια…

Καί ὅμως, οὔτε πείνασα, οὔτε δίψασα, οὔτε γραμμάριο βάρους ἔχασα, οὔτε λιποθύμησα. Ἔνιωθα ζεστός, χαρούμενος, χορτάτος, καί ἔγιναν καλά καί οἱ πληγές ἀπό τό πολύ ξύλο πού εἶχα φάει…

Ὅταν μέ πῆγαν πάλι στό κελί μου, ἔλαμπα ἀπό ζωντάνια, ἀπό χαρά, ἀπό δύναμη καί ἤμουν κατάμαυρος, λές καί εἶχα κάνει ἐπί ὧρες ἡλιοθεραπεία…

Ὅταν διηγήθηκα στούς γονεῖς μου τά καθέκαστα, γονάτισε ἡ μητέρα μου καί εὐχαρίστησε τόν Θεό πού εἰσάκουσε τίς προσευχές της.«Μέγας εἶσαι, Κύριε», εἶπε, «καί θαυμαστά τά ἔργα σου.Δόξα σοι ὁ Θεός».

Ἄλλωστε, μέσα στό κελί μας εἶχε ἔλθει ὁ Χριστός πολλές φορές…

Εἴχαμε νιώσει τήν χάρι Του, εἴχαμε ἰδεῖ τήν εὐλογία Του. Τόν ζήσαμε! Ἦταν ὁ μόνος ἐπισκέπτης πού εἴχαμε δεῖ ἐκεῖ, τόσα χρόνια…

Ἄς εἶναι δοξασμένος ὁ ζωντανός καί ἀληθινός Θεός μας!

Ἐπιστολές ἀπό πραγματικά γεγονότα που περιέχονται στό βιβλίο 
«Συγκλονιστικές Ἱστορίες Φυλακισμένων»
ἐκδόσεις Ὀρθόδοξος Κυψέλη
http://inpantanassis.blogspot.