Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2017

Υπαπαντή: Οδός Θείας Παιδαγωγίας!


Του Ηλία Λιαμή, δρ. Θεολογίας, καθηγητή μουσικής
Αγαπητοί αναγνώστες…
Η ανάδειξη της θείας Λειτουργίας ως κορυφαίας στιγμής, όχι μόνον της λατρευτικής ζωής της Εκκλησίας μας, αλλά, ουσιαστικά, ολόκληρης της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής έχει και μια …παρενέργεια: Εξασθενίζει στη συνείδηση των πιστών τη σημασία των άλλων ακολουθιών (όρθρου, εσπερινού κλπ), με αποτέλεσμα πολλοί να στερούνται θησαυρούς υμνολογίας, αλλά και πολύτιμα στοιχεία κατήχησης, που πηγάζουν από τις εορτές του χρόνου.
Ενδεικτικό στοιχείο του διπλού αυτού θησαυρού αποτελούν οι καταβασίες του όρθρου αυτής της Κυριακής, οι οποίες σχετίζονται με την Υπαπαντή του Χριστού.
Η Υπαπαντή, πέραν από τη σημασία της ως δεσποτικής εορτής, θα μπορούσε να αποτελεί και ημέρα εορτασμού της χριστιανικής παιδαγωγίας.
Η παράδοση του μικρού Χριστού στα χέρια του γέροντα Συμεών θα μπορούσε να απεικονίζει την παράδοση του κάθε νέου μέλους τής Εκκλησίας στους κόλπους της Ορθόδοξης πνευματικότητας, αλλά και την ένταξή του σε ένα ευρύτερο όραμα, εκείνο της προετοιμασίας του κόσμου για την επερχόμενη Βασιλεία του Θεού.
Κατά την Εβραϊκή παράδοση, κάθε αρσενικό παιδί ήταν ένας εν δυνάμει Μεσσίας. Κάτι παρόμοιο δεν συμβαίνει και κατά τη Βάφτιση του κάθε παιδιού; Δεν είναι ο νεοφώτιστος η ή νεοφώτιστη εν δυνάμει άγιος ή αγία;
Οι σημερινές καταβασίες βέβαια, με αφορμή την Υπαπαντή, αναδεικνύουν ξανά το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, και ιδιαίτερα τον θαυμαστό τρόπο της παρθενίας της Παναγίας μας πριν αλλά και μετά την Γέννηση του Ιησού. Ας τις προσέξουμε και ας ωφεληθούμε από τον υπέροχο ποιητικό λόγο και τοβ βαθύ θεολογικό του συμβολισμό:
Ωδή α’
«Χέρσον αβυσσοτόκον πέδον ήλιος, επεπόλευσέ ποτε• ωσεί τείχος γαρ επάγη, εκατέρωθεν ύδωρ, λαώ πεζοποντοπορούντι, και θεαρέστως μέλποντι. Άσωμεν τω Κυρίω• ενδόξως γαρ δεδόξασται».
Μετάφραση
«Στον στερεό βυθό, που κρατεί τα ύδατα της αβύσσου, άπλωσε κάποτε τις ακτίνες του ο ήλιος. Διότι (κατά την διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης) το νερό σαν τείχος υψώθηκε δεξιά κι αριστερά, ώστε να περάσει ο λαός(του Ισραήλ) πεζός, δοξάζοντας τον Θεό: ‘Έτσι κι εμείς κι εμείς, ας υμνήσουμε τον Κύριο για τη μεγάλη Του δόξα».
Θα αναρωτηθεί κανείς, πώς σχετίζεται η διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης με την Υπαπαντή. Είναι όμως ακριβώς αυτό το γεγονός που παραπέμπει ευθέως στην αειπαρθενία της Θεοτόκου. Η Ερυθρά Θάλασσα άνοιξε μόνον για να διέλθει ο λαός του Θεού και κατόπιν επανήλθε στην προηγούμενη κατάσταση. Έτσι και η Παναγία γέννησε τον Χριστό και κατόπιν αποκαταστάθηκε η παρθενία της.

Ωδή γ’
«Το στερέωμα, των επί σοι πεποιθότων, στερέωσον Κυριε την Εκκλησίαν, ην εκτήσω, τω τιμίω σου αίματι».
Μετάφραση
«Εσύ Κύριε, ως στήριγμα εκείνων που Σε εμπιστεύτηκαν, σου ζητούμε να στηρίξεις την Εκκλησία, την οποίαν έκανες δική Σου με το τίμιο αίμα Σου».
Ο νους του υμνωδού τρέχει από την Υπαπαντή στη Σταύρωση. Σήμερα έχει ενώπιον του ένα βρέφος. Βρίσκεται μπροστά στο ξεκίνημα του σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Συγχρόνως όμως γεφυρώνει τον χρόνο και βρίσκεται στην ολοκλήρωση του, στον Γολγοθά. Αφορμή είναι η προφητεία του γέροντος Συμεών προς την Παναγία: «Ρομφαία θα διαπεράσει την καρδιά σου» (Λκ. 2, 35). Σήμερα είναι μέρα χαρμόσυνη, μέρα δοξολογίας. Σήμερα όμως ξεκινά και μια διαδρομή θυσίας.
Ωδή δ’
«Εκάλυψεν ουρανούς, η αρετή σου Χριστέ• της κιβωτού γαρ προελθών,του αγιάσματός σου, της αφθόρου Μητρός, εν τω ναώ της δόξης σου, ώφθης ως βρέφος, αγκαλοφορούμενος, και επληρώθη τα πάντα της σης αινέσεως».

Μετάφραση
«Χριστέ, η αγιότητά Σου γέμισε τους ουρανούς από θαυμασμό αλλά και απορία. Διότι, εσύ, αφού γεννήθηκες από την αειπάρθενο Μητέρα σου, που σας κιβωτός προστάτεψε το πανάγιο σώμα Σου, παρουσιάστηκες στην αγκαλιά της ως βρέφος στο ναό της δικής Σου δόξας. Γέμισαν τα σύμπαντα από δοξολογία προς Εσένα».
Απορεί ο υμνωδός με κάτι εντελώς παράδοξο: Στον ναό που ανήκει στον Θεό προσέρχεται ο ίδιος ο Θεός ως βρέφος. Ακόμη ένας κρίκος στα θαυμάσια της φιλανθρωπίας του Δημιουργού. Από την κιβωτό της άφθορης μήτρας της Παναγίας, στην κιβωτό του ναού των Ιεροσολύμων. Από τότε, Εκείνος είναι που κυβερνά την κιβωτό της σωτήριας μας: Τη Εκκλησία. Και παράλληλα, Εκείνος είναι που παραλαμβάνει ως άλλος γέροντας Συμεών την κάθε νέα ύπαρξη, που μια μητρική αγκαλιά κρατεί, μέχρι να την παραδώσει στα χέρια Του, την ώρα της Βάφτισης.
Ωδή ε’
«Ως είδεν Ησαΐας συμβολικώς, εν θρόνω επηρμένω Θεόν, υπ' Αγγέλων δόξης δορυφορούμενον, ω τάλας! εβόα, εγώ• προ γαρ είδον σωματούμενον Θεόν, φωτός ανεσπέρου, και ειρήνης δεσπόζοντα».
Μετάφραση
«Όταν είδε ο Ησαΐας με συμβολική απεικόνιση τον Θεό σε υψωμένο θρόνο να περιστοιχίζεται από ένδοξους Αγγέλους, εκραύγαζε: Αν και ελεεινός, αξιώθηκα, πριν την έλευση του Μεσσία, να δω τον Θεό με ανθρώπινο σώμα, τον Κύριο του ανεσπέρου φωτός και της ειρήνης».
Στην Υπαπαντή, Συμεών και η προφήτιδα Άννα εντάσσονται στον κύκλο των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Ανήκουν σε όλους εκείνους τους ευσεβείς και πολύπαθους Προφήτες, που επί αιώνες αφυπνίζουν τον λαό και ανανεώνουν την προσδοκία της έλευσης του Μεσσία. Αυτό κάνει και τον υμνωδό να ανατρέχει στον μέγιστο των προφητών, τον Ησαΐα, και να μας υπενθυμίζει το όραμά του της περιγράφεται στο έκτο κεφάλαιο του βιβλίου του:  «Και ἐγένετο τοῦ ἐνιαυτοῦ, οὗ ἀπέθανεν ᾿Οζίας ὁ βασιλεύς, εἶδον τηςὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπῃρμένου, καὶ πλήρης ὁ οἶκος τηςῆς δόξης αὐτοῦ».
Σήμερα εκπληρώνεται η προφητεία, σήμερα εκπληρώνεται και η προσδοκία όλων των δικαίων της παλαιάς Διαθήκης. Ο Ησαΐας είδε την ενσάρκωση συμβολικά. Έφτασε της η ώρα το σύμβολο του οράματος να δώσει τη θέση του στο απτό και πραγματικό: Όντως σαρκώθηκε ο Θεός. Όντως ο Θεός έγινε άνθρωπος. Και συγχρόνως, έμμεσα αλλά σαφέστατα, ο υμνωδός μας καλεί να μιμηθούμε την συντριβή του Ησαΐα και την επίγνωση όχι μόνον εκείνου, αλλά και κάθε ευσεβούς ανθρώπου της ανεπάρκειάς μας μπροστά στην άπειρη αγάπη του Κυρίου. Αν εκείνον οδηγεί το όραμα σε τέτοια συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, πόσο μάλλον το αληθινό γεγονός της σημερινής ημέρας πρέπει να οδηγήσει εμάς στην μετάνοια και την δοξολογία.

Ωδή στ’
«Εβόησέ σοι, ιδών ο Πρέσβυς, τοις οφθαλμοίς το σωτήριον, ο λαοίς επέστη• Εκ Θεού Χριστέ συ Θεός μου».
Μετάφραση
« Αναφώνησε σε Σένα, ο Γέροντας Συμεών, όταν με τα μάτια του είδε τον σωτήρα που προορίσθηκε (από τον Θεό) για όλους τους λαούς, Συ είσαι, Χριστέ, ο Θεός μου, που από Θεό γεννήθηκε».
Εδώ ο Συμεών φαίνεται, όχι μόνον να προφητεύει, αλλά και να περιγράφει επιγραμματική το σύνολο του μυστηρίου: Ο μικρός Ιησούς είναι Θεός με μητέρα επίγειο, αλλά Πατέρα επουράνιο.
Ωδή ζ’
«Σε τον εν πυρί δροσίσαντα, Παίδας θεολογήσαντας, και Παρθένω, ακηράτω, ενοικήσαντα, Θεόν Λογον υμνούμεν, ευσεβώς μελωδούντες• Ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών».
Μετάφραση
«Σε, που δρόσισες μέσα στη φωτιά μας Τρεις Παίδας, οι οποίοι ομολόγησαν τον Θεό και κατοίκησες μέσα στην αμόλυντη Παρθένα, Σε τον Θεόν Λόγον υμνούμεν, με ευσέβεια μελωδούντες, ευλογητός είσαι, Θεέ των Πατέρων μας».

Η παρουσία του γέροντα Συμεών ως προφήτου, κάνει τον υμνωδό να ταυτίσει τον Χριστό με τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. Αυτή τη φορά ανατρέχει στους τρεις παίδες εν καμίνω, διήγηση που περιγράφεται στο βιβλίο του προφήτη Δανιήλ. Και πάλι υπάρχει ο παραλληλισμός της αφθαρσίας των παιδιών στο καμίνι με την αφθαρσία της μήτρας της παναγίας μας. μας ο Θεός των αρρήτων μυστηρίων στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Ίδιο το σχέδιο της ανθρώπινης σωτηρίας. Τότε, με σύμβολα και παρατυπώσεις, τώρα με τρόπο ορατό και αληθινό. Τον ίδιο Θεό υμνούμε. Την ίδια ευσέβεια αποδίδουμε με εκείνη των Πατέρων μας στον Θεό των πάντων.
Ωδή η’
«Αστέκτω πυρί ενωθέντες, οι θεοσεβείας προεστώτες Νεανίαι, τη φλογί δε μη λωβηθέντες, θείον ύμνον έμελπον• Ευλογείτε πάντα τα έργα τον Κυριον, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας».
Μετάφραση
«Οι υπερασπιστές της ευσεβείας νέοι, ενωμένοι με την ασυγκράτητη φωτιά αλλά χωρίς να βλαφτούν από τη φλόγα, έψελναν ύμνους στο Θεό: ευλογείτε όλα τα δημιουργήματα τον Κύριο και υπέρμετρα δοξάζετε Αυτόν αιώνια».
Πρωταγωνιστής της ωδής αυτής είναι το πυρ, η φωτιά. Μια φωτιά όμως που δεν καίει, αλλά εξυμνεί τα μεγαλεία του Θεού. Σύμβολο του Θεού η φωτιά. Φωτιά όμως που δεν κατακαίει τους ευσεβείς. Ανάμνηση της άκαφτης βάτου που αντικρίζει ο Μωυσής στο όρος Χωρήβ. Οι Πατέρες μας μάς λένε πως ο Θεός ως φωτιά δεν κατακαίει, έκτος εάν ο άνθρωπος κατακλύζεται από τα φρύγανα της αμαρτίας. Να λοιπόν που η ευσέβεια των τριών παιδιών στο καμίνι μετάβαλε την αφόρητη θερμότητα σε δροσιά. Στην έκτη ωδή του Ακαθίστου Ύμνου, η Παναγία μας αποκαλείται «άφλεκτος βάτος». Είναι η αγιότητα της, που όταν την προσέγγισε το επουράνιο θείο πυρ της παρουσίας του Θεού, δεν βρέθηκε αμαρτία, ώστε να το καταστήσει επώδυνο, αλλά αγιότητα, που το κατέστησε δρόσο και ευλογία.
Ωδή θ΄
«Εν νόμω, σκιά και γράμματι, τύπον κατίδωμεν οι πιστοί, παν άρσεν το την μήτραν διανοίγον, άγιον Θεώ• διο πρωτότοκον Λογον, Πατρός ανάρχου Υιόν, πρωτοτοκούμενον Μητρί, απειράνδρω, μεγαλύνομεν».
Μετάφραση
«Ας αντικρύσουμε με σεβασμό Αυτόν που προεικόνιζε η αινιγματική γραφή του Νόμου δηλαδή πως κάθε αρσενικό βρέφος, που διανοίγει τη μήτρα αυτής που το γέννησε, είναι αφιερωμένο στον Θεό. Γι’ αυτό τον πρωτότοκο μονογενή Λόγο, Υιό Πατρός ανάρχου που πρωτότοκος και μονάκριβος γεννήθηκε από την Παρθένα Μαρία, ας δοξάσουμε».
Ο Μωσαϊκός Νόμος ορίζει πως κάθε αγόρι ανήκει στον Θεό. Έρχεται εδώ ο υμνωδός να υπονοήσει, πως ο συντάκτης του Νόμου Μωυσής προετοίμασε τους ανθρώπους για ένα Μεσσία, ο οποίος θα ανήκει στον Θεό, όχι ως πλάσμα αλλά ως Υιός. Αυτόν μας καλεί να δοξάσουμε.
Όχι ένα καρπό ανθρωπίνου θελήματος, αλλά τον προαιώνιο πρωτότοκο Υιό και Λόγο του θεού, ο Οποίος εμφανίζεται ως πρωτότοκος υιός ανθρώπινης μητέρας, της οποία η αγιότητα την διατήρησε παρθένο.
Ας το ξαναπούμε: Ο καθένας μας που αξιώθηκε τις δωρεές του Αγίου Βαπτίσματος καθίσταται κατά χάριν Υιός Θεού. Το ακατάληπτο μυστήριο της Θείας Οικονομίας μας αφορά προσωπικά.
Και συγχρόνως, ως γονείς, μας καλεί σε βαθιά συνείδηση του μυστηρίου που καλούμαστε να διακονήσουμε στα πρόσωπα των παιδιών μας, των ζωντανών εικόνων του Θεού που Εκείνος μας εμπιστεύτηκε και που περιμένει να Του τα επιστρέψουμε έτοιμα να δεχτούν την δική Του πατρότητα. Λίγες οι δυνάμεις μας, πολλά τα λάθη μας, αλλά μεγάλη η μακροθυμία του Θεού που πάντοτε αναπληρώνει τα ελλείποντα.

Πηγή:  romfea.gr

Γέροντας Σωφρόνιος: Να γίνει ο Θεός η ζωή μας


Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς.
Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για σένα, εφόσον δεν το κατέχεις ισχυρά. Πρόσεχε, μη δαπανάς χωρίς όφελος τις λίγες σωματικές σου δυνάμεις.
Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:
Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου. Δίδαξέ με να Σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες.
Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο Ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια βουλή Σου. Ναι, ακόμη και για μένα, γιατί Εσύ κανέναν δεν ξέχασες και κανέναν δεν έπλασες για απώλεια. Εγώ με αφροσύνη εκδαπάνησα τις δυνάμεις που μου έδωσες, αλλά τώρα, στο τέλος της ζωής μου, διόρθωσέ τα όλα Εσύ ο ίδιος, και ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα. Αλλά έτσι, ώστε πραγματικά το θέλημά Σου να πραγματοποιηθεί στη ζωή μου, είτε εγώ το καταλαβαίνω είτε δεν το καταλαβαίνω μέχρι καιρού. Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι. αλλά πριν παραδοθώ στον ύπνο του θανάτου, δώσε σε μένα την ανάξια να δω το Φως Σου, ω Φως του κόσμου.
Κι έτσι, με δικά σου λόγια, να προσεύχεσαι για όλα με τον ίδιο τρόπο. Θα περάσει κάποιος χρόνος και η δύναμη των λόγων αυτών θα εισχωρήσει στο εσωτερικό της υπάρξεώς σου, και τότε θα ρεύσει αυτομάτως ζωή, όπως ακριβώς θέλει ο Κύριος. Κρίνοντας όμως εξωτερικά δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τίποτε.

Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της. Ο λόγος αυτός μπορεί να μας τρομάζει όταν βλέπουμε την τωρινή οικτρή κατάστασή μας, αλλά έτσι είναι, και δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε “προσωπικές” σχέσεις μαζί Του, σχεδόν “ανθρώπινες”.Ελπίζω ότι με αντιλαμβάνεσαι.
Καταλαβαίνεις ότι με τον όρο αυτό εννοώ τον εσωτερικό, ενδόμυχο σύνδεσμο με τον Θεό.
Γιατί ο όλος άνθρωπος κλήθηκε για τη ζωή εν Αυτώ, δηλαδή όχι μόνο η ανώτερη ικανότητά του για θεωρία, το “πνεύμα”, αλλά και τα αισθήματα, η ψυχή, ακόμη και το σώμα. Να ακόμη μία προσευχή:
Κύριε Ιησού Χριστέ, Μονογενές Υιέ του Ανάρχου Σου Πατρός, διάνοιξε τους οφθαλμούς της εσκοτισμένης ψυχής μου, για να δω συνετά Εσένα, τον Δημιουργό και Θεό μου.
Σε παρακαλώ: Μη με απορρίψεις από το Πρόσωπό Σου, αλλά, παραβλέποντας όλη την αθλιότητά μου, όλην την ταπεινότητά μου, φανέρωσε μου το Φως Σου, ω Φως του κόσμου, και δος μου να γνωρίσω την αγάπη Σου προς τον άνθρωπο.Ω, γλυκύτατε Χριστέ, που εξαπέστειλες από τον Πατέρα στους αγίους μαθητές και Αποστόλους Σου το Πνεύμα το Άγιο, αυτό, Αγαθέ, κατάπεμψε και σε μας τους αναξίους και έτσι δίδαξέ μας τη γνώση Σου και φανέρωσέ μας τις οδούς της σωτηρίας Σου.
Λάμψε σε μένα, ο Θεός, ο Θεός μου, το Φως Σου το αληθινό, για να δω και εγώ στο Φως Σου τη Δόξα Σου ως Μονογενούς παρά Πατρός, και να μορφωθεί μέσα μου η Εικόνα Σου η ακατάληπτη, σύμφωνα με την οποία δημιούργησες κατ’ αρχάς τον άνθρωπο.
Ω, ο Θεός, ο Σωτήρας μου, το Φως του νου μου και το κραταίωμα της ψυχής μου, ας σκηνώσει σε μένα η αγαθό­τητά Σου, για να παραμένω και εγώ αδιάλειπτα σε Σένα, φέροντας παντοτινά μέσα μου το Πνεύμα Σου το Άγιο, ώστε να δώσει σε μένα να ομοιωθώ μαζί Σου, τον μόνο Κύριο μου, όπως ομοιώθηκαν μαζί Σου όλοι οι ανά τους αιώνες άγιοί Σου.
Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, κατά την αμετάθετη επαγγελία Σου, έλα μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο και σκήνωσε μέσα μου.

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας
http://agios-dimitrios.blogspot.

Να βλέπει συνεχώς.


Πρέπει ο άνθρωπος, για να γίνει αληθινά πνευματικός, να συνειδητοποιήσει τις πολλές ελλείψεις που έχει, τα πολλά λάθη που κάνει, τις πολλές αμαρτίες που διέπραξε· πρέπει να περάσει οπωσδήποτε από το μυστήριο της εξομολογήσεως. 

Ο πνευματικός άνθρωπος, πρέπει να βλέπει συνεχώς και να εποπτεύει τα νοήματα της καρδίας του και τις διαθέσεις του, εάν είναι βυθισμένες στο ποτήρι της «εν Χριστώ» ζωής.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός
http://agios-dimitrios.blogspot.

«Υπάρχει φωτιά πάνω σου η οποία άμα πλησιάσω θα με κάψει» (Θαυμαστό περιστατικό!)


Τήν παρακάτω ἱστορία μᾶς τήν διηγεῖται ὁ ἱερεύς τοῦ Ἱεραποστολικοῦ Κλιμακίου Κολουέζι π. Ἰάκωβος Μπάνζα. Σήμερα, μετά ἀπό 20 χρόνια καρποφόρου ἱερατικῆς του προσφορᾶς, μετετέθη τό ἔτος 2000 στό Μπραζαβίλ ὡς Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος.

«Εἶμαι ἱερεύς στό ῾Ιεραποστολικό Κλιμάκιο Κολουέζι. Ὑπηρετῶ ὡς Ἐφημέριος στίς ἐνορίες τοῦ ῾Αγίου Ἀνδρέου Λουαλάμπας, ῾Αγίου Θωμᾶ Καρκαζέμπε καί ῾Αγίας Παρασκευῆς Κατέμπι.

Ἡ ἱστορία πού θά σᾶς διηγηθῶ συνέβη τόν Αὔγουστο τοῦ 1990 στήν συνοικία τῶν ἀφρικανῶν Ἀδελφῶν μας τοῦ Κολουέζι, πού λέγεται Καμανιόλα.

῾Ο ὑπεύθυνος τοῦ Κλίμακίου μας ῾Ιερομ. π. Μελέτιος (νῦν Ἐπίσκοπος) εἰδοποιήθηκε ἀπό δύο οἰκογένειες Χριστιανῶν μας νά μεταβεῖ στά σπίτια τους γιά νά διευθετήσει κάποιο πρόβλημά τους πού εἶχε σχέσι μέ τήν μαγεία. Ἐκεῖνος ἔστειλε ἐμένα πού ὡς ντόπιος γνωρίζω καλύτερα τήν γλῶσσα καί τήν νοοτροπία τῶν συμπατριωτῶν μου.

Τό πρόβλημα εἶχε ὡς ἑξῆς: ῞Ενα ἀγόρι ἡλικίας 13 ἐτῶν, προερχόμενο ἀπό τήν φυλή Μπαλούμπα τῆς περιοχῆς Κατάγκα (σημειωτέον ὅτι στό Κογκό ὑπάρχουν 360 Φυλές) ἦταν ἀπό τά ἑπτά του χρόνια μάγος. Τό εἶχε μυήσει ὁ παπποῦς του στά σκοτεινά μυστήρια τῆς μαύρης μαγείας. ῎Εμενε στό σπίτι τοῦ θείου του, ἀδελφοῦ τοῦ πατέρα του, διότι οἱ γονεῖς του τό εἶχαν διώξει ἀπό τό σπίτι τους.

Ἐκεῖ πού ἔμενε τό παιδί, κατοικοῦσε δίπλα καί μία οἰκογένεια ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μας. Μέσα στήν συνοικία ἀνεκάλυψε αὐτό τό παιδί καί μία γυναῖκα μάγισσα. Πῶς τήν ἀνεκάλυψε; Εἶδε ἐκείνη τόν μικρό μάγο ἀπό μακριά καί τόν προσκύνησε. Τόν ἐγνώρισε ὅτι εἶναι ἀνώτερός της, παρά τό μικρόν τῆς ἡλικίας του, διότι τό δαιμόνιο πού ἔχει εἶναι ἀνώτερο ἀπό τό δαιμόνιο πού κατοικεῖ μέσα της. Αὐτή λοιπόν ἡ μάγισσα τοῦ εἶπε: «Ἐσύ, παιδί μου, θά γίνης ἄνδρας μου καί θά εἶσαι ὁδηγός μου στόν δρόμο τῆς μαγείας».

Κάποια ἡμέρα ἔστειλε αὐτή τό παιδί λέγοντάς του: «Πήγαινε νά βρεῖς τροφή (δηλ. νά σκοτώση ἄνθρωπο) γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων καί τῆς Πρωτοχρονιᾶς». Τό ἀγόρι βρῆκε ὡς τροφή τόν θεῖο του, στό σπίτι τοῦ ὁποίου καί ἔμενε. Ἐπῆρε κρυφά τό ἐσώρουχό του καί τό μετέφερε στό σπίτι τῆς μάγισσας. Κατόπιν ἐπῆγε στό διπλανό σπίτι τῶν Χριστιανῶν μας καί ἔδωσε σέ δύο ἀδελφάκια στό ἕνα μελιτζάνα καί στό ἄλλο ψάρι. Τά παιδάκια αὐτά ὡς πεινασμένα τά ἔβαλαν στό στόμα τους καί αἰσθάνθηκαν μιά διαφορετική γεῦσι. Ἐνόμιζαν ὅτι ἔτρωγαν ἀνθρώπινο ὠμό κρέας. ῞Οταν τό ἕνα παιδί ἔφαγε τήν φαινομένη μελιτζάνα ἔχασε τά μυαλά του.

Ο θεῖος τοῦ μικροῦ μάγου ἀνήκει σέ μία προτεσταντική κοινότητα, ἡ ὁποία λέγεται Μπασάντου. Ἐκεῖ οἱ πάστορες, ἀγνοῶντας ποῦ ὑπάρχει ἡ Θ. Χάρις, συνεργάζονται ἄριστα μέ τούς δαίμονες. Μία ἡμέρα πού ὁ πάστορας ἔκανε τίς προσευχές του, εἶπε μπροστά σ᾿ ὅλους τούς ὀπαδούς του ἀπευθυνόμενος στόν θεῖο τοῦ παιδιοῦ: «῾Η οἰκογένειά σου δέν εἶναι καλά. Στό σπίτι σου ἔχεις ἕνα παιδί πού εἶναι μάγος».

Ο θεῖος του μετά ἐπῆρε τόν ἀνεψιό του καί τόν ἔφερε στήν «ἐκκλησία» τους. Αὐτοί ἄρχιζαν νά κάνουν τίς προσευχές τους καί τό παιδί ἔβγαζε ἕνα σχοινί ἀπό τό στόμα του πού εἶχε τρεῖς κόμπους. Εἶχε δέσει μ᾿ αὐτό γιά νά σκοτώσει τρεῖς ἀνθρώπους. ῾Ο πάστορας ρώτησε τό παιδί-μάγο:

– Τί εἶναι αὐτό τό σχοινί;

– Ο ἕνας κόμπος εἶναι γιά τόν θεῖο μου καί οἱ ἄλλοι δύο γιά τά παιδιά μιᾶς οἰκογένειας.

Μετά εἶπε τό παιδί-μάγος:

– Πᾶμε στό σπίτι ἐκείνων τῶν Χριστιανῶν.

῞Οταν ἔφθασαν ἐκεῖ, ζήτησαν νά μποῦν μέσα. Ἐκεῖ κάτω ἀπό ἕνα κρεββάτι ἦταν μία χονδρή ρίζα, τήν ὁποία καί ξερρίζωσαν. Μετά ἐπῆγαν στό διπλανό δωμάτιο κι ἔκαναν τό ἴδιο βγάζοντας μιά ρίζα κάτω ἀπό τό κρεββάτι τοῦ ἄλλου παιδιοῦ. Κατόπιν ἔφυγαν γιά τά σπίτια τους. Μ᾿ αὐτές τίς ρίζες θά ἔκαναν τά μαγικά τους στά δύο αὐτά παιδιά πού θά ἐπήγαιναν τό βράδυ νά κοιμηθοῦν.

Οἱ ὀρθόδοξοι γονεῖς τῶν παιδιῶν εἶπαν μεταξύ τους ὅτι εἶναι ἀνάγκη νά εἰδοποιηθῆ ὁ ἱερεύς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Πράγματι, μέ ἐντολή τοῦ π. Μελετίου ἐπῆγε στό σπίτι τους ὁ π. Ἰάκωβος. Ἐκάλεσε τόν νεαρό μάγο νά συζητήσουν. Ἐρώτησε τόν θεῖο τοῦ παιδιοῦ:

– Γνωρίζεις τό πρόβλημα τοῦ ἀνεψιοῦ σου;

– Ναί, ξέρω ὅτι εἶναι μάγος. Μετά ἐρωτᾶ τό παιδί:

-Εἶσαι μάγος;

-Ναί, εἶμαι μάγος.

– Δῶσε μου τά μαγικά σου ἀντικείμενα.

– Δέν μπορῶ νά σοῦ τά δώσω, διότι θά ἀγριέψει μία ἄλλη γυναῖκα καί θά μέ σκοτώσει. Ἐννοοῦσε τήν μάγισσα.

– ῎Οχι, τοῦ εἶπε. Δέν θά σέ σκοτώσει. Ἐάν ἐλπίζεις στόν Ἀληθινό Θεό, δέν θά πεθάνεις.

Τά χέρια του ἦταν δεμένα. Ὁ π. Ἰάκωβος τά ἔλυσε λέγοντάς του:

-Ἐγώ σ᾿ ἀγαπῶ καί πιστεύω ὅτι ὁ Θεός μας θά σέ βοηθήσει. Τό παιδί τοῦ ἀπήντησε:

-Ἐμεῖς κάνουμε τίς προσευχές καί τά μυστήριά μας μέσα στά νεκροταφεῖα τά μεσάνυκτα.

– Πῶς ἀρχίζεις τά μαγικά σου τεχνάσματα γιά νά μαγέψεις ἄλλους ἀνθρώπους;

– Παίρνουμε ἕνα ἐσώρουχο ἤ μία κλωστή ἀπό τά ροῦχα τοῦ ἀνθρώπου, πού θέλουμε νά μαγέψουμε ἤ νά σκοτώσουμε ἤ νά τόν φέρουμε στήν δική μας ὁμάδα.

Τόν ρώτησε:

– Αν κρατήσεις τό ἄκρο τοῦ ρούχου ἑνός ἀνθρώπου, πιστεύεις ὅτι μπορεῖς νά τόν μαγέψεις ;

– Ναί, εἶναι πολύ εὔκολο.

– Δηλαδή, ἄν ἐσύ κρατήσεις μία κλωστή ἤ τήν ἄκρη τοῦ ράσου μου, τοῦ εἶπε ὁ π. Ἰάκωβος, μπορεῖς νά μέ μαγέψεις;

– ῎Οχι!!! ῾Υπάρχει φωτιά ἐπάνω σου, ἡ ὁποία ἅμα πλησιάσω θά μέ κάψει. Μετά ρώτησε τούς γονεῖς του:

– Ἀλήθεια τό παιδί σας εἶναι μάγος;

– Ναί, πάτερ. Εἶναι μάγος ἀπό ἑπτά ἐτῶν.

– Πρέπει νά τό βοηθήσετε νά βγεῖ ἀπό τήν μαγεία, διότι θά ἔχη προβλήματα στήν ζωή του καί τήν ἀπώλεια τῆς ψυχικῆς του σωτηρίας. Σήμερα μπῆκε σέ σπίτι Χριστιανῶν, αὔριο σέ σπίτι εἰδωλολατρῶν, μεθαύριο θά τό δέσουν καί θά τό ρίξουν στίς φυλακές. Τότε ἐσεῖς θά πληρώνετε χρήματα καί στό Κράτος καί στούς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ πού μπῆκε.

Κατόπιν ἐκάλεσε ὅλους τούς ἐκεῖ εὑρισκομένους Χριστιανούς μας. ῎Εγραψε τά ὀνόματά τους καί διάβασε Μικρόν Ἁγιασμό. Μετά ἐδιάβασε τούς ἐξορκισμούς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί στά δύο τά παιδιά καί ἄλειψε τό μέτωπό τους μέ τό Μῦρο τῆς Παναγίας Μαλεβῆς, τό ὁποῖο τοῦ εἶχαν δώσει Πατέρες ἀπό τήν ῾Ιεραποστολή μας. ῞Ολοι εὐχαριστήθηκαν καί δόξασαν τόν Θεό. Ἀπό τότε δέν παρουσίασαν τά παιδιά αὐτά καμμία δαιμονική ὑποτροπή. Πηγαίνουν στήν ἐκκλησία, ἐξομολογοῦνται καί κοινωνοῦν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Τέλος ἄς σημειωθῆ ὅτι τό παιδί-μάγος ἐπιστρέφοντας στό σπίτι του, ἔχασε τελείως τά μυαλά του.

από το βιβλίο: «Η ΔΡΑΣΙΣ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ»
Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
http://inpantanassis.blogspot.

Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας


Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωυσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται, καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν. Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἱεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν Ἅγιον ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. Καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ. Καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ. Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί. Καὶ ἦν Ἄννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα ἔτη μετὰ ἀνδρὸς ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς, καὶ αὐτὴ χήρα ὡς ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν· καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ὡς ἐτέλεσαν ἅπαντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὴν πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ. Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ᾿ αὐτό. (Λουκ. β´ 22-40)

Νεοεεληνική απόδοση:
Καὶ ὅταν συμπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ, σύμφωνα πρὸς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, τὸν ἔφεραν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν εἰς τὸν Κύρριον ὅπως εἶναι γραμμένο εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι Κάθε ἀρσενικὸν ποὺ ἀνοίγει μήτραν, πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὡς ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον καὶ νὰ προσφέρουν θυσίαν, σύμφωνα πρὸς ἐκεῖνο ποὺ λέγει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου: Ἕνα ζεῦγος τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια. Ὑπῆρχε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἄνθρωπος ποὺ ὠνομάζετο Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦτο δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ ἐπερίμενε τὴν παρηγορίαν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ Πνεῦμα Ἅγιον ἦτο ἐπάνω του. Καὶ τοῦ εἶχε προφητευθῆ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ὅτι δὲν θὰ ἰδῇ θάνατον πρὶν ἰδῇ τὸν Χριστὸν τοῦ Κυρίου. Καὶ ἦλθε κατ’ ἔμπνευσιν τοὺ Πνεύματος εἰς τὸν ναόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ Ἰησοῦν διὰ νὰ ἐκτελέσουν δι’ αὐτὸν τὰ ἔθιμα τοῦ νόμου, αὐτὸς τότε τὸ ἐδέχθηκε στὴν ἀγκαλιά του καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε, «Τώρα ἀπολύεις, Δέσποτα, τὸν δοῦλον σου ἐν εἰρήνῃ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου, διότι εἶδα μὲ τὰ μάτια μου τὴν σωτηρίαν σου ποὺ ἐτοίμασες δι’ ὅλους τοὺς λαούς, ἕνα φῶς ποὺ θὰ εἶναι ἀποκάλυψις διὰ τοὺς ἐθνικοὺς καὶ δόξα διὰ τὸν λαόν σου τὸν Ἰσραήλ». Καὶ ἐθαύμαζαν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του γιὰ ὅσα ἐλέγοντο δι’ αὐτόν. Καὶ ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε εἰς τὴν Μαριάμ, τὴν μητέρα του, «Αὐτὸς εἶναι προωρισμένος διὰ τὴν πτῶσιν καὶ ἀνύψωσιν πολλῶν μεταξὺ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὡς σημεῖον διὰ τὸ ὁποῖον θὰ ὑπάρχῃ ἀντιλογία, διὰ νὰ φανερωθοῦν αἱ σκέψεις πολλῶν καρδιῶν, καὶ τὴν ἰδικήν σου ψυχὴν ἐπίσης θὰ διαπεράσῃ ρομφαῖα».Ἐκεῖ ἦτο κάποια προφῆτις Ἄννα, θυγατέρα τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἀσήρ. Ἦτο πολὺ προχωρημένης ἡλικίας, καὶ εἶχε ζήσει ἑπτὰ χρόνια μὲ τὸν ἄνδρα της μετὰ τὸν γάμον της καὶ κατόπιν ὡς χήρα μέχρι ἠλικίας ὀγδόντα τεσσάρων ἐτῶν. Δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν ναὸν ἀλλὰ ἐλάτρευε τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχὰς νύχτα καὶ ἡμέραν. Κατ’ ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ὥραν παρουσιάσθηκε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Θεὸν καὶ μιλοῦσε διὰ τὸ παιδὶ εἰς ὅλους, ὅσοι ἀνέμεναν λύτρωσιν τῆς Ἱερουσαλήμ. Καὶ ὅταν ἔκαναν ὅλα, ὅσα ὥριζε ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, ἐγύρισαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πόλιν τους Ναζαρέτ. Τὸ δὲ παιδὶ ἐμεγάλωνε καὶ ἐδυνάμωνε κατὰ τὸ πνεῦμα ἐπειδὴ ἐγέμιζε ἀπὸ σοφίαν καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἦτο ἐπάνω του.

Η εορτή της ημέρας


Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ

Τὸ γεγονὸς τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ ἐξιστορεῖ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ β’ κεφάλαιο τὸ Εὐαγγελίου του, συνέβη σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸν Μωσαϊκὸ Νόμο, ἂν τὸ πρῶτο παιδὶ τῆς οἰκογένειας ἦταν ἀγόρι, ἀφιερωνόταν στὸν Θεὸ καὶ συγχρόνως προσφερόταν γιὰ θυσία ἕνας ἀμνὸς ἢ ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἢ δυὸ μικρὰ περιστέρια. Τὸ γράμμα τῶν ἐντολῶν αὐτῶν πληροῦντες ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Παρθένος Μαρία, ἀνῆλθαν τὴν τεσσαρακοστὴ ἡμέρα ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ στὸ ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, γιὰ νὰ προσφέρουν τὸν Ἰησοῦ στὸν Θεὸ καὶ νὰ δώσουν τὴν θυσία περὶ καθαρισμοῦ. Τὸ ζευγάρι ὑποδέχθηκε στὸ ναὸ ὁ ὑπερήλικας Προφήτης Συμεών, ὁ ὁποῖος δέχθηκε τὸν Ἰησοῦ στὴν ἀγκαλιά του φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἔχοντας λάβει ἀποκάλυψη ἀπὸ Αὐτὸ ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκε πρωτοῦ δεῖ Ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἔχρισε Βασιλέα καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου.
Ἡ ἑορτὴ εἰσήχθηκε πρῶτα στὴν Δύση πρὸς κατάργηση τῶν τελουμένων εἰδωλολατρικῶν ἑορτῶν, κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ Φεβρουαρίου, πρὸς τιμὴν τοῦ Πανός, ὡς καθαρῶς θεομητορικὴ ἑορτή. Ἀργότερα καθιερώθηκε καὶ στὴν Ἀνατολή. Κατὰ μὲν τὸν Γεώργιο Κεδρηνὸ ἡ ἑορτὴ εἰσήχθηκε ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ τοῦ Α’ (518 – 527 μ.Χ.), κατὰ δὲ τὸ Νικηφόρο Κάλλιστο ὁ μέγας Ἰουστινιανὸς (525 – 565 μ.Χ.) διέταξε, τὸ 542 μ.Χ., νὰ ἑορτάζεται ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Σωτῆρος σὲ ὅλη τὴ γῆ. Ἐπειδὴ ὅμως διασώζονται σήμερα λόγοι – ὁμιλίες στὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ χρονολογοῦνται πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν 6ο αἰῶνα μ.Χ., εἰκάζεται ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστίνος εἰσήγαγε τὴν ἑορτὴ στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς, στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐτελεῖτο στὸ ναὸ τῶν Βλαχερνῶν, ὅπου παρευρίσκονταν καὶ οἱ βασιλεῖς.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβῦτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, χαριζόμενον ἡμῖν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.

Κοντάκιον. Ἦχος α’.
Ὁ μήτραν παρθενικὴν ἁγιάσας τῷ τόκῳ σου, καὶ χεῖρας τοῦ Συμεὼν εὐλογήσας ὡς ἔπρεπε, προφθάσας καὶ νῦν ἔσωσας ἡμᾶς, Χριστὲ ὁ Θεός. Ἀλλ’ εἰρήνευσον ἐν πολέμοις τὸ πολίτευμα, καὶ κραταίωσον βασιλεῖς οὓς ἠγάπησας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.

Μεγαλυνάριον.
Σήμερον ἡ Πάναγνος Μαριάμ, τῷ Ναῷ προσάγει, ὥσπερ βρέφος τὸν Ποιητήν, ὃν ἐν ταῖς ἀγκάλαις, ὁ Πρέσβυς δεδεγμένος, Θεὸν αὐτὸν κηρύττει, κἂν σάρκα εἴληφε.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα, το οποίο πρέπει να βρίσκουμε και να τον επαινούμε γι' αυτό. Γιατί , μαζί με την καλοσύνη και την αγάπη, χρειάζεται και ο έπαινος για τόνωση.Τότε ο άνθρωπος και πολύ καλός να μην είναι ελέγχεται από τον έπαινο που ακούει και την αγάπη που του δείχνουμε και γίνεται καλύτερος.

Γέροντας Ιερώνυμος