Στην Καινή Διαθήκη του Θεού με τον άνθρωπο δόθηκε από τον ίδιο τον Χριστό η εντολή της αγάπης. Η εντολή που συνοψίζει και ολοκληρώνει όλο τον νόμο του Θεού και τη διδασκαλία των προφητών. Η αγάπη στον πλησίον είναι η συνεχής πρατροπή του Χριστού μέσα από το Ευαγγέλιό του. Και σ’ αυτή την αγάπη αναφέρεται και ο Απόστολος όταν λέει: Ἑγώ δεν θα βάλω ποτέ κρέας στο στόμα μου για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου» (Α΄ Κορ. θ΄ 13). Εδώ ασφαλώς δεν αναφέρεται μόνο στα ειδωλόθυτα της τότε εποχής, αλλά και σε κάθε εποχή που προσπαθεί ο καθένας μας και αγωνίζεται να γίνει άνθρωπος του Θεού.
Ο Μέγας Βασίλειος ορίζει την αληθινή νηστεία ως εγκράτεια της γλώσσας από την κατάκριση και τις άσχημες εκφράσεις. Τονίζει ότι η αποχή από τον θυμό και την οργή λογίζεται σαν πραγματική νηστεία. Διδάσκει επίσης ότι ο χωρισμός από τις πονηρές επιθυμίες είναι εφαρμογή της εντολής της νηστείας. Επιπλέον, αν η νηστεία δεν συνοδεύεται από πράξεις ενάντια στις εμπαθείς μας επιθυμίες και δεν αποβλέπει στη χριστοποίηση της ψυχής, τότε είναι ανώφελη και δεν έχει πνευματική δύναμη. Δεν οδηγεί στην αγάπη προς τον αδελφό μας. Η αγάπη είναι εκείνη που κάνει τη νηστεία να οδηγεί τον άνθρωπο μπροστά στον Θεό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου