Τρίτη 31 Οκτωβρίου 2017

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ


    Τήν Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017 ἑορτή τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν Ἱερῶν Λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου πανηγυρίζει ἡ Ἱερά Μονή Ἁγίου Γεωργίου Ἐπανωσήφη.

Πέμπτη 2 Νοεμβρίου 2017

5.30 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός μετά τῶν Ἐγκωμίων τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.

Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017

7.00 π.μ. Ὂρθρος τῆς ἑορτῆς καί ἡ Θεία Λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμ. Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κ. ΕΙΡΗΝΑΙΟΥ. 

5.00 μ.μ. Ἑσπερινός & Κτητορικό Μνημόσυνο.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.

Αγάπη για τον συνάνθρωπο ....


Κανείς δεν μπορεί να φτάσει σ’ αυτά τα μέτρα της αγάπης, αν δε ζήσει κρυφά, μέσα του, την ελπίδα του Θεού. Και δεν μπορούν να αγαπήσουν αληθινά τους ανθρώπους όσοι δίνουν την καρδιά τους σ’ αυτό τον εφήμερο κόσμο. Όταν ένας άνθρωπος αποκτήσει την αληθινή αγάπη, τον ίδιο το Θεό ντύνεται μαζί με αυτήν. Είναι ανάγκη λοιπόν αυτός πού απέκτησε το Θεό να πεισθεί ότι δεν μπορεί ν’ αποκτήσει, μαζί με το Θεό, τίποτε πού να μην είναι αναγκαίο, αλλά να αποδυθεί και το ίδιο το σώμα του, δηλαδή και αυτές τις μη αναγκαίες σωματικές αναπαύσεις. 

Ένας άνθρωπος, πού είναι ντυμένος, στο σώμα και στην ψυχή, με την κοσμική ματαιοδοξία και πού ποθεί να απολαύσει τα αγαθά του κόσμου, δεν μπορεί να φορέσει το Θεό -να γίνει θεοφόρος- μέχρι να τα αφήσει. Γιατί ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι «οποίος δεν εγκαταλείψει όλα τα κοσμικά και δε μισήσει την κοσμική ζωή του, δεν μπορεί να γίνει μαθητής μου» (Λουκ. 14, 26). Όχι μόνο να τα αφήσει, αλλά και να τα μισήσει. Αν λοιπόν δεν μπορεί να γίνει μαθητής του, πώς ο Κύριος θα κατοικήσει μέσα του; 

Δε θα αμελήσω να αναφέρω τι έκαμε ο άγιος Μακάριος ο Μεγάλος, για να ελέγξει εκείνους πού καταφρονούν τους αδελφούς τους. Βγήκε λοιπόν κάποτε να επισκεφθεί έναν άρρωστο αδελφό και ρώτησε τον άρρωστο αν ήθελε τίποτε. Εκείνος αποκρίθηκε πώς θα ‘θελε λίγο φρέσκο ψωμί. Και επειδή όλοι οι μοναχοί εκείνο τον καιρό όλη τη χρονιά συνήθιζαν και έφτιαχναν το ψωμί παξιμάδια, σηκώθηκε αμέσως εκείνος ο αξιομακάριστος άνθρωπος και, μ’ όλα τα ενενήντα του χρόνια, βάδισε από τη σκήτη του στην Αλεξάνδρεια και αντάλλαξε τα ξερά ψωμιά, πού πήρε από το κελί του με φρέσκα και τα πήγε στον αδελφό. 

Αλλά και ο αββάς Αγαθών, που ήταν σαν αυτόν το Μεγάλο Μακάριο πού ανέφερα, έκαμε κάτι ακόμη πιο σπουδαίο. Αυτός ο αββάς ήταν ο πιο έμπειρος στα πνευματικά από όλους τους μοναχούς του καιρού του και τιμούσε τη σιωπή και την ησυχία περισσότερο απ’ όλους. Αυτός λοιπόν ο θαυμαστός άνθρωπος, όταν είχε πανηγύρι στην πόλη, πήγε να πουλήσει το εργόχειρο του οπότε βρήκε στην αγορά έναν ξένο άρρωστο και παραπεταμένο σε μιαν άκρη. Τι έκανε τότε; Νοίκιασε ένα σπιτάκι και έμενε κοντά του ασκώντας χειρωνακτική εργασία. Ότι έβγαζε το ξόδευε για τον άρρωστο και τον υπηρετούσε συνέχεια έξι μήνες, μέχρι πού ο άρρωστος έγινε καλά. 

Αγίου Ισαάκ του Σύρου
http://theomitoros.blogspot.

Ο λόγος του Χριστού στην καρδιά του ανθρώπου


π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Ο λόγος του Ιησού Χριστού «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω» γίνεται ο καθρέφτης μας, καθώς φαίνεται η πραγματική μας διάθεση ν’ ακούσουμε το δικό Του λόγο. Ξέρουμε όμως πως δεν είναι στην πραγματικότητα τ’ αυτιά μας που ακούν, αλλά η καρδιά μας.  Εκεί, αν θέλουμε, καρποφορεί ο λόγος Του καθώς θα τον αφήσουμε να εισέλθει στο είναι μας ως δείχτης νέας Ζωής, της όντως Ζωής.
Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από πληθωρισμό λόγου.  Πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, διαδίκτυο, βιβλία και περιοδικά κι ένα σωρό μέσα που μας πληροφορούν, παραπληροφορούν, λένε και αναιρούν, που προβάλλουν γνώσεις αληθινές και αληθοφανείς.  Πώς να τα κρίνεις όλ’ αυτά ώστε να ξεχωρίσεις το κίβδηλο από το γνήσιο;

Ασφαλώς, από τις συνέπειες του πληθωρισμού του λόγου δεν έμεινε αμέτοχος ο Λόγος του Θεού.  Πολλά διαδίδονται, λέγονται, γράφονται.  Δεν διακρίνεις εύκολα τις προθέσεις ούτε κι ο πολύς κόσμος μπορεί να κρίνει τη θεολογία των λεγομένων.  Γι’ αυτό κι η σύγχυση είναι δεδομένη, κυρίως αν δεν δοκιμάστηκε στην πράξη ο λόγος του Θεού, που είναι τρόπος ζωής κι όχι απλά ωραία λόγια.
Από τη μια, λοιπόν, η επιθυμία ν’ ακούσουμε με την καρδιά μας το Ευαγγέλιο του Χριστού κι από την άλλη η σύγχυση που μπορεί να προκύπτει από τα πολλά που πολλοί λέγουν και γράφουν.
Είναι σημαντικό να δεχτούμε πως η Αλήθεια δεν βρίσκεται σε πρόσωπα αλλά στην Εκκλησία ως σώμα Χριστού.  Τα πρόσωπα όμως εκείνα που «ορθοτομούν τον λόγον της Αληθείας» ως «ποιήσαντες και διδάξαντες» και ως συνεχιστές της Εκκλησιαστικής Παράδοσης, μπορούν να εκφράσουν διά του λόγου τους την Αλήθεια της Εκκλησίας.  Χωρίς να είναι αλάθητοι κι αναμάρτητοι, γίνονται σημεία που αποκαλύπτουν και δείχνουν την Αλήθεια.
Ο λόγος τους γίνεται σπόρος που πέφτει στο χωράφι της καρδιάς.  Η μερική ή προσωρινή αποδοχή του ή η απόρριψή του, όπως και η ολοκληρωτική δεκτικότητά του μένει στην προσωπική ελευθερία του καθενός.
Σήμερα δεν είναι εύκολο να δικαιολογηθείς πως δεν άκουσες, δεν ξέρεις.  Είναι πιο τίμιο να πεις πως δεν θέλεις.  Αλλά, ξέρουμε πως δεν πρόκειται για γνώσεις του αιώνος τούτου ούτε μόρφωση για μια επαγγελματική αποκατάσταση.  Ο σπόρος του Ευαγγελικού λόγου καθορίζει την αιώνια πορεία του προσώπου μας, δίνει ζωή στην ύπαρξή μας, οριοθετεί την όντως ελευθερία μας ως τέκνα Θεού.  Γι’ αυτό και δίνει νόημα στην καθημερινότητά μας, γεμίζει ειρήνη και χαρά την καρδιά μας, ωραιοποιεί τις ανθρώπινες σχέσεις. 
Στον πληθωρισμό του λόγου, στη διάσπαση και την πολυπραγμοσύνη, ας ησυχάσουμε λίγο για ν’ ακούσουμε τη φωνή της καρδιάς που ζητά, σιωπηλά ή κραυγαλέα, «ακούσαι λόγον Κυρίου», για να ανασυγκροτηθεί, για να ειρηνεύσει, για να ζήσει.

http://theomitoros.blogspot.

Προετοιμασία πανηγύρεως... (Φώτο)









Η διάκριση ως θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα


Η μεγάλη αρετή της διακρίσεως πρόκειται για θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα. Όσοι το έχουν δεν φλυαρούν, δεν ενθουσιάζονται εύκολα, δεν απογοητεύονται ποτέ.

Ο διακριτικός ποιμένας παραδειγματίζει, ειρηνοποιεί,  ανέχεται και υπομένει, σηκώνει όσους πέφτουν, θεραπεύει τους νοσούντες, εμπνέει την αρετή.

Γνωρίζει τι θα πει, πότε θα το πει, γιατί θα το πει, τι δεν θα πει.

Προσπαθεί να διεγείρει την κάθε ψυχή δίχως να θέτει δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των αδυνάτων.Βοηθά περισσότερο με το σεμνό του παράδειγμα.

Μερικοί νομίζουν ότι πρέπει πάντοτε να είναι σοβαροφανείς εντελώς τυπικοί και σκληρά ψυχροί.

Το γλυκό χαμόγελο, το μετρημένο χιούμορ, η ζεστή ματιά, ο ιλαρός λόγος και η ευπροσηγορία βοηθούν πολύ.

Η διάκριση προσφέρει ειρήνη, χαρά, φως. Δεν συμβιβάζεται με υπερβολικούς φανατισμούς, ένοχες σιωπές, φοβικές οπισθοχωρήσεις, δειλές καθυστερήσεις, με το μη βιωμένο παράδειγμα.

Ορισμένοι θεωρούν ότι η πνευματική αγωγή συνίσταται στην έκδοση εύκολων και άμοχθων συνταγών.

Έχουν μια αρκετή σφαλερή εντύπωση ότι η πνευματική καθοδήγηση έγκειται σε μια άμεση μαγική λύση.

Θέλουν να λυθούν όλα αμέσως, δίχως κανένα προσωπικό κόστος και δική τους αλλαγή. Θα πρέπει να ακολουθούμε τη μέση οδό. Να οδεύουμε προς την τελειότητα με επίμονο αγώνα.

Με την καταπίεση δεν έχουμε αίσια αποτελέσματα. Στους καιρούς μας δυστυχώς επικρατεί η νευρικότητα, η επιπολαιότητα, η προχειρότητα και η ρηχότητα.

Έτσι δεν υπάρχει χρόνος για μελέτη, περισυλλογή και αγωνιστικές αποφάσεις.

Η απουσία της διακρίσεως είναι φανερή. Η ζωή των ανθρώπων είναι ανεξέλεγκτη.

Ιερέως Κωνσταντίνου Παπαθανασίου
http://inpantanassis.blogspot.

Μεγαλύτερο βάσανο


Δεν υπάρχει μεγαλύτερο βάσανο από τη σκέψη την ίδια. Δεν είναι κόλαση μεγαλύτερη από τη σκέψη η οποία είναι πλήρως αποκομμένη από τον Πλάστη και Θεό κάθε σκέψης, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Θεό Λόγο. 

Η ανθρώπινη σκέψη χωρίς τον Κύριο και Χριστό δεν μπορεί να γνωρίσει μήτε τον εαυτό της μήτε και τον κόσμο γύρω της.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
http://inpantanassis.blogspot.

Ως εδώ ο θυμός Κύριε!


...Ως εδώ ο θυμός Κύριε. Δε θέλω να ξαναθυμώσω ποτέ μου πια και ούτε να σε ξαναπικράνω".

Δεν αποτελείωσα καλά - καλά την προσευχή μου και να σου ο δασοφύλακας.
- Τι κάνεις εδώ; μου λέει.
- ΄Ηρθα να κόψω ξύλα.
- Δωσ' μου τα λεφτά πρώτα κι έπειτα κόψε.
- Δεν έχω λεφτά επάνω μου, του απαντώ. Θα πουλήσω όμως τα ξύλα και θα σου τα φέρω εξάπαντος.

- Δώσε μου για ενέχυρο την κλαδευτήρα σου. Που ξέρω αν δε με γελάσεις όπως μου έκαναν και οι άλλοι;

Του είπα την αλήθεια ότι δεν ήταν δική μου και δε μπορούσα να του τη δώσω...

Ο δασοφύλακας φουρκίστηκε και αρπάζει ένα χοντρό ξύλο και αρχίζει να με χτυπάει άγρια με όλη του τη δύναμη στην πλάτη. Κι εγώ δε φορούσα τίποτε άλλο τότε παρά μόνο ένα λεπτό φανελλάκι.

Με τα χέρια κρατούσα το κεφάλι μου και έλεγα συνεχώς μέσα μου: " Θεέ μου, Χριστέ μου, βοήθησέ με να μη θυμώσω. Σου έδωσα το λόγο μου πως μέχρι εδώ ο θυμός μου. Σε παρακαλώ, Κύριε μου, δυνάμωσέ με!"

Το παράδοξο ήταν πως αισθανόμουν τα χτυπήματα σαν να μου γινόνταν με βαμβάκι!

- Παιδί μου έλεγε τι άνθρωπος είσαι εσύ; Να σε χτυπάω τόση ώρα και να μη βγάζεις μιλιά; Σου ζητώ συγνώμη να με συγχωρέσεις για το σφάλμα μου.

Φτάνοντας στο σπίτι κοιτάχτηκα στο μεγάλο καθρέφτη να δω αν είχα αίματα και είδα πως δεν είχα αίματα, ούτε καν μελανιές! Από τότε ελευθερώθηκα για πάντα από το θυμό!

π. Σίμων Αρβανίτης
http://inpantanassis.blogspot.