Η νηστεία έχει ιδιαίτερη σπουδαιότητα για την πνευματική ζωή. Η νηστεία, όχι μόνο ως αποφυγή ορισμένων τροφών αλλά και ως τέλεια ασιτία, ήταν εξαρχής γνωστή στην Εκκλησία. Ο ίδιος ο Χριστός νήστευσε και σύστησε τη νηστεία ως μέσο για την καταπολεμηση του διαβόλου. Η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής διαμορφώθηκε σε ανάμνηση της τεσσαρακονθήμερης νηστείας του Χριστού στην έρημο.
Μέσα στην παράδοση της Εκκλησίας η νηστεία συνδυάζεται με την ελεημοσύνη. Ο λόγος είναι απλός: αυτό που στερούμαι εγώ, το προσφέρω σε κάποιον άλλον που το έχει ανάγκη.
Έτσι λοιπόν το ασκητικό πνεύμα μέσα στην Εκκλησία συνδυάζεται με την αγάπη προς τους συνανθρώπους. Και η αγάπη συνεπάγεται τη φροντίδα για την αντιμετώπιση και επίλυση των προβλημάτων τους σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Μεμονωμένα πρόσωπα κάνουν ίσως θαύματα, αλλά δεν καθιερώνουν θεσμούς. Οι συλλογικές όμως προσπάθειες μπορούν να δημιουργήσουν θεσμούς και να καθιερώσουν νέες μορφές ζωής στην κοινωνία.
Ένας τέτοιος θεσμός είναι και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Γι᾽ αυτό και στην αρχή διατυπώθηκε η άποψη πως δεν είναι απλά και μόνο μια λειτουργική περίοδος της Εκκλησίας, αλλά ένας τρόπος, μια πρόταση ζωής. Ας μην αφήσουμε λοιπόν να περάσουν οι πενήντα ημέρες της περιόδου που αρχίζει αύριο, χωρίς να αξιοποιήσουμε τον πνευματικό και ηθικό πλούτο που αντιπροσωπεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου