Η άσκηση, που μάς προτείνει η Εκκλησία, είναι το αντίδοτο στην αποξένωση από τον Θεό και η έμπρακτη άρνηση της αμαρτίας. Είναι η αποκατάσταση της πνευματικής και της ψυχικής υγείας του ανθρώπου. Με τη θεληματική στέρηση ή τον περιορισμό των τροφών, των τέρψεων και των ανέσεων ασκεί ο πιστός τη βούλησή του, καταπολεμά τα πάθη του και επαναφέρει την εποπτεία του νου στην ψυχή και τις αισθήσεις του. Αποκρούει τον νόμο της αμαρτίας και εισάγει τον νόμο του Θεού, που αναπαύει τη συνείδηση και δημιουργεί πραγματική άνεση. Αντίθετα, η υλική άνεση προκαλεί πνευματική παράλυση. Καθηλώνει τον άνθρωπο στην καθημερινότητα και τον ταλαιπωρεί.
Ο Μέγας Βασίλειος επισημαίνοντας την ανάγκη του αυτοελέγχου και της αυτογνωσίας παρατηρεί ότι ο καθένας πρέπει να ξεχωρίζει τον εαυτό του από τα πράγματα που του ανήκουν και από εκείνα που τον περιβάλλουν. Χάνοντας ο άνθρωπος τον εαυτό του και ταυτιζόμενος με ότι έχει ή με ότι τον περιβάλλει αυτοαλλοτριώνεται. Η αλλοτρίωση όμως αυτή σημαίνει την εγκατάλειψη του Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου