Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015

Ο Ορθόδοξος Δρόμος


Επίσκοπος Διοκλείας,  Κάλλιστος Γουέαρ

"Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή". (Ιωαν. 14,6)

Πρόλογος ~ Δείκτες στήν οδο

"Η Εκκλησία δεν μας δίνει ένα σύστημα, αλλά ένα κλειδί· δεν μας δίνει ένα σχέδιο της Πολιτείας του Θεού, αλλά το μέσο για να μπούμε σ' αυτήν. Ίσως κάποιος χάσει το δρόμο μου γιατί δεν έχει σχέδιο. Αλλά ό,τι δει, θα το δει δίχως μεσολαβητή, θα το δει άμεσα, θα είναι πραγματικό γι' αυτόν· ενώ αυτός που έχει μελετήσει μόνο το σχέδιο κινδυνεύει να μείνει απ' έξω και να μη βρει πράγματι τίποτα". -(π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ)

Ένας από τους φημισμένους Πατέρες της Ερήμου στην Αίγυπτο του 4ου αι., ο αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα που ζούσε πάντα σ' ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω. Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε: «Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε: «Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω»....

Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω. Ο κάθε Χριστιανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για τον εαυτό του. Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης. Η κατάστασή μας, λένε οι Έλληνες Πατέρες, είναι σαν κι' αυτή του Ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο του Σινά. Ζούμε σε σκηνές, όχι σε σπίτια γιατί πνευματικά είμαστε πάντα σε κίνηση.

Ταξιδεύουμε μέσω του εσωτερικού χώρου της καρδιάς, σ' ένα ταξίδι που δεν μετριέται με τις ώρες του ρολογιού μας ή με τις μέρες του ημερολογίου γιατί είναι ένα ταξίδι έξω απ' το χρόνο και μέσα στην αιωνιότητα.

Έν' από τ' αρχαιότερα ονόματα για τον Χριστιανισμό ήταν απλώς «η οδός». «Εγένετο δε κατά τον καιρόν εκείνον», λέγεται στις Πράξεις των Αποστόλων, «τάραχος ουκ ολίγος περί της οδού» (19,23)· ο Φήλιξ, ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καισάρειας, αναφέρεται «ακριβέστερον ειδώς τα περί της οδού» 24,22). Είναι μια ονομασία που δίνει έμφαση στον πρακτικό χαρακτήρα της Χριστιανικής πίστης.

Ο Χριστιανισμός είναι κάτι περισσότερο από μια θεωρία για το σύμπαν, κάτι περισσότερο από διδασκαλίες γραμμένες στα χαρτιά· είναι ένα μονοπάτι που παίρνουμε ταξιδεύοντας -με τη βαθύτερη και ουσιαστικώτερη έννοια, η οδός της ζωής.


Υπάρχει μόνο ένα μέσο για ν' ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού.Πρέπει ν' ανοίξουμε το βήμα σ' αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ' αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ' αρχίσουμε ν' αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας.

Όσο παραμένουμε έξω, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σωστά.

Βέβαια είναι ανάγκη να μας δοθούν οδηγίες πριν ξεκινήσουμε· είναι ανάγκη, να μας πουν ποιους δείκτες ν' αναζητήσουμε, και πρέπει να έχουμε και συντρόφους. Πράγματι, χωρίς καθοδήγηση από άλλους είναι σχεδόν αδύνατο ν' αρχίσουμε το ταξίδι.

Αλλά οδηγίες που έδωσαν άλλοι ποτέ δεν μπορούν να είναι υποκατάστατο για την άμεση, την προσωπική εμπειρία.

Ο καθένας καλείται να επαληθεύσει για τον εαυτό του ό,τι έχει διδαχθεί, ο καθένας χρειάζεται να ξαναζήσει την Παράδοση που έχει λάβει...

«Το Σύμβολο της Πίστεως», είπε ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας,
 «δεν σου ανήκει αν δε το έχεις ζήσει».

Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει μ' όλη του την άνεση σ' αυτό το ταξίδι που είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.  

Κανείς δεν μπορεί να είναι Χριστιανός από ''δεύτερο χέρι.'' Ο Θεός έχει παιδιά, αλλά δεν έχει εγγόνια.

Σαν Χριστιανός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επιθυμώ να υπογραμμίσω ιδιαίτερα αυτή την ανάγκη για ζωντανή εμπειρία. Στη Δύση του 20ου αιώνα σε πολλούς η Ορθόδοξη Εκκλησία φαίνεται κυρίως αξιόλογη για το πνεύμα της αρχαιότητάς της και για τον συντηρισμό· το μήνυμα των Ορθοδόξων στους Δυτικούς αδελφούς τους μοιάζει να είναι: «είμαστε το παρελθόν σας».

Για τους ίδιους τους Ορθοδόξους όμως η προσήλωση στην Παράδοση δεν σημαίνει κατά κύριο λόγο την αποδοχή των τύπων ή των εθίμων από τις περασμένες γενιές, αλλά μάλλον την πάντοτε νέα, προσωπική και άμεση εμπειρία του Αγ. Πνεύματος στο παρόν, εδώ και τώρα.

Περιγράφοντας μιαν επίσκεψη σ' ένα ξωκκλήσι στην Ελλάδα, ο John Betjeman τονίζει το στοιχείο της αρχαιότητος, αλλά τονίζει επίσης και κάτι περισσότερο:

[...] Μες το θολόχτιστο εσωτερικό η μέρα χάνεται. Εδώ, όπου προσεύχεσαι όταν ανάβεις ένα κερί, η φλόγα του κεριού φωτίζει τ' αμυγδαλωτά μάτια των αγίων του τόπου που αντικρύζουν δίχως έκπληξη στους τοίχους ιστορημένα τα μαρτύριά τους, κι όπου φιλτραρισμένο, πέφτει αχνό το πρωϊνό φως της ημέρας. 

Η φλόγα αποκαλύπτει εδώ τις ραγισμένες ζωγραφιές- γαλαζοπράσινο της θάλασσας,χρυσό και κόκκινο κι ανάμεσα να ξεχωρίζουν οι ίνες του ξύλου- με άπειρα (ίσως απ' τον 14ον αιώνα ως σήμερα) φιλήματα επάνω τους. Έτσι γεναία υψώνεται το αρχαίο δένδρο με κλαδεμ' απ' τους διωγμούς και μ' αίμα ποτισμένο, βυθίζοντας τις ζωντανές του ρίζες ίσαμε την προχριστιανικήν ιλύ. Δεν του χρειάζεται καμιά γραφειοκρατική πρόνοια. Είναι η δική του συνεχής ανάσταση...

Ο Betjeman εδώ επισύρει την προσοχή σε πολλά από κείνα που ένας Ορθόδοξος θεωρεί πολύτιμα: την αξία των συμβολικών χειρονομιών, όπως είναι το άναμα του κεριού· το ρόλο των εικόνων που εκφράζουν μιαν έννοια της τοπικής εκκλησίας σαν «ουρανού επί γης»· τη σημασία του μαρτυρίου μες την Ορθόδοξη εμπειρία κάτω από τους Τούρκους από το 1453, κάτω από τον Κομμουνισμό από το 1917. 

Η Ορθοδοξία στο σύγχρονο κόσμο είναι πράγματι ένα «παλιό δένδρο». Αλλά περ' απ' την ηλικία υπάρχει ακόμη ζωτικότητα, μια «συνεχής ανάσταση»· και αυτό είναι που μετράει και όχι μόνη η αρχαιότητα. 

Ο Χριστός δεν είπε, «Εγώ ειμί το έθιμον»· είπε, «εγώ ειμί η Ζωή».

Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι ν' αποκαλύψει τις βαθειές πηγές γι' αυτή την αδιάκοπη ανάσταση. Το βιβλίο επισημαίνει μερικούς απ' αυτούς τους αποφασιστικούς δείκτες και τα ορόσημα στην πνευματική οδό. Εδώ δεν γίνεται προσπάθεια να δοθεί μία αναφορά γεγονότων της ιστορίας του παρελθόντος και η σύγχρονη κατάσταση του Ορθόδοξου κόσμου. Πληροφορίες γι' αυτά μπορεί να βρει κανείς στο προηγούμενο έργο μου «The Orthodox Church» (Penguin Books), που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1963· και, όσο είναι δυνατό, έχω αποφύγει να επαναλάβω ό,τι αναφέρεται εκεί.

Πρόθεσή μου σ' αυτό το βιβλίο είναι να δώσω μια σύντομη αναφορά των θεμελιωδών διδασκαλιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προσεγγίζοντας την πίστη ως τρόπο ζωής και τρόπο προσευχής. Όπως ο Tolstoy τιτλοφόρησε μία από τις σύντομες ιστορίες του «Πώς ζουν οι άνθρωποι», έτσι θα μπορούσε κι αυτό το βιβλίο να ονομασθεί «Πώς ζουν οι Χριστιανοί». 

Σε προγενέστερη και πιο τυπική εποχή θα μπορούσε να είχε πάρει τη μορφή μιας «κατήχησης για ενηλίκους», με ερωτήσεις και απαντήσεις. 

Αλλά δεν υπάρχει πρόθεση να είναι διεξοδικό. Πολύ λίγα αναφέρονται εδώ για την Εκκλησία και τον «συνοδικό» της χαρακτήρα, για την κοινωνία των αγίων, τα μυστήρια, την έννοια της λειτουργικής λατρείας· ίσως μπορέσω αυτά να τα κάνω θέμα ενός άλλου βιβλίου. Όποτε αναφέρομαι περιπτωσιακά σε άλλες χριστιανικές κοινωνίες, δεν επιχειρώ καμιά συστηματική σύγκριση. Επιθυμία μου είναι να περιγράψω με όρους θετικούς την πίστη με την οποία ζω ως Ορθόδοξος, παρά να υποδείξω περιοχές συμφωνίας ή διαφωνίας με το Ρωμαιοκαθολικισμό ή τον Προσταντισμό.

Επιθυμώντας ν' ακουστεί η φωνή άλλων και καλυτέρων μαρτυριών εκτός απ' τη δική μου, έχω συμπεριλάβει πολλά αποσπάσματα, ιδιαίτερα στην αρχή και στο τέλος κάθε κεφαλαίου. 

Τα περισσότερα από τα παραθέματα, είναι από τα ορθόδοξα λειτουργικά βιβλία που χρησιμοποιούνται καθημερινά στη λατρεία μας, ή απ' αυτούς που ονομάζουμε Πατέρες -συγγραφείς κυρίως των οκτώ πρώτων αιώνων της Ιστορίας του Χριστιανισμού, αλλά, σε μερικές περιπτώσεις, και μεταγενέστεροι· γιατί ένας συγγραφέας στις μέρες μας μπορεί επίσης να είναι «Πατήρ». 

Αυτά τα αποσπάσματα είναι τα «λόγια» που έχουν αποδειχθεί τα πιο πολύ βοηθητικά σε μένα προσωπικά σαν δρομοδείχτες για τις προσωπικές μου εξερευνήσεις στην Οδό. 

Εκτός από τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, συμπεριλαμβάνω επίσης μερικά αποσπάσματα από μη ορθόδοξους, ή ακόμη κι από μη Χριστιανούς συγγραφείς, που φυσικά βρίσκονται σε τελείως διαφορετικό επίπεδο από τους Ορθοδόξους Πατέρες. 

Αν χρησιμοποιώ αυτά τα μη ορθόδοξα συγγράματα, τούτο γίνεται μόνο με σκοπό διευκρινιστικό, όπως οι Πατέρες αναφέρονταν μερικές φορές στον Όμηρο ή στον Πλάτωνα· αντίθετα, τα ορθόδοξα κείμενα τα παραθέτω σαν αυθεντικές πηγές. 

Υπάρχουν βέβαια πολλοί άλλοι συγγραφείς, που δεν έχουν αναφερθεί εδώ ονομαστικά, από τους οποίους επίσης έχω αντλήσει. 

Ω, Σωτήρα,που ταξίδεψες μαζί με τον Λουκά και τον Κλεόπα στους Εμαούς·ταξίδεψε με τους δούλους σου καθώς τώρα ξεκινούν το δρόμο τους και υπεράσπισέ τους από κάθε κακό. (Προσευχή στην αρχή ταξιδιού)

Εορτή του Αγίου Αποστόλου του Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, 
26 Σεπτεμβρίου 1978.
http://theomitoros.blogspot.com.eg/

Η γεύση μιάς και μόνης σταγόνας...


Η γεύση μιάς και μόνης σταγόνας Θεού αλλάζει το νου μας για πάντα.

Εκείνος που έχει γευτεί μια σταγόνα από αυτή την ευλογημένη δεν μπορεί
να συνεχίσει να ζει όπως ζούσε πριν , να πηγαίνη στο γραφείο του κάθε πρωί
και να κρατά τις κοινωνικές του συμβάσεις...

''Τρελαίνεται'' και σπάει κάθε κανόνα .

Μπορεί να βαδίζει στον δρόμο με κουρέλια . . .

ή να φορά στο κεφάλι του χάρτινο χωνί για να γελάνε οι άνθρωποι.

Μπορεί να κηρύττει στους δρόμους ή να ζει έγκλειστος,
σε κελλί για το υπόλοιπο τής ζωής του.

Μπορεί να φιλά λεπρούς .

Όλο αυτό οι άνθρωποι το αποκαλούν «μεταστροφή».

http://theomitoros.blogspot.com.eg/

Η παρουσία του Χριστού με την συνεχή Θεία Κοινωνία


«Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε..»
Ένας άλλος γλυκύς και ειρηνικός τρόπος κάθαρσης του νού είναι 
η συνεχής Θεία Κοινωνία.

 Είναι αυτό που λέγει έναν τροπάριο της ακολουθίας της Θείας Μεταλήψεως. 
«Θεού το Σώμα και θεοί με και τρέφει, Θεοί το πνεύμα τον δε νούν τρέφει ξένως»

Αυτός ο λόγος, «τρέφει ξένως», σημαίνει πως το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που κοινωνούμε είναι η τροφή που καθαρίζει τους ακάθαρτους λογισμούς και αλλοιώνει αγαθώς τα φρονήματα προς ευσέβειαν. Ο λόγος αυτός μας λέγει ότι η μετοχή στα Άγια Μυστήρια φέρει κατά μυστικό τρόπο την υγεία της ψυχής και του σώματος. 

Η συνεχής παρουσία της Θείας Κοινωνίας προσδίδει μυστικά δύο ευλογίες για την αντιμετώπιση των λογισμών, το ένα είναι η δύναμη της αντίστασης και το άλλο είναι ο θείος έρωτας.

Η παρουσία του Χριστού μέσα μας με την συνεχή Θεία Κοινωνία ντύνει τον πιστό με μια αγγελική πανοπλία για να μπορεί να αντέχει στα δόλια βέλη του πονηρού...

 Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στην ύπαρξη του χριστιανού κατά μυστικό τρόπο , όπως το λέγει η προσευχή αυτή της Θείας Μεταλήψεως: «Είναι το Σώμα του Θεού που τον θεώνει και τον τρέφει, τους θεώνει το πνεύμα και τρέφει το νού με θεϊκό τρόπο».

Ο νούς και η καρδιά του αγιάζονται και δυναμώνουν και αποκτούν την δύναμη να αντιστέκονται.

Και λέγει ο Ιερός Χρυστόστομος:

«Η Θεία Κοινωνία είναι ένας ποταμός πιο δυνατός και πιο σφοδρός απ' τη φωτιά, που όμως δεν κατακαίε, αλλά περιλούει και πυρπολεί αφλέκτως αυτόν που παίρνει αυτή την τροφή των αγγέλων μέσα του. Να! όπως παίρνεις το χρυσό και καθώς λειώνει στη φωτιά, αν ήταν δυνατόν να γίνει και να βουτούσες μέσα στο χέρι σου ή τη γλώσσα σου σ' αυτόν ,τότε αμέσως θα γινόταν χρυσή , έτσι κι εδώ κι ακόμη πιο πολύ χρυσώνει την ψυχή σου το αίμα του Χριστού».

Με τη συνεχή θεία κοινωνία δυναμώνει η θέληση του πιστού και στηρίζεται από τον Χριστό με «πνεύμα ηγεμονικό» μπροστά στην ολισθηρότητα των λογισμών. Αντιστέκεται στον πειρασμό με μια δύναμη που ξεπηδά μόνη της από την καρδιά του. Μάλλον πρέπει να πούμε καλύτερα πως ο Χριστός είναι Αυτός που πολεμά και κάνει τον αγώνα και σώζεται ο πιστός εφ' όσον είναι εντός του. Αφήνει σ' αυτόν να πολέμα και να υπερασπίζεται. 

Στην πνευματική πρακτική διαπιστώνει κανείς ότι πολλές περιπτώσεις ανθρώπων μέσα από την συνεχή Θεία Κοινωνία έχουν θεραπευθεί από διάφορα ψυχικά νοσήματα. 

Πολύ όμορφα και πάλι ο ίδιος ο Ιερός Πατήρ μιλά για το αίμα του αμνού που άλειψαν το Πάσχα οι Εβραίοι στις πόρτες τους και σώθηκαν από τον ολοθρευτή άγγελο και το αντιπαραβάλλει με το Αίμα του Χριστού, που κοινωνούμε στην Θεία Ευχαριστία

«Βλέπεις πως το αίμα εκείνο το αναίσθητο, το άψυχο, έσωσε τους ανθρώπους που έχουν ψυχές όχι επειδή ήταν αίμα, αλλά επειδή συμβόλιζε και προφήτευε την θυσία και το αίμα του Χριστού και όταν είδε ο ολοθρευτής το αίμα επιχρισμένο τις πόρτες, δεν τόλμησε να μπει μέσα. Έτσι λοιπόν και τώρα, όταν βλέπει ο διάβολος όχι πια το αίμα εκείνο το συμβολικό χρισμένο στις πόρτες, αλλά το αληθινό Αίμα του Χριστού χρισμένο στο στόμα των πιστών , στην πόρτα του χριστοφόρου ναού, δεν θα διστάσει πολύ περισσότερο; Διότι , αν άγγελος είδε τον συμβολικό αυτόν τύπο και ντράπηκε, πολύ περισσότερο ο διάβολος δεν θα φύγει βλέποντας αυτό το Σώμα και το Αίμα του Χριστού;». 

Ο διάβολος φοβάται την Θεία Κοινωνία. Είναι αυτό που τον πονά και τον διαλύει και αδυνατεί και υποχωρεί, όταν βρίσκεται μπροστά στους συνεχώς κοινωνούντας των Αγίων Μυστηρίων. 



Είναι όντως το μυστικό φάρμακο που θεραπεύει τον ποικίλο λογισμό που κολλάει σαν πειρασμός μέσα στην σκέψη και τον εμπαίζει. 

Πολύ πρακτικά μας μιλάει για το θέμα αυτό ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων:

«Αν το δηλητήριο του εγωισμού σε κάνει να υποφέρεις τρομερά όπως πάντα, λάβε το μυστήριο και ο ταπεινός άρτος θα σου δώσει τη γαλήνη. Αν η ζήλια μαραίνει με τον καυτερό της άνεμο την καρδιά σου , λάβε τον άρτο των αγγέλων και η πραγματική αγάπη θα φουντώσει μέσα σου. 

Αν η τεμπελιά σ' έχει κυριεύσει και νοιώθεις πως δεν έχεις κέφι για προσευχή και γα άσκηση της αγάπης στο διπλανό σου, δυναμώσου με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ασφαλώς η καρδιά σου θα γεμίσει από αγάπη. 

Επιτέλους αν νιώθεις να σε πιέζει ο πειρασμός για να κάνεις μια ανήθικη πράξη, ω! τότε, προπαντός τότε! λάβε το μεγαλύτερο από τα μυστήρια, και το πανάγιο σώμα του Χριστού θα σε κάνει κ' εσένα αγνό και ολόλευκο σαν κρίνο». 

Με τη συνεχή παρουσία Του κυρίου μαραίνει τον πειρασμό και ειρηνεύει την καρδιά του ανθρώπου. Είναι προτιμότερο πάνω στον πειρασμό , αντί να ξεριζώνει κάποιος με τα χέρια του το δένδρο αυτό και να πονά χωρίς αποτέλεσμα, καλύτερα να τον μαραίνει με την αγάπη στον Χριστό και την διαρκή παρουσία Του.

Η αγάπη του Χριστού νικά την αγάπη του κόσμου, «έρως έρωτι νικάται».

Χριστιανός είναι αυτός που την ζωή του την συμπλέκει σε έναν μεγάλο έρωτα με τον Θεό και όχι σε έναν φόβο και άγχος για την αμαρτία και την ενοχικότητα. Δεν παλεύει τόσο με τους πειρασμούς και τον διάβολο, γιατί τους περιφρονεί και αδιαφορεί για τον πόλεμο τους, αλλά παλεύει με έναν σκοπό, να αγαπήσει πιο πολύ τον Χριστό. 

Αυτός ο θείος έρωτας έρχεται κατά κύριο λόγο με τη συνεχή Θεία Κοινωνία του τιμίου Σώματος και Αίματος του Κυρίου. Αυτός ο Χριστός , εντός ημών, έχει μόνο την δύναμη να μαράνει εξ ολοκλήρου τους πειρασμούς.

Οι Εβραίοι , κάθε φορά που ατένιζαν το πρόσωπο του Μωϋσή όταν κατέβαινε απ' το Σινά, θαμπώνονταν και δεν μπορούσαν να τον αντικρύσουν , διότι έλαμπε σαν ήλιος. Έτσι ακριβώς , λέει ο Ι. Χρυσόστομος, «και οι δαίμονες εκθαμβούνται , τρέμουν και αποφεύγουν να βλέπου το πρόσωπο ενός που μεταλαμβάνει, διότι εκείνη την ώρα μία θεϊκή φωτιά ξεπετάγεται από το στόμα , θέμα θαυμαστό στους αγγέλους , φοβερό στον διάβολο».

Η συνεχής Θεία Κοινωνία με τα χρόνια που περνούν γίνεται το ουράνιο φάρμακο της ψυχικής ηρεμίας και της αγγελικής αλλαγής του ανθρώπου. Εγκαθίσταται μέσα στην καρδιά του ο θείος έρωτας. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού γίνεται το εμβόλιο της ψυχής του. 

Και όπως ένα άγριο δένδρο δεν μπορεί να αλλάξει όσο και να το σκαλίζουμε, όσο και να το ποτίζουμε, παρά μονάχα εάν το εμβολιάσουμε, έτσι και ο άνθρωπος, άγριο δένδρο με πάθη και αδυναμίες,, εμβολιάζεται και μεταμορφώνεται με το ουράνιο μπόλι, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. 

Γίνεται από «αγριαέλαιος» «καλιέλαιος». 

Η καλλιέργεια τα ψυχής και η ειρήνευσή της από τους πειρασμούς του νου και της καρδίας γίνεται με μυστικό τρόπο και μέσα στον χρόνο από τον γεωργό Χριστό. Έλεγε: «Αυτομάτη γάρ η γη καρποφορεί».

Η συνεχής Θείας Κοινωνία φέρει τον αληθινό αγιασμό και την απάθεια στους πειρασμούς.

Εξάλλου, χριστιανός είναι μόνο εκείνος που ζει συνεχώς εν μετανοία και εγκεντρισμένος στο σώμα του Χριστού με την συνεχή Θεία Κοινωνία. Όμως η συνεχής Θεία Κοινωνία δεν μπορεί να εφαρμοστεί με ωφελιμιστικό τρόπο , ούτε και με καταναγκαστικό, διότι δεν πρόκειται ποτέ να ωφελήσει.

Η Θεία Κοινωνία δεν είναι ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο, που το παίρνει κανείς δι' επιβολής και εξ ανάγκης στην δυσκολία, περιμένοντας μαγικά το θαύμα, αλλά είναι η εξ όλης καρδίας ένωση μας με τον ίδιο τον Θεό, που ζει μέσα μας και εμείς εγκεντρισμένοι στο Σώμα Του.

Ο πιστός που ζει στην Εκκλησία με την συνεχή Θεία Κοινωνία είναι Θεοφόρος και Χριστοφόρος, όμαιμος και σύναιμος του Χριστού, κι αυτό μέσα στον χρόνο φέρει τον καρπό του, την κάθαρση του νου και της καρδιάς.

Όπου κατοικεί ο Χριστός βασιλεύει η πηγαία χαρά και ειρήνη. Η συμμετοχή στο Ιερό Μυστήριο με την προετοιμασία των ευχών της Θείας Μεταλήψεως οδηγούν σε μία συναίσθηση των αμαρτιών και σε έναν θείο έρωτα και εκζήτηση του ελέους του Θεού. Ο φόβος Θεού και ο πόθος Θεού είναι ο άριστος της καρδιάς τρόπος προετοιμασίας για την Κοινωνία του Θεού.

Και εδώ όταν λέμε φόβο Θεού δεν σημαίνει τον τρόμο του ανθρώπου σαν να βρίσκεται ενώπιον ενός αδυσώπητου άρχοντος που πρόκειται να τον τιμωρήσει και να τον κατακόψει και ως καταναγκασμένος δούλος τον φοβάται, αλλά σημαίνει την εν μετανοία και μετά δακρύων συναίσθηση των αμαρτιών του, καθώς και την γλυκεία αγάπη και συγχώρηση του Θεού.

Όταν ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του διεργάζεται το μυστήριο της μετανοίας καθώς και το μυστήριο του θείου πόθου και έρωτος, τότε...

Τα άχραντα Μυστήρια και ο Άρτος της Ζωής είναι καθαρτικός του νου τρόπος. 

Αρχ. Σεβαστιανός Τοπάλης 
Μετάνοια και ψυχική υγεία κατά τον Ιερό Χρυσόστομο
http://theomitoros.blogspot.com.eg/

Διάφορα ονόματα του Χριστού ....


Γιατί ὁ Χριστὸς μέσα στὸ Εὐαγγέλιο λέγεται Ὁδός; Γιὰ νὰ μάθεις ὅτι μέσῳ Αὐτοῦ ἀνεβαίνουμε στὸν Πατέρα.

Γιατί λέγεται Θεμέλιος Λίθος; Γιὰ νὰ μάθεις ὅτι Αὐτὸς ὅλα τὰ βαστάει.

Γιατί λέγεται Ρίζα; Γιὰ νὰ μάθεις ὅτι χάρη σ’ Αὐτὸν ἀνθίζουμε.

Γιατί λέγεται Ποιμήν; Γιὰ νὰ μάθεις ὅτι Αὐτὸς μᾶς τρέφει.

Γιατί λέγεται Ἀμνός; Γιὰ νὰ μάθεις ὅτι θυσιάστηκε γιά μᾶς καὶ μᾶς ἔσωσε.

Γιατί λέγεται Ζωὴ ; Γιατί ἐνῶ εἴμαστε νεκροὶ στὴν ἁμαρτία, μᾶς ἀνέστησε.

Γιατί λέγεται Φῶς; Γιατί μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὸ σκοτάδι.

Γιατί λέγεται Ἱμάτιο; Γιατί Τὸν ντυθήκαμε μὲ τὸ Βάπτισμα.

Γιατί λέγεται Τράπεζα; Γιατί Τὸν ἐσθίουμε μὲ τὰ Ἅγια Μυστήρια.

Γιατί λέγεται Οἶκος; Γιατί ζοῦμε μέσα σ’ Αὐτόν.

Γιατί λέγεται Ἔνοικος; Γιατί εἴμαστε ναοί Του.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
http://agapienxristou.blogspot.gr/

Αναζητώντας τα μικρά και τα ταπεινά


Του Νίκου Τσούλια

 Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μπορείς να διαβάζεις τόσο λογοτεχνικές και όμορφες σκέψεις στην εφημερίδα – κύριο εκφραστή του «συστήματος», στους Τάιμς της Νέας Υόρκης; Το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα. «Μερικές φορές στα μικρά πράγματα βρίσκεις μεγάλες αλήθειες».
      «Κάπου θα το χρησιμοποιήσω», είπα αμέσως μέσα μου και η σκέψη πήρε το δρόμο για την αποδελτίωση, εκεί στην ειδική ένδειξη με τις σκόρπιες αλλά σημαντικές σημειώσεις μου. «Αλλά γιατί να ισχύει αυτό μόνο για τα πράγματα», αναρωτήθηκα μετά που το συλλογιζόμουνα ξανά και ξανά, «γιατί να μην αφορά αυτό περισσότερα τον κόσμο των προσώπων»; Αυτή η παρατήρηση είναι η πρώτη μου αφετηρία για το κείμενο αυτό.

      Είχα την τύχη (;) να γνωρίσω αρκετά σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα, πρόσωπα που κάποτε υπήρξαν και είδωλά μου στον ιδεολογικό στερέωμά μου. Με μερικούς απ’ αυτούς συζήτησα και μετά την πολιτική τους καριέρα. Για τους περισσότερους ένιωσα ότι ήταν «αδειανά πουκάμισα» και αναρωτιόμουνα τι συνέβαινε και γοήτευαν κόσμο και κοσμάκη και είχαν τόση δύναμη και εξουσία επί ανθρώπων και καταστάσεων. Και έκανα συγκρίσεις με τους απλούς ανθρώπους του χωριού μου και ένιωθα ότι ήταν προτιμότερο να καθίσεις και να συζητήσεις με αυτούς τους ανθρώπους – γιατί είχε νόημα και αξία η κουβέντα τους, παρά να ακούς λόγια και λέξεις των πολιτικών χωρίς ουσία, χωρίς να είσαι καθόλου σίγουρος ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούσαν είχαν το ίδιο περιεχόμενο με εκείνο των λέξεων που οι άνθρωποι χρησιμοποιούν, γιατί ένιωθες ότι ήταν άλλος ο γλωσσικός κώδικας των ανθρώπων της εξουσίας, του χρήματος και της πολιτικής από το γλωσσικό κώδικα των απλών ανθρώπων. Αυτή η παρατήρηση είναι η δεύτερη αφετηρία μου για ό,τι ακολουθήσει.
      Αναρωτιέμαι, γιατί άλλα πράγματα είναι ταπεινά και μικρά και άλλα μεγάλα και τρανά. Στη φύση δεν μπορεί να υπάρχει κανένας τέτοιος διαχωρισμός. Και γιατί να υπάρχει αφού στη φύση δεν υπάρχουν οι πιο σοβαρές για τον άνθρωπο έννοιες «σωστό» ή «λάθος», «καλό» ή «κακό», «τύχη» ή «ατυχία». Όλα αυτά είναι επινοήσεις δικές μας για να συγκροτούμε τις κοινωνίες μας και τους πολιτισμούς μας. Μήπως, τελικά, τα μεγάλα πράγματα συγκεντρώνουν περισσότερη ακτινοβολία του κόσμου λόγω της αξιολόγησης της ανθρώπινης σκέψης, ακτινοβολία που στερείται από τα άλλα τα μικρά και τα ασήμαντα; Γι’ αυτό και όταν αφήνουμε τη συναισθηματικότητά μας να έλθει στην πρώτη γραμμή της σκέψης μας, τότε δίνουμε άλλη διάσταση σε κάτι που προσπερνάμε με περισσή ευκολία, σε κάτι που δεν συγκεντρώνει ούτε καν ένα απλό σκίρτημα της νόησής μας.
      Μια κουβέντα με έναν παππού που πιάνει από τα χαράματα τους δρόμους και νιώθεις ότι ζει μόνος είναι ένα απόσταγμα σοφίας, ένα κελάρυσμα πίκρας αλλά και νοσταλγίας, ένα απόσταγμα που σε αποσπάει από τα τρέχοντα και δήθεν σπουδαία της ζωής σου και σου χαρίζει τη δυνατότητα να στοχαστείς σ’ ένα άλλο πεδίο, να αναζητήσεις έναν διαφορετικό προσανατολισμό και να απορήσεις «μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα όπως τα συλλαμβάνω καθημερινά»;
      Μια συζήτηση με έναν μαθητή σου – που δεν έχει «περγαμηνές», που δε σε κερδίζει όχι μόνο με την πρώτη ματιά αλλά και ούτε με όλες τις συνταγές της συσσωρευμένης παιδαγωγικής σου εμπειρίας και γνώσης – σε ένα διάλειμμα για ένα χαζό ζήτημα μπορεί να σού δώσει αθέατες όψεις του κόσμου του που δεν τις υποψιάζεσαι, να σού ανοίξει το στοχασμό σε τόπους της δικής σου ζωής που ποτέ δεν έχεις φανταστεί, να σε ταξιδέψει σε πλευρές του εαυτού σου παρμένες από το παρελθόν που το έχεις σκεπάσει από παλιά με πλούσιες επιστρώσεις γιατί σε μείωναν στα μάτια τα δικά σου και των γύρω σου.
      Ένα σπασμένο κλαδί γερμένο και ηττημένο από της βαρύτητας την καθολικότητα μπορεί αν του δώσεις λίγο χρόνο, ένα «ίχνος σημασίας», να διεγείρει σκέψεις επί σκέψεων, να προκαλέσει έκρηξη ερωτημάτων: πόσους ανθούς έδωσε και τι ομορφιά μπορεί να χάρισε, τι θα γεννούσε ακόμα αν συνέχιζε το δικό του παιχνίδι της ζωής, τι καρπούς θα δώριζε, τι πουλιά θα φιλοξενούσε, τι χέρια θα άπλωναν να κόψουν κάποιο λουλούδι του;
      Ένα απλό χάζεμα της σκέψης σου, ένα σκόρπισμα του νου σου πέραν των συνηθισμένων εστιάσεών του, μια χαοτική περιδιάβαση του συλλογισμού σου σε ό,τι έρχεται από μόνο του προς εσένα και όχι σε ό,τι εσύ επιλέγεις με κάποιο στόχο, μια πλήρης απελευθέρωση του στοχασμού σου για να βγάλει στην επιφάνεια ό,τι δεν προλαβαίνει από τους συντεταγμένους κάθε φορά και κάθε στιγμή στοχασμούς σου, μια πλήρης απελευθέρωση της προσοχής σου μπορούν να σε οδηγήσουν σε δρόμους καταδικούς σου που ποτέ δεν τους αντιλήφθηκες, σε μονοπάτια απάτητα που τελευταία στιγμή δεν διάβηκες, σε μοναδικές στιγμές που «τυχαία» γεύτηκες γλυκούς χυμούς της ζωής…

http://proskynitis.blogspot.com.eg/

Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καλύτερο ἀπὸ τὸ δικό μας


Ἁγίου Νείλου τοῦ Ἀσκητῆ

Πολλὲς φορὲς ζήτησα μὲ τὴν προσευχὴ ἀπὸ τὸ Θεό, νὰ μοῦ γίνει κάτι ποὺ τὸ νόμιζα καλό, καὶ ἐπέμενα παράλογα νὰ τὸ ζητῶ βιάζοντας τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν Τὸν ἄφηνα νὰ οἰκονομήσει Ἐκεῖνος ὅ,τι γνωρίζει ὡς συμφέρον δικό μου. Καὶ λοιπὸν ἀφοῦ ἔλαβα ὅ,τι ζήτησα, στεναχωρέθηκα ὕστερα πολὺ ποὺ δὲν εἶχα ζητήσει νὰ γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατί δὲν μοῦ ἦρθε τὸ πράγμα ἔτσι ὅπως τὸ νόμιζα.

http://salpismata.blogspot.com.eg/

Αναφαίρετο κτήμα


«Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν». Το «περισσόν ζωής», όπως ερμηνεύει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, είναι η ζωή της αγιότητας, της κατά Χάριν υιοθεσίας του ανθρώπου από τον Θεό. 

Όσοι τηρούν τις εντολές του Θεού, ζουν κατά το θέλημά Του τον ενάρετο βίο, λαμβάνουν από Αυτόν και την Θεία Χάρη ως αναφαίρετο κτήμα τους· αποκτούν τα θεία κατηγορήματα, την αγάπη, τη σοφία, το άκτιστο φως, την κυριότητα, την αθανασία. Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ζωή αγιότητας.

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός
http://inpantanassis.blogspot.com.eg/