Από τη στιγμή, όμως, που ήλθε ο Χριστός στη γη, κανένα είδος τροφής για τη σωματική μας συντήρηση δεν είναι απαγορευμένο. Αντίθετα αγιάζεται «δι’ εὐχῆς καί ἐντεύξεως». Με τη δύναμη της προσευχής και τη χάρη της ευχής «Χριστέ, ὁ Θεός ἡμῶν, εὐλόγησον τήν βρῶσιν...» η τροφή καταναλώνεται από τους πιστούς με αίσθημα ευχαριστίας προς τον Θεό. Ας μην ξεχνάμε τις τράπεζες της αγάπης στην αρχαία Εκκλησία, όπου με την αφορμή της παράθεσης των τροφών σε κοινή βρώση, εξέφραζαν και αύξαναν, ταυτόχρονα, την μεταξύ τους αγάπη και την κοινή πίστη στο πρόσωπο του Χριστού και του Τριαδικού Θεού. Είχαν δηλαδή κοινωνία τροφών, αλλά και κοινωνία Πνεύματος Αγίου.
Επομένως, ο άνθρωπος δεν μολύνεται πνευματικά από τις τροφές, όπως μάς διδάσκει ο Κύριος, «τον άνθρωπο δεν τον κάνει ακάθαρτο ότι εισέρχεται στο στόμα του» (Ματθ. ιε΄ 11). Επιπλέον η τροφή γίνεται και αφορμή καλλιέργειας αρετών: Πρώτο, με τη διακονία και παράθεση τράπεζας (φαγητού) ως έκφραση αγάπης προς τον πλησίον. Στη συνέχεια, με την προσφορά τροφής σε όσους στερούνται ως πράξη ελεημοσύνης και αλληλεγγύης σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου στην ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως: «με είδατε να πεινώ και μου προσφέρατε φαγητό».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου