Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Η θάλασσα του βίου (Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης)


 «Του βίου την θάλασσαν, υψουμένην καθορών, των πειρασμών τω κλύδωνι, τω ευδίω λιμένι σου προσδραμών, βοώ σοι· ανάγαγε εκ φθοράς την ζωήν μου Πολυέλεε».
Ο υμνογράφος της Εκκλησίας, φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, έρχεται να μας μιλήσει και να μας εκφράσει, μέσω αυτού του ειρμού, ότι ο βίος κάθε ανθρώπου είναι μια θάλασσα, και αυτή η θάλασσα πότε έχει γαλήνη, πότε αρχίζει να έχει λίγη τρικυμία, πότε δυναμώνει κι αποκτά μποφόρ και πότε πότε γίνεται άκρως απειλητική στο να καταποντιστούν όχι μόνο βάρκες και καΐκια, αλλά και υπερωκεάνια. Κάθε άνθρωπος που ζει σ’ αυτή τη ζωή πλέει στη θάλασσα του βίου. Κι επομένως, εφόσον πλέει στη θάλασσα, είναι πάρα πολύ φυσικό και επόμενο να συναντήσει όλες αυτές τις αλλοιώσεις που η μια διαδέχεται την άλλη σε όλη τη ζωή του ανθρώπου.Κάθε καπετάνιος που η εργασία του είναι να κάνει ταξίδια, να πλέει στη θάλασσα, προσπαθεί, όσο το δυνατόν, το καράβι, το εργαλείο του εμπορίου του, να το κάνει στερεό και ανάλογο σε αντοχή με τις φουρτούνες που προβλέπει η πείρα του. Και όπως τα σημερινά αεροπλάνα τα κατασκευάζουν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να αντέχουν σε κάθε καιρό για να είναι, κατά κάποιο τρόπο, απρόσβλητα στις αλλοιώσεις που θα δέχονται στη διαδρομή τους και στην πορεία τους, έτσι και τα καράβια.Αυτό θέλει να πει ότι και εμείς, που θες είμαστε καπετάνιοι, θες ότι είμαστε καράβια οι ίδιοι, οφείλουμε να προβλέπουμε αυτές τις τρικυμίες της ζωής οι οποίες είναι ολοφάνερες και από προσωπική εμπειρία και από ό,τι βλέπουμε στην ανθρώπινη ζωή, τα πόσα κάθε άνθρωπος περνάει. Οικογενειακά βάρη, στενοχώριες, πειρασμούς, θλίψεις από ασθένειες, από οικονομικά, από τα παιδιά, από τόσα και τόσα, τα οποία βέβαια δεν μπορούμε να τα αριθμήσουμε. Όλα αυτά δημιουργούν τις διάφορες τρικυμίες, τις διάφορες αλλοιώσεις και στη θάλασσα και στον αέρα. Και επομένως οφείλουμε, κατά χρέος, κατά κανόνα και κατ’ ανάγκην να βρεθούμε απέναντι όλων αυτών των αλλοιώσεων, των τρικυμιών,
να βρεθούμε σε κατάσταση αντοχής, ώστε να μην υποστούμε ναυάγιο, πτώση, καταστροφή.

Γι’ αυτό ακριβώς, αυτό που πρέπει να κατασκευάσουμε είναι ο εαυτός μας. Να είμαστε κοντά στον μεγάλο καπετάνιο, ο οποίος είναι ο Χριστός, που μας δίνει τις σωστές κατευθύνσεις και τον οποίο πρέπει να έχουμε στο τιμόνι μας σαν οδηγό, σαν καπετάνιο, σαν πυξίδα. Πρέπει όλ’ αυτά να τα λάβουμε υπόψιν ώστε, διερχόμενοι τη θάλασσα και πλέοντες στον αέρα, να βρεθούμε έτσι ανθεκτικοί να τα αντιμετωπίσουμε.Οι θλίψεις είναι οι διάφορες τρικυμίες, και στις τρικυμίες πρέπει να βρεθούμε ανθεκτικοί. Τι θέλει να πει αυτό; Ότι πρέπει να προετοιμάζουμε τον εαυτό μας εκ πείρας και από πρόβλεψη, όπως προβλέπουν και οι καπεταναίοι από τα διάφορα σημεία το τι μέλλει να γίνει στη θάλασσα και παίρνουν τα ανάλογα μέτρα. Έτσι και εμείς οι ίδιοι θα παίρνουμε τα ανάλογα μέτρα αντιμετωπίσεως στο να υπομείνουμε τις θλίψεις και τους πειρασμούς.
 Με τι;
Με το πνεύμα της υπομονής, της καρτερίας, της μακροθυμίας, και μάλιστα με την παραμονή μας στον Νόμο του Θεού, στον Νόμο του Ευαγγελίου, στις διατάξεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ώστε να είμαστε απρόσβλητοι τόσο από τις κατά κόσμον θλίψεις όσο και από τις τρικυμίες, οι οποίες δημιουργούνται από διάφορες επιβουλές του Σατανά, που έχουν σκοπό να μας υποσκελίσουν και να μας κάνουν να ξεφύγουμε από την Εκκλησία. Και έτσι να διακινδυνέψουμε να πέσουμε σε αίρεση και σ’ οτιδήποτε άλλο μπορεί να μας βγάλει από την Εκκλησία, διότι μόνο διά της Εκκλησίας γίνεται η σωτηρία κάθε χριστιανού.

[Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 17, έκδ. “Ορθόδοξος Κυψέλη¨, σ. 16, άρθρο «Περί πειρασμών και θλίψεων» (απόσπασμα)]
(Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)
Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Δίχως βιασύνη


Να προφέρεις τα λόγια της προσευχής δίχως βιασύνη. Μην αφήνεις το νου σου να περιπλανιέται παντού. 
Στενός και δύσβατος είναι ο δρόμος αυτός για το νου, που συνήθισε να ταξιδεύει ελεύθερα σ’ όλη την οικουμένη, είναι όμως δρόμος που οδηγεί στην προσοχή. 
Όποιος γευθεί το μεγάλο αγαθό της προσοχής, θα θέλει να οδηγεί πάντα το νου του στο στενό δρόμο, που οδηγεί στην μακάρια προσοχή.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ
Πηγή: https://theomitoros.blogspot.com/2018/10/blog-post_41.html
Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

Εάν δεν δαμάσουμε τα πάθη μας, μας περιμένει αιώνια απώλεια


Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης
Να συμπεριφέρεσαι στον πλησίον σου με άδολη καρδιά, δηλαδή με αγάπη που τρέφεις για τον εαυτό σου.  Έτσι είναι πολύ πιθανό, ο πλησίον σου να σου επιστρέψει την ίδια αγάπη. Αλλά και αυτό να μην γίνει θα αισθανθεί μέσα του σεβασμό προς την αρετή σου, θα την τιμήσει και θα θελήσει ίσως, αργότερα, να τη μιμηθεί.
Είναι δυσάρεστο για τον υπερήφανο να του ζητηθεί να είναι ταπεινός προς τους άλλους. Στον φθονερό, να λέγει καλά λόγια για τους εχθρούς του. Στον εκδικητικό, να συγχωρήσει και να συμφιλιωθεί. Στον φιλοχρήματο, να πληρώσει τα χρέη του. Στον σαρκολάτρη, να ασχοληθεί με τη σωτηρία της ψυχής του.
Αλλά όλοι αυτοί πρέπει οπωσδήποτε να δαμάσουν τα αισθήματά τους και τα πάθη τους. Αλλιώς παραδίδοντας τον εαυτό τους αμετανόητα στα πάθη τους, θα πέσουν στην αιώνια απώλεια.

Πηγή: (από το βιβλίο: "Η εν Χριστώ ζωή μου", Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης)
Πηγή: http://synaxipalaiochoriou.blogspot.com/

«Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας- χωρίς αυτό κανένας άνθρωπος δεν θά σωθεί».


 Κάνεις δεν είναι τόσο ανόητος, όσο αυτός που δεν μπορεί να δει τις δικές του αμαρτίες, αλλά επίσης δεν μπορεί να δει τις αρετές των άλλων. Κανείς δεν είναι τόσο φωτισμένος, όσο αυτός πού μπορεί να δει και να αναγνωρίσει τις δικές του αμαρτίες και τις αρετές των άλλων.

 Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξισώνει εκείνους, οι οποιοι βλέπουν μόνον τα λάθη των άλλων, με μύγες πού πέφτουν πάνω στις πληγές των άλλων όχι γιά να τούς θεραπεύσουν, αλλά γιά να τούς καταφάγουν και να τούς μολύνουν περισσότερο.

 «Ο Θεός μάς έχει στείλει εδώ γιά να εξιλεωθούμε», έλεγε ο μακάριος Θεόφιλος του Κιέβου (1853). Εκείνος πού γνωρίζει και συναισθάνεται ότι βρίσκεται στη, ζωή για να εξιλεωθεί, ησυχάζει στη σιωπή και την περισυλλογή για τις δικές του αμαρτίες, πού τον έφεραν εδώ ώστε να μετανιώσει γι’ αυτές. Ο όσιος γράφει επίσης:«Πρέπει να κλαίμε και για τις αμαρτίες του πλησίον μας- χωρίς αυτό κανένας άνθρωπος δεν θά σωθεί».

 Να κλαίμε ή να τις δημοσιεύουμε - πώς είναι σωστά γραμμένο, παιδί μου; Κατά τον όσιο Θεόφιλο, να κλαίμε γιά τις αμαρτίες του πλησίον• ενώ, κατά τον Σατανά, να τις αποκαλύπτουμε.
 Οταν ο όσιος Θεόφιλος έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου, αυτό το παράγγελμα άφησε ως διαθήκη στους αδελφούς του: «Μνημονεύετε τον δυσώδη Θεόφιλο!». Ιδού, λοιπόν, η μαρτυρία του αγιότερου ανθρώπου στο Κίεβο το έτος 1853.

''Ο πρόλογος της Αχρίδος''-Αγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς,μήνας Ιούνιος
https://proskynitis.blogspot.com/

Μην λησμονείς ποτέ παιδί μου, ότι είσαι πάντα "τρίτος"


Κάποια ευσεβής μάνα, συνόδευσε το παιδί της, που πήγαινε να μπει ως εσωτερικός μαθητής σε ένα Γυμνάσιο, με τα εξής λόγια:
- Μην λησμονείς ποτέ παιδί μου, ότι είσαι πάντα "τρίτος"...
Το παιδί, για να θυμάται πάντα και καθημερινώς την συμβουλή της μάνας του, έγραψε με ωραία γράμματα σε ένα χαρτόνι: ""είμαι τρίτος" και το κρέμασε στο δωμάτιό του.
Στο μεταξύ προόδευσε και αρίστευσε στο Γυμνάσιο τόσο, που βραβεύτηκε ως ο καλύτερος μαθητής του Γυμνασίου.
Το βράδυ, τον επισκέφτηκε ένας φίλος του και μόλις είδε το χαρτόνι, του είπε:
- Τώρα είσαι πια πρώτος! Δεν είσαι τρίτος όπως σε είπε η μητέρα σου... Κατέβασε λοιπόν αυτό το χαρτόνι..!
Ο αριστεύσας μαθητής χαμογέλασε και του είπε:
- Φίλε μου, άλλο είναι το νόημα αυτού του χαρτονιού... Η μάνα μου εννοούσε, ότι πρώτα να σκέφτομαι τον Θεό, μετά τους άλλους και τρίτο τον εαυτόν μου...

https://proskynitis.blogspot.com/

Η συγκέντρωση του νου στην προσευχή


Μία μέρα καθήμενος στὸ κελλί του, ὁ Στάρετς ἔτυχε νὰ ρίξη μία ματιὰ στὴν ἁγία του γωνιά, ὅπου ἦταν οἱ εἰκόνες του. 

Ἕνα θέαμα ὅμως τὸν τρόμαξε. Μπροστὰ στὶς εἰκόνες στεκόταν ἕνας δαίμονας μὲ ἕνα ἀηδιαστικό, φρικιαστικὸ κεφάλι, σὰν κουκουνάρι. Στεκόταν ἐκεῖ καὶ παραληροῦσε τοὺς Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ.

—Ἔ! τί κάνεις; Σίγουρα δὲν προσεύχεσαι;» ρώτησε ὁ Στάρετς.
— Ἐγώ; Ἐγὼ βρίζω τὴν προσευχή», τραύλισε ὁ δαίμονας καὶ ἔγινε ἄφαντος.

Ὁ Στάρετς μᾶς νουθετοῦσε νὰ μὴ προσευχώμαστε ὅπως — ὅπως, χωρὶς νὰ παρακολουθοῦμε τὰ λόγια τῆς προσευχῆς μας, ἐνῷ οἱ καρδιές μας θὰ εἶναι βυθισμένες σὲ συναισθήματα τελείως ἄσχετα μὲ τὴν προσευχή μας καὶ οἱ σκέψεις μας θὰ περιπλανῶνται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ, ὅπου θέλουν.

Από τον βίο του στάρετς Ζαχαρία
http://inpantanassis.blogspot.com/2018/10/blog-post_72.html

... δεν θα ξαναέλθω στην εκκλησία ... !


Ένας νεαρός είπε στον ιερέα:

-Πάτερ, εγώ δεν θα ξαναέλθω στην εκκλησία. 
Ο ιερέας τον ρώτησε ποιος είναι ο λόγος. 
Ο νεαρός του απάντησε: 

Εδώ βλέπω μία γυναίκα που κουτσομπολεύει μίαν άλλη. Ο άλλος δεν διαβάζει καλά και οι χορωδοί μαλώνουν καμιά φορά. Την ώρα της Λειτουργίας κάποιος άλλος ασχολείται με το κινητό του, για να μην πω για την εγωιστική τους συμπεριφορά όταν φεύγουν από τον ναό... 

Του λέει ο ιερέας: 
-Έχεις δίκιο. Πριν όμως εγκαταλείψεις οριστικά την εκκλησία, κάνε μου σε παρακαλώ μία χάρη. Πάρε αυτό το ξέχειλο ποτήρι και κάνε τον κύκλο του ναού τρεις φορές χωρίς να χύσεις ούτε μία σταγόνα. Μετά μπορείς να φύγεις.

«Μόνο αυτό;» είπε ο νεαρός. Έκανε τους τρεις γύρους όπως ζήτησε ο ιερέας. Αφού τελείωσε είπε: 

-Πάτερ, το έκανα. 
Ο ιερέας τον ρώτησε: 
-Όταν έκανες τον γύρω του ναού, πρόσεξες κάποιο άτομο να κουτσομπολεύει κάποιον; 
-Όχι. 
-Είδες κάποιον να ασχολείται με το κινητό του; 
-Όχι. 

-Ξέρεις γιατί; Ήσουν συγκεντρωμένος στο ποτήρι για να μην χύσεις το νερό. Έτσι λοιπόν είναι και στην ζωή μας. 

Όταν οι καρδιές μας συγκεντρώνονται στον Χριστό, δεν έχουμε χρόνο να κοιτάξουμε τα λάθη των άλλων. 

Αυτοί που εγκαταλείπουν την εκκλησία εξαιτίας των υποκριτών χριστιανών, με βεβαιότητα δεν μπήκαν σε αυτήν για τον Χριστό...

http://inpantanassis.blogspot.com/2018/10/blog-post_77.html