Σάββατο 4 Ιουνίου 2016

Από τη διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου


Η μετάνοια χωρίς ελεημοσύνη είναι νεκρή και χωρίς φτερά.

Όποιος ελεεί το φτωχό δανείζει το Θεό, με βέβαιη επιστροφή του δανείου του.

Ο πλούσιος μπορεί να δικαιωθεί με την ελεημοσύνη, αλλά και ο φτωχός με τη υπομονή.

Με τη μετάνοια σβήνουμε κάθε αμαρτία στο άπειρο πέλαγος της φιλανθρωπίας του Θεού.

Όπως το σώμα έχει ανάγκη από υλική τροφή, έτσι και η ψυχή έχει ανάγκη από καθημερινή υπόμνηση και τροφή πνευματική.

http://inpantanassis.blogspot.com.eg

Ἡ Ἐκκλησία, ὁ χῶρος τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου


Ὅσοι θέλουν νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Χριστὸ καὶ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Θεὸ Πατέρα γνωρίζουν ὅτι αὐτὴ ἡ ἕνωσις γίνεται στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Ἕνωσις ὄχι βέβαια μὲ τὴν Θεία οὐσία, ἀλλὰ μὲ τὴν θεωμένη ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἕνωσις ὅμως αὐτὴ μὲ τὸν Χριστὸ δὲν εἶναι ἐξωτερική, οὔτε ἁπλῶς ἠθική.

Δὲν εἴμαστε ὀπαδοὶ τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἴσως οἱ ἄνθρωποι εἶναι ὀπαδοὶ ἑνὸς φιλόσοφου ἢ ἑνὸς διδασκάλου. Εἴμαστε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τὸ πραγματικὸ καὶ ὄχι τὸ ἠθικό, ὅπως λανθασμένα ἔγραψαν μερικοὶ θεολόγοι μὴ ἐμβαθύνοντας στὸ πνεῦμα τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστὸς μᾶς παίρνει, τοὺς Χριστιανούς, παρὰ τὴν ἀναξιότητα καὶ τὴν ἁμαρτωλότητά μας, καὶ μᾶς ἐνσωματώνει στὸ σῶμα Του. Μᾶς κάνει μέλη Του. Καὶ γινόμαστε πραγματικὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὄχι ἠθικά. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «μέλη ἐσμὲν τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐκ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ» (Ἐφεσ. ε´ 30).

Βεβαίως ἀνάλογα μὲ τὴν πνευματικὴ κατάσταση ποὺ ἔχουν οἱ Χριστιανοί, ἄλλοτε εἶναι ζωντανὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἄλλοτε νεκρά. Ἀλλὰ καὶ νεκρὰ δὲν παύουν νὰ εἶναι μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας π.χ. ποῦ εἶναι βαπτισμένος, ἔχει γίνει μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἂν δὲν ἐξομολογεῖται, δὲν κοινωνεῖ, δὲν ζεῖ πνευματικὴ ζωή, εἶναι νεκρὸ μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ὅμως μετανοήσει, ἀμέσως δέχεται τὴν θεία ζωή. Αὐτὴ τὸν διαποτίζει καὶ γίνεται ζωντανὸ μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς δὲν χρειάζεται νὰ ἀναβαπτιστεῖ. Ὁ ἀβάπτιστος ὅμως δὲν εἶναι μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη καὶ ἂν ζεῖ ἠθικὴ κατ᾿ ἄνθρωπον ζωή. Χρειάζεται νὰ βαπτιστεῖ, γιὰ νὰ γίνει μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἐνσωματωθεῖ στὸν Χριστό.

Ἐπειδὴ λοιπὸν εἴμεθα μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, προσφέρεται ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ γίνεται δική μας ζωή. Καὶ ἔτσι ζωοποιούμαστε καὶ σωζόμαστε καὶ θεωνόμαστε. Δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ θεωθοῦμε, ἂν ὁ Χριστὸς δὲν μᾶς ἔκανε μέλη τοῦ ἁγίου σώματός Του.

Δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ σωθοῦμε, ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν τὰ ἅγια Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, τὰ ὁποῖα μᾶς συσσωματώνουν μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μᾶς κάνουν, κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρες, σύσσωμους καὶ ὅμαιμους Χριστοῦ. Νὰ εἴμαστε δηλαδὴ ἕνα σῶμα καὶ ἕνα αἷμα μὲ τὸν Χριστό.

Τί μεγάλη εὐλογία, νὰ κοινωνοῦμε τὰ ἄχραντα Μυστήρια! Ὁ Χριστὸς γίνεται δικός μας, ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ γίνεται δική μας, τὸ αἷμα Του γίνεται αἷμα μας. Γι᾿ αὐτὸ τὸ λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἔχει νὰ δώσει τίποτε περισσότερο ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ τοῦ δίδει στὴν θεία Κοινωνία. Οὔτε ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Θεὸ τίποτε περισσότερο ἀπ᾿ αὐτὸ ποὺ λαμβάνει ἀπὸ τὸν Χριστὸ στὴν θεία Κοινωνία.

Ἔτσι λοιπὸν βαπτισμένοι, χρισμένοι, ἐξομολογούμενοι, κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ γινόμαστε καὶ ἐμεῖς θεοὶ κατὰ Χάριν, ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Θεό, δὲν εἴμαστε πλέον ξένοι, ἀλλὰ οἰκεῖοι Του.

Μέσα στὴν Ἐκκλησία, στὴν ὁποία ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Θεό, ζοῦμε αὐτὴ τὴν νέα πραγματικότητα ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο: τὴν καινὴ κτήση. Αὐτὴ εἶναι ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Χριστοῦ, ποὺ γίνεται καὶ δική μας ὡς δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅλα μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁδηγοῦν στὴν θέωση. Ἡ θεία Λειτουργία, τὰ Μυστήρια, ἡ θεία Λατρεία, τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ νηστεία, ὅλα ἐκεῖ ὁδηγοῦν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ μοναδικὸς χῶρος τῆς θεώσεως.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα κοινωνικό, πολιτιστικὸ ἢ ἱστορικὸ ἵδρυμα ποὺ μπορεῖ νὰ ὁμοιάζει μὲ ἄλλα ἱδρύματα στὸν κόσμο. Δὲν εἶναι ὅπως οἱ διάφοροι θεσμοὶ τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος ἴσως ἔχει ὡραίους θεσμούς, ὡραῖες ὀργανώσεις, ὡραῖα ἱδρύματα, καὶ ἄλλα πράγματα. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ὅμως εἶναι ὁ ἀνεπανάληπτος, μοναδικὸς χῶρος τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο, τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο μέσα στὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γίνει θεός, πουθενὰ ἀλλοῦ. Οὔτε στὰ Πανεπιστήμια, οὔτε στὰ ἱδρύματα κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν, οὔτε σὲ ὁτιδήποτε ἄλλο ὡραῖο καὶ καλὸ ἔχει ὁ κόσμος. Ὅλα αὐτά, ὅσο καλὰ καὶ ἂν εἶναι, ὅμως δὲν μποροῦν νὰ προσφέρουν αὐτὸ ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία.

Γι᾿ αὐτὸ ὅσο καὶ ἂν προοδεύσουν οἱ κοσμικοὶ θεσμοὶ καὶ τὰ συστήματα, δὲν μποροῦν ποτὲ νὰ ἀντικαταστήσουν τὴν Ἐκκλησία.

Εἶναι δυνατόν, ἐμεῖς οἱ ἀδύνατοι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, νὰ περνοῦμε κρίσεις καὶ δυσκολίες κατὰ καιρούς, μέσα στὴν Ἐκκλησία. Εἶναι δυνατὸν νὰ συμβαίνουν καὶ σκάνδαλα μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὰ γίνονται, διότι στὴν Ἐκκλησία εἴμαστε σὲ πορεία πρὸς τὴν θέωση καὶ εἶναι πολὺ φυσικὸ νὰ ὑπάρχουν οἱ ἀνθρώπινες ἀδυναμίες. Γινόμαστε, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε θεοί. Ὅσο ὅμως καὶ νὰ συμβαίνουν αὐτά, ἐμεῖς ποτὲ δὲν θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, διότι στὴν Ἐκκλησία ἔχουμε τὴν μοναδικὴ δυνατότητα νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Θεό.

Ὅταν π.χ. πηγαίνουμε στὸν Ναὸ γιὰ νὰ ἐκκλησιασθοῦμε, καὶ συναντοῦμε ἐκεῖ ἴσως μερικοὺς ποὺ δὲν προσέχουν στὴ ἱερὰ ἀκολουθία καὶ συζητοῦν μάλιστα μεταξύ τους, ἔτσι ὥστε καὶ νὰ ἀποσποῦν πρὸς στιγμὴν τὴν προσοχή μας ἀπ᾿ αὐτή, ἔρχεται ἕνας, εὔλογος τάχα, λογισμὸς ποὺ μᾶς λέγει: - «Τί κερδίζεις τελικὰ ποὺ ἔρχεσαι στὴν Ἐκκλησία; Δὲν κάθεσαι καλύτερα στὸ σπίτι σου, ὅπου θὰ ἔχεις καὶ περισσότερη ἡσυχία καὶ ἄνεση γιὰ νὰ κάνεις προσευχή;».

Ἐμεῖς ὅμως πρέπει μὲ σύνεση νὰ ἀντιλέξουμε στὸν πονηρὸ αὐτὸν λογισμό:

- «Ναὶ μέν, θὰ ἔχω ἴσως περισσότερη ἐξωτερικὴ ἡσυχία στὸ σπίτι μου, ἀλλὰ δὲν θὰ ἔχω τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, νὰ μὲ θεώνει καὶ νὰ μὲ ἁγιάζει. Δὲν θὰ ἔχω τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι παρὼν στὴν Ἐκκλησία Του. Δὲν θὰ ἔχω τὸ ἅγιο Σῶμα Του καὶ τὸ τίμιο Αἷμα Του, ποὺ εὑρίσκονται στὸν ἱερὸ Ναό Του, ἐπάνω στὴν ἁγία Τράπεζα. Δὲν θὰ συμμετέχω στὸν μυστικὸ Δεῖπνο τῆς θείας Λειτουργίας. Θὰ εἶμαι ἀποκομμένος ἀπὸ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς μου, μὲ τοὺς ὁποίους μαζὶ συναποτελοῦμε τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ».

Ἔτσι λοιπὸν ὅ,τι κι ἂν συμβεῖ, ἐμεῖς δὲν θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, διότι σ᾿ αὐτὴν μόνο εὑρίσκουμε τὸν δρόμο τῆς θεώσεως.

http://inpantanassis.blogspot.com.eg

Ἡ θέωσις δυνατή διά τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ


Στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ πετύχει τὴν θέωση, ἐπειδὴ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἄκτιστος. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι μόνο οὐσία, ὅπως νομίζουν οἱ Δυτικοί, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐνέργεια. Ἐὰν ὁ Θεὸς ἦταν μόνο οὐσία, δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ἑνωθοῦμε, νὰ κοινωνήσουμε μαζί Του, διότι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι φοβερὴ καὶ ἀπρόσιτη στὸν ἄνθρωπο, κατὰ τὸ «οὐ γὰρ μὴ ἰδῆ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζήσεται» (Ἐξ. λγ´, 20).

Ἂς ἀναφέρουμε ἕνα κάπως σχετικὸ παράδειγμα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα. Ἂν πιάσουμε ἕνα ἡλεκτρικὸ καλώδιο γυμνό, θὰ πεθάνουμε. Ὅταν ὅμως ἑνώσουμε μία λάμπα στὸ καλώδιο, φωτιζόμαστε. Τὴν ἐνέργεια τοῦ ἡλεκτρικοῦ ρεύματος τὴν βλέπουμε, τὴν χαιρόμαστε, μᾶς βοηθεῖ. Τὴν οὐσία του δὲν μποροῦμε νὰ τὴν πιάσουμε. Κάτι παρόμοιο, ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ ποῦμε, συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἄκτιστο ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν θὰ μπορούσαμε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ, θὰ γινόμασταν καὶ ἐμεῖς κατ᾿ οὐσίαν θεοί. Δηλαδή, ὅλα θὰ γινόντουσαν θεοί, θὰ ὑπῆρχε μία σύγχυσις, καὶ τίποτε δὲν θὰ ἦταν οὐσιαστικὰ θεός. Ὅτι πιστεύουν μὲ λίγα λόγια στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, π.χ. στὸν Ἰνδουισμό, ὅπου ὁ θεὸς δὲν εἶναι προσωπικὴ ὕπαρξις, ἀλλὰ συγκεχυμένη δύναμις σκορπισμένη σ᾿ ὅλον τὸν κόσμο, καὶ στοὺς ἀνθρώπους καὶ στὰ ζῶα καὶ στὰ πράγματα (Πανθεϊσμός).

Ἐὰν πάλι ὁ Θεὸς εἶχε μόνο τὴν ἀμέθεκτη θεία οὐσία χωρὶς τὶς ἐνέργειές Του, θὰ παρέμενε ἕνας θεὸς αὐτάρκης, κλεισμένος στὸν ἑαυτό του, ἀκοινώνητος στὰ πλάσματά του.

Ὁ Θεός, κατὰ τὴν ὀρθόδοξο θεολογικὴ θεώρηση εἶναι Μονὰς ἐν Τριάδι καὶ Τριὰς ἐν Μονάδι. Ὅπως λέγουν χαρακτηριστικὰ ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες, ὁ Θεὸς ἐμφορεῖται ἀπὸ μία ἁγία ἀγάπη, ἕνα ἅγιο ἔρωτα γιὰ τὰ πλάσματά Του. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄπειρη καὶ ἐκστατικὴ ἀγάπη Του ἐξέρχεται ἀπὸ τὸν Ἑαυτό του καὶ ζητεῖ νὰ ἑνωθεῖ μαζί τους. Τοῦτο ἐκφράζεται καὶ πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐνέργειά του, ἢ καλύτερα μὲ τὶς ἐνέργειές Του.

Μὲ τὶς ἄκτιστες αὐτὲς ἐνέργειές Του ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο καὶ συνεχίζει νὰ τὸν συντηρεῖ. Δίδει οὐσία καὶ ὑπόσταση στὸν κόσμο μας μὲ τὶς οὐσιοποιητικὲς ἐνέργειές Του. Εἶναι παρὼν στὴν φύση καὶ συντηρεῖ τὸ σύμπαν με τὶς συντηρητικὲς ἐνέργειές Του. Φωτίζει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὶς φωτιστικές του ἐνέργειες. Τὸν ἁγιάζει μὲ τὶς ἁγιαστικὲς ἐνέργειες. Τὸν θεώνει, τέλος μὲ τὶς θεοτικὲς ἐνέργειές του. Ἄρα μὲ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειές Του ὁ ἅγιος Θεὸς μπαίνει στὴν φύση, στὸν κόσμο, στὴν ἱστορία, στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων.

Οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ εἶναι θεῖες ἐνέργειες. Εἶναι κι αὐτὲς Θεὸς χωρὶς νὰ εἶναι ἡ οὐσία Του. Εἶναι Θεὸς καὶ γι᾿ αὐτὸ θεώνουν τὸν ἄνθρωπο. Ἐὰν οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ δὲν ἦσαν θεῖες, ἄκτιστες ἐνέργειες, τότε δὲν θὰ ἦσαν Θεός, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ μᾶς θεώσουν, νὰ μᾶς ἑνώσουν μὲ τὸν Θεό. Θὰ ὑπῆρχε μία ἀγεφύρωτη ἀπόσταση μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Μὲ τὸ νὰ ἔχει ὅμως ὁ Θεὸς θεῖες ἐνέργειες καὶ μὲ τὶς ἐνέργειες αὐτὲς νὰ ἑνώνεται μαζί μας, μποροῦμε νὰ κοινωνοῦμε μαζί του καὶ νὰ ἑνωνόμαστε μὲ τὴν Χάρι του, χωρὶς νὰ ταυτιζόμαστε μὲ τὸν Θεό, ὅπως θὰ γινόταν ἂν ἑνωνόμασταν μὲ τὴν οὐσία Του.

Ἑνωνόμαστε λοιπὸν μὲ τὸν Θεὸ διὰ τῶν ἄκτιστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διὰ τῆς φύσεώς Του. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ ζωῆς μας.

Αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ τὸ δεχθοῦν οἱ Δυτικοὶ αἱρετικοί. Ἐπειδὴ εἶναι ὀρθολογιστές, δὲν κάνουν διάκριση μεταξὺ οὐσίας καὶ ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ, καὶ λέγουν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μόνο οὐσία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν μποροῦν νὰ ὁμιλοῦν περὶ θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Διότι πῶς θὰ θεωθεῖ κατ᾿ αὐτοὺς ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ δὲν δέχονται ἄκτιστες ἀλλὰ κτιστὲς τὶς θεῖες ἐνέργειες; Καὶ πῶς μπορεῖ κάτι κτιστό, δηλαδὴ ἔξω ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, νὰ θεώσει τὸν κτιστὸ ἄνθρωπο;

Γιὰ νὰ μὴ πέσουν στὸν πανθεϊσμὸ δὲν ὁμιλοῦν καθόλου γιὰ θέωση. Καὶ ποίος τότε ἀπομένει κατ᾿ αὐτοὺς ὡς σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μιὰ ἠθικὴ καλυτέρευσις. Ἀφοῦ δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ θεωθεῖ μὲ τὴν θεία Χάρι, τὶς θεῖες ἐνέργειες, τί σκοπὸ ἔχει ἡ ζωή του; Ἁπλῶς νὰ γίνη ἠθικὰ καλύτερος. Ἀλλὰ ἡ ἠθικὴ τελειοποίηση εἶναι πολὺ λίγο γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν μᾶς ἀρκεῖ νὰ γίνουμε ἁπλῶς καλύτεροι ἀπὸ πρίν, νὰ κάνουμε ἠθικὲς πράξεις. Ἐμεῖς ὡς τελικὸ στόχο μας ἔχουμε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν ἅγιο Θεό. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτὸ θέλουμε. Αὐτὴ εἶναι ἡ χαρά μας, ἡ εὐτυχία μας, ἡ ὁλοκλήρωσή μας.

Ἡ ψυχὴ τοῦ κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν Θεοῦ πλασθέντος ἀνθρώπου λαχταρᾶ τὸν Θεό, ποθεῖ τὴν ἕνωση μαζί Του. Ὅσο ἠθικός, ὅσο καλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὅσες καλὲς πράξεις κι ἂν κάνει, ἂν δὲν εὕρη τὸν Θεό, ἂν δὲν ἑνωθεῖ μαζί Του, δὲν ἀναπαύεται. Διότι ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Θεὸς ἔβαλε μέσα του αὐτὴν τὴν ἁγία δίψα, τὸν θεῖο ἔρωτα, τὸν πόθο γιὰ τὴν ἕνωση μαζί Του, τὴν θέωση. Ἔχει τὴν ἐρωτικὴ δύναμη μέσα του, ποὺ λαμβάνει ἀπὸ τὸν Δημιουργό του, γιὰ νὰ ἀγαπᾶ ἀληθινά, δυνατὰ ἀνιδιοτελῶς, ὅπως ὁ ἅγιος Δημιουργός του ἐρωτεύεται τὸν κόσμο Του, τὰ πλάσματά Του. Νὰ ἐρωτεύεται μὲ τὴν ἁγία αὐτὴ ἐρωτικὴ φορὰ καὶ ἀγαπητικὴ δύναμη τὸν Θεό. Ἂν δὲν εἶχε ὁ ἄνθρωπος τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀναζητεῖ τὸ πρωτότυπό της. Ὁ καθένας μας εἴμαστε εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πρωτότυπο. Ἡ εἰκόνα ζητεῖ τὸ πρωτότυπο, καὶ μόνο ὅταν τὸ βρεῖ ἀναπαύεται σ᾿ αὐτό.

Τὸν ΙΔ´ αἰώνα ἔγινε μία μεγάλη ἀναταραχὴ στὴν Ἐκκλησία, τὴν ὁποία προκάλεσε ἕνας Δυτικὸς μοναχός, ὁ Βαρλαάμ. Ἄκουσε αὐτὸς ὅτι οἱ ἁγιορεῖτες μοναχοὶ ὁμιλοῦσαν περὶ θεώσεως. Πληροφορήθηκε ὅτι γίνονται ἄξιοι μετὰ ἀπὸ πολὺ ἀγώνα, κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη καὶ πολλὴ προσευχή, νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Θεό, νὰ λάβουν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ, νὰ δοῦν τὸν Θεό. Ἄκουσε ὅτι ἔβλεπαν τὸ ἄκτιστο φῶς, τὸ ὁποῖο εἶδαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι κατὰ τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ στὸ ὄρος Θαβώρ.

Ἔχοντας ὅμως ὁ Βαρλαὰμ τὸ δυτικό, αἱρετικό, ὀρθολογιστικὸ πνεῦμα ἀδυνατοῦσε νὰ ἀντιληφθεῖ τὴν γνησιότητα αὐτῶν τῶν θείων ἐμπειριῶν τῶν ταπεινῶν μοναχῶν, κι ἔτσι ἄρχισε νὰ κατηγορεῖ τοὺς ἁγιορεῖτες ὡς τάχα πλανεμένους, αἱρετικοὺς καὶ εἰδωλολάτρες. Ἔλεγε δηλαδὴ ὅτι εἶναι ἀδύνατο νὰ βλέπει κανεὶς τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ δὲν γνώριζε τίποτε περὶ διακρίσεως οὐσίας καὶ ἀκτίστου ἐνέργειας στὸν Θεό.

Τότε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀνέδειξε ἕνα μεγάλο καὶ φωτισμένο διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν ἁγιορείτη Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης. Αὐτὸς μὲ πολλὴ σοφία καὶ φώτιση ἀπὸ τὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ προσωπική του ἐμπειρία, εἶπε καὶ ἔγραψε πολλὰ καὶ δίδαξε, σύμφωνα καὶ μὲ τὶς ἅγιες Γραφὲς καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι εἶναι ἄκτιστο τὸ φῶς τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, εἶναι θεία ἐνέργεια. Ὅτι ὄντως βλέπουν τὸ φῶς αὐτὸ οἱ θεωμένοι ἄνθρωποι ὡς ἀνώτατη, ὕψιστη ἐμπειρία τῆς θεώσεως, καὶ βλέπονται μέσα στὸ φῶς αὐτὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ, ἡ λαμπρότης Του, τὸ Θαβώρειο φῶς, τὸ φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ ἡ φωτεινὴ νεφέλη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Πραγματικὸ ἄκτιστο φῶς Θεοῦ κι ὄχι συμβολικό, ὅπως πλανεμένα νόμιζε ὁ Βαρλαὰμ καὶ οἱ ὅμοιοί του.

Στὴ συνέχεια ὅλη ἡ Ἐκκλησία, μὲ τρεῖς μεγάλες Συνόδους στὴν Κωνσταντινούπολη, δικαίωσε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ καὶ κήρυξε πὼς ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἠθικοποίησις τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ θέωσις, ποὺ σημαίνει συμμετοχὴ στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ, θέα τοῦ Θεοῦ, τῆς Χάριτός Του, τοῦ ἀκτίστου φωτός Του.

Ὀφείλουμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, διότι μὲ τὴν φώτιση ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεό, μὲ τὴν ἐμπειρία καὶ θεολογία του μᾶς παρέδωσε τὴν διδασκαλία καὶ αἰώνιο πείρα τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ τὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Χριστιανὸς δὲν εἶναι Χριστιανὸς ἐπειδὴ μπορεῖ ἁπλῶς νὰ ὁμιλεῖ γιὰ τὸν Θεό. Εἶναι Χριστιανὸς διότι μπορεῖ νὰ ἔχει ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ. Κι ὅπως ὅταν ἀγαπᾶς πραγματικὰ ἕνα πρόσωπο καὶ συνομιλῆς μαζί του, τὸ αἰσθάνεσαι, τὸ χαίρεσαι, ἔτσι συμβαίνει καὶ στὴν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Δὲν ὑπάρχει μία ἐξωτερικὴ ἁπλῶς σχέση, ἀλλὰ μυστικὴ ἕνωσις Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι.

Μέχρι σήμερα οἱ Δυτικοὶ θεωροῦν κτιστὴ τὴν θεία Χάρι, τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δυστυχῶς καὶ τοῦτο μία ἀπὸ τὶς πολλὲς διαφορές μας, ποὺ πρέπει νὰ λαμβάνεται σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν στὸν θεολογικὸ διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Δὲν εἶναι μόνο τὸ filioque, τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας καὶ τὸ "ἀλάθητο" τοῦ πάπα, ἀπὸ τὶς βασικὲς διαφορὲς μεταξὺ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ τῶν Παπικῶν. Εἶναι καὶ τὰ ἀνωτέρω. Ἂν δὲν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δὲν μποροῦμε νὰ ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἂν δεχθοῦν ὅλα τὰ ἄλλα. Διότι ποιὸς θὰ ἐνεργήσει τὴν θέωση, ἂν ἡ θεία Χάρις εἶναι κτίσμα κι ὄχι ἄκτιστος ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος;

http://inpantanassis.blogspot.com.eg

Το Συναξάρι της ημέρας


Άγιος Μητροφάνης Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινούπολης
Αγίες Μάρθα και Μαρία οι αδελφές του Λαζάρου
Οσία Σοφία εξ Αίνου
Άγιος Ιωάννης Οσιομάρτυρας ηγούμενος Μονής Μοναγρίας
Όσιος Αλώνιος
Ανάμνηση των εγκαινίων του Ιερού Ναού του Αγίου Αναστασίου του Νεομάρτυρα στο Ναύπλιο
Άγιοι Αρέτιος και Δακιανός οι Μάρτυρες
Άγιος Κλατέος ο Ιερομάρτυρας Επίσκοπος Βρεσκίας
Άγιοι Ατταλός, Ζωτικός, Κάμασις και Φίλιππος οι Μάρτυρες εκ Νικολιτσέλ της Ρουμανίας
Οσία Βρεάκη η εξ Ιρλανδίας
Οσία Νιννοκία η εκ Βρετανίας
Άγιος Έντφριθος Επίσκοπος Λιντισφέϊρν ο εξ Ιρλανδίας
Όσιος Πετρόκιος ο εξ Ουαλίας
Όσιοι Κρουϊδανός, Δαγανός και Μεδανός οι εξ Ιρλανδίας
Όσιος Μεθόδιος ο εκ Ρωσίας
Άγιος Γεώργιος ο Ιερομάρτυρας ο εκ Κροατίας
Άγιος Βασίλειος ο Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Τσέρνιγκωφ και οι συν αυτώ
Όσιοι Ελεάζαρος, Ναζάριος και Ευμένιος οι εν Μουρμάνσκ της Ρωσίας οι Θαυματουργοί

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Οι δαίμονες επιθυμούν να αρχίσουμε διάλογο μαζί τους. Πρέπει να τον αποφύγουμε δίχως άλλο. Ο μοναδικός τρόπος για να τα καταφέρουμε είναι να αγνοήσουμε τις υποδείξεις τους και να μην τους δίδουμε καμία σημασία.

Στάρετς Σέργιος

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016

Η γέννα της Ξένης! (διήγημα)


Του π. Γεωργίου Οικονόμου

Η Ξένη ήταν στις μέρες της. «Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά» θα τραγουδούσε ο Νικόλας ο μακαριστός, ο Παπάζογλου, από τη Σαλονίκη. Είχε βαρύνει τώρα τελευταία, είχε πρηστεί πολύ και ανυπομονούσε να 'ρθει η ώρα, που το πλασματάκι εκείνο το ταλαίπωρο εκ κοιλίας μητρός θα 'ρχότανε στον κόσμο. Θα τέλειωναν τα βάσανά της άραγε; Ή θα αρχίζαν ίσως;

Η Ξένη δεν εγκυμονούσε υπό καλές προϋποθέσεις. Δεν ήταν άλλωστε καν σίγουρη ποιος ήταν ο πατέρας του παιδιού της.

Από τη μέρα, που η καθυστέρηση δήλωνε την πιθανή κύηση άρχισε να φοβάται και να αγωνιά. Δεν ήταν Ξένη μόνο στ' όνομα.

Ήταν ξένη και στην Ελλάδα και σχεδόν ολομόναχη. Είχε οικογένεια αλλά ζούσαν σε μεγάλο βαθμό αποξενωμένοι μεταξύ τους.

Και, επίσης, ήταν μόλις δεκαεννιά. Η μάνα της, μόλις αντιλήφθηκε τι συμβαίνει, προσπάθησε να την χειραγωγήσει άκρως πιεστικά˙ θα το ρίξεις το παιδί, ακούς; Μην διανοηθείς να κάνεις καμιά βλακεία και το κρατήσεις.

Και πώς θα το μεγαλώσεις, ε; Ξυπόλητη εσύ, ξυπόλητο κι αυτό! Δεν το σκέφτεσαι καθόλου; Και πατέρα δεν θα έχει; Σαν κι εσένα θες να μεγαλώσει;

Τα «λογικά» επιχειρήματα της μάνας σχεδόν την έπεισαν. Κι η αδερφή της, η Νάντια, οκτώ χρόνια μεγαλύτερη, τα ίδια και σκληρότερα της έλεγε.

Την έψεγε για την απροσεξία της και την χαρακτήριζε για τις σχέσεις της. Θα πας σήμερα κιόλας στο γιατρό.

Θα σου δανείσω εγώ τώρα και σε δυο μήνες δουλεύεις και μου τα δίνεις πίσω χωρίς τόκο αλλά μην τολμήσεις να σκεφτείς ότι θα το κρατήσεις. Δεν θέλουμε ακόμα ένα στόμα εδώ μέσα να ταΐζουμε, να ποτίζουμε, να ντύνουμε.

Αλλά που να τα σκεφτείς εσύ αυτά, ένα πράγμα μόνο σ' ένοιαζε, ένα, και τώρα θα το πληρώσουμε όλοι.

Η αλήθεια είναι ότι η Ξένη το έργο το είχε ξαναδεί. Γιατί ήδη άλλες δύο φορές είχε κάνει έκτρωση. Ή άμβλωση. Ή απόξεση. Ή διακοπή κύησης, όπως θέλουν να το λένε τελοσπάντων.

Τη μια φορά ήταν δεκαπέντε και την άλλη δεκάξι, και τις δυο μαθήτρια. Και τώρα πάλι τα ίδια... Αλλά τώρα ένοιωθε πιο άσχημα από ποτέ. Ένοιωθε διαφορετικά.

Δεν ήταν τα λόγια της μάνας ή της αδερφής. Ήταν μαθημένη σε αυτά και σ' άλλα χειρότερα. Ήταν μαθημένη ακόμα και να την χτυπούν. Αλλά τώρα ήταν κάτι άλλο. Σχεδόν πρωτόγνωρο.

Ήταν το σκίρτημα το μητρικό. Ήταν ο βουβός πόνος της καρδιάς. Τέτοιον πόνο μόνο μάνα, πού 'χασε παιδί μπορεί να έχει νοιώσει.

Για έναν τέτοιο πόνο είχε πει άλλοτε ο Συμεών ο Θεοδόχος στην Μαρία˙ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.

Διαλογισμοί σκληροί έπνιγαν και την Ξένη. Ήταν το κλάμα του μωρού, που σαν να της μιλούσε και της έλεγε˙ άσε με σε παρακαλώ να ζήσω. Δεν θα σου είμαι βάρος το υπόσχομαι. Θα ρθει η ώρα να σου ανταποδώσω το καλό, που μού 'κανες. Ε, μαμά, μαμάκα... Μητερούλα, σε παρακαλώ!

Τέτοιες φωνές άκουγε όλη μέρα κι όλη νύχτα. Κι οι φωνές γίνονταν κραυγές. Γίνονταν οδυρμοί και θρήνοι.

Και θυμόταν τα άλλα δύο αγέννητα παιδιά, που σκότωσε σχεδόν άθελά της χωρίς να την ρωτήσουν καλά καλά.

Ένοιωθε ότι τώρα ήταν η μοναδική και στερνή ελπίδα να εξιλεωθεί κάπως στα ματάκια τους, γεννώντας τουλάχιστον το αδερφάκι τους, ν' αναπαυτεί λίγο η ψυχή τους, ψηλά στον ουρανό.

Τέτοιες σκέψεις αντιστρατεύονταν μέσα της και γινόταν πόλεμος πραγματικός. Η καρδιά της κόντευε κυριολεκτικά να σπάσει. 
Πολλές φορές, μάλιστα, σκέφτηκε να σκοτωθεί. Αν δεν μπορεί να χαρίσει στο παιδί της την ζωή, δεν αξίζει ούτε η ίδια της να ζήσει.

Κι έγραψε ένα γράμμα να βρούνε οι δικοί της και τό 'γραψε με στίχους˙

Παιδιά μου, που σας σκότωσα
Παιδιά μου αγαπημένα
Δεν μου αξίζει η ζωή
Χέρια ματοβαμμένα
Ας πάω εγώ στην κόλαση
Μα, Θε μου, αυτά λυπήσου
Και βάλτα στ' ομορφότερο
Μέρος του Παραδείσου

Με τέτοιες σκέψεις ξεκίνησε να πάει στον γυναικολόγο, που την ήξερε και είχε κάνει παράνομα και τις δύο προηγούμενες «επεμβάσεις». Ανένοχα.

Αντίθετα, την ενθάρρυνε και προσπαθούσε να την πείσει ότι δεν είναι και κανένα κακό παραθέτοντας ψευτοφιλοσοφικά επιχειρήματα, που τού 'φερναν σωρό τα χρήματα, και της έλεγε˙ μη νοιάζεσαι, αυτό δεν είναι ακόμα άνθρωπος, δεν κάνεις κανένα κακό, μη βιώσιμο έμβρυο είναι.

Έφτασε με βαρειά καρδιά, τυλιγμένη σφιχτά μες το καρό παλτό της και σκεπάζοντας το πρόσωπο με το μαντήλι της, σχεδόν σαν να 'ταν μπούργκα, προσπαθώντας κάπως να κρυφτεί από την ντροπή, που ένοιωθε. Τα μάτια της μόνο έμεναν απέξω μα σκοτεινιασμένα και βουβά, στεγνά άλλο από δάκρυα.

Μόλις χτύπησε το κουδούνι και άνοιξε η πόρτα, την περίμενε μία έκπληξη.

Ο γιατρός, ο κύριος Μικρόπουλος, έλειπε για σεμινάρια στο εξωτερικό και τον αντικαθιστούσε μία συνάδελφος, η κυρία Ζωΐδου. Προς στιγμήν σκέφτηκε να φύγει αμέσως. Και να πάει να βουτήξει ίσα στον Θερμαϊκό εκεί απέναντι.

Η αλήθεια είναι ότι σε άντρα γιατρό θα ένοιωθε πιο άνετα. Αλλά σε γυναίκα; Διπλή η ντροπή. Έκανε να φύγει, όταν η γιατρός άνοιξε την πόρτα και της είπε με καλοσύνη˙ έλα, κορίτσι μου, σε περίμενα.

Η Ξένη δεν χρειάστηκε να πει πολλά, η Δωροθέα, όπως ήταν το όνομα της γυναικολόγου, τα κατάλαβε όλα μ' ένα μονάχα βλέμμα. 
Γιατί δεν ήταν μόνο γιατρός επιστήμονας. Ήταν πάνω απ' όλα άνθρωπος. Με καλό τρόπο βοήθησε την Ξένη να τα πει όλα, χωρίς να κρύψει τίποτα, σαν εξομολόγηση σε κανέναν άγιο γέροντα αγιονορείτη.

Και άκουγε με προσοχή, σιωπηλά, χωρίς να της περάσει ούτε λογισμός κατάκρισης για το κορίτσι εκείνο. Άλλωστε, ανάλογα περιστατικά ήταν αρκετά συνηθισμένα στο χώρο της.

Όταν τελείωσε η Ξένη, η Δωροθέα της μίλησε απλά και μέσα απ' την καρδιά της και της είπε περίπου τα παρακάτω λόγια˙ κορίτσι μου, σε επαινώ και σε συγχαίρω. Για το θάρρος και την δύναμή σου. Για την αγάπη στο παιδί σου.

Για την αληθινή σου μετάνοια. Δεν σκέφτομαι τίποτα κακό για σένα, μόνο σκέφτομαι τι είναι καλό από δω και πέρα. Αν πέσεις και πνιγείς στη θάλασσα, θα πάρεις στο λαιμό σου και μια αθώα ζωή. Έναν άνθρωπο. Δεν ήταν ιδέες σου όλα αυτά αλλά στ' αλήθεια σου μίλησε το παιδί σου.

Σε αγαπά και θα σε στηρίξει. Κι, όταν θα τρέχει στην αγκαλιά σου και θα σε φιλά, τότε θα καταλάβεις ότι έκανες το σωστό, που το άφησες να γεννηθεί και να ζήσει. Η μάνα κι η αδερφή σου δεν σε στήριξαν αλλά θα σε στηρίξουμε εμείς.

Υπάρχει ένας Σύλλογος για την προστασία του αγέννητου παιδιού. Θα είναι κοντά σου με κάθε τρόπο. Με αγάπη και διάκριση. Σίγουρα τα πράγματα δεν είναι εύκολα αλλά μπορείς να τα καταφέρεις. Τί λες;

Η Ξένη είχε μείνει άφωνη. Το μόνο, που σκεφτόταν συνέχεια ήτανε η ανασκευή της άρνησης πως δεν υπάρχουν άγγελοι. Γιατί τόση ώρα έβλεπε μπροστά της με τα ίδια της τα μάτια έναν άγγελο ολοζώντανο. Και πρώτη φορά ίσως στη ζωή της ένας άνθρωπος της μιλούσε γλυκά χωρίς συφέρον.

Ενώ προετοιμάστηκε να δει τον δήμιο, που για ένα πεντακοσάρικο θα 'σφαζε το παιδί μες την κοιλιά της, τώρα έβλεπε ουράνιο άγγελο, που έστειλε ο Θεός, να σώσει το παιδί της από την θυσία, όπως τα παλιά εκείνα χρόνια, προ Χριστού ακόμα, έσωσε τον Ισαάκ απ' το μαχαίρι του πατέρα του. Τσίμπησε τότε με δύναμη το μπράτσο της, μήπως κι ονειρευόταν, τόσο δυνατά, που τινάχτηκε από τον πόνο.

Το μόνο, που ψέλλισε με κόπο και πιο πολύ με της καρδιάς το στόμα ήταν ένα˙ ευχαριστώ!

Την ίδια ώρα επικοινώνησε η γιατρός, που το ευχαριστώ της Ξένης ήταν η ακριβότερη πληρωμή της, με τον Σύλλογο και ήρθαν να την παραλάβουν λίγο αργότερα ολόκληρη συνοδεία εθελοντριών.

Πολλές από αυτές είχαν βρεθεί στη θέση της Ξένης άλλοτε και ήξεραν πώς να φερθούν.

Χωρίς πολλά λόγια πήγαν στο γραφείο του Συλλόγου και της εξήγησαν ότι θα είναι κοντά της ό,τι κι αν χρειαστεί.

Ιατρικά, οικονομικά, ψυχολογικά, ηθικά. Την πήραν μέλος στην οικογένειά τους, της βρήκαν σπίτι να φιλοξενηθεί και ήταν στ' αλήθεια δίπλα της όλους αυτούς τους μήνες της κύησης.

Τώρα, όμως, όπως είπαμε από την αρχή, έφτασαν ήδη οι μέρες ή μάλλον οι ώρες. Γιατί έσπασαν τα νερά της Ξένης και άρον άρον έτρεξαν στην κλινική με το ασθενοφόρο του Συλλόγου, όπου την περίμενε η Δωροθέα, η γιατρός, με όλη την ομάδα.

Η Ξένη δεν φοβόταν τους πόνους της γέννας, είχε πονέσει πολύ στη ζωή της, που δεν τη φόβιζαν καθόλου τέτοιοι πόνοι. Δεν φοβόταν ούτε τον ίδιο τον θάνατο, που πολλές φορές αποζητούσε, γιατί ένοιωθε ανάξια να ζει.

Είχε, όμως, και ένα δίλημμα τρομερό. Αν θα κρατήσει το παιδί ή αν θα το δώσει για υιοθεσία. Δεκαεννιά χρονώ κορίτσι σε ξένη χώρα και χωρίς την υποστήριξη της μάνας, που την έδιωξε μια για πάντα από το σπίτι, όταν έμαθε την απόφασή της να κρατήσει το μωρό, πίστευε πια πως δεν θα τα καταφέρει.

Ήταν εξαντλημένη. Και είχε βρεθεί, άλλωστε, οικογένεια καλή, που ενδιαφερόταν να υιοθετήσει το παιδί της.

Με αυτές τις σκέψεις να την τυρρανούν μπήκε στην αίθουσα τοκετού να γεννήσει. Την ώρα εκείνη, που ένοιωθε να σκίζονται τα σπλάγχνα της από τους πόνους, με την Δωροθέα φύλακα άγγελο πάντα δίπλα της, να της κρατά το χέρι, να την εμψυχώνει, να την στηρίζει, πήρε την απόφασή της.

Το παιδί μου θα το κρατήσω. Δεν το δίνω σε κανέναν! Μαζί με το παιδί αυτό ξαναγεννήθηκα κι εγώ. Ήμουν χαμένη και απελπισμένη και μου χάρισε και πάλι τη ζωή.

Σκέψεις ματωμένες από τον πόνο, αποφάσεις ιερές, βαμμένες κατακόκκινες με τα αίματα της μάνας. Και μια στιγμή, που κόντευε να χάσει τις αισθήσεις της από τον πόνο, είδε μπροστά της το μωρό κι άκουσε την Δωροθέα˙ να μας ζήσει, κορίτσι μου.

Να' σαι γερή να το μεγαλώσεις και να το χαίρεσαι. Γιατί η Δωροθέα είχε ήδη διαβάσει στα μάτια της Ξένης την απόφασή της να κρατήσει το παιδί.

Και, την ώρα εκείνη αλήθεια, χαρά γινόταν στους ουρανούς, σαν εκείνη την χαρά, που περιέγραψε ο Ησαΐας για το θείο βρέφος˙ ὅτι παιδίον ἐγενήθη ἡμῖν, υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν. Αγοράκι ήταν και τώρα το τεχθέν.

Και αναπαύτηκαν στ' αλήθεια λίγο και χαρήκαν οι ψυχούλες των δυο αγέννητων παιδιών της Ξένης, που συγκινημένα απ' τον ουρανό είδαν τον πόνο και την αγάπη της μητέρας τους, και αντί για εκδίκηση ζητήσαν από τον Θεό για αυτήν συγχώρεση και ευσπλαγχνία.

http://www.romfea.gr/

«Είμαι κουρασμένος»


Του π. Ανδρέα Αγαθοκλέους 

Η διαπίστωση, που λέμε συχνά στον εαυτό μας και ακούμε από τους γύρω μας, «είμαι κουρασμένος», φαίνεται πως είναι αλήθεια!

Κι όμως σήμερα υπάρχουν τόσες ανέσεις, τόσες ευκολίες. Θα περίμενε κανείς ο σύγχρονος άνθρωπος να είναι πιο ξεκούραστος και με περισσότερο χρόνο.

Η μείωση της σωματικής κούρασης, σε σχέση με τις προηγούμενες κοινωνίες με τις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες, αύξησε την ψυχική κούραση.
Το «είμαι κουρασμένος» αποκαλύπτει, όχι πάντα, την εσωτερική κούραση. Δείχνει πως μέσα μας υπάρχει μια απογοήτευση, ένας πόνος, μια ακαταστασία. Απουσιάζει η ειρήνη, η ισορροπία, η ασφάλεια.

Σ’ όποια ηλικία και να βρίσκεται ο άνθρωπος έχει ανάγκη από την αγάπη των γύρω του, τη στοργή και την κατανόησή τους. Χρειάζεται να αισθάνεται πως δεν τον απόρριψαν, πως αξίζει γι’ αυτό που είναι κι όχι γι’ αυτό που προσφέρει. Τότε, όσες δουλειές και να του τύχουν, έχει δύναμη και ζωντάνια. Η ζωντανή ψυχική του κατάσταση υπερβαίνει τη σωματική κούραση που γίνεται «γλυκιά κούραση».

Έτσι οι όμορφες διαπροσωπικές σχέσεις στο οικογενειακό, επαγγελματικό ή κοινωνικό περιβάλλον, είναι ουσιαστικής σημασίας για την ψυχική ηρεμία. Όμως και η πνευματική ηρεμία δεν είναι λιγότερης σημασίας. Με την έννοια της σχέσης μας με το Άγιο Πνεύμα, τον Κύριο και Θεό μας.

Ως εικόνα Θεού ο άνθρωπος και ο χριστιανός ως παιδί του Θεού, υιοθετημένος κατά το μυστήριο του Βαπτίσματος, έχουν οργανική σχέση μαζί Του. Η αμαρτία διασαλεύει αυτή τη σχέση, ώστε να χάνεται η ηρεμία, η ειρήνη, η ισορροπία. Έρχεται η αναστάτωση, η σύγχυση, η ένταση, η κόπωση. Και επειδή ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική ύπαρξη, το πνευματικό επιδρά και στην ψυχή και στο σώμα.

Ο Χριστός μας είπε: «Έλατε σε μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι κι εγώ θα σας ξεκουράσω» (Ματθ. 11,28). Ο λόγος του είναι αληθινός, γιατί δοκιμάστηκε από εκατομμύρια ανθρώπους ανά τους αιώνες.

Το «είμαι κουρασμένος», πέρα από της συνθήκες της δουλειάς που ενδεχομένως να προκαλούν πολλή κούραση, μπορεί να γίνεται και έμμεση κραυγή της ψυχής που ζητά συμπαράσταση από τους γύρω, κατανόηση και αγάπη, ώστε να μην πορεύεται μόνη.

Μπορεί ακόμα να γίνεται υπόμνηση στον εαυτό μας πως χρειάζεται να πλησιάσουμε το Χριστό με την προσευχή και τη μετάνοια, ώστε να φύγει το φορτίο που πλακώνει και συνθλίβει την ψυχή. Είναι το SOS της ύπαρξης που, πνιγμένη από τις μέριμνες, ζητά Αυτόν που όντως ξεκουράζει.

Βέβαια, αν δεν θέλουμε να περάσουμε την οδύνη της μετάνοιας προφασιζόμενοι ότι η κούραση του σώματος φταίει μόνο, θα περνάει η ζωή χωρίς χαρά και ανάπαυση. Το πέρασμα όμως από το χάος του εαυτού μας στο φως του Χριστού, όσο πόνο και να προκαλεί, μας φέρνει στην πρόγευση της αιώνιας μέρας με τη ξεκούρασην που γίνεται ανανέωση, ανάσταση, όντως ζωή.

http://www.vimaorthodoxias.gr/