Ο Απόστολος Παύλος απέναντι στους μαθητές του είχε την παρρησία του συνεπούς πνευματικού πατέρα. Δεν πήρε τίποτε το υλικό από εκείνους, στους οποίους κήρυξε το λόγο του Θεού. Ο ίδιος λέγει για τον εαυτό του «...ἐν παντί ἀβαρῆ ἐμαυτόν ὑμῖν ἐτήρησα καί τηρήσω» (Β΄ Κορ. ια΄ 9), δηλαδή απέφυγα να σας γίνω βάρος για οτιδήποτε. Κήρυξε αδάπανο το Ευαγγέλιο του Χριστού (Α΄ Κορ. θ΄ 18). Τη διαπίστωση αυτή την προβάλλει ο Απόστολος «εἰς μαρτυρίαν καί ἀπόδειξιν» (Οικουμένιος), για να πεισθούν οι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι της Κορίνθου, που ελευθερίαζαν στα θέματα της εγκρατείας και ήταν απειθείς απέναντί του να αλλάξουν διαγωγή και συμπεριφορά. Ενώ σαν Απόστολος είχε το δικαίωμα να απαιτήσει την τροφή του από τους ακροατές του λόγου του Θεού, αυτός εργαζόταν με τα ίδια του τα χάρια για να μην δώσει «ἐγκοπήν», δηλαδή αφορμή για σκανδαλισμό, στον ευαγγελισμό των ανθρώπων. Εάν δεν έτρωγε από τα ειδωλόθυτα για να μην σκανδαλίσει, πολύ περισσότερο δεν θα έπαιρνε χρήματα ή τροφή από διαφόρους. Σαν να τους έλεγε πως προκειμένου να αποφύγει το σκάνδαλο, δεν έτρωγε τα επιτετραμμένα, που είναι η παροχή των τροφών από τους μαθητές του, ενώ αυτοί οι παρουσιαζόμενοι ως προοδευμένοι πνευματικά χωρίς να είναι, δεν έκαναν τον κόπο να απέχουν από τα ειδωλόθυτα, για να ωφεληθούν οι μαθητές. Κατά τον Άγιο Νικόδημο τον αγιορείτη ο διδάσκαλος πρέπει να αρκείται σε μικρή παρηγοριά του σώματός του και στην αναγκαία μόνο τροφή του. Ο Παύλος που ήταν «πεπιστευμένος» (Θεοδώρητος Κύρου) όλην την οικουμένη, που γέμισε με την διδαχή του Ευαγγελίου, από Ιερουσαλήμ μέχρι του Ιλλυρικού, ταπεινώθηκε τόσο πολύ που στην καθημερινή του ζωή του αρκούσαν τα εφόδια ενός μαθητού, για να τραφεί και να ζήσει κι όχι του επιφανούς διδασκάλου. Ακόμη για να προλάβει κάποια ένσταση από τους απειθείς πως τάχα δε φαίνεται το έργο του, έρχεται και λέγει ότι το έργο του είναι όλοι αυτοί που άκουσαν το Ευαγγέλιο και άλλαξαν˙ «ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ». Απόδειξη των αποστολικών του κατορθωμάτων ήταν όλοι αυτοί οι απειθείς και κριτές του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου