Ο χριστιανός δεν πρέπει να παρασύρεται από το πνεύμα της εποχής σε πρόκληση και ικανοποίηση περιττών αναγκών ή να γίνεται όργανο ιδιοτελών σκοπιμοτήτων. Καλείται να κατευθύνεται από τη δύναμη της αγάπης και το ασκητικό πνεύμα. Το ασκητικό πνεύμα είναι ταυτόχρονα και δημιουργικό. Σέβεται την κτίση και ενδιαφέρεται για την προστασία της. Αντίθετα το καταναλωτικό πνεύμα αποτελεί αρνητικό παράγοντα, γιατί καταστρέφει την κτίση και εντείνει την αλλοτρίωση του ανθρώπου. Το ασκητικό πνεύμα δεν μπορεί να θεωρείται είδος πολυτέλειας ούτε υπόθεση κάποιας ξεχωριστής μερίδας πιστών. Η ιδιαίτερη καλλιέργειά του από τους μοναχούς αποτελεί χάρισμα ή διακόνημα για την οικοδομή όλου του εκκλησιαστικού σώματος. Και όταν η Εκκλησία προβάλλει τους ασκητές ως πρότυπα και δείκτες ζωής, αποβλέπει στην καλλιέργεια αναλόγου πνεύματος και τρόπου ζωής σε όλα τα μέλη της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου