Πέμπτη 2 Ιουνίου 2016

Το Συναξάρι της ημέρας


Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Άγιος Κωνσταντίνος ο εξ Αγαρηνών
Άγιοι Τριάντα Οκτώ Μάρτυρες
Αγία Μητέρα και τα Άγια Τρία Παιδιά της
Όσιος Έρασμος ο Ιερομάρτυρας
Άγιοι Είκοσι Χιλιάδες Μάρτυρες
Ανάμνηση θαύματος Αγίου Ιωάννη του Τραπεζούντιου του εν Ασπροκάστρω αθλήσαντος
Άγιος Δημήτριος από τη Φιλαδέλφεια Νεομάρτυρας
Όσιος Μαρίνος ο Βαάνης
Άγιος Ιωάννης ο Μεγαλομάρτυρας ο Νέος που μαρτύρησε στο Βελιγράδι
Άγιος Αλκιβιάδης ο εν Λουγδούνω
Άγιος Λέανδρος o μάρτυρας ο Ηπειρώτης
Άγιος Ανδρέας πρίγκιπας της Σουζδαλίας
Όσιος Βοδφανός εξ Ουαλίας
Όσιος Αδάλγιος της Νοβάρα
Άγιοι Μαρκελλίνος και Πέτρος οι ιερομάρτυρες
Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου «των αδελφών του Κιέβου» εν Ρωσία
Άγιος Ευγένιος Επίσκοπος Ρώμης
Άγιοι Φωτεινός ο Επίσκοπος, Σάνκτιος ο διάκονος, Βέτιος, Επάγαθος, Ποντικός, Βιβλίδης, Άτταλος, Αλέξανδρος, Μάτουρος και οι συν αυτώ Μάρτυρες

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ


Η πραεία ψυχή είναι θρόνος της απλότητος, ενώ ο νους του οργίλου δημιουργός της πονηρίας. Η ηπία ψυχή θα δεχθή μέσα της τους λόγους της σοφίας εφ΄ όσον «οδηγήσει Κύριος πραείς έν κρίσει» (Ψαλμ. κδ΄ 9) ή μάλλον στην διάκρισι. Η ευθεία ψυχή συζή με την ταπείνωσι, ενώ η πονηρά είναι υπηρέτρια της υπερηφανείας. Οι ψυχές των πράων θα γεμίσουν από γνώσι και σύνεσι, ενώ ο νους του θυμώδους συγκατοικεί με το σκοτάδι και την άγνοια.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2016

Τι πρέπει να κάνουμε όταν είμαστε πληγωμένοι


(Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης)
Όταν βρίσκεσαι πληγωμένος, επειδή έπεσες σε κάποιο αμάρτημα λόγω αδυναμίας σου ή καμιά φορά με τη θέλησή σου μη δειλιάσεις· ούτε να ταραχθείς γι’ αυτό, αλλά αφού επιστρέψεις αμέσως στον Θεό, μίλησε έτσι: «Βλέπε, Κύριέ μου· έκανα τέτοια πράγματα, σαν τέτοιος που είμαι· ούτε ήταν δυνατό να περίμενες και τίποτε άλλο από εμένα τον τόσο κακοπροαίρετο και αδύνατο, παρά ξεπεσμό και γκρέμισμα».

Και ευχαρίστησέ τον και αγάπησέ τον περισσότερο παρά ποτέ, θαυμάζοντας την τόσο μεγάλη ευσπλαχνία του, διότι μολονότι λυπήθηκε από σένα, πάλι σου δίνει το δεξί του χέρι και σε βοηθάει, για να μη ξαναπέσεις στην αμαρτία· τελευταία, πες με μεγάλο θάρρος στη μεγάλη ευσπλαχνία του: «Εσύ, Κύριέ μου, συγχώρησέ με και μην επιτρέψεις στο εξής να ζω χωρισμένος από σένα, ούτε να απομακρυνθώ ποτέ, ούτε να σε λυπήσω πλέον».

Και κάνοντας έτσι, μη σκεφτείς αν σε συγχώρεσε, διότι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο, παρά υπερηφάνεια, ενόχληση του νου, χάσιμο του καιρού και απάτη του διαβόλου, χρωματισμένη με διάφορες καλές προφάσεις. Γι’ αυτό, αφήνοντας τον εαυτό σου ελεύθερο στα ελεήμονα χέρια του Θεού, ακολούθησε την άσκησή σου, σαν να μην είχες πέσει. Και αν συμβεί εξ’ αιτίας της αδυναμίας σου να αμαρτήσεις πολλές φορές την ημέρα, κάνε αυτό που σου είπα όλες τις φορές, όχι με μικρότερη ελπίδα στον Θεό. Και κατηγορώντας περισσότερο τον εαυτό σου και μισώντας την αμαρτία περισσότερο, αγωνίσου να ζεις με μεγαλύτερη προφύλαξη.

Αυτή η εκγύμναση δεν αρέσει στον διάβολο· γιατί βλέπει πως αρέσει πολύ στον Θεό, επειδή και μένει ντροπιασμένος ο αντίπαλος, βλέποντας ότι νικήθηκε από εκείνον, που αυτός είχε πριν νικήσει. Γι’ αυτό και χρησιμοποιεί διαφορετικούς τρόπους για να μας εμποδίσει, να μην το κάνουμε. Και πολλές φορές πετυχαίνει το σκοπό του εξ’ αιτίας της αμέλειάς μας και της μικρής φροντίδας που έχουμε στον εαυτό μας […].

Ο τρόπος λοιπόν, για να αποκτήσεις την ειρήνη, είναι ο εξής· να ξεχάσεις τελείως την πτώση και την αμαρτία σου και να παραδοθείς στη σκέψη της μεγάλης αγαθότητας του Θεού· και ότι, αυτός μένει πολύ πρόθυμος και επιθυμεί να συγχωρέσει κάθε αμαρτία, όσο και αν είναι βαριά, προσκαλώντας τον αμαρτωλό με διάφορους τρόπους και μέσα από διάφορους δρόμους, για να έλθει σε συναίσθηση και να ενωθεί μαζί του σε αυτήν τη ζωή με την χάρι του· στην δε άλλη να τον αγιάσει με τη δόξα του και να τον κάνει αιώνια μακάριο. Κατόπιν, όταν έλθει η ώρα της εξομολογήσεως, την οποία σε προτρέπω να κάνεις πολύ συχνά, θυμήσου όλες σου τις αμαρτίες, και με νέο πόνο και λύπη, φανέρωσέ τες όλες στον Πνευματικό σου και κάνε με προθυμία τον κανόνα που θα σου ορίσει.

Πηγή: Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, «Αόρατος Πόλεμος». Μετάφραση: Βενέδικτος Ιερομόναχος Αγιορείτης. Εκδ.: Συνοδεία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου. Νέα Σκήτη Αγίου Όρους
http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com.eg/

Πώς πρέπει να άγεται ο Χριστιανός σήμερα


ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ µας οἱ ἄνθρωποι ζοῦν µέσα σέ µιά σύγχυση, χωρίς νά ξέρουν ποιά εἶναι ἡ ὀρθή ἀντιµετώπιση τῶν προβληµάτων τους καί ποιά εἶναι τά ἐφόδια, προκειµένου νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν ὁµίχλη πού ἐµποδίζει τήν ὁρατότητά τους.

Τά µέσα µαζικῆς ἐνηµέρωσης ἐπιδεινώνουν τήν κατάσταση κι ἐνῶ φαίνεται ὅτι βοηθοῦν, στήν πραγµατικότητα συσκοτίζουν τά πράγµατα. Αὐτό συµβαίνει, γιατί οἱ ἄνθρωποι δέν ἔχουν ὡς ὁδηγό τους τό θέληµα τοῦ Θεοῦ οὔτε καί ἀνησυχοῦν πού βρίσκονται µακριά του. Ἔτσι διαβάζουν τούς ὁδοδεῖκτες πού ἔχουν στήσει ἐδῶ καί ἐκεῖ οἱ ἐπιτήδειοι, οἱ ὁποῖοι δείχνουν διαφορετικές κατευθύνσεις γιά τό ἴδιο τέρµα! Γίνεται, δηλαδή, παραπλάνηση τῶν ἀνθρώπων καί διαστρέβλωση τῆς πραγµατικότητας. Καί ὅµως δέν ἀκούγονται φωνές διαµαρτυρίας. ∆έν ἀνησυχοῦν οἱ σοφοί καί διανοούµενοι, δέν ἐνδιαφέρονται οἱ πολιτικοί καί δέν προβάλλουν τό θέληµα τοῦ Θεοῦ, διά τοῦ παραδείγµατός τους, οἱ κληρικοί.

Σέ µιά κοινωνία ὅπου ὑπάρχουν πολλά καί πολύχρωµα φῶτα πού ἐντυπωσιάζουν, βασιλεύει παντοῦ τό πνευµατικό σκοτάδι. Λείπουν τά φωτεινά σηµεῖα τοῦ πνευµατικοῦ προσανατολισµοῦ. Ἡ ἁµαρτία ἔγινε κανόνας ζωῆς. ∆έν ἀνησυχοῦν οἱ ἄνθρωποι πού καθηµερινά ἁµαρτάνουν. Ἀκολουθοῦν τό δρόµο τοῦ διαβόλου καί εἶναι σχεδόν ἀδύνατο νά ἀνακόψεις τήν ὀλισθηρή πορεία τους.

Οἱ λίγοι ἄνθρωποι, πού ἔχουν µείνει ἀνεπηρέαστοι, πρέπει νά βοηθήσουν µέ τό λόγο τους καί τό παράδειγµά τους. Νά δώσουν αὐτά πού ἔχουν καί τά ἀποτελέσµατα θά εἶναι θετικά. Τό εἴδαµε αὐτό πρόσφατα µέ τούς ἐνάρετους γέροντες, οἱ ὁποῖοι ἐπηρέασαν πολλούς ἀνθρώπους, ὁδηγώντας τους στή µετάνοια καί τή ζῶσα σύνδεσή τους µέ τήν Ἐκκλησία.

Οἱ χριστιανοί πρέπει νά διατηροῦν τήν ἐµπιστοσύνη τους στήν Ἐκκλησία καί νά ἀποφεύγουν τούς νεωτερισµούς καί τό συµβιβασµό µέ τόν ἁµαρτωλό κόσµο. Νά δίνουν παντοῦ τή µαρτυρία τοῦ Χριστοῦ καί νά ὑπενθυµίζουν τήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Ὁ Ρῶσος γέροντας Ἰωάννης τῆς µονῆς τῶν Σπηλαίων, ἔλεγε σχετικά: «Ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας σέ ὅλες τίς ἐποχές εἶναι ἡ ἴδια καί ἔχει χαραχτεῖ γιά µᾶς στό ἅγιο Εὐαγγέλιο. ∆έν ὑπάρχουν ἐµπόδια γιά ὅσους ἐπιθυµοῦν νά σωθοῦν, διότι τούς ἀνθρώπους αὐτούς τούς ὁδηγεῖ στήν ὁδό τῆς σωτηρίας ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας. Ἐµεῖς νά ἐπιθυµοῦµε νά ἀκολουθοῦµε µέ εἰλικρίνεια τόν Χριστό» (Ὑπάρχει διέξοδος στά ἀδιέξοδά µας; Βεβαίως ὑπάρχει! ἔκδοση «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 2015, σελ. 102).

Ἡ Ἐκκλησία πάντα ἐργάζεται, µέσῳ τῶν κληρικῶν της, προκειµένου οἱ ἄνθρωποι νά ἀκολουθήσουν τήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Τά ἀποτελέσµατα βέβαια ἔχουν ἄµεση σχέση µέ τήν ἀξιοσύνη τῶν κληρικῶν. Γι᾿ αὐτό χρειάζεται νά εὐχόµαστε, γιά νά δίνει ὁ Κύριος ἄξιους κληρικούς. 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com.eg/

Η προσευχή απομακρύνει, ξεπλένει, αποκρούει, στερεώνει.


Η προσευχή απομακρύνει από εμάς την οργή του Θεού.
 Ξεπλένει τις αμαρτίες μας.

Αποκρούει τους πειρασμούς.
Στερεώνει την πίστη μας.

Άγιος Τερτυλλιανός
http://agios-dimitrios.blogspot.com.eg/

Ο πραγματικά σοφός άνθρωπος.


Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς 
Σοφία είναι το να ζει κανείς με ευαγγελική «ευ­ταξία», με ευαγγελική «ακρίβεια». Αφροσύνη πάλι εί­ναι το να ζει κάποιος διασκεδάζοντας ατάκτως, ανα­λώνοντας την ψυχή του σε αμαρτίες και πάθη.
Σοφός εκείνος πού χτίζει το οικοδόμημα της ψυχής του στην τήρηση των ιερών εντολών του Ευαγγελίου. 
Άφρων είναι εκείνος πού πράττει το αντίθετο.
Γιατί όλα όσα οικοδομούνται επάνω στον Ιησού Χριστό αντέχουν σε όλες τις καταιγίδες και φουρτούνες και στα δεινά των πειρασμών, της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. 
Ότι πάλι οικοδομείται δίχως Χριστό και ερήμην του Χριστού και ενάντια στον Χριστό, εύκο­λα καταρρέει και συντρίβεται μόλις φανούν οι φουρτούνες των πειρασμών, των αμαρτιών και των παθών, μα κυρίως όταν φανούν ο άνεμος του θανάτου και του δαιμονισμού. 
Για μάς τούς Χριστιανούς, τούς φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία εφόσον αποτελούν μέ­σον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέ­πουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αό­ρατο.

Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βά­ση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέ­σα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αορά­του. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκεί­νος είναι ό αιώνιος Θεός και Κύριος.

Ό αγώνας μας είναι ενάντια στους εχθρούς της αιωνιότητας και της αθανασίας μας. Αυτοί είναι: οι α­μαρτίες μας, τα πάθη μας, οι πόθοι μας, τα πνευματικά της πονηρίας (Έφ. 6, 12). Κάθε αμαρτία κλέβει και λί­γη από την αιωνιότητα μας και απονεκρώνει την αθα­νασία μας. Ας μη γελιόμαστε: ή φιλία με την αμαρτία είναι έχθρα με τον Θεό, έχθρα με τον Κύριο και Χρι­στό. 
Δίχως την πίστη στον Κύριο και Χριστό, δίχως την αναγέννηση εν Χριστώ τω Κύριο, δίχως την ζωή εν Χριστώ τω Κυρίω ό άνθρωπος είναι και παραμένει εργαστήριο δαιμόνων. 
Πώς μπορεί ό άνθρωπος να αποδείξει πώς σήμε­ρα είναι του Χριστού ενώ μέχρι χτές δεν ήταν δικός Του; Δίχως αμφιβολία, με καινές σκέψεις στην θέση των παλαιών, με καινά αισθήματα στην θέση των πα­λαιών, με καινές επιθυμίες στην θέση των παλαιών, με μια λέξη: με καινή ζωή στην θέση της παλαιάς και μάλιστα ζωή ευαγγελική και Θεανθρώπινη.

http://agios-dimitrios.blogspot.com.eg/

Πού δίνεις τα πρωτεία;


Όσοι δίνουν τα πρωτεία στην εσωτερική τους μόρφωση (της ψυχής) και χρησιμοποιούν και την εξωτερική μόρφωση για την εσωτερική, αυτοί γρήγορα μεταμορφώνονται πνευματικά, εάν ασκούνται και πνευματικά, και τότε βοηθούν πολύ κόσμο θετικά, διότι βγάζουν τον κόσμο από το άγχος της κολάσεως και τον οδηγούν στην Παραδεισένια αγαλλίαση. 

Μπορεί μεν αυτοί οι άνθρωποι του Θεού πολλές φορές να έχουν λιγότερα πτυχία, αλλά βοηθάνε περισσότερο, διότι έχουν πολλή Χάρη και όχι πολλά χαρτιά (πτυχία).

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
http://agios-dimitrios.blogspot.com.eg/