Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΥΡΑΝΙΑ ΕΥΩΔΙΑ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ


Σε όλη την περιφέρεια εκείνη, από τη Νέα Σκήτη μέχρι τη Μεγίστη Λαύρα, έχουν πολλοί Πατέρες και ευλαβείς προσκυνητές χριστιανοί, αισθανθεί να αναδίνει ουράνια ευωδία και άρωμα μοσχολίβανου.
Από τη Σκήτη της Αγίας Τριάδος, τα λεγόμενα «Καυσοκαλύβια» ανεβαίναμε με τον αδελφό μου Παντελεήμονα Μοναχό, στα Κελλιά της Κερασιάς.
Στο σημείο πού λέγεται «Χαΐρι», σε μια στροφή του δρόμου, αισθανθήκαμε έντονη ουράνια ευωδία.
Σταθήκαμε για λίγο, δεν μπορέσαμε να προχωρήσομε επί δέκα λεπτά (ΙΟ') της ώρας, με ένα λεπτό αεράκι ή ευωδία από πάνω, σαν να κατέβαινε από τον Άθωνα. Πώς να καταλάβει όμως κανείς, από που ερχότανε αυτό το θείο άρωμα;
Κάναμε το σταυρό μας, ξεκινήσαμε συνεχίζοντες την πορεία μας και σε λίγο χάθηκε ή ευωδία εκείνη.
Μετά άπ' αυτό πολλές φορές περάσαμε από το μέρος εκείνο, αλλά άλλη φορά δεν αισθανθήκαμε τίποτε και θέλομε να πιστεύομε, πώς στο ευλογημένο εκείνο μέρος του Αγίου Όρους, από τη θάλασσα μέχρι την κορυφή του Άθωνα, είναι γεμάτο από αγία Λείψανα οσίων Πατέρων, πού κατά καιρούς έχουν κοιμηθεί τον μακάριο και φυσίζωον ύπνο, κατόπιν σκληρού ασκητικού αγώνα, μέσα σε καλύβες και σπηλιές, των οποίων, σε πολλά μέρη σώζονται ακόμη ίχνη και ερείπια, όπως είναι οί Σκήτες πού παρήκμασαν και δεν υπάρχουν σήμερα σαν Σκήτες, όπως ήταν ή παλιά Σκήτη του Αγίου Βασιλείου, πού βρίσκονταν μεταξύ Καυσοκαλυβίων και της τοποθεσίας «Κρύα νερά», ή οποία, επειδή εκεί έκανε πολύ κρύο, μεταφέρθηκε στη νοτιοδυτική πλευρά του Καρμύλιου Όρους, πού οι ίδιοι Ασκητές συνέστησαν την νεώτερη αυτή Σκήτη, ή οποία όμως κι αυτή, σα Σκήτη, παρήκμασε και σώζονται σήμερα πολύ λίγες Καλύβες.

http://pateriki-theologia.blogspot.

Ο Λόγος του Θεού


Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Η ιδέα που έχουμε για το λόγο δείχνει τη στάση μας απέναντι στο Λόγο του Θεού. Αν ο λόγος δεν είναι για μας παρά ένας κώδικας μεταφοράς πληροφοριών, όπως τον θεωρούν πολλοί , αυτό σημαίνει πρώτον ότι δεν διακρίνουμε την ανθρώπινη φύση απ΄ τη φύση των ζώων και δεύτερον είναι ακατανόητα για μας τα λόγια ότι ο Λόγος του Θεού είναι Θεός.

Ο λόγος πράγματι μεταφέρει πληροφορίες καθώς και αισθήματα και επιθυμίες, το ίδιο όπως με κάποιους ανάλογους τρόπους γίνεται και στα ζώα., αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Ο λόγος είναι η αληθινή μας φύση, αυτό που μας ξεχωρίζει απ΄ τα ζώα. Με το λόγο δεχόμαστε το πνεύμα του Θεού, που όπως λέει η Γραφή ερευνά τα βάθη του ανθρώπου και του Θεού.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί το λόγο για να μιλάει με τον εαυτό του. Αν ο λόγος μεταφέρει μόνο πληροφορίες, σε ποιόν μεταφέρει πληροφορίες, όταν μιλάει στον εαυτό του; Είναι φανερό ότι ο λόγος στην περίπτωση αυτή δεν μεταφέρει απλώς πληροφορίες ή σκέψεις ,αισθήματα και επιθυμίες, αλλά ΕΙΝΑΙ σκέψεις και αισθήματα και επιθυμίες, είναι η ίδια η ουσία του ανθρώπου, που σκέφτεται, νιώθει ή επιθυμεί. Ο λόγος του ανθρώπου είναι ο άνθρωπος, το ίδιο όπως ο Λόγος του Θεού είναι Θεός. (Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος ) (Ιω.1,1)

Ο λόγος στα μαθηματικά έχει την έννοια της σχέσης. Πράγματι αρχίζουμε να νιώθουμε ότι είμαστε πρόσωπα όταν συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε σε σχέση με τον κόσμο, με τους άλλους, ακόμα και με τον εαυτό μας και με το Θεό, ως τον εαυτό του εαυτού μας.! Αν δεν καταλαβαίνουμε τη σχέση μας με τον κόσμο ή αν η σχέση μας είναι από φόβο ή από ιδιοτέλεια νιώθουμε την απώλεια του λόγου. Βρισκόμαστε μπροστά στο κενό και η ζωή μας δεν έχει κανένα νόημα. Αναζητούμε τον λόγο, που είναι η Αγάπη. 

Η αγάπη για τα πάντα, ακόμα και γι΄ αυτούς που μας στενοχωρούν είναι η Γνώση του αληθινού Θεού που είναι ο Λόγος του Θεού. Δίχως την αγάπη αυτή ούτε εμείς ξέρουμε το Λόγο του Θεού, ούτε Εκείνος μας ξέρει. Ουκ οίδα υμάς (δε σας ξέρω), είπε. 

Ο λόγος δεν είναι απλώς ένας κώδικας μετάδοσης πληροφοριών. Αν ο λόγος είναι απλώς ένας κώδικας επικοινωνίας , (παρόμοιους κώδικες έχουν και τα ζώα), αν ο λόγος δεν είναι η αληθινή μας φύση, δεν έχουμε καμιά ελπίδα, δεν βρίσκουμε κανένα νόημα στη ζωή μας. Περπατούμε στο σκοτάδι ώσπου να συνειδητοποιήσουμε ότι ο λόγος είναι το φως της ζωής. Έχουμε την αίσθηση του κενού που μας οδηγεί στην απελπισία.

http://moschoblog.blogspot.

Η προσευχή και το αίσθημα


 Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

Γυρίζοντας στο διαμέρισμα από την πρωϊνή βόλτα στο Αλκαζάρ προσευχόμουν στο δρόμο. Περνώντας μπροστά από την είσοδο μιας πολυκατοικίας όπου πριν από χρόνια έγινε ένα στυγερό έγκλημα θυμήθηκα το θύμα , μια νεαρή φοιτήτρια, Η συμπόνια γι' αυτήν με συνεπήρε. Ήταν περιττό να πω "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ανάπαυσε την ψυχή της δούλης σου". Λέγοντας τα λόγια της Ευχής, με την καρδιά μου γεμάτη οίκτο για την αδικοχαμένη κοπέλα, δεν ήταν δυνατόν η προσευχή μου να μην είναι κι αυτή γεμάτη από το αίσθημα αυτό. Γι' αυτό που έχουμε στο νου και στην καρδιά, γι' αυτό προσευχόμαστε.

       Στην προσευχή το πνεύμα του ανθρώπου ενώνεται με το πνεύμα του Θεού. Διαφορετικά δεν υπάρχει επικοινωνία. Η νοερά προσευχή είναι επικοινωνία με το Θεό. Επικοινωνία όπως με τον παλιό ασύρματο και με το σύγχρονο ραντάρ. Ο π.Ηλίας που στο στρατό υπηρέτησε ως ασυρματιστής, ονόμαζε αυτούς που δεν προσεύχονται «σπασμένους ασύρματους». 
    Στο ραντάρ βλέπουμε αυτό που εμφανίζεται στην οθόνη του. Δεν βλέπουμε κάτι άλλο, εκτός αν υπάρχουν παράσιτα και πρέπει να τα διώξουμε για να έχουμε επικοινωνία. 
     Λένε και το πιστεύω, πως «αυτό που λέγεται με αγάπη, θα ακουστεί». Αυτό που λέγεται με αγάπη, είναι αυτό που έχουμε στην καρδιά μας. Αυτό που έχουμε στην καρδιά μας, την ώρα που προσευχόμαστε, αυτό θα εισακουστεί. Δεν γίνεται αλλιώς, αφού η καρδιά μας με ό,τι νιώθουμε τη στιγμή που προσευχόμαστε, γίνεται ένα πνεύμα με το Θεό.

http://moschoblog.blogspot.

ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ (20)


«Όπως σε όλα τα άλλα, έτσι και στην περίπτωση των δακρύων ο καλός και δίκαιος Κριτής μας λαμβάνει υπόψη Του και τη φυσική προδιάθεση και δύναμη του καθενός. Είδα μικρές σταγόνες να χύνονται με πόνο σαν αίμα. Και είδα βρύσες δακρύων που έτρεχαν χωρίς δυσκολία. Εγώ τουλάχιστον βαθμολόγησα τους αγωνιστές ανάλογα με τον πόνο και όχι με το ποσόν των δακρύων. Και ο Θεός νομίζω παρόμοια θα τους έκρινε» (λόγ. ζ΄ 25).
Δεν σου θυμίζει καταρχάς ο όσιος τον απόστολο Παύλο όταν με πλήρη επίγνωση της αποστολικότητάς του και της αλήθειας των λόγων του λέει ότι «και ημείς νουν Χριστού έχομεν»; Ο όσιος είναι κι αυτός εντελώς βέβαιος για την κρίση του: «Και ο Θεός νομίζω παρόμοια θα έκρινε». Πού έγκειται το απόλυτο της κρίσης του οσίου; Ότι ο Θεός κρίνει τους ανθρώπους, και μάλιστα εκείνους που αγωνίζονται πάνω στο άγιο θέλημά Του, όχι με κριτήριο κάποιες εξωτερικές εκδηλώσεις τους, σαν τα δάκρυα για παράδειγμα, αλλά την πνευματική τους διάθεση. Κι αυτό γιατί ο Κύριος βλέπει την καρδιά του καθενός, τη φυσική προδιάθεση και τη δύναμή του, τον αληθινό δηλαδή εαυτό του. Τον κρίνει εξατομικευμένα: ο καθένας είναι ξεχωριστός και μοναδικός για την αγάπη Του! Πόσες ανατροπές θα περιλαμβάνει η τελική κρίση Του για τους ανθρώπους!
Έχε θάρρος λοιπόν! Μπορεί εκ φύσεως να μην είσαι πολύ συναισθηματικός και γι’ αυτό τα δάκρυα, οι διαχυτικότητες, τα χαμόγελα να μην σου πάνε και να μη… σου βγαίνουν. Η παραμικρή όμως γνήσια κίνηση της καρδιάς σου προς τον Θεό, αυτή που γίνεται με πόνο κυρίως και όχι τόσο εύκολα, αυτή μετράει πρωτίστως ενώπιόν Του. Ο Θεός μάς βαθμολογεί «ανάλογα με τον πόνο και όχι με το ποσόν». Και αυτό ισχύει για τα πάντα, όχι μόνο για τα δάκρυα. Αν λοιπόν προσεύχεσαι και η προσευχή σου περιέχει ένα στοιχείο θυσίας – καταβάλλεις κόπο – τότε ναι! Γίνεται αποδεκτή η προσευχή σου. Αν είσαι θυμώδης και προσπαθείς να περιορίσεις λίγο το στόμα σου, έστω κι αν βράζεις μέσα σου, τότε ναι!  Ο Θεός θα σε χαριτώσει σύντομα. Σε όλα λοιπόν βάζε τον κόπο και τον πόνο: είναι η συμμετοχή στον δικό Του Σταυρό που θα σου φέρει τη χαρά.
Καυχώνται κάποιοι αιρετικοί χριστιανοί για τις πληθωρικές εκδηλώσεις τους, για τις συναισθηματικές τους εκρήξεις, για τις κραυγές και τους αλαλαγμούς τους στις συνάξεις τους!  «Είναι η παρουσία του Πνεύματος», λένε. Μα, κράτα… μικρό καλάθι! Πρόκειται για την επιφάνεια και όχι για την ουσία. Όπως το είπε σπουδαίος μακαριστός Γέροντας του Όρους σ’ έναν τέτοιο χριστιανό, που του μίλησε για τις συνάξεις τους αυτές: «Εσείς μένετε σ’ έναν συναισθηματισμό. Εμείς καλλιεργούμε την κατάνυξη. Η κατάνυξη κινείται από το Πνεύμα του Θεού. Ο συναισθηματισμός κινείται από ανθρώπινα αίτια, που τις περισσότερες φορές είναι σκέτος… εγωισμός».

http://pgdorbas.blogspot.

Για τις δοκιμασίες της ζωής


Ο μεγάλος καθηγητής της ασκητικής ζωής άγιος Ισαάκ ο Σύρος, βαθύς γνώστης του θελήματος του Θεού και έμπειρος πρακτικός διδάσκαλος της ορθόδοξης Θεολογίας, διατύπωσε τούτο το απαύγασμα της προσωπικής του εμπειρίας: 

«Οι δοκιμασίες είναι η τιμή που δέχεται η ψυχή παρά της μεγαλειότητος του Θεού». 

Στο βίο του αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, αναφέρεται τούτο το περιστατικό: 

Κάποτε, όταν ο Άγιος βρισκόταν σε ποιμαντική περιοδεία στην επαρχία του, φιλοξενήθηκε με τη συνοδεία του στο αρχοντικό κάποιου επιφανούς χριστιανού. Συζητώντας μαζί του, ο Άγιος πληροφορήθηκε από τον ίδιο ότι όλα γύρω από τη ζωή του κυλούσαν θαυμάσια, οι δουλειές του πήγαιναν υπέροχα, η υγεία όλων των μελών της οικογενείας του ποτέ δεν δοκιμάστηκε, ποτέ δεν αντιμετώπισε θλίψεις, δυσκολίες και προβλήματα. Τότε ο Άγιος, απευθυνόμενος στη συνοδεία του, είπε: «πάμε να φύγουμε απ' εδώ αμέσως. Αυτό το σπίτι δεν το επισκέφθηκε ποτέ ο Θεός». 

Πραγματικά, μόλις ο άγιος αναχώρησε, το σπίτι εκείνο το κατάπιε η γη. 

Το αδιάψευστο στόμα του Κυρίου μας προειδοποίησε ότι στον κόσμο αυτό θα έχουμε θλίψεις, πειρασμούς και δοκιμασίες. «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε». Κι ακόμη μας κάλεσε, προκειμένου να Τον ακολουθήσουμε, να σηκώσουμε σταυρό. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». 

Επισημαίνοντας τα πιο πάνω θέλω να πω ότι ο πόνος, οι θλίψεις και τα βάσανα, όσο και να μας είναι ανεπιθύμητα, είναι σύμφυτα στη ζωή κάθε χριστιανού και αποτελούν σταθερό συνοδοιπόρο σε κάθε μας βήμα. Από τότε που στη ζωή μας εισήλθε η αμαρτία, σαν παρεπόμενο αυτής εισήλθαν και όλα τα ανεπιθύμητα, με αποκορύφωμα το θάνατο. Γι' αυτό και θάταν εντελώς εξωπραγματικό να ζητάμε να μην τύχουν στη δική μας ζωή κάτι τέτοια γεγονότα. Αντίθετα, σοφώτερο θα ήταν να ζητάμε από το Θεό τη δύναμη να αντέχουμε και να ξεπερνούμε τα γεγονότα αυτά. 

Οι θλίψεις, οι δοκιμασίες και τα βάσανα είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Θεός για να ωριμάσει ο άνθρωπος. Όλα τα οδυνηρά που επιτρέπει στη ζωή μας ο Θεός είναι φάρμακα που θεραπεύουν την ασθενούσα φύση του ανθρώπου. Το καμίνι του πόνου, των δοκιμασιών και των θλίψεων είναι το εργαστήρι όπου ο Θεός κατεργάζεται την τελειοποίηση του χριστιανού. Αν το ψωμί που μπαίνει στο φούρνο είχε φωνή, θα διαμαρτυρόταν και θα έλεγε πως δεν αντέχει τη φωτιά του φούρνου. 

Όμως αυτό το ψήσιμο είναι που κάμνει το ψωμί κατάλληλο για βρώση. Αν δεν έμπαινε στο φούρνο θα γέμιζε σκουλήκια, θα ήταν άχρηστο. Τα φρούτα πάνω στα δένδρα, που τα ψήνει ο καλοκαιρινός ήλιος, αν είχαν στόμα θα διαμαρτύρονταν και θα έλεγαν πως δεν αντέχουν άλλο τις καφτερές ακτίνες του ήλιου. Με την ακτινοβολία, όμως, που δέχονται από τον ήλιο ωριμάζουν, αποκτούν άρωμα, χρώμα. γεύση και ουσία. Διαφορετικά θα ήταν άγευστα, ανούσια και άχρηστα. 

Κατά τρόπο ανάλογο, στο καμίνι του πόνου ο άνθρωπος αποκτά ωριμότητα, ουσία, περιεχόμενο. Καθαίρεται από πάθη, ταπεινώνεται, μαθαίνει να συμπάσχει, αποκτά γνησιότητα και αυθεντικότητα. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το χρυσάφι. Μετά που θα δοκιμαστεί και καθαρθεί στο χωνευτήρι, τότε αποβαίνει το πιο πολύτιμο μέταλλο. 

Όσο πληθαίνουν οι δοκιμασίες, όσο κτυπιέται η ψυχή στο αμόνι του πόνου, τόσο εύθετη γίνεται για τη Βασιλεία των ουρανών και με ευφρόσυνο δειλινό χαμόγελο αναμένει το ολόλαμπρο πρωινό της Αναστάσεως που ορθρίζει πίσω από κάθε σταυρό. Μη ξεχνούμε ότι και η Παναγία μας στην επίγεια ζωή Της δοκίμασε το πιο πικρό ποτήρι, όπως ακριβώς Της το προφήτεψε ο δίκαιος Συμεών, όταν δέχτηκε στην αγκαλιά του τον τεσσαρακονθήμερο Χριστό. Προορώντας ο Προφήτης την Σταύρωση του Υιού και Θεού Της, προανήγγειλλε στην Παναγία ότι δίστομη ρομφαία θα ξεσχίσει τη μητρική Της καρδιά. Αυτή τη δίστομη ρομφαία που δοκίμασε η Παναγία μας, επέτρεψε ο Θεός και πολλοί άλλοι Άγιοί Του να την δοκιμάσουν. Γιατί η ρομφαία και ο σταυρός, ο πόνος και η οδύνη, είναι τα δώρα του Θεού προς τους εκλεκτούς του. 

Κάποτε μια γριούλα, που είχε πρόβλημα με τα πόδια της, παρακαλούσε στην προσευχή της το Χριστό να μη χειροτερέψει η κατάστασή της, για να μπορεί να εκκλησιάζεται. Αντί τούτου, επέτρεψε ο Θεός και γλύστρησε κι έσπασε το πόδι της. Τώρα ακινητοποιήθηκε η γριούλα στο κρεββάτι. Και λέει στην προσευχή της: «Χριστούλη μου, τι Σου ζήτησα, και τι μου έδωσες!» Και λαμβάνει τότε την απάντηση: «Είδες τι προσφέρω σ' αυτούς που με αγαπούν!» Και του άπαντα η γριούλα: «Γι' αυτό και σε αγαπούν τόσο λίγοι!» 

Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να νομίζουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε στη ζωή μας όλα τα δυσάρεστα, καλοπιάνοντας το Θεό. Προσφέροντας ελεημοσύνες ή εκτελώντας κάποιες εντολές, δημιουργούμε μέσα μας την ψευδαίσθηση ότι έχουμε υποχρεωμένο το Θεό, ότι πρέπει κι Αυτός να φροντίσει να μας έρχονται όλα καλά και βολικά. Βέβαια, μια τέτοια αντίληψη είναι εντελώς λανθασμένη, εντελώς αβάσιμη, κάθε άλλο παρά χριστιανική. Μέσα στο Ευαγγέλιο λέει ρητά, ότι έχουμε χρέος και καθήκον να ζούμε με συνέπεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να διεκδικούμε καμιά αμοιβή και κανένα αντάλλαγμα. Τόσο η συμμόρφωσή μας προς όσα το Ευαγγέλιο ζητά, όσο και η υπομονή στις θλίψεις και τις δυσκολίες της ζωής, αποτελούν τη σφραγίδα της γνησιότητάς μας. 

Πολλές φορές συμβαίνει να λυγίζουμε μπροστά στον πόνο, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε οι μόνοι που σηκώνουμε τόσο βαρύ σταυρό. Κάτι τέτοιες σκέψεις καθόλου δεν βοηθούν. Αντίθετα, συνειδητοποιώντας ότι και άλλοι σαν κι εμάς σήκωσαν και σηκώνουν τον ίδιο σταυρό, αυτό μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Για το λόγο αυτό, αναδηφώντας τους βίους των Αγίων, συγκέντρωσα εδώ κάποιες περιπτώσεις όπου διάφοροι Άγιοι σήκωσαν τον ίδιο σταυρό. Είδαν τα βλαστάρια τους να πεθαίνουν, νεκροφίλησαν τα σπλάχνα τους, θρήνησαν πάνω σε νιόσκαφτους τάφους. Ως άνθρωποι πόνεσαν, δάκρυσαν, έκλαψαν. Όμως, πέραν του ανθρώπινου συναισθηματισμού, αντιμετώπισαν το θάνατο και με το φακό της πίστεως, της ελπίδας, της ανάστασης, όπως αρμόζει σε χριστιανούς. 

Αυτή την αντιμετώπιση του θανάτου από μέρους αγίων προσώπων, όπως καταγράφηκε στους βίους και στα συναξάρια των Αγίων, θέλησα να προβάλω στο βιβλίο μου αυτό. Οι λόγοι είναι προφανείς. Πρώτα, για να δώσω το μήνυμα ότι ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου δεν είναι τιμωρητική ενέργεια του Θεού, αλλά επίσκεψη του Θεού στη ζωή μας. Και, προχωρώντας, να δώσω το μήνυμα ότι δεν μπορούμε να έχουμε παράπονο από το Θεό. Μέσα στον πόνο μας οφείλουμε να ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας, και τότε θα δούμε ότι αυτό το θλιβερό που μας συνέβη, όσο πικρό κι ανεπιθύμητο κι αν είναι, δεν παύει να αποτελεί μια έκφραση της αγάπης του Θεού σε μας. Πριν από μας, αποδέκτες αυτής της αγάπης του Θεού ήσαν, κυρίως, οι Άγιοι του Θεού. 

Οι θλίψεις, οι δοκιμασίες και τα βάσανα είναι η οδός των Αγίων. Όλοι οι Άγιοι, προκειμένου να εισέλθουν στη δόξα του Θεού, στη ζωή τους βάδισαν τη στενή και τεθλιμένη οδό. Είτε ο Θεός επέτρεψε πειρασμούς και δοκιμασίες στη ζωή τους κι έδωσαν την καλή μαρτυρία της υπομονής και της υποταγής στο θείο θέλημα, είτε εκούσια οι ίδιοι, με απάρνηση των τερπνών και ευχάριστων της ζωής αυτής, υποτάγησαν στο εκούσιο μαρτύριο της ασκητικής ζωής. Και στις δυο περιπτώσεις, αντάλλαξαν τις ηδονές της παρούσας ζωής με οδύνη πρόσκαιρη, για να απολαύσουν τις αιώνιες και ανεκλάλητες χαρές της Βασιλείας του Θεού. Εξ άλλου αυτή την οδό του μαρτυρίου βάδισε πρώτος ο Κύριος, όταν αίροντας το Σταυρό Του ανέβηκε στον κρανίου τόπο. 

Αυτή η πρωτοπορεία του Χριστού στο δρόμο του Γολγοθά πρέπει να είναι πάντοτε εναργής στη μνήμη μας. Για να θυμούμαστε ότι στις δύσκολες ώρες του πόνου έχουμε συμπαραστάτη, συνοδοιπόρο, συμμέτοχο και κοινωνό της δικής μας δυσκολίας τον ίδιο το Θεάνθρωπο Χριστό.

Στο Ευαγγέλιο πουθενά δεν αναφέρεται να έχει γελάσει ο Ιησούς. Εδάκρυσε, όμως, όταν πλησίασε τον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. Αυτό το δάκρυ του Ιησού λέει, νομίζω, πολλά. Βέβαια η ευαισθησία του Ιησού μπροστά στον πόνο που προκαλεί ο θάνατος δεν τελείωσε με ένα δάκρυ. Γιατί ο Κύριος προχώρησε και στην ανάσταση του Λαζάρου. Όπως ανέστησε και την κόρη του Ιαείρου. Όπως ανέστησε και το γυιό της χήρας στη Ναΐν. Όπως, με τη δική του τριήμερη Ανάσταση νίκησε το θάνατο, γενώμενος πρόδρομος και της δικής μας αναστάσεως· και της ανάστασης των δικών μας προσφιλών κεκοιμημένων. Αυτή είναι η μεγαλύτερη παραμυθία για μας.

http://theomitoros.blogspot.

Η σατανική ελεημοσύνη


Ακούστε όσοι νομίζετε ότι κάνετε αγαθοεργίες από φόνους και δέχεσθε αντίτιμο ανθρωπίνων ψυχών. Αυτές οι ελεημοσύνες είναι ιουδαικές, ή μάλλον σατανικές.

Διότι υπάρχουν, ναι υπάρχουν και τώρα εκείνοι που, ενώ αρπάζουν αμέτρητα πράγματα που ανήκουν σε άλλους, νομίζουν ότι δικαιολογούνται για όλα, εάν πληρώσουν δέκα ή εκατό χρυσά νομίσματα. Γι’ αυτούς ο προφήτης λέγει:
«Σκεπάζατε με δάκρυα το θυσιαστήριο του Κυρίου μου» ( Μαλ. 2,13 )

Δεν θέλει ο Χριστός να τρέφεται με πλεονεξία, δεν δέχεται αυτήν την τροφή. Γιατί βρίζεις τον Δεσπότη προσφέροντας του ακαθαρτες τροφές; Είναι προτιμότερο να τον βλέπετε να λυώνει από την πείνα, παρά να τον τρέφετε με τέτοια. Το ένα είναι γνώρισμα απάνθρωπου, το άλλο απάνθρωπου και υβριστού.

Είναι καλλίτερα να μην δώσετε, παρά να δίνετε τα ξένα πράγματα σε άλλους. Διότι πες μου: 

Αν δεις δύο, οποιουσδήποτε, και ο ένας απ’ αυτούς να είναι γυμνός και ο άλλος να είναι ντυμένος, έπειτα αφου γδύσεις εκείνον που έχει το ρούχο, ντύσεις τον γυμνό, άραγε δεν έκανες αδικία; Αυτό είναι σε όλους φανερό.

Εάν όμως, δίνοντας σε άλλον εκείνο που πήρες, δεν τον ελεείς αλλά τον αδικείς, όταν δεν δίνεις ούτε το μικρότερο μέρος από εκείνα που αρπάζεις, και αυτό το πράγμα το ονομάζεις ελεημοσύνη, ποιάς τιμωρίας δεν θα είσαι άξιος;

Διότι, αν κατηγορούνταν άνθρωποι που προσέφεραν κουτσά άλογα, συ, που κάνεις χειρότερα, πώς θα συγχωρεθείς; 

Διότι, αν ο κλέφτης, επιστρέφοντας αυτά που έκλεψε στον ίδιο τον κύριο, πάλι τον αδικεί και τον αδικεί τόσο, ώστε με μεγάλη δυσκολία να απαλλάσεται από το έγκλημα, αν και τα επιστρέφει τέσσερις φορές περισσότερα, και αυτά συνέβαιναν στην Παλαιά Διαθήκη, τότε εκείνος που δεν κλέβει αλλά χρησιμοποιεί βία, και ούτε καν επιστρέφει αυτά που αρπάζει σ’ εκείνον που τα αφήρεσε, αλλά τα δίνει σε άλλον, και δεν δίνει τα τετραπλάσια αλλά ούτε τα μισά, και αυτός δεν ζει στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης αλλά της Καινής, σκέψου πόση φωτιά συγκεντρώνει πάνω στο κεφάλι του!

Εάν όμως, ακόμη δεν έχει τιμωρηθεί, γι’ αυτό ακριβώς θρήνησέ τον, διότι συγκεντρώνει πάνω του μεγαλύτερη οργή, αν δεν μετανοήσει. Διότι λέγει : «Νομίζετε ότι μόνο εκείνοι ήσαν αμαρτωλοί, πάνω στους οποίους έπεσε ο πύργος ; Όχι σας λέω, αλλά εάν δεν μετανοήσετε, όλοι με τον ίδιο τρόπο θα καταστραφείτε» ( Λουκ. 13, 4-5 ).

Ας μετανοήσουμε λοιπόν, και ας δώσουμε ελεημοσύνη καθαρή από πλεονεξία και πλουσιοπάροχη.

Απο το βιβλίο: Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου,
Χρυσοστομικός Άμβων Δ – Η ελεημοσύνη, η καρδιά της αρετής
Εκδοσις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη Αγ. Όρους
http://inpantanassis.blogspot.

Είναι ακατανόητη


Ο Θεός δεν χρειάζεται την προσευχή μας, εμείς τη χρειαζόμαστε. Όταν προσευχόμαστε μιλάμε στην πραγματικότητα σ’ Εκείνον, όπως ακριβώς μιλάμε ο ένας στον άλλον. 

Δεν έχουμε συγγενή ή φίλο εδώ στη γη που να μας καταλαβαίνει και να μας αγαπά όπως ο Κύριος. Η αγάπη του δεν μπορεί να χωρέσει σε λέξεις. Είναι ακατανόητη και αφάνταστη κι εμείς πολύ μικροί για να κατανοήσουμε τα βάθη της.

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα
http://inpantanassis.blogspot.