ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΧΕΡΟΥΒΙΚΟΥ ΑΡΜΑΤΟΣ

Το όραμα του Χερουβικού Άρματος (ή της "Δόξης Κυρίου") βρίσκεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο Βιβλίο του Προφήτη Ιεζεκιήλ.Συγκεκριμένα, περιγράφεται λεπτομερώς στα εξής σημεία:
• Κεφάλαιο 1, στίχοι 1-28: Είναι η κύρια και εκτενέστερη περιγραφή του οράματος, όπου ο προφήτης βλέπει τον ανεμοστρόβιλο, τα τέσσερα ζώα, τους τροχούς και τον θρόνο ενώ βρίσκεται "επί του ποταμού Χοβάρ".
• Κεφάλαιο 10, στίχοι 1-22: Το όραμα επαναλαμβάνεται με παρόμοιες λεπτομέρειες, καθώς η Δόξα του Κυρίου εγκαταλείπει τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Εδώ ο προφήτης ταυτίζει ρητά τα "ζώα" που είδε στον ποταμό Χοβάρ με τα Χερουβείμ.
Ιστορικό Πλαίσιο
Ο Ιεζεκιήλ έλαβε αυτό το όραμα κατά το πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας του βασιλιά Ιωακείμ (περίπου το 593 π.Χ.), ενώ βρισκόταν εξόριστος στη Βαβυλώνα μαζί με τους υπόλοιπους Ιουδαίους. Η παρουσία του οράματος στη Βαβυλώνα συμβόλιζε ότι ο Θεός δεν περιορίζεται γεωγραφικά στον Ναό, αλλά συνοδεύει τον λαό Του ακόμη και στην εξορία.
ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ
Α. Τα Τέσσερα Ζώα (Χερουβείμ)
• Μορφή Ανθρώπου: Συμβολίζει τη λογική, το νοερό και την κορυφή της δημιουργίας. Χριστολογικά παραπέμπει στην Ενανθρώπηση και τον Ευαγγελιστή Ματθαίο.
• Μορφή Λέοντος: Συμβολίζει τη βασιλική εξουσία, τη δύναμη και τη δικαιοσύνη. Παραπέμπει στη Βασιλεία του Χριστού και τον Ευαγγελιστή Μάρκο.
• Μορφή Μόσχου: Συμβολίζει τη θυσία, την εργασία και την ιερωσύνη. Παραπέμπει στο Πάθος του Χριστού και τον Ευαγγελιστή Λουκά.
• Μορφή Αετού: Συμβολίζει την υψηλή σοφία, την οξυδέρκεια και την πνευματική ανάταση. Παραπέμπει στη Θεότητα του Λόγου και τον Ευαγγελιστή Ιωάννη.
• Πτερωτοί Πόδες / Σκέλη Ορθά: Η ταχύτητα της θείας ενέργειας και η ηθική ακεραιότητα που δεν κάμπτεται από γήινες δυσκολίες.
• Χέρια Ανθρώπου κάτω από πτέρυγες: Η ανθρώπινη πράξη που καθοδηγείται και καλύπτεται από τη Θεία Χάρη.

Β. Οι Τροχοί (Το Θείο Άρμα)
• Τροχός εν τροχώ (Σταυροειδώς): Συμβολίζει την πανταχού παρουσία του Θεού και τη σύζευξη των δύο φύσεων του Χριστού (θείας και ανθρώπινης).
• Πλήρεις Οφθαλμών: Η Παντογνωσία και η Θεία Πρόνοια που επιβλέπει τα πάντα στη δημιουργία.
• Πνεύμα Ζωής στους Τροχούς: Η ζωοποιός ενέργεια του Αγίου Πνεύματος που κινεί και συνέχει το σύμπαν και την Εκκλησία.
• Κίνηση χωρίς στροφή: Η σταθερότητα και το αμετάκλητο της Θείας Οικονομίας προς τον σκοπό της σωτηρίας.
Γ. Το Στερέωμα και ο Θρόνος
• Στερέωμα ως Κρύσταλλο: Το όριο μεταξύ του κτιστού κόσμου και της απρόσιτης δόξας του Θεού.
• Θρόνος ως Σάπφειρος: Η σταθερότητα της Βασιλείας του Θεού και το "ουράνιο" βάθος του μυστηρίου Του.
• Ομοίωμα Ανθρώπου στον Θρόνο: Προτύπωση του Χριστού. Η παρουσία του Θεού που γίνεται προσιτή στον άνθρωπο.
• Ήλεκτρον (άνωθεν) και Πυρ (κάτωθεν): Η διπλή όψη της Θείας Παρουσίας: η φωτεινή φιλανθρωπία (Α' Παρουσία) και η δίκαιη κρίση (Β' Παρουσία).
• Ουράνιο Τόξο (Ίρις): Σύμβολο της Διαθήκης, της ελπίδας και της συμφιλίωσης του Θεού με την ανθρωπότητα μέσα από τη θυσία του Σταυρού.
Δ. Γενικοί Συμβολισμοί Πλαισίου
• Ποταμός Χοβάρ: Το Βάπτισμα και η παρουσία του Θεού ακόμη και στον τόπο της εξορίας (της αμαρτίας).
• Βορράς: Η κατεύθυνση από την οποία έρχεται η θεία ενέργεια (κατά τον Καβάσιλα, η πλευρά του Πατρός).
• Ανθρακες Πυρός / Λαμπάδες: Η κάθαρση των ψυχών και η θέρμη του Αγίου Πνεύματος που φωτίζει τους Αποστόλους και τους πιστούς.

Fdim Athanasiou
https://proskynitis.blogspot.com/

ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ. Μπορεί να μην είχε μάτια για να δει τον κόσμο αλλά είχε καρδιά για να δει τον Θεό.

Τι να πει κανείς για την Αγία Ματρώνα την αόμματη...
Γεννημένη δίχως την δυνατότητα να βλέπει και μετά από λίγα χρόνια, μικρό κοριτσάκι, μένει για το υπόλοιπο της ζωής της ανάπηρη-κατάκοιτη....
Ο κόσμος που μετρά την ζωή με την υγεία και τις επιτυχίες αντικρίζοντας τούτο το κοριτσάκι θα έλεγε ‘’τι ζωή είναι τούτη;’’
Η δε απάντηση του Θεού σε αυτό το ερώτημα έρχεται μέσα από την ίδια την Αγία Ματρώνα όχι με λόγια αλλά με την πορεία της ζωής της.
Η Αγία είχε κάθε λόγο να παραιτηθεί από την ζωή της όμως δεν το έκανε όχι γιατί δεν είχε τις δυσκολίες τις δικές μας, αλλά γιατί δεν άφησε τις δυσκολίες
να καθορίσουν την πορεία της.
Καλά η Αγία δεν είχε ερωτήματα με τόσα που πέρασε;
Ασφαλώς και είχε, άλλωστε οι δοκιμασίες πάντα γεννούν εκείνα τα επώδυνα ‘’γιατί’’...Και αυτό είναι ανθρώπινο.
Δεν είναι αδυναμία αλλά είναι η καρδιά που πονά και ζητά νόημα.
Ξέρεις  στον δρόμο της ζωής μας αναφύονται πολλά ερωτηματικά.
Όμως κάποια από αυτά δεν μένουν απλώς ερωτήματα.Τα κρατάμε μέσα μας, τα περιεργαζόμαστε,τους δίνουμε χώρο και χρόνο,και χωρίς να το καταλάβουμε τα τρέφουμε.Και τότε αυτά τα ερωτηματικά μεγαλώνουν, θεριεύουν.
Και από μικρά «γιατί» γίνονται μεγάλα εμπόδια.Δεν φράζουν μόνο τον δρόμο μας
αλλά αρχίζουν και να τον αλλάζουν.Μας στρέφουν αλλού.
Μας απομακρύνουν από την εμπιστοσύνη στον Θεό και μας κλείνουν μέσα στη δική μας λογική.Και έτσι ο άνθρωπος δεν περπατά πλέον ελεύθερα περπατά καθοδηγούμενος από τους φόβους και τους λογισμούς του.
Όμως να το ξεκαθαρίσουμε,δεν είναι ότι δεν ένοιωθε τον πόνο της δοκιμασίας η Αγία ,αλλά βρισκόμενη μέσα σε αυτόν δεν έχασε την εμπιστοσύνη της.
Άφησε απ’ τα χέρια της ότι την κρατά στο πνεύμα του κόσμου και σφιχταγκάλιασε τα ματωμένα πόδια του Χριστού μας.
Η Αγία δεν άντεξε επειδή ήταν δυνατή λόγω χαρακτήρα άντεξε επειδή δεν ήταν μόνη.
Η αντοχή της ήταν καρπός ζωντανής σχέσης με τον Θεό.Και αυτό εξηγεί πολλά...
Δεν είναι η απουσία δυσκολιών που καθορίζει τη ζωή του ανθρώπου, αλλά η παρουσία του Θεού μέσα σε αυτές.
Ίσως τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα προς εμάς από την Αγία, μπορεί να μην είχε μάτια για να δει τον κόσμο αλλά είχε καρδιά για να δει τον Θεό.
Και γι’ αυτό, μέσα στο σκοτάδι της, έζησε πιο φωτεινά από πολλούς που «βλέπουν».

π.Ιωάννης Παπαδημητρίου
https://proskynitis.blogspot.com/

ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ: Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ

Η μόνη αναφορά της ακολουθίας σήμερα επί τη μνήμη της ανακομιδής του λειψάνου του μεγάλου Αθανασίου είναι στους στίχους του συναξαρίου: «Αθανάσιε, πού πηγαίνεις; Μη πάλι σε στέλνουν εξόριστο έστω και νεκρό; Τη Δευτέρα του Μαΐου το λείψανο του Αθανασίου βγήκε από τον τάφο». Σε κανένα άλλο τροπάριο δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά για το εορταζόμενο γεγονός της ανακομιδής. Όλοι οι ύμνοι αποτελούν έναν ύμνο για την ορθόδοξη πίστη του, για τους αγώνες του υπέρ της επικράτησης της πίστης αυτής, καθώς εναντιώθηκε στην αίρεση του αρειανισμού και των υποστηρικτών της, για την ενάρετη ζωή του, για τις εξορίες τις οποίες υπέστη. ´Ετσι πρέπει να αποδεχτούμε αυτό που έχει γραφεί, ότι δηλαδή «σύμφωνα με τον κώδικα των Καυσοκαλυβίων και το δίστιχο του Λαυριωτικού Κώδικα Ι 70, η κυρίως μνήμη του αγίου Αθανασίου πρέπει να εορτάζεται σήμερα, όπου και ιστορικά είναι αποδεδειγμένη η κοίμησή του και όχι η ανακομιδή των λειψάνων του...Για ποιο λόγο όμως καθιερώθηκε η κυρίως μνήμη του την 18η Ιανουαρίου μ᾽ αυτήν του αγίου Κυρίλλου δεν γνωρίζουμε. Το πιθανότερο είναι για τον λόγο που καθιερώθηκε η εορτή των τριών Ιεραρχών» (Ιστολόγιο: Ορθόδοξος Συναξαριστής).
Πράγματι, η όλη ακολουθία μάς καλεί να ευφρανθούμε σήμερα, γιατί προβάλλεται ενώπιον των πιστών «η μεγάλη της Εκκλησίας σάλπιγξ» (δοξαστικό λιτής), «ο χρυσορρόας Νείλος και επώνυμος της αθανασίας» (δόξα  αποστ. εσπερινού), «το στόμα του Λόγου Χριστού» (ωδή ε´), «ο ακατάβλητος πύργος της Εκκλησίας» (ωδή γ´), «ο ποταμός της χάριτος» (ωδή ς´), μ᾽ έναν λόγο «ο στύλος της ορθοδοξίας» (απολυτίκιο). Κι αιτία βεβαίως για όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς είναι το γεγονός ότι πρώτον, ο μέγας αυτός Πατέρας φωτίστηκε από τον Θεό κι έδειξε την ορθόδοξη πίστη στην Πρώτη ήδη Οικουμενική Σύνοδο, όταν ο Άρειος και οι περί αυτόν αμφισβητούσαν την αληθινή εικόνα του Τριαδικού Θεού που απεκάλυψε ο Ιησούς Χριστός. Ήταν εκείνος κατεξοχήν που «ανέστησε τα τρόπαια της ορθοδοξίας, αριθμώντας με ευσέβεια το μυστήριο της Τριάδος, λόγω της ιδιότητας των προσώπων και συνάπτοντάς τα πάλι χωρίς σύγχυση σε ένα, λόγω της ταυτότητας της ουσίας»  (δοξ. αίνων)· δεύτερον, ο άγιος Αθανάσιος υπέστη τα πάνδεινα για την πίστη του αυτή, επιβεβαιώνοντας τον λόγο του Κυρίου που λέει «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσι», όπως και των αποστόλων Του «πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται»· τρίτον, ο άγιος φανέρωσε την αλήθεια και υπέστη διώξεις, γιατί ζούσε ως μία παρουσία του Χριστού στον κόσμο. Οι αρετές του ήταν εκείνες που αποδείκνυαν ότι τότε φωτίζει ιδιαιτέρως ο Χριστός τον άνθρωπο, όταν αυτός εκτός από διευρυμένο νου, που αποτελεί το μέσον εκφράσεως της αλήθειας, ζει με συνέπεια τις εντολές Εκείνου. Ο άγιος Αθανάσιος σαν τον απόστολο Παύλο μπορούσε να λέει «τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα, λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος». Και το σημειώνει ο υμνογράφος: «Τον δρόμο της ευσέβειας τελείωσες και όπως ο Παύλος τήρησες την πίστη. Λοιπόν απόκειται και σε σένα, πανσέβαστε, ο δίκαιος στέφανος των κόπων σου» (κάθισμα α´ στιχολογίας).
Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε επ᾽ αυτού ό,τι ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έγραφε ήδη στην αρχή του λόγου του για τον Αθανάσιο: «Επαινώντας τον Αθανάσιο, θα επαινέσω την ίδια την αρετή». Γιατί δεν υπήρξε όντως αρετή που δεν εξήσκησε ο μέγας αυτός Πατέρας της Εκκλησίας. «Άσκησες κάθε αρετή με τρόπο επίμονο, θεόπνευστε, και χρημάτισες σαφώς ιερότατος ιερουργός του Κυρίου, αφού χρίστηκες με άγιο χρίσμα από το ´Αγιον Πνεύμα» (στιχηρό εσπερινού). Και δεν είναι καθόλου τυχαία η επισήμανση του υμνογράφου «επιμόνως». Προκειμένου να αποκτήσει κανείς το Άγιον  Πνεύμα, τον σκοπό της όλης πνευματικής ζωής, δεν αρκεί η απόκτηση κάποιων αρετών. Απαιτείται η απόκτηση όλων των αρετών, αλλά με τρόπο επίμονο. Η επιμονή στις εντολές του Χριστού, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμη και τις μεγάλες δοκιμασίες και θλίψεις, όπως συνέβη με τον άγιο Αθανάσιο, συνιστά ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της χριστιανικής ζωής, μάλλον αποτελεί τον όρο για την ίδια την ύπαρξή της.

https://pgdorbas.blogspot.com/

Αγιογραφικό ανάγνωσμα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ε´ 14 - 19
14 Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 16 οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσιν τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι. 18 ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. 19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτως τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Ερμηνευτική απόδοση:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Ε´ 14 - 19
14 Σεῖς εἶσθε τὸ φῶς τοῦ κόσμου, διότι προορισμὸν ἔχετε μὲ τὸ φωτεινὸν παράδειγμά σας καὶ τοὺς μεταδίδοντας τὸ φῶς τῆς ἀληθείας λόγους σας νὰ φωτίζετε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς πλάνης.Δὲν εἶναι δυνατὸν μία πόλις, ποὺ εἶναι κτισμένη ἐπάνω εἰς ὅρος, νὰ κρυβῇ.Ἔτσι καὶ ὁ ἰδικός σας βίος θὰ ὑποπίπτῃ εἰς τὴν ἀντίληψιν ὅλων. 15 Οὔτε ἀνάπτουν οἱ ἄνθρωποι λύχνον διὰ νὰ τὸν βάλουν κάτω ἀπὸ τὸν κάδον, μὲ τὸν ὁποῖον μετροῦν τὸν σῖτον· ἀλλὰ τὸν τοποθετοῦν ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην καὶ φωτίζει μὲ τὴν λάμψιν του ὅλους, ὅσοι εἶναι μέσα εἰς τὸ σπίτι. 16 Ἔτσι σὰν ἄλλος λύχνος καλὰ τοποθετημένος ἂς λάμψῃ τὸ φῶς τῆς ἀρετῆς σας ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ νὰ ἴδουν τὰ καλά σας ἔργα καὶ δοξάσουν διὰ τὰ ἐνάρετα καὶ ἅγια παιδιά του τὸν Πατέρα σας, ποὺ εἶναι μὲν πανταχοῦ παρών, ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ φανερώνει τὴν παρουσίαν του εἰς τοὺς οὐρανοῦς. 17 Μὴ νομίσετε, ὅτι ἦλθα διὰ νὰ καταλύσω καὶ ἀκυρώσω τὸν ἠθικὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως ἢ τὴν ἠθικὴν διδασκαλίαν τῶν προφητῶν.Δὲν ἦλθα νὰ καταλύσω αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ συμπληρώσω καὶ νὰ σᾶς τὰ παραδώσω τέλεια. 18 Διότι ἀληθινὰ σᾶς λέγω καὶ μὲ πᾶσαν σοβαρότητα καὶ ἐπισημότητα σᾶς βεβαιῶ ὅτι, ἕως ὅτου παραμένει καὶ δὲν καταστρέφεται ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, οὔτε ἕν γιῶτα ἢ ἕνα κόμμα, οὔτε δηλαδὴ ἡ μικροτάτη ἀπὸ τὰς ἐντολάς, δὲν θὰ παραπέσῃ ἀπὸ τὸν Νόμον καὶ δὲν θὰ χάσῃ τὸ κῦρος της, ἕως ὅτου ὅλα, ὅσα διατάσσει ὁ Νόμος, λάβουν τὴν ἐπαληθεύσιν καὶ πλήρωσίν τους τόσον ὑπὸ τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς μου, ὅσα ἐκ τούτων ἐλέχθησαν προφητικῶς, ὅσον καὶ ἐν τῇ ζωῇ τῶν γνησίων μαθητῶν μου, οἱ ὁποῖοι θὰ τηροῦν ταῦτα ἐπακριβῶς. 19 Ἀφοῦ λοιπὸν αἱ ἐντολαὶ ἔχουν κῦρος καὶ ἰσχὺν ἀκατάλυτον, ὁποιοσδήποτε θὰ παραβῇ μίαν ἀπὸ ἐκείνας ἀκόμη τὰς ἐντολάς μου, ποὺ φαίνονται πολὺ μικραί, καὶ θὰ διδάξῃ τοὺς ἀνθρώπους οὕτω, ἤτοι νὰ θεωροῦν αὐτὰς μικρὰς καὶ ἀσημάντους, θὰ κηρυχθῇ ἐλάχιστος καὶ τελευταῖος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ ἐκτελέσῃ ὅλας ἀνεξαιρέτως τὰς ἐντολὰς καὶ θὰ διδάξῃ καὶ τοὺς ἄλλους νὰ τὰς τηροῦν, οὗτος θὰ ἀναγνωρισθῇ μέγας ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.Καὶ εἰς αὐτὰς λοιπὸν τὰς ἐντολάς, ποὺ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι παραμερίζουν μὲ τὰς ἀνθρωπίνους παραδόσεις των, πρέπει νὰ δώσετε μεγάλην προσοχήν.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Ο Θεός, για να ασκήσουμε τις αρετές, επέτρεψε να υπάρχουν οι άρρωστοι, οι φτωχοί κ.λ.π. Μπορούσε και τους αρρώστους και τους φτωχούς, όλους να τους οικονομήση, αλλά τότε θα είχαμε την ψευδαίσθηση, ότι είμαστε ενάρετοι. Θα λέγαμε λ.χ. ότι είμαστε ελεήμονες, χωρίς να είμαστε, ενώ τώρα τα έργα μας φανερώνουν τις αρετές μας. 

(Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης)

Πώς διατηρείται στην καρδιά ο φόβος του Θεού.

Ο φόβος του Θεού είναι γέννημα της πίστεως και προϋπόθεση της πνευματικής προκοπής. Όταν εγκατασταθεί στην καρδιά, σαν τον καλό νοικοκύρη τα ταχτοποιεί όλα. Έχουμε φόβο Θεού; Αν ναι, ας ευχαριστήσουμε τον Κύριο, που μας τον έδωσε, και ας τον φυλάξουμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Αν, όμως, δεν τον έχουμε, ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον αποκτήσουμε, γνωρίζοντας ότι για την έλλειψή του ευθύνονται η απροσεξία και η αμέλειά μας.
Από το φόβο του Θεού γεννιέται η μετάνοια, η συντριβή, το πένθος για τις αμαρτίες. Μακάρι το αίσθημα αυτό, ο πρόδρομος της σωτηρίας, να μην απομακρύνεται ποτέ από την καρδιά!
Για να διατηρηθεί μέσα μας ο φόβος του Θεού, πρέπει να κρατάμε αδιάλειπτη τη μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως, ενωμένη με τη συναίσθηση της παρουσίας του Κυρίου: Ο Θεός είναι πάντα κοντά μας και μέσα μας, βλέποντας, ακούοντας και γνωρίζοντας τα πάντα, ακόμα και τους πιο κρυφούς λογισμούς μας.
Όταν αυτή η τριάδα -φόβος Θεού, μνήμη θανάτου, συναίσθηση θείας παρουσίας- εγκατασταθεί μέσα μας, τότε η προσευχή ξεχύνεται από την καρδιά αυθόρμητα· τότε η ελπίδα της σωτηρίας γίνεται στερεή.
Το φόβο του Θεού τίποτα δεν τον διατηρεί τόσο, όσο η μνήμη της φοβερής Κρίσεως. Η μνήμη, όμως, αυτή δεν πρέπει να μας δημιουργεί αθυμία, αλλά να μας εμπνέει αγωνιστικότητα και μετάνοια.
Ας προσπαθούμε να μένουμε αμόλυντοι από το ρύπο της αμαρτίας. Κι αν κάποτε-κάποτε αμαρτάνουμε, ας καθαριζόμαστε με την Εξομολόγηση. Έτσι, ελπίζοντας πάντα στο έλεος του Θεού, δεν θα λιποψυχούμε. Ο Κριτής μας, άλλωστε, είναι σπλαχνικός και φιλάνθρωπος. Δεν ψάχνει να βρει κάτι για να μας καταδικάσει. Απεναντίας, ψάχνει κάτι, το παραμικρό, για να μας δικαιώσει.
Θεός και συνείδηση
Αν εγκάρδια αποφασίσετε να υπακούετε πάντοτε στον Κύριο και μ’ ολόκληρη την πολιτεία σας να ευαρεστείτε Εκείνον μόνο, κι αν ύστερα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία.
Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.
Εκείνον μόνο, κι αν υστέρα, σε κάθε αδιέξοδο και κάθε ανάγκη σας, στρέφεστε με πίστη και αφοσίωση πάλι σ’ Εκείνον μόνο, τότε να είστε βέβαιος ότι όλα στη ζωή σας, τόσο την πνευματική όσο και την εγκόσμια, θα εξελίσσονται με επιτυχία. Είναι μεγάλο πράγμα να συνειδητοποιήσει κανείς ότι χωρίς το Θεό τίποτα δεν μπορεί να κάνει και, αφού το συνειδητοποιήσει, να καταφεύγει με εμπιστοσύνη στη βοήθειά Του.
Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά τη ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη. Ας την καθαρίσουμε, λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη, και ας τη φωτίσουμε με το θείο φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από κει θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε τη συνείδηση μας στο άγιο θέλημα του Θεού.

Πηγή: Αγ. Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Ο δρόμος της ζωής» -επιλογές-, Ι. Μ. Παρακλήτου
https://www.askitikon.eu/

Πρέπει με πολλή επιθυμία να πηγαίνουμε στην Εκκλησία.

Πρέπει με πολλή επιθυμία να πηγαίνετε, αδελφοί μου, στην Εκκλησία, διότι η Εκκλησία είναι παράδεισος και περιβόλι.
Καθώς λοιπόν κάθε άνθρωπος έχει μεγάλη χαρά να μπαίνει σε ένα όμορφο περιβόλι, για να βλέπει εκεί τα διάφορα δένδρα και λουλούδια και έτσι να χαίρεται και να ευφραίνεται η καρδιά του, έτσι και οι Χριστιανοί πρέπει με μεγάλη χαρά να τρέχουν και να μπαίνουν στην Εκκλησία, για να απολαύσουν τα διάφορα άνθη και λουλούδια των θείων Γραφών, ευαγγελικά, αποστολικά και προφητικά.
Και μάλιστα στον Παράδεισο αυτόν της Εκκλησίας δεν υπάρχει κανένα φίδι να επιβουλεύεται, αλλά ο Χριστός, που συμβουλεύει. Δεν υπάρχει η Εύα να γκρεμίζη, αλλά διδασκαλία, για να διορθώνη, ούτε μόνο φύλλα δένδρων αλλά οι καρποί του πνεύματος, όπως λέει ο ίδιος ο Χρυσσορήμων.
«Ποιός είναι τέτοιος κήπος, όπως η Εκκλησία; Ποιός παρόμοιος Παράδεισος, όπως η δική μας Σύναξις; δεν υπάρχει εδώ φίδι να επιβουλεύεται, αλλά ο Χριστός, που μυσταγωγεί ούτε η Εύα που γκρεμίζει, αλλά η Εκκλησία, που ανορθώνει· δεν υπάρχουν εδώ φύλλα δένδρων, αλλά ο καρπός του Πνεύματος»
Και πάλι «Οι κήποι έχουν ποικίλα και διάφορα άνθη, άλλα για τέρψι των οφθαλμών, άλλα για ευωδία, άλλα για φροντίδα· κάθε ένα από αυτά είναι κατάλληλα για τον άνθρωπο· έτσι και η Εκκλησία· έχει την ανάγνωσι των θείων Γραφών, αναγνώσματα ευαγγελικά, αποστολικά και προφητικά και τα υπόλοιπα ιερά βιβλία».

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
https://www.askitikon.eu/