Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα, το οποίο πρέπει να βρίσκουμε και να τον επαινούμε γι' αυτό. Γιατί , μαζί με την καλοσύνη και την αγάπη, χρειάζεται και ο έπαινος για τόνωση.Τότε ο άνθρωπος και πολύ καλός να μην είναι ελέγχεται από τον έπαινο που ακούει και την αγάπη που του δείχνουμε και γίνεται καλύτερος.

Γέροντας Ιερώνυμος

Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2017

Δημιουργεί ευκαιρίες.


Ο σατανάς πιέζει μόνο τη θέλησή μας, υποδαυλίζει τα πάθη και τις σωματικές και ψυχικές ορμές της φύσεώς μας, δημιουργεί ευκαιρίες προς την αμαρτία, μας θυμίζει πάντοτε τις πτώσεις μας, όμως δεν του επιτρέπεται και δεν έχει άδεια από τον Θεό να μας εξαναγκάζει στην αμαρτία, διότι τότε εμείς δεν θα είχαμε καμία ενοχή, και κανείς δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τις παγίδες του. 

Αν όμως ο άνθρωπος ασθενεί με την θέλησή του, αν γλυκαίνεται με τα δολώματα του διαβόλου και αποδέχεται την αμαρτία, τότε δεν φταίει ο διάβολος, αλλά ο άνθρωπος.

Γέροντας Κλεόπα Ηλίε

Η ώρα του φαγητού – Η εξουδετέρωση της υπερηφάνειας.


Κάποτε, καθώς περνούσε έξω από ένα σπίτι, είδε από τ’ ανοιχτό παράθυρο το νοικοκύρη να κάθεται στο τραπέζι και να τρώει με τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Φαίνονταν πολύ φτωχοί. Παρατήρησε όμως, ότι δίπλα σε καθένα από τα μέλη της οικογένειας παραστεκόταν κι από ένας ωραίος και λαμπροφορεμένος νέος.
-Άλλο και τούτο! μονολόγησε παραξενεμένος ο όσιος. Οι καθισμένοι είναι φτωχοί. Τι λέω φτωχοί; Πάμφτωχοι. Και οι όρθιοι, οι διακονητές τους, είναι λαμρποφορεμένοι!
Την απορία του έλυσε ο Κύριος, που του εξήγησε το παράδοξο θέαμα: Οι νέοι εκείνοι ήταν άγγελοι. Αυτοί στέλνονται από το Θεό για να παραστέκουν τους χριστιανούς την ώρα του φαγητού. Αν, τρώγοντας λένε λόγια ωφέλιμα και κατανυκτικά, οι άγγελοι χαίρονται και ευφραίνονται μαζί τους.
Αν όμως ακουστεί στο τραπέζι αισχρολογία ή κατάκριση, παρευθύς, όπως ο καπνός διώχνει τις μέλισσες, έτσι και ο κακός λόγος διώχνει τους αγγέλους του Θεού. Και μόλις φύγουν οι άγιοι άγγελοι, έρχεται ένας ζοφερός δαίμονας και κυλιέται ανάμεσα στους φλύαρους και λοίδορους συνδαιτημόνες, σκορπίζοντας γύρω του καπνιά και δυσωδία.
Από τα λόγια λοιπόν και τις συζητήσεις των χριστιανών στο τραπέζι, εξαρτάται η παρουσία είτε των αγγέλων του φωτός είτε των πνευμάτων του σκότους.

Η εξουδετέρωση της υπερηφάνειας
Χάρη σ’ όλες αυτές τις διδαχές και αποκαλύψεις του, ο όσιος είχε γίνει γνωστός σε αρκετούς, που έτρεχαν να τον ακούσουν και να ωφεληθούν. Μερικοί μάλιστα τον τιμούσαν σαν άγιο.
Κάποια μέρα λοιπόν τον επισκέφθηκε κι ένας αδελφός, που διψούσε να μάθει πολλά απ’ αυτόν. Και σε μια στιγμή, καθώς συζητούσαν, του λέει:
-Πάτερ, απορώ μαζί σου, πως δεν υπερηφανεύεσαι, που τόσοι σε τιμούν και σε παινεύουν;
-Μα δεν ξέρεις παιδί μου πως;
-Όχι, πάτερ. Αν το ήξερα, δεν θα ρωτούσα την αγιωσύνη σου.
-Ε, τότε άκουσε. Δυό και τρεις και τέσσερις φορές κάθε μέρα φέρνω στο νού μου τις αμαρτίες μου, που έκανα τον καιρό της αποστασίας μου. Και όσο τις σκέφτομαι, τόσο σπαράζει η ψυχή μου, γιατί , χωρίς αμφιβολία, δεν βρίσκω πως έκανα ποτέ κάτι αρεστό στο Θεό. Όταν πάλι ακούω κανένα έπαινο για μένα, εξουθενώνω και τον εαυτό μου και τον έπαινο. Εσύ, λόγου χάρη, μ’ επαινείς μια-δυό φορές την εβδομάδα; Εγώ όμως, από την άλλη, αδιάκοπα βρίζω τον εαυτό μου και τον εξευτελίζω και τον σιχαίνομαι σαν ψόφιο σκυλί, σκουληκιασμένο και βρωμισμένο. Να γιατί λοιπόν δεν υπερηφανεύομαι.

Ένας Ασκητής Επίσκοπος – Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής (σελ.89-91) – Ιερά Μονή Παρακλήτου – Ωρωπος Αττικής 2004

Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας

Ο διάβολος φοβάται το κομποσχοίνι και την Ευχή.


Στην ίδια Σκήτη της Αγίας Αννας, ό Μοναχός Προκόπιος από την Καλύβα «Εισόδια της Θεοτόκου» είχε μεγάλη επιθυμία να μάθει μουσικά, για να δοξολογεί κι αυτός το Θεό, όπως και οι άλλοι αδελφοί.
Επειδή όμως ήταν λίγο παράφωνος αποφεύγανε οι Πατέρες να τον μάθουν μουσικά.
Ό αδελφός Προκόπιος είχε χάρισμα από το Θεό λάβει να λέει ακατάπαυστα την ευχή το «Κύριε Ιησού Χριστέ υιέ του Θεού ελέησόν με τον αμαρτωλό» και στο αριστερό του χέρι κρατούσε πάντα το κομβοσχοίνι, το όποιο δεν αποχωριζόταν ποτέ.
Μια μέρα, ήταν πολύ λυπημένος, πού δεν μπορούσε να βρει κανένα για να τον μάθει μουσική και συλλογιζόμενος αυτό το πράγμα, από την πολύ του λύπη, είχε σταματήσει να λέει την ευχή.
Ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά του ένας σεβάσμιος, αλλά άγνωστος σ’ αυτόν γέροντας ό όποιος του είπε: «Αδελφέ Προκόπιε, τι έχεις κι είσαι τόσο λυπημένος; τι σε απασχολεί; Ό Προκόπιος του απάντησε: «τι να έχω γέροντα, να, θέλω κι εγώ να μάθω λίγα μουσικά και δε βρίσκεται κανένας να με μάθει, γιατί μου λένε πώς είμαι λίγο φάλτσος».
Ό ασπρογένης γέροντας τότε του είπε: «Γι’ αυτό κάθεσαι και στενοχωριέσαι καημένε, εγώ θα σε μάθω μουσικά και θα σε κάνω να γίνεις ό καλύτερος ψάλτης του Αγίου Όρους, θα κελαηδάς σαν το καλύτερο αηδόνι, αλλά θέλω κι εσύ να μου κάνεις μια χάρι».

«Δηλαδή τι ζητάς από μένα, του είπε ό Προκόπιος, θέλεις να σε πληρώσω; Εγώ ότι θέλεις θα σου δώσω!». Τότε ό ασπρογένης του είπε: «Ή πληρωμή ή δική μου είναι να πετάξεις από τα χέρια σου αυτό πού λέτε κομποσχοίνι και να πάψεις να λες αυτό πού λέτε ευχή και θα σε μάθω ‘γώ, ότι θέλεις».
Ό Μοναχός Προκόπιος άμα άκουσε αυτά κατάλαβε πώς ό φαινόμενος δεν ήταν Μοναχός, άλλα ό παμπόνηρος Δαίμονας, πού ήθελε νά τον κάνει να σταματήσει την προσευχή, και αμέσως έκαμε το σταυρό του και είπε: «Υπάγε οπίσω μου Σατανά παμπόνηρε, δε μου χρειάζονται τα μουσικά σου και οι πονηρές και οι καλοσύνες σου» κι ό Δαίμονας έγινε άφαντος.
Άπ’ αυτό μαθαίναμε πόσο ό Διάβολος φοβάται το κομβοσχοίνι, για το οποίο καλά λένε οι Πατέρες ότι είναι το όπλο του χριστιανού κατά του Διαβόλου και την ευχή, ή οποία καίει τον Δαίμονα.
Ενώ τους ψάλτες δεν τους φοβάται τόσο και δεν τους υπολογίζει, γιατί, εύκολα με το ψάλσιμο αφαιρούνται από την προσευχή και πέφτουν στον εγωισμό και την υπερηφάνεια!

Πηγή: vimaorthodoxias.gr

Η μάχη των Αρχανών στην Κρήτη – 500 Κρητικοί «πελέκησαν» 20.000 Τούρκους


3 Φεβρουαρίου 1897. Μία από τις κυριότερες μάχες στις Αρχάνες !
Για όσους δε γνωρίζουν, το σημαντικότερο επαναστατικό κέντρο της Ανατολικής Κρήτης κατά την Επανάσταση του 1897 υπήρξε η κωμόπολη των Αρχανών. Οι Αρχάνες ήταν το μέρος εκείνο, όπου οργανώθηκε από τον Φεβρουάριο του 1897 η «επί της Αμύνης Επιτροπή των Αρχανών», η οποία ανέλαβε το βάρος του συντονισμού των πολεμικών επιχειρήσεων στην ευρύτερη περιοχή και στην Ανατολική Κρήτη και αντιμετώπισε με αξιοθαύμαστη γενναιότητα τις λυσσώδεις επιθέσεις των Τουρκοκρητικών και του τακτικού Τουρκικού Στράτου. Η γεωλογική θέση της ιστορικής κωμόπολης αποτέλεσε φυσικό οχυρό και έγινε επίκεντρο αγωνιστών της ευρύτερης περιοχής.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις προγραμματίζουν να προβούν σε διεθνή κατοχή της Κρήτης. Η Ελληνική Κυβέρνηση στέλνει 1.500 άνδρες για να κηρύξει την Ένωση.  Διεξάγονται μεγάλες μάχες σε όλη τη Κρήτη. Οι Μεγάλες Δυνάμεις απαγορεύουν στους επαναστάτες να πλησιάσουν περισσότερο από 6 χιλιόμετρα από τα Χανιά
Ήδη στην ευρύτερη περιοχή είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 2000 άτακτοι Οθωμανοί, πυροβολικό και  στρατός. Οι Τούρκοι είχαν σαν ορμητήρια τους όλα τα γύρω χωριά από τον Γιούχτα . Τα γυναικόπαιδα που είχαν συγκεντρωθεί στις Αρχάνες ήταν περίπου 6000 ψυχές.Οι οπλοφόροι Αρχανιώτες δεν ξεπερνούσαν τους 500 και ο οπλισμός τους ήταν μάλλον πρόχειρος.
Είχαν καταφέρει όμως με  αυτές τις μη ιδανικές συνθήκες να κρατήσουν μακριά τους Τούρκους που αριθμούσαν πάνω από 20.000. Εκείνοι  είχαν εκπαιδευτεί κατάλληλα γιατί γνώριζαν πως τούτο το μέρος ήταν πολύ ισχυρό και πως θα τους δημιουργούσε αρκετά θέματα.
Ο Γ.Καπετανάκης
Η επιτροπή Αμύνης που δημιούργησαν ήταν : Πρόεδρος ο Γεώργιος Καπετανάκης, Μέλη ο Μ. Καλοχριστιανάκης, ο Χ.Γ.Λυδάκης,ο Ιωαν. Καλπαδάκης,ο Χ. Χαιρέτης,ο Ζ.Κανάκης,ο Μιχ. Ψαλτάκης, ο Δ.Ψαραδάκης,Ο Χ.Ν. Λυδάκης,ο Μιχ. Καλυβιανάκηςπου έγινε και Πρόεδρος της ίδιας επιτροπής λίγο αργότερα, ο Ι.Ψαραδάκης και ο Χριστ. Κυριακάκης. Επίσης ο Εμμ. Αρνογιαννάκης,ο Δ.Ευτυχής,και σαν Γενικός Γραμματέας ήταν ο Γ.Ανδρουλάκης.
Είχαν εγκαταστήσει φρουρά στην κορυφή του Γιούχτα και παρατηρούσαν τις κινήσεις των Τούρκων. Το χαρακτηριστικό σύνθημα συναγερμού για οποιαδήποτε ε κίνησή τους ήταν τρεις βολές πυροβόλου .
Ο Μιχ.Καλυβιανάκης
Στο βιβλίο του κ. Νίκου Χριστινίδη « Οι Αρχάνες στην Επανάσταση του 1897 – 98 » Αναφέρεται το εξής γεγονός από την πρώτη εκείνη μάχη των Αρχανιωτών .
«…Το πρωί της 3ης Φεβρουαρίου, οι Φρουροί ειδοποίησαν, ότι πλήθος τούρκων ενόπλων ενεμφανίσθησαν  στα « Σπήλια » και κατευθύνονταν προς τις Αρχάνες μοιρασμένοι σε ομάδες. Η είδηση δημιούργησε σύγχυση και πανικό. Η ψυχραιμία όμως του Γεωργίου Καπετανάκη  και η σύνεση του υπέροχου αρχηγού του Μονοφατσίου Ιωάννου Αϊνικολιώτου, διέλυσε τους φόβους. Γρήγορα οι δύο αρχηγοί συγκέντρωσαν  700 οπλοφόρους χριστιανούς και τους σκόρπισαν στα υψώματα « Φουρνί », «Τζε», «Μάζα» και « Πετροκέφαλο» και περίμεναν την επίθεση. Ο εχθρός δεν άργησε να φανεί . Η μάχη άρχισε σκληρή και επί οκτώ ώρες με ηρωισμό και από τα δύο μέρη.
Ο ιερομόναχος του Επανωσήφη Μισαήλ φονεύεται και η κεφαλή του αποκομμένη μεταφέρεται στο Ηράκλειο για χλευασμό. Σε λίγο τραυματίζεται σοβαρά  και ο οπλαρχηγός του Μονοφατσίου Γιάννης Μαρής. Για μια στιγμή κλίνει με το μέρος του εχθρού. Αλλά την ώρα αυτή τη δύσκολη καταφθάνουν οι οπλαρχηγοί της Μεσαράς Ματθαίος Πρεκατσούνης και Νικόλαος Μαρής με πολλούς άνδρες και έτσι ο εχθρός υποχωρεί άτακτα στο Σκαλάνι, αφήνοντας 30 νεκρούς και 60 τραυματίες. Από τους Χριστιανούς σκοτώθηκαν εκτός από τον παραπάνω καλόγερο, οι Αρχανιώτες Νικ. Στραταριδάκης και ο Γ. Εμμ. Παχάκης. Τραυματίστηκαν άλλοι 7…»
Οι μάχες συνεχίστηκαν στις 14 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους στις 21 του ίδιου μήνα και στις 15 Μαρτίου  με την πιο πολύνεκρη μάχη που έγινε τότε στην μικρή κωμόπολη που έκλεισε πάλι με νίκη των Χριστιανών .

πηγή: http://www.pentapostagma.gr/

«Ὑπερηφάνεια»


Θυμήσου ὅτι ἀπό μόνη τήν ὑπερηφάνεια ἕνας ἂγγελος ἔπεσε ἀπό τόν οὐρανό. Καί ἀπό ἄγγελος ἒγινε διάβολος. 

Μήν εἶσαι κι ἐσύ ὑπερήφανος καί ὑψηλόφρων, γιά νά μή γίνης ὅμοιος μέ τούς δαίμονες. Νά εἶσαι ταπεινός καί πρᾶος, καί θά γίνης ὅμοιος μέ τούς ἀγγέλους. Τότε θά εὐλογηθῆς ἀπό τόν Κύριο: «Ἐπί τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἤ ἐπί τόν ταπεινόν καί ἡσύχιον καί τρέμοντά μου τούς λόγους;» (Ἡσ. 66. 2). 

Δέν ὑπάρχει τίποτε πιό βδελυκτό στόν Θεό, ἀλλά καί στούς ἀνθρώπους, ἀπό τήν ὑπερηφάνεια καί τήν οἴησι. Καί δέν ὑπάρχει τίποτε πιό προσφιλές καί εὐχάριστο ἀπό τήν πραότητα καί τήν ταπεινοφροσύνη. 

Ἡ ὑπερηφάνεια, εἶναι θυγατέρα τῆς ἀλογίας, τῆς ἀγνωσίας καί τῆς πνευματικῆς τυφλώσεως. Ἐνῶ ἀπό τήν ἀληθινή γνῶσι προέρχεται ἡ ταπείνωσις. Ἄν γνώριζες πραγματικά τόν ἑαυτό σου δέν θά ἤσουν ὑπερήφανος. Ἡ ἔλλειψις τῆς αὐτογνωσίας σέ ὁδηγεῖ στήν ὑπερηφάνεια. Συνειδητοποίησε τουλάχιστον ὅτι «Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάρι» (Παροιμ. 3. 34). 

Ἀπό τόν ταπεινό ὁ Κύριος καί τό πιό ἀσήμαντο δῶρο τό δέχεται, ἀπό τόν ὑπερήφανο καί τό πιό μεγάλο τό ἀποστρέφεται. Πιό ἀρεστός εἶναι στόν Θεό ὁ ταπεινός ἁμαρτωλός ἀπό τόν ὑπερήφανο δίκαιο. «Ἀκάθαρτοςπατά Θεῷ πᾶς ὑψηλοκάρδιος» (Παροιμ. 16. 5).

Μέσα στή ροή τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, πάντοτε ὁ Κύριος ἀποστράφηκε τούς ὑπερηφάνους καί δέχθηκε τούς ταπεινούς. «Καθεῖλε δυνάστας ἀπό θρόνων καί ὕψωσεταπεινούς· πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν καί πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς» (Λουκ. 1. 52-53). “Ἀποστράφηκε τούς σοφούς φιλοσόφους καί τούς “ὑψηλόφρονες Φαρισαίους καί ἐπέλεξε γιά διαδόχους Του τούς ἄσημους καί ἀγράμματους ψαράδες. 

Ἀποστράφηκε τούς πλουσίους καί εὐγενεῖς ἄρχοντες καί διάλεξε γιά ἐπιγείους γονεῖς Του τόν φτωχό μαραγκό Ἰωσήφ καί τήν ταπεινή Μαριάμ. Ἄς μήν ὑπερηφανεύεται λοιπόν κανείς γιά τούς ἐπιφανεῖς προγόνους του. Ἕνα κοινό πρόγονο ἔχουμε ὅλοι, τόν παραβάτη καί ἐξόριστο Ἀδάμ.Ἡ κληρονομιά ὅλων μας εἶναι χῶμα καί λάσπη. Ἀπό τή γῆ πλασθήκαμε καί στή γῆ θά ἐπανέλθουμε.

Ἀν ἔχης κάποιο ἀνώτερο ἀξίωμα, μήν ὑψηλοφρονῆς καί μήν ἐξουθενώνης τούς ὑφισταμένους σου. Ὁ ἀνώτερος ἀπ᾿ ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅλη τήν κτίσι, ὁ δημιουργός σου καί δημιουργός τοῦ παντός Κύριος, σοῦ ἔδωσε τό παράδειγμα τῆς ταπεινώσεως. 

Πῆρε δούλου μορφή καί «ἐταπείνωσεν ἑαυτόν γενόμενος ὑπήκοος μέχριθανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (Φιλιππ. 2. 8). Ὅλα τά ἀξιώματα καί ὅλα τά ἐπίγεια ἀγαθά θά μείνουν ἐδῶ, κι ἐσύ θά πᾶς ἐκεῖ πού αὐτά δέν θά ἔχουν καμμιάν ἀξία, ἀλλά ὁ καθένας θά ἀμειφθῆ ἀπό τόν Κύριο κατά τά ἔργα του. Γι᾿ αὐτό «ὅσω μέγας εἶ, τοσούτω ταπεινοῦσεαυτόν, καί ἔναντι Κυρίου εὑρήσεις χάριν» (Σοφ. Σειράχ 3. 18).

«Ὑπερήφανοι παρηνόμουν ἕως σφόδρα, ἀπό δέ τοῦ νόμου σου οὐκ ἐξέκλινα» (Ψαλμ. 118. 51).Ὁ ὑπερήφανος δέν ἀκολουθεῖ ποτέ τήν εὐθεῖα ὁδό τοῦ Κυρίου, ἀλλά τή δαιμονική ὁδό τῆς παρανομίας. Τίποτε ἄλλο δέν ἀπομακρύνει τόσο ἀπό τό Θεό, ὅσο ἡ ὑπερηφάνεια καί ὁ ἐγωϊσμός. Πίσω ἀπό κάθε πτῶσι βρίσκεται κρυμμένη ἡ ὑπερηφάνεια. Καί πίσω ἀπό τά πνευματικά ἀγαθά, πού συνάζεις μέ τόσο κόπο, πάλι ἡ ἴδια εἶναι κρυμμένη, γιά νά σοῦ τά σκορπίση. 

Κάνεις ἐλεημοσύνες, καί ὑπερηφανεύεσαι γιά τή φιλάνθρωπη καρδιά σου. Συγκρατεῖς τόν θυμό σου, καί ὑπερηφανεύεσαι γιά τήν ἀοργησία σου. Νηστεύεις καί ἀγρυπνεῖς, καί ὑπερηφανεύεσαι γιά τόν ἀσκητικό ζῆλο σου. Ἔτσι ὅμως ἀποβαίνουν μάταια ὅλα τά ἔργα καί ὅλοι οἱ κόποι σου, ὅπως μάταια ἦταν καί γιά τόν Φαρισαῖο τά καλά του ἔργα, πού τοῦ τά σκόρπισε ἡ ὑπερηφάνεια.

Ὅσες ἀρετές κατώρθωσες χωρίς τόν νοῦ, αὐτές μόνο εἶναι δικές σου, ἀφοῦ ὁ νοῦς σου εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὅσα σπουδαῖα πράγματα κατασκεύασες χωρίς τή χρῆσι τῶν μελῶν τοῦ σώματός σου, αὐτά μόνο ὀφείλονται σέ σένα, ἀφοῦ τό σῶμα σου εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Ὅσα κατορθώματα πέτυχες πρίν γεννηθῆς, γι᾿ αὐτά μόνο σοῦ ἀνήκει ἔπαινος, ἀφοῦ τά μετά τή γέννησί σου, καθώς ἐπίσης καί αὐτή τή γέννησι, σοῦ τά χάρισε ο Θεός. Λοιπόν, τί ἔχεις δικό σου γιά νά ὑπερηφανεύεσαι; 

Ἠ ὑπερηφάνεια εἶναι ἕνα πολυκέφαλο τέρας, πού κλείνει στά σπλάγχνα του ὅλα τά πάθη καί ὅλες τίς κακίες. Αὐτή γεννᾶ τόν θυμό, τήν κατάκρισι, τόν φθόνο, τή μνησικακία, τήν ὑποκρισία, τήν ἀσπλαγχνία, τή βλασφημία, τήν ἐξουδένωσι τοῦ πλησίον, τήν ἰσχυρογνωμοσύνη, τήν προπέτεια, τήν ἀπείθεια στόν νόμο τοῦ Θεοῦ. Στό τέλος μάλιστα ὁδηγεῖ στήν πλήρη ἀπιστία, στήν ἀποστασία, στήν συμμαχία μέ τούς δαίμονες καί στήν παραφροσύνη. 

Θέλεις μέ εἰλικρίνεια νά νικήσης τήν ὑπερηφάνεια, πού μόνη αὐτή φτάνει γιά νά χάσης τή βασιλεία τών οὐρανῶν; Νά τί πρέπει νά κάνης: 

Ν᾿ ἀγαπήσης τή σιωπή. 

Νά ζῆς στήν ἀφάνεια, ἀποκρύπτοντας ἀπό τούς ἀνθρώπους τά καλά ἔργα καί τούς πνευματικούς κόπους σου. 

Νά σηκώνης ἀγόγγυστα τούς ἐλέγχους, τίς ἀτιμίες τίς λοιδορίες καί τήν περιφρόνησι τῶν ἀνθρώπων, καθώς καί τά παιδαγωγικά ραπίσματα τοῦ Θεοῦ. 

Νά θυμᾶσαι τά πολλά σου ἁμαρτήματα καί νά συντρίβεσαι γι᾿ αὐτά. 

Νά μελετᾶς καί νά θαυμάζης τά ὑπερφυσικά κατορθώματα τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ. 

Νά καλλιεργῆς τήν ἐσωτερική αὐτομεμψία. 

Ν᾿ ἀποφεύγης τούς ἐπαίνους σάν τή φωτιά. 

Τέλος, νά κρατᾶς πάντοτε στόν νοῦ σου τή μνήμη τοῦ φοβεροῦ δικαστηρίου τοῦ Κυρίου, ἐκεῖ πού ὅλοι οἱ ὑπερήφανοι θά ταπεινωθοῦν ὁριστικά.

Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ
Ἀπό τό βιβλίο: ''Πνευματικό Ἀλφάβητο''
Ἱερά Μονή Παρακλήτου Ὠρωπός Ἀττική.
http://inpantanassis.blogspot.

Λόγος προτρεπτικός στο «αυτούς που προγνώρισε, τούτους και προόρισε»


Λόγος προτρεπτικός για τη μετάνοια και στο ρητό του αποστόλου «αυτούς που προγνώρισε, τούτους και προόρισε». Ακολουθεί απόσπασμα.

«…Άνθρωποι, γιατί δεν σκέπτεσθε αυτά που σας σώζουν αλλά εκείνα που σας καταστρέφουν, και εκλέγοντας τα δυσνόητα χωρία της Θεόπνευστης Γραφής τα παρερμηνεύετε και τα διαστρεβλώνετε και τα αντιλαμβάνεσθε πρός απώλεια σας; […]

Πράγματι, κι ακόμη κάποιος είναι τελώνης, ή πόρνος, ή μοιχός, ή φονεύς, ή οτιδήποτε άλλο, δεν τον αποστρέφεται ο Δεσπότης, αλλά σηκώνει το φορτίο των αμαρτημάτων του, και τον αποδεικνύει εκείνον πάλι ελεύθερο. Και πώς σηκώνει το φορτίο του; Όπως εσήκωσε κάποτε και του παραλυτικού, λέγοντας του· «τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (ΜΘ. 9.2), κι αμέσως ανακουφίσθηκε από το βάρος και απέκτησε την θεραπεία του σώματος του. […]

Και αφού έγινε άνθρωπος ήλθε για σένα εκεί που βρίσκεσαι κατάκοιτος· και καθημερινά σε επισκέπτεται πολλές φορές, άλλοτε αυτός ο ίδιος και άλλοτε με τους δούλους του, και σε παρακαλεί να σηκωθείς από εκεί όπου είσαι πεσμένος και να τον ακολουθήσεις κατά το ανέβασμα του προς την Βασιλεία των Ουρανών και να εισέλθεις μαζί του σ’αυτήν. Και όμως δεν θέλεις. 

Πες μου λοιπόν, ποιός είναι αίτιος της απώλειας σου και της παρακοής σου; Ποιός είναι αίτιος, εσύ που απειθείς και δεν θέλεις ν’ακολουθείς τον Δεσπότη σου, ή ο Θεός που σ’έπλασε, διότι ως προγνώστης εγνώριζε ότι δεν θα υπακούσεις σ’αυτόν, αλλά θα επιμένεις στην σκληρότητα και την αμετανόητη καρδιά σου; Νομίζω οπωσδήποτε πώς θα είπεις, ότι δεν εκείνος αίτιος, αλλά εγώ ο ίδιος. Διότι δεν είναι αιτία της δικής σου σκληρότητας η πρόγνωση του Θεού, αλλά η δική σου απείθεια.

Πράγματι, προγνωρίζει τα πάντα, και τα παρελθόντα και τα παρόντα μαζί, και όσα πρόκειται να γίνουν μέχρι τη συντέλεια, κι έτσι τα βλέπει αυτά ως ήδη υπάρχοντα· διότι τα πάντα υφίστανται γύρω από αυτόν και μέσα σ’αυτόν.

Συμβαίνει ότι ακριβώς και σήμερα σε θέατρο, όπου ο βασιλεύς βλέπει συγχρόνως αυτούς που τρέχουν και πυγμαχούν, αλλά ούτε για τους νικητές γίνεται αίτιος της νίκης τους ούτε για τους ηττημένους αίτιος της ήττας τους, αλλά η προσπάθεια των αγωνιζομένων, ή αντίθετα η αποχάυνωση τους, είναι αιτία της νίκης ή της ήττας τους· έτσι σκέψου, παρακαλώ, ότι γίνεται και με τον ίδιο τον Θεό.

Πράγματι, μας ετίμησε με το αυτεξούσιο, μας έδωσε εντολές που μας διδάσκουν το πως πρέπει να συμπεριφερόμαστε πρός τους αντιπάλους και αφήνει τον καθένα αυτοπροαιρέτως ή να αντιστέκεται και να νικά τον εχθρό ή να αποχαυνώνεται και να ηττάται ελεεινώς από αυτόν.

Και δεν μας αφήνει μόνους μας, διότι γνωρίζει την αδυναμία της ανθρώπινης φύσεως, αλλά κι εκείνος ο ίδιος μας συμπαραστέκεται, συμμαχεί μ’εκείνους βεβαίως που διαλέγουν να πολεμούν και μας παρέχει μυστικώς δύναμη, και την νίκη εναντίον του εχθρού αυτός την απεργάζεται παρά εμείς. Πράγμα το οποίο ο επίγειος βασιλιάς δεν μπορεί να το κάνει· διότι είναι αυτός αδύναμος άνθρωπος και χρειάζεται μάλλον και ο ίδιος τους υπηκόους, όπου τους χρειαζόμαστε κι εμείς.

Ο Θεός βέβαια, όντας ισχυρός και αήττητος, συμμαχεί μ’εκείνους που θέλουν να πολεμούν αυτοπροαιρέτως, όπως ελέχθηκε, με τον εχθρό και τους καθιστά νικητές του πονηρού διαβόλου· εάν όμως δεν θέλουν, δεν τους αναγκάζει να πολεμούν ή να παλεύουν και να τρέχουν, ώστε μή τυχόν το αυτεξούσιο της κατ’εικόνας λογικής μας φύσεως διαβρωθεί και μας οδηγήσει στην τάξη των αλόγων.

Έτσι λοιπόν ο Θεός μας βλέπει σαν να είμαστε σε θέατρο, όπως ακριβώς βέβαια και ο επίγειος βασιλεύς, όπως ελέχθηκε, κοιτάζει τους αγωνιστές στο θέατρο. Αλλά ο επίγειος δεν γνωρίζει από πριν εκείνους που πρόκειται να ηττηθούν ή να νικήσουν, εάν δεν ιδεί την έκβαση και των δύο, και προετοιμάζει βέβαια τους στεφάνους, δεν γνωρίζει όμως σε ποιούς θα τους προσφέρει. Ο επουράνιος όμως Βασιλεύς γνωρίζει ακριβώς πρό των αιώνων και τους δύο. Γι’αυτό και προς αυτούς που του εζήτησαν να καθίσουν εκ δεξιών και εξ αριστερών στην δόξα του τους έλεγε· «οὐκ ἔστιν ἐμόν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται» (Μθ.20.23). [..]

Επομένως αίτιος της νίκης δεν είναι το γεγονός ότι ο Θεός προγνωρίζει αυτούς που εκ προαιρέσεως και σπουδής πρόκειται να νικήσουν, όπως πάλι αίτιο της ήττας δεν είναι το ότι προβλέπει αυτούς που θα πέσουν και θα νικηθούν· αλλά η προθυμία, η πρόθεση και η ανδρεία του καθενός μας αυτή είναι πρόξενος της νίκης, ενώ η απιστία, η ραθυμία, η αμέλεια και η αποχαύνωση, είναι αιτία της ήττας και της απώλειας μας. Ας μή λέγομε λοιπόν, επαναπαυόμενοι στην φιλόκοσμη και φιλήδονη κλίνη «όσους προγνώρισε ο Θεός, αυτούς και προόρισε», χωρίς να αισθανόμαστε αυτό που λέμε. 

Ναι, πράγματι προγνώρισε εσένα τον αμελή, τον ανυπάκουο και ράθυμο, δεν πρόσταξε όμως ούτε όρισε εσύ που επιθυμείς να μή έχεις εξουσία να μεταμεληθείς ή να ανυψωθείς ή να πεισθείς. Όμως εσύ, λέγοντας αυτό, αποκαλείς φανερά τον Θεό ψεύτη. Διότι, ενώ εκείνος είπε, «δεν ήλθα να καλέσω σε μετάνοια τους δικαίους αλλά τους αμαρτωλούς», εσύ από ραθυμία μή επιθυμώντας να μεταστραφείς ή να μεταμεληθείς από την κακία σου, αντιλέγεις σ’αυτόν και ισχυρίζεσαι ότι ψεύδεται ο αψευδής, αφού προφασίζεσαι τέτοια πράγματα.

Όσοι, λέγει, πρόκειται να μετανοήσουν είναι προορισμένοι, ενώ εγώ δεν ανήκω σ’αυτούς. Γι’αυτό ας μετανοήσουν εκείνοι, αυτοί δηλαδή που προγνώρισε, κι αυτοί που προόρισε. Πω πω αναισθησία! Αλλά, ω ψυχή παρανοϊκή και χειρότερη κι από αυτούς τους δαίμονες! Πότε ακούσθηκε από εκείνους τέτοιος λόγος;

Πού ακούσθηκε ποτέ ότι ο δαίμων είπε πώς ο Θεός είναι αίτιος της δικής του απωλείας; Ας μή κατηγορούμε λοιπόν τους δαίμονες· διότι νά, η ψυχή του ανθρώπου επινοεί χειρότερες βλασφημίες από εκείνους».

Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών, Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ΕΠΕ 19Β
http://inpantanassis.blogspot.