Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015

Γεύσασθε και ίδετε ότι Xριστός ο Κύριος


Αλλά να!
Τώρα είμαι πια κοντά στο Χριστό! 

Ίσως κάποιος θα θέλει να με ρωτήσει:
Ε, και τί πια;
Και ποιό είναι το αποτέλεσμα;
Απαντώ:
Γέμισε η καρδιά μου και η ζωή μου
Με τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Γέμισε η ζωή μου αγάπη, χαρά, ειρήνη!
Με άλλα λόγια γέμισε η ζωή μου
Με καταστάσεις και συναισθήματα
Που μάταια τα αναζητούσα στα γλέντια και στη διασκέδαση.
Τότε, όσο πιο πολύ αύξανα τις εμπειρίες μου
Τόσο πιο πολύ αισθανόμουν όλο και πιο φτωχός!
Τότε το αισθανόμουν, ότι κάτι μου έλειπε!
Και έψαχνα να το βρω.
Εκεί που δεν υπήρχε.
Τώρα δεν μου λείπει πια τίποτε.
Είμαι γεμάτος.
Με ειρήνη.
Με χαρά.
Με αγάπη.
Και προ παντός, με ελπίδα.
Με ελπίδα ζωής.
Με ελπίδα αληθινής ζωής.
Με ελπίδα αιώνιας ζωής.
Θέλετε να την αποκτήσετε και σεις;
Ακολουθήστε με.
Μιμηθείτε με.
«Γεύσασθε και ίδετε ότι Χριστός ό Κύριος».

http://lllazaros.blogspot.com.eg/

Πόσο δύσκολα αποκτάμε την Ταπείνωση . . .


Τελικά , για να αποκτήσουμε ταπείνωση χρειάζεται πολύς αγώνας και πολλή προσπάθεια ...
Χρειάζεται πολλά δάκρυα να χύσουμε ,πολλά " εγώ " να παραμερίσουμε ,πολλά γόνατα να μουδιάσουμε στην προσευχή ,και μαζί μ΄ αυτά και την καρδιά μας ...
Δύσκολα ανεχόμαστε μια προσβολή , ένα εξευτελισμό , μια προδοσία ...
Εύκολα αρεσκόμαστε στους επαίνους , στις κολακίες , στις ωραιολογίες ...
Στα λόγια , και στις σκέψεις τα βλέπουμε όλα εύκολα .
Νομίζουμε ότι η ταπείνωση είναι από τις αρετές που εύκολα μπορούμε να κατακτήσουμε ,όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά .
Η ταπείνωση , είναι το ωραιότερο απ΄ τα λουλούδια που μοσχοβολούν μες τον Παράδεισο .
Δύσκολα μπορεί να το κατακτήσει κανείς ,γιατί ακριβώς χρειάζεται κόπος και προσπάθεια ...
"Η ταπείνωση είναι μία σκάλα με εκατομμύρια σκαλοπάτια.
Το πρώτο σκαλοπάτι πατά στη γη, και το τελευταίο, αν υπάρχει, ακουμπά στον ουρανό ! "
"Η οσία ταπείνωση δεν καταδικάζει τους άλλους", αλλά καταδικάζει εν διανοία συνεχώς και ειλικρινώς τον εαυτό μας "
Η υπερηφάνεια εμποδίζει την ψυχή να μπει στο δρόμο της ταπείνωσης !
Αν είχαμε ταπείνωση , ο Κύριος από αγάπη θα μας απεκάλυπτε όλα τα μυστήρια .
Αλλά η συμφορά μας είναι πώς δεν είμαστε ταπεινοί , υπερηφανευόμαστε και είμαστε ματαιόδοξοι για κάθε τι ασήμαντο κι έτσι βασανίζομε τον εαυτό μας και τους άλλους . ...
Όταν σε ταπεινώνει ο άλλος και το δέχεσαι, τότε έχεις πραγματική ταπείνωση, γιατί πραγματική ταπείνωση είναι η ταπείνωση στην πράξη, όχι στα λόγια , μας λέει πολύ όμορφα ο γέροντας Παϊσιος.
Μέχρι να αποκτήσουμε αυτή τη θεάρεστη αρετή της Ταπείνωσης έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας .
Ας μην τα βάζουμε κάτω .
Ο πονηρός μας πολεμά , όμως ο Κύριος συμπορεύεται μαζί μας .
Έχουμε δυνατό υπόδειγμα ταπεινώσεως
Την Γλυκιά μας Μάνα Παναγιά ,ας την επικαλούμαστε να στέκει δίπλα μας
Και να μας ενισχύει στον αγώνα μας .

http://lllazaros.blogspot.com.eg/

Προσοχή και προσευχή


Η συμπεριφορά μας, όσο βρισκόμαστε μέσα στο ναό, ας είναι η πρέπουσα
Όπως αρμόζει σε άνθρωπο που βρίσκεσαι μπροστά στο Θεό. 
Να μην ασχολούμαστε με άσκοπες συζητήσεις

 Μα να στεκόμαστε με φόβο και τρόμο
Με προσοχή και προθυμία
Με το βλέμμα στραμμένο στη γη
Και την ψυχή υψωμένη στον ουρανό.
Γιατί έρχονται πολλοί στην εκκλησία
Επαναλαμβάνουν μηχανικά ψαλμούς και ευχές
Και φεύγουν, δίχως να ξέρουν τι είπαν.
Τα χείλη κινούνται, αλλά τʼ αυτιά δεν ακούνε.
Εσύ δεν ακούς την προσευχή σου
Και θέλεις να την εισακούσει ο Θεός;
Γονάτισα, λες, αλλά ο νους σου πετούσε μακριά.
Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω.
Το στόμα έλεγε την προσευχή
Και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους. Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός
Ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά
Γιʼ αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα.
Άλλες φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν σκεφτόμαστε
Ήρθαμε όμως στην εκκλησία να προσευχηθούμε
Και ο διάβολος μας έβαλε ένα σωρό λογισμούς
Ώστε καθόλου να μην ωφεληθούμε.

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου
http://lllazaros.blogspot.com.eg/

Για μας τους αμαρτωλούς είναι αδύνατο...


"Μου ζητάς να σε διδάξω πως νʼαποφεύγεις 
Το διασκεδασμό του νου την ώρα της προσευχής.
Για μας τους αμαρτωλούς είναι αδύνατο
Νʼ αποφεύγουμε αυτό το διασκεδασμό.
Πρέπει όμως να προσπαθούμε να συγκεντρώνουμε το νου μας
Και να τον περιορίζουμε στα λόγια της προσευχής
Να εμβαθύνει δηλαδή στο νόημα της κάθε λέξης.
Ας μην απελπίζεται κανείς από την ακηδία και τη σκληροκαρδία.
Φτάνει να αναγνωρίζει πως είναι ανάξιος
Και νʼ αγωνίζεται όσο μπορεί να προσεύχεται.
Αν η προσευχή του δεν είναι θερμή
Δε σημαίνει και πως δεν είναι ευάρεστη στο Θεό.
Μερικές φορές η προσευχή αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως θυσία
Αν ο άνθρωπος ταπεινώνεται και μέμφεται τον εαυτό του μπροστά στο Θεό".

Στάρετς Ιωσήφ της Όπτινα
http://lllazaros.blogspot.com.eg/

Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου


Είσαι δίκαιος;
Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου.

Έχεις άφθονα κατορθώματα;
Να μη χλευάζεις τον πλησίον σου και μειώνεις το εγκώμιό σου.
Και να προσέχεις τα λόγιά σου, αγαπητέ μου.
Περισσότερο οφείλει ο δίκαιος να φοβάται την υπερηφάνεια
Παρά ο αμαρτωλός.
Αυτό το είπα και χθες, το λέω και σήμερα
Για εκείνους που έλειπαν χθες.
Διότι ο αμαρτωλός αναγκαστικά έχει τη συνείδησή του ταπεινή
Ενώ ο δίκαιος καυχιέται για τα κατορθώματά του.
Όπως, ακριβώς, και στα πλοία
Εκείνα που έχουν άδειο πλοίο, δεν φοβούνται την επίθεση των πειρατών
Διότι δεν έρχονται να διαρρήξουν το πλοίο που δεν έχει τίποτα
Ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο που δεν έχει τίποτα
Ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο γεμάτο με φορτίο, φοβούνται τους πειρατές.
Διότι ο πειρατής πηγαίνει εκεί που υπάρχει χρυσάφι
Όπου υπάρχει ασήμι, όπου υπάρχουν πολύτιμα πετράδια.
Έτσι και ο διάβολος, δεν απειλεί εύκολα τον αμαρτωλό
Αλλά τον δίκαιο, όπου υπάρχει πλούτος πολύς.
Επειδή πολλές φορές η υπερηφάνεια προέρχεται από την εχθρότητα του διαβόλου
Είναι απαραίτητο να είμαστε προσεκτικοί.

Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου
http://lllazaros.blogspot.com.eg/

Ένα σύννεφο στα Καυσοκαλύβια


  Του Νώντα Σκοπετέα
 Αρχές του Δεκεμβρίου . Ο Αη Νικόλας έρχεται με χιόνια φορτωμένος . Θάλασσες αφρισμένες κι οι ναυτικοί όλοι με την ευχή του στα χείλη . Νικολοβάρβαρα ζυγώνουν . Φυλλομετρώ το συναξάρι , το βαγγέλιο του πιστού …
 Στο γύρισμα των σελίδων του ήχοι αγριεμένων κυμάτων , αντίφωνα αγέρηδων που μανιάζουν , βροχής ο χτύπος ο άμετρος, τρυπά τη γη . Τα μάτια μου εκστατικά μπροστά στο αγρίεμα του καιρού . Μυρίσματα από καυσόξυλα και τζάκια που φουντώνουν την πύρα τους , μετά της μέρας τον κάματο τον ιερό . Λίγο καψαλισμένο ψωμί με το πρώτο χρυσάφι απ τα λιόδεντρα σταγμένο πάνω του . Τις αισθήσεις μου οδηγεί η μνήμη . Λιγοστά τα καταφύγιά μου . Στο γύρεμά τους καταλαβαίνω πως μόνο η αληθινή ζωή γεννά τη νοσταλγία . Μα υπάρχει κι ο αδελφός δόξα τω Θεώ ! Εκείνος που δεν κράτησε τίποτα μόνο για τον εαυτό του . Που μοιράστηκε τις ευλογίες πολλαπλασιάζοντάς τις . Που τις έκοψε αντίδωρο και ψίχουλο το ψίχουλο χόρτασε μ΄αυτές μυριαρίθμητες πεινασμένες για Θεό ψυχές .

Αρχές του Δεκεμβρίου . Στο συναξάρι της δεύτερης μέρας του μια προσθήκη που σκόρπισε ελπίδα στα πέρατα της γης . Ενεπλήσθημεν χαράς ! Τη αυτή ημέρα Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου . Τώρα τις αισθήσεις μου τις οδηγεί ο ταπεινός σκυφτός Γέροντας . Άλλος ένας ταπεινός Γίγαντας που θα πρόσθετε και ο Κυρ-Φώτης στην γνωστή χορεία των ηρώων του … Ορμή κυμάτων ξανά .

 Των Καυσοκαλυβίων ο αρσανάς δεν φαίνεται απ τα θεριασμένα βουνά τους , που τον σκεπάζουν ολότελα . Απ το κοιμητήρι που οι λιγοστοί μοναχοί με τα μουσκεμένα κουκούλια και τα ράσα αποθέτουν στη γη το Αγιασμένο και πολυβασανισμένο σκήνωμα , δεν ξεχωρίζεις τίποτα ! Σταγόνες χοντρές παγώνουν πιότερο τα πρόσωπα και σμίγονται με την αλμύρα των ματιών που ασταμάτητα κυλά . Μια ομίχλη σαν σύννεφο μπροστά σου περιμένει τον ταξιδευτή της .
Το χώμα που σκάφτηκε , μυρίπνοο κι αυτό ετοιμάζεται να μπλεχτεί με το μυρωμένο απ του Παναγίου Τάφου τα αρώματα σώμα του Πορφυρίου . Ίνα ώσι έν ! Ίνα ώσι έν ! Αντίλαλος στων Καυσοκαλυβίων τα βραχόσπαρτα μονοπάτια ! Σκέπασε η γη τον Άγιο . Ταξίδεψε το σύννεφο !

 Γαλήνεψε ο καιρός και φάνηκε το γαλάζιο του Θεού . Έμεινε παντοτινή η ευωδία και ο Ουρανός υποδέχθηκε το αλητόπαιδο του Χριστού ! Είκοσι χρόνια κύλησαν από εκείνο τον χειμώνα . Αγρύπνια στη χάρη του . Ασπασμός στο λουλουδοστόλιστο εικόνισμά του . Το φρέσκο ξύλο σιγά- σιγά ρουφά τα χρώματα των χαρισμάτων του . Και εμείς τις μνήμες όσων τον είδαν και τον άκουσαν . Όσων ψηλάφισαν την Αγιότητά του . Ακούμε ξανά την φωνούλα του να ψέλνει τον Ικετήριο κανόνα του Ιησού , φιλάμε τα χεράκια του , αυτά που ακόμα άφθορα σώζονται , εκεί δίπλα στην αυτοσχέδια ξυλόσομπά του στα Καλίσια , στον Αη Γεράσιμο , στο ευωδιαστό παράπηγμά του στο Μήλεσι εκεί που θέτει ακόμα νου και μπολιάζει με ελπίδα . Φίλος σας ο Χριστός βρε , αδελφός και Πατέρας ! Δεν βαστά την κόλαση στο χέρι !

Ένα απολυτίκιο ψέλνω , βγαλμένο γι αυτόν απ την ακάθαρτη ψυχή μου την μέρα που τ όνομά του γράφτηκε σιμά στον Θεηγόρο Προφήτη Αββακούμ .
Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω για αυτόν που τόσο Τον εμεγάλυνε ;
Τον θαυμάσιον μύστην Χριστού υμνήσωμεν , Μηλεσίου το κλέος και των Γερόντων φωνή , την βοήθειαν ημών και διόρασιν ˙ Τον αναπαύσαντα σοφώς τας ψυχάς των ασθενών , του πνεύματος συνεργεία . Πορφύριον Καυσοκαλυβίτην ,επικαλέσωμεν άπαντες.

Απόσπασμα από την εκπομπή με τίτλο:Είδα και άκουσα έναν Άγιο .( 3 μέρη )
http://proskynitis.blogspot.com.eg/

Ἅγιος Πορφύριος: Πρέπει νά φοβόμαστε τόν Χριστό;


«Ἡ τέλεια ἀγάπη βγάζει ἔξω τόν φόβο• ἐπειδή, ὁ φόβος ἔχει κόλαση• καί ἐκεῖνος πού φοβᾶται δέν ἔχει τελειωθεῖ στήν ἀγάπη» (Α΄ Ἰωάννου 4, 18)

Ὅταν ἀγαπᾶς τόν Χριστό, παρόλες τίς ἀδυναμίες καί τή συναίσθηση πού ἔχεις γι’ αὐτές ἔχεις τή βεβαιότητα ὅτι ξεπέρασες τόν θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στήν κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.

Τόν Χριστό νά τόν αἰσθανόμαστε σάν φίλο μας. Εἶναι φίλος μας. Τό βεβαιώνει ὁ ἴδιος, ὅταν λέει: «Ἐσεῖς εἶστε φίλοι μου…» (Ἰω. 15,14). Σάν φίλο νά τόν ἀτενίζομε καί νά τόν πλησιάζομε. Πέφτομε; Ἁμαρτάνομε; Μέ οἰκειότητα, μέ ἀγάπη κι ἐμπιστοσύνη νά τρέχομε κοντά του· ὄχι μέ φόβο ὅτι θά μᾶς τιμωρήσει ἀλλά μέ θάρρος, πού θά μᾶς τό δίδει ἡ αἴσθηση τοῦ φίλου. Νά τοῦ ποῦμε: «Κύριε, τό ἔκανα, ἔπεσα, συγχώρεσέ με». Ἀλλά συγχρόνως νά αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς ἀγαπάει, ὅτι μᾶς δέχεται τρυφερά, μέ ἀγάπη καί μᾶς συγχωρεῖ. Νά μή μᾶς χωρίζει ἀπ’ τόν Χριστό ἡ ἁμαρτία. Ὅταν πιστεύουμε ὅτι μᾶς ἀγαπάει καί τόν ἀγαπᾶμε, δέν θά αἰσθανόμαστε ξένοι καί χωρισμένοι ἀπ’ Αὐτόν, οὔτε ὅταν ἁμαρτάνουμε. Ἔχουμε ἐξασφαλίσει τήν ἀγάπη Του κι ὅπως καί νά φερθοῦμε, ξέρομε ὅτι μᾶς ἀγαπάει.


Τό Εὐαγγέλιο, βέβαια, λέει μέ συμβολικές λέξεις γιά τόν ἄδικο ὅτι θά βρεθεῖ ἐκεῖ, ὅπου ὑπάρχει «ὁ τριγμός καί ὁ βρυγμός τῶν ὀδόντων», διότι μακράν τοῦ Θεοῦ ἔτσι εἶναι. Καί ἀπό τούς νηπτικούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πολλοί ὁμιλοῦν γιά φόβο θανάτου καί κολάσεως. Λένε: «Ἔχε μνήμη θανάτου πάντοτε». Αὐτές οἱ λέξεις, ἄν τίς ἐξετάσομε βαθιά, δημιουργοῦν τόν φόβο τῆς κολάσεως. Ὁ ἄνθρωπος προσπαθώντας ν’ ἀποφύγει τήν ἁμαρτία, κάνει αὐτές τίς σκέψεις, γιά νά κυριευθεῖ ἡ ψυχή του ἀπ’ τό φόβο τοῦ θανάτου, τῆς κολάσεως καί τοῦ διαβόλου.

Ὅλα ἔχουν τή σημασία τους, τό χρόνο καί τήν περίστασή τους. Ἡ ἔννοια τοῦ φόβου εἶναι καλή γιά τά πρῶτα στάδια. Εἶναι γιά τούς ἀρχάριους, γι’ αὐτούς πού ζεῖ μέσα τους ὁ παλαιός ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀρχάριος, πού δέν ἔχει ἀκόμη λεπτυνθεῖ, συγκρατεῖται ἀπ’ τό κακό μέ τό φόβο. Καί ὁ φόβος εἶναι ἀπαραίτητος, ἐφόσον εἴμαστε ὑλικοί καί χαμερπεῖς. Ἀλλ’ αὐτό εἶναι ἕνα στάδιο, ἕνας χαμηλός βαθμός σχέσεως μέ τό θεῖον. Τό πᾶμε στή συναλλαγή, προκειμένου νά κερδίσομε τόν Παράδεισο ἤ νά γλιτώσομε τήν κόλαση. Αὐτό, ἄν τό καλοεξετάσομε, δείχνει κάποια ἰδιοτέλεια, κάποιο συμφέρον. Ἐμένα δέ μοῦ ἀρέσει αὐτός ὁ τρόπος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προχωρήσει καί μπεῖ στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τί τοῦ χρειάζεται ὁ φόβος; Ὅ,τι κάνει, τό κάνει ἀπό ἀγάπη κι ἔχει πολύ μεγαλύτερη ἀξία αὐτό. Τό νά γίνει καλός κάποιος ἀπό φόβο στόν Θεό κι ὄχι ἀπό ἀγάπη δέν ἔχει τόση ἀξία.

Ὅποιος θέλει νά γίνει χριστιανός, πρέπει πρῶτα νά γίνει ποιητής. Ἄν στραπατσαρισθεῖ ἡ ψυχή καί γίνει ἀνάξια τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, διακόπτει ὁ Χριστός τίς σχέσεις, διότι ὁ Χριστός «χοντρές» ψυχές δέν θέλει κοντά Του. 

Κανείς νά μή σᾶς βλέπει, κανείς νά μήν καταλαβαίνει τίς κινήσεις τῆς λατρείας σας πρός τό θεῖον. Ὅλ’ αὐτά κρυφά, μυστικά, σάν τούς ἀσκητές. Θυμᾶστε ποὺ σᾶς ἔχω πεῖ γιά τ’ ἀηδονάκι; Μές στό δάσος κελαϊδάει. Στή σιγή. Νά πεῖ πὼς κάποιος τ’ ἀκούει, πὼς κάποιος τό ἐπαινεῖ; Πόσο ὡραῖο κελάηδημα στήν ἐρημιά! Ἔχετε δεῖ πῶς φουσκώνει ὁ λάρυγγάς του; Ἔτσι γίνεται καί μ’ αὐτόν πού ἐρωτεύεται τόν Χριστό. Ἄμα ἀγαπάει, «φουσκώνει ὁ λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει ἡ γλώσσα». Πιάνει μιὰ σπηλιά, ἕνα λαγκάδι καί ζεῖ τόν Θεό μυστικά, «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις». Περιφρονῆστε τά πάθη, μήν ἀσχολεῖσθε μέ τόν διάβολο. Στραφεῖτε στόν Χριστό.

Ἡ θεία χάρις μᾶς διδάσκει τό δικό μας χρέος. Γιά νά τήν προσελκύσουμε, θέλει ἀγάπη, λαχτάρα. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θέλει θεῖο ἔρωτα. Ἡ ἀγάπη ἀρκεῖ, γιά νά μᾶς φέρει σέ κατάλληλη «φόρμα» γιά προσευχή. Μόνος Του θά ἔλθει ὁ Χριστός καί θά ἐγκύψει στήν ψυχή μας, ἀρκεῖ νά βρεῖ ὁρισμένα πραγματάκια πού νά Τόν εὐχαριστοῦν· ἀγαθή προαίρεση, ταπείνωση καί ἀγάπη. Χωρίς αὐτά δέν μποροῦμε νά ποῦμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» Ὁ παραμικρός γογγυσμός κατά τοῦ πλησίον ἐπηρεάζει τήν ψυχή σας καί δέν μπορεῖτε νά προσευχηθεῖτε. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὅταν βρίσκει ἔτσι τήν ψυχή, δέν τολμάει νά πλησιάσει.

Νά ζητᾶμε νά γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. αὐτό εἶναι τό πιό συμφέρον, τό πιό ἀσφαλές γιά μᾶς καί γιά ὅσους προσευχόμαστε. Ὁ Χριστός θά μᾶς τά δώσει ὅλα πλούσια. Ὅταν ὑπάρχει ἔστω καί λίγος ἐγωισμός, δέν γίνεται τίποτα. Ὅταν ὁ Θεός δέν μᾶς δίδει κάτι πού ἐπίμονα ζητᾶμε, ἔχει τό λόγο Του. Ἔχει κι ὁ Θεός τά «μυστικά» Του. Ἄν δέν κάνετε ὑπακοή (σέ ἱερέα-πνευματικό) καί δέν ἔχετε ταπείνωση, ἡ εὐχή (δηλ. τό Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησὸν με) δέν ἔρχεται καί ὑπάρχει καί φόβος πλάνης.

Νά μήν γίνεται ἡ εὐχή ἀγγαρεία. Ἡ πίεση μπορεῖ νά φέρει μία ἀντίδραση μέσα μας, νά κάνει κακό. Ἔχουν ἀρρωστήσει πολλοί μέ τήν εὐχή, γιατί τήν ἔκαναν μέ πίεση. Καί γίνεται, βέβαια, κι ὅταν τό κάνεις ἀγγαρεία. ἀλλά δέν εἶναι ὑγιές.

Δέν εἶναι ἀνάγκη νά συγκεντρωθεῖτε ἰδιαίτερα γιά νά πεῖτε τήν εὐχή. Δέν χρειάζεται καμιά προσπάθεια ὅταν ἔχεις θεῖο ἔρωτα. Ὅπου βρίσκεσθε, σέ σκαμνί, σέ καρέκλα, σέ αὐτοκίνητο, παντοῦ, στόν δρόμο, στό σχολεῖο, στό γραφεῖο, στή δουλειά μπορεῖτε νά λέτε τήν εὐχή, τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησὸν με», ἁπαλά, χωρίς πίεση, χωρίς σφίξιμο.

Σημασία στήν προσευχή ἔχει ὄχι ἡ χρονική διάρκεια ἀλλά ἡ ἔνταση. Νά προσεύχεσθε ἔστω καί πέντε λεπτά, ἀλλά δοσμένα στό Θεό μέ ἀγάπη καί λαχτάρα. Μπορεῖ ἕνας μία ὁλόκληρη νύχτα νά προσεύχεται κι αὐτή ἡ προσευχή τῶν πέντε λεπτῶν νά εἶναι ἀνώτερη. Μυστήριο εἶναι αὐτό βέβαια, ἀλλά ἔτσι εἶναι.

http://salpismata.blogspot.com.eg/