Πριν απ’ όλα, ας πάρουμε μια μικρή ευχή, μια μικρή σκέπη από τη Χάρη της.

Μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, το καντήλι καίει ήσυχα, καθημερινά και για χιλιάδες μερόνυχτα. Μια μικρή φλόγα, και όμως πόση παρηγοριά κρύβει μέσα της. Στέκεσαι για λίγο, χωρίς πολλά λόγια, και νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος.
Η Παναγία δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται. Στέκει σιωπηλά, με τα χέρια ανοιχτά, σαν μάνα που περιμένει το παιδί της να πλησιάσει. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή βρίσκει ο άνθρωπος καταφύγιο, μια σκέπη, μια προστασία που δεν φαίνεται με τα μάτια αλλά τη νιώθει η καρδιά.
Πόσες φορές δεν σταθήκαμε μπροστά σε μια εικόνα της και δεν της είπαμε τίποτα, μόνο την κοιτάξαμε. Κι όμως, Εκείνη καταλαβαίνει. Τους φόβους, τις αγωνίες, τις μικρές και μεγάλες δυσκολίες της ζωής μας.
Η μέρα αρχίζει, οι δουλειές περιμένουν, ο κόσμος τρέχει. Μα πριν απ’ όλα, ας πάρουμε μια μικρή ευχή, μια μικρή σκέπη από τη Χάρη της. Για να πορευτούμε με ειρήνη, με δύναμη, και με ελπίδα.
Καλημέρα, με τη Χάρη και τη σκέπη της Παναγίας.

https://proskynitis.blogspot.com/