ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ:ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ

τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Παϊσίου Λαρεντζάκη

Ἱεροκήρυκος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Κρήτης

«Εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἳτινες οὐ μή γεύσωνται θανάτου, ἓωα ἂν ἳδωσιν τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει».

Όταν βλέπουμε στην Αγία Γραφή ή όταν ακούμε να γίνεται λόγος για την βασιλεία των ουρανών, για την βασιλεία του Θεού, ο νους μας στρέφεται προς την ουράνια ένδοξη και μακαρία βασιλεία, την οποία ο Θεός έχει ετοιμάσει «ἀπό καταβολῆς κόσμου» για τους πιστούς χριστιανούς. Η σκέψη μας αυτή είναι σωστή και αληθινή. Εν τούτοις η Αγία Γραφή μιλάει και για επίγεια βασιλεία του Θεού. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κήρυττε· «μετανοεῖτε· ἢγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ο Κύριος επίσης δίδασκε ότι «ἢγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Μιλώντας ο Κύριος σε κάποια συγκέντρωση του λαού και των μαθητών Του, διαβεβαίωσε ότι «υπάρχουν μερικοί από αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα πεθάνουν, πριν δουν την βασιλεία του Θεού να εγκαθίσταται και να θεμελιώνεται με δύναμη στη γη».

Ποια είναι όμως αυτή η επί γης βασιλεία του Θεού; Άλλη είναι η ουράνια βασιλεία και άλλη είναι η επίγεια; Στην πραγματικότητα πρόκειται για την ίδια βασιλεία, η οποία περιλαμβάνει δύο τμήματα· ένα στη γη, που θα διαρκέσει μέχρι συντελείας του αιώνος και ένα στον ουρανό, αιώνιο και ατελείωτο. Η βασιλεία αυτή λέγεται και Εκκλησία Χριστού, ενιαία και αδιαίρετη, την οποίας το ένα τμήμα, αυτό που βρίσκεται στη γη, λέγεται αγωνιζόμενη Εκκλησία, διότι οι πιστοί αγωνίζονται να ζήσουν σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού· το άλλο τμήμα, αυτό που βρίσκεται στον ουρανό, λέγεται θριαμβεύουσα Εκκλησία, διότι περιλαμβάνει αυτούς τους πιστούς που έχουν θριαμβεύσει, τους ενάρετους, τους δίκαιους, όλους όσοι έζησαν κατά Θεόν, πέθαναν ενώ βρισκόταν σε μετάνοια, επικαλούμενοι πάντοτε την χάρη και το έλεος του Κυρίου. Είναι αυτοί, για τους οποίους ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει· «μακάριοι οἱ νεκροί, οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες» .

Προβάλλει όμως τώρα ένα άλλο ερώτημα· γιατί η Εκκλησία του Χριστού λέγεται και Βασιλεία; Εύλογο το ερώτημα και έχει ικανοποιητική απάντηση. Λέγεται βασιλεία, γιατί από την αρχή και εις τους αιώνες βασιλιάς, αρχηγός και κυβερνήτης αυτής είναι ο Χριστός. Αυτός την έχει θεμελιώσει και αγιάσει επί της γης με το τίμιο Αίμα Του, την περιφρουρεί από κινδύνους, την διατηρεί ακατάλυτη, την κυβερνά και την κατευθύνει στην πραγματοποίηση του μεγάλου σκοπού της· την φωτίζει και την ενισχύει με τη χάρη και τις δωρεές του, με τη λυτρωτική δύναμη των μυστηρίων. Αυτός είναι η κεφαλή της Εκκλησίας. Βασιλιά τον προείπαν οι προφήτες, βασιλιά τον διακηρύσσει η Καινή Διαθήκη, βασιλιά τον διαλαλεί ομόφωνα η ιερά Παράδοση.

Λέγεται ακόμα βασιλεία Χριστού, γιατί έχει τους νόμους της. Όπως κάθε εγκόσμια βασιλεία και πολιτεία έχει τους νόμους της έτσι και η βασιλεία του Χριστού. Με τη μεγάλη όμως διαφορά, ότι των εγκοσμίων βασιλειών οι νόμοι είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα, πολλές φορές είναι προσωποπαγείς, άδικες, με προσωρινό κύρος και ισχύ. Γι’ αυτό και συχνά αλλάζουν, στο εξωτερικό σχήμα ενώ στην ουσία παραμένουν οι ίδιες. Η βασιλεία όμως του Χριστού έχει νόμους αιωνίου κύρους και ακατάλυτης αξίας, απόλυτα δίκαιους και αληθινούς, οι οποίοι ισχύουν και θα ισχύουν εις αιώνας αιώνων. Οι νόμοι αυτοί είναι η θέληση του Χριστού, οι θείες εντολές, όπως τις παρέδωσε ο Χριστός, όπως τις έγραψαν και τις διέσωσαν οι Απόστολοι, όπως τις παρέλαβε και τις ανέλυσε η Ορθόδοξος Εκκλησία μας. Ως ο τέλειος νομοθέτης ο Χριστός, με απόλυτη θεία αυθεντία και σοφία, θέσπισε άριστους νόμους, οι οποίοι αποβλέπουν στην ηθική αναγέννηση, την πρόοδο και τελείωση του ανθρώπου, για να τον καταστήσουν «ἂρτιον καί ὁλόκληρον», ένδοξο και μακάριο.

Πολίτες της βασιλείας του Χριστού, μέλη της Εκκλησίας του είναι όλοι όσοι ορθά πιστεύουν στον Χριστό, όσοι αγιάζονται δια των ίδιων μυστηρίων και έχουν την ίδια κλήση σωτηρίας από τον Θεό. Όσοι έχουν τον ίδιο προορισμό, κληρικοί και λαϊκοί. Ο Απόστολος Παύλος παρομοιάζει την Εκκλησία με σώμα, του οποίου κεφαλή είναι ο Χριστός, μέλη όλοι οι πιστοί. Ούτε οι κληρικοί μόνοι αποτελούν την Εκκλησία ούτε μόνοι οι λαϊκοί, αλλά οι πάντες, σε ένα πνευματικό οργανισμό ενωμένοι, υπεύθυνοι και δοσίλογοι όλοι ενώπιον του βασιλέως Χριστού.

Αποτελεί μεγάλη πλάνη ο ισχυρισμός μερικών ότι οι αρχιερείς και οι κληρικοί γενικά, είναι τάχα η Εκκλησία. Ο Κύριος καλείται ο αρχηγός, ο ιδρυτής, η κεφαλή της Εκκλησίας, ουδέποτε όμως η Εκκλησία. Κανείς ποτέ από τους Αποστόλους δεν ονόμασε τον εαυτό του Εκκλησία. Ο Απόστολος Παύλος λέει· «οὓτως ἡμᾶς λογιζέσθω ἂνθρωπος ὡς ὑπηρέτας Χριστοῦ καί οἰκονόμους μυστηρίων Θεοῦ» . Γράφοντας πάντοτε με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, ονομάζει τους Αποστόλους και φυσικά όλους τους κληρικούς, όλων των αιώνων «δούλους τῶν πιστῶν διά Ἰησοῦν» . Αυτό όμως δεν καταργεί την ειδική θέση και διακονία των κληρικών μεταξύ των πιστών. Αυτοί τελούν τα μυστήρια, διοικούν την Εκκλησία, διδάσκουν με τα λόγια και το παράδειγμά τους τον λαό, έχουν ενώπιον του Θεού την ευθύνη για τον κάθε πιστό. Γι’ αυτό οι πιστοί έχουν καθήκον να τους απονέμουν τον πρέποντα σεβασμό, όπως επίσης και οι κληρικοί πρέπει να περιβάλλουν με στοργή και σεβασμό τους λαϊκούς. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας πολλά γράφουν για την ενότητα της Εκκλησίας, περί του αμοιβαίου σεβασμού και της αγάπης, που πρέπει να συνδέει σε ένα σώμα τους πιστούς, κληρικούς και λαϊκούς.

Πρέπει πάντοτε ολόψυχα να ευχαριστούμε τον Κύριο και βασιλέα Χριστό, γιατί μάς κάλεσε στην αιώνια βασιλεία του, μάς κατέταξε ως μέλη στην Εκκλησία του, μάς φωτίζει με τις εντολές του, μάς αγιάζει δια των μυστηρίων του και μάς προορίζει, όλους ανεξαιρέτως, για την μακαριότητα της ουρανίου βασιλείας, την οποία, σαν φιλόστοργος Πατέρας, έχει ετοιμάσει για μας από τότε, που δημιουργήθηκε ο πνευματικός και υλικός κόσμος. Αμήν.