"Όποιος κατακρίνει τους άλλους, πέφτει στα ίδια σφάλματα"

(Άγιος Παΐσιος)

-Γέροντα, πώς συμβαίνει, όταν κατακρίνω μια αδελφή για κάποιο σφάλμα της, σε λίγο να κάνω κι εγώ το ίδιο σφάλμα;

-Αν κατακρίνει κανείς τον άλλον για ένα σφάλμα του και δεν καταλάβει την πτώση του, ώστε να μετανοήσει, συνήθως πέφτει στο ίδιο σφάλμα, για να το καταλάβει.Ο Θεός δηλαδή από αγάπη επιτρέπει ο άνθρωπος να αντιγράφει την κατάσταση αυτού τον οποίο κατέκρινε.

Για να σε βοηθήσω, θα σου πω κάτι από τον εαυτό μου.

Όταν ήμουν στην Ιερά Μονή Στομίου, έμαθα για μια συμμαθήτριά μου από το Δημοτικό ότι είχε παραστρατήσει και έκανε ζημιά κάτω στην Κόνιτσα. Προσευχόμουν λοιπόν να τη φωτίσει ο Θεός να ανέβει στο μοναστήρι, για να της μιλήσω. Είχα ξεχωρίσει και μερικά κομμάτια περί μετανοίας από την Αγία Γραφή και από Πατερικά. Μια μέρα λοιπόν ήρθε με δύο άλλες γυναίκες. Μιλήσαμε και έδειξε ότι κατάλαβε. Στη συνέχεια ερχόταν συχνά με το παιδί της και έφερνε κεριά, λάδι, λιβάνι για τον ναό.

Μια φορά κάποιοι γνωστοί προσκυνητές από τη Κόνιτσα μου λένε: 

«Πάτερ, αυτή η γυναίκα υποκρίνεται.

Εδώ φέρνει κεριά κα λιβάνι και κάτω συνεχίζει με τους αξιωματικούς». Όταν ξαναήρθε, τη βρήκα στην εκκλησία να ασπάζεται τις εικόνες, και της έβαλα τις φωνές: «Φύγε από ‘δώ, της είπα, έχεις βρωμίσει όλη την περιοχή!…». Η καημένη έφυγε κλαίγοντας. Δεν πέρασε πολύ ώρα και αισθάνθηκα μεγάλο σαρκικό πόλεμο. «Τι είναι αυτό; λέω. Ποτέ μου δεν είχα τέτοιον πειρασμό. Τι συμβαίνει;». Δεν μπορούσα να βρω την αιτία. Κάνω προσευχή, τα ίδια.

Οπότε παίρνω τον ανήφορο για την Γκαμήλα.«Καλύτερα να με φάνε οι αρκούδες», είπα. Προχώρησα αρκετά μέσα στο βουνό. Ο πειρασμός δεν υποχωρούσε. Βγάζω τότε ένα τσεκουράκι που είχα κρεμασμένο στη μέση μου και δίνω τρεις τσεκουριές στο πόδι μου, μήπως και με τον πόνο φύγει ο πειρασμός. Το παπούτσι γέμισε αίμα, αλλά τίποτε.

Σε μια στιγμή ήρθε στο νου μου εκείνη η γυναίκα και τα λόγια που της είχα πει. «Θεέ μου , είπα τότε, εγώ για λίγο έζησα αυτή την κόλαση και δεν μπορώ να την αντέξω, κι αυτή η ταλαίπωρη που ζει συνέχεια αυτήν την κόλαση!… Συγχώρεσέ με που την κατέκρινα». 

Αμέσως ένοιωσα μια δροσιά θεϊκή και εξαφανίσθηκε ο πόλεμος. Βλέπεις τι κάνει η κατάκριση;

Από το βιβλίο: «Πάθη και Αρετές» – Γέροντος Παϊσιου Αγιορείτου 

http://proskynitis.blogspot.gr

Η εποχή μας είναι απνευμάτιστη!

  Είναι του παραλόγου η εποχή μας, του παρά την δημιουργηθείσαν φύσιν , άνοστη , ανούσια , άμορφη , ανιστόρητη , δίχως προσανατολισμό , χαμωσερνάμενη , φθηνή , αλλοτριωμένη και ξέφρενη , μα κυρίως απνευμάτιστη …

  Ίσως να έχει ξαναειπωθεί τούτο το τελευταίο, μα σπάνια ακούγεται και νοείται στην πραγματική του διάσταση . Η εποχή μας είναι απνευμάτιστη! Σπανίζουν έως εκλείπουν οι πνευματικοί άνθρωποι! Και δεν εννοούμε όλους αυτούς , που κάπως φίλαυτα και ανθρωπάρεσκα ωσαύτως αυτοπροσδιορίζονται . Στην πλειονότητά τους,όλοι εκείνοι που στην σύγχρονη εποχή μας,αποτελούν τον «πνευματικό κόσμο» της χώρας, είναι άνθρωποι μάλλον απνευμάτιστοι , αφού είτε αθεούν , είτε δυστυχώς και ολέθρια για αυτούς και όσους εμπιστεύονται την κρίση τους.

 Θεομαχούν , όπως συμβαίνει τόσο απροκάλυπτα πλέον στην Ορθόδοξη Πατρίδα μας.

Πρόσφατα επισκέφθηκε τα μέρη μας ,μια πολυγραφότατη και πολυδιαβασμένη Ελληνίδα συγγραφέας κυρίως παιδικών πασίγνωστων βιβλίων . 

Αρκετά προχωρημένης ηλικίας . Σε μια τιμητική για αυτήν και το έργο της εκδήλωση , της οποίας την συντριπτική πλειονότητα του κοινού αποτελούσαν παιδιά ποικίλων ηλικιών , κάποιος μικρούλης ρώτησε την αγαπημένη του συγγραφέα : 

-Πιστεύετε στον Θεό ;

 - Τι να σου πω του απάντησε κάπως αμήχανα …ούτε τον είδα ούτε εκείνος με είδε ποτέ του …

Οντολογική άποψη,οντολογική θεώρηση των πραγμάτων ….Το να πιστεύουμε δηλαδή όπως η διάσημη συγγραφέας , στο υπαρκτό , στο ον , δηλαδή σε ό,τι μόνο φανερώνεται μπροστά μας ! Και αυτή η άποψη εκφράστηκε δημόσια σε πλήθος διψασμένων παιδικών ψυχών !

Προφανώς αν την καλούσαμε να μας πει , αν πιστεύει και στο Πνεύμα , θα υπερθεμάτιζε στην ύπαρξη Του. Μα κι Αυτό δεν φανταζόμαστε να το είδε ποτέ της …

Η συγγραφέας ( την οποία σαν παιδί αχόρταγα διάβαζα) θα υπερθεμάτιζε στην ύπαρξή του πνεύματος , γιατί θεωρεί εαυτήν άνθρωπο πνευματικό όπως δυστυχώς όλοι οι συνόμιλοί της ...

Τι όμως είναι για αυτούς τους πολλούς «πνευματικούς ανθρώπους» το πνεύμα ; Κάτι, έστω και υπό μορφή τέχνης , που μπορεί να στρέφεται αβίαστα ακόμα και εναντίον του Δημιουργού του παντός !

Πνεύμα όμως είναι μόνο ό,τι σε κάνει να περιστρέφεσαι σαν τον ηλιανθό γύρω απ τον Τριαδικό Θεό !! Το Πνεύμα επισκέπτεται μόνο όσους Το εκζητούν να έλθει με την πνοή Του και να σκηνώσει μέσα τους, να τους καθαρίσει την κηλιδωμένη ψυχή και να τους σώσει !

 Σπανίζουν οι πνευματικοί άνθρωποι λοιπόν ! Μόνο εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε βέβαια να τους διακρίνουμε …

Οι ίδιοι , αλλοίμονο αν αυτοανακηρυχθούν τέτοιοι! Όποιος θεωρεί εαυτόν αναμάρτητο και πνευματικό υπό την ορθή έννοια όμως ( δηλαδή εμφορούμενο από το Πανάγιο και Ζωοποιό Πνεύμα ), τότε θαρρούμε πως πάσχει από Εωσφορικό εγωισμό που καταβαραθρώνει την ψυχή του ! 

Το Άγιο Πνεύμα είναι κάτι σαν την αρετή σε οποιαδήποτε έκφανσή της !

Ο Ιερός Αυγουστίνος , κάπου σημειώνει ότι υπάρχει αμαρτία εφάμιλλη της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος ! Της μόνης που όπως είπε ο Χριστός μας δεν συγχωρείται : Η εν επιγνώσει αρετή ! Την μόνη ιδιότητα που πρέπει να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να λαχταράνε και να διεκδικούν , είναι αυτή του ασθενούς ! Νοσοκομείο η Εκκλησία , Θεραπευτήριο ! Ακεσώδυνο το φάρμακο του Αγίου Πνεύματος...Μόνο που πρέπει να αμφιβάλλουμε ως την στερνή πνοή μας αν ποτέ τα καταφέραμε να Το φιλοξενήσουμε εντός μας !

 Οι αληθινά λοιπόν πνευματικοί άνθρωποι είναι δένδρα αγλαόκαρπα που ανυποψίαστα για την μεγαλοσύνη τους , σκορπούν και χαρίζουν στους γύρω τους,τους γνήσιους καρπούς της κατοικούμενης υπό του Παναγίου Πνεύματος ψυχής τους: 

Την αγάπη,την χαρά,την ειρήνη,την μακροθυμία,την χρηστότητα,την αγαθοσύνη την πίστη , την προκοπή , την εγκράτεια , όπως δίδαξε το σκεύος εκλογής του Κυρίου μας . Ξηρή η εποχή μας …Μίσος ατέλειωτο , πόλεμος παντού , μνησικακία, ανηθικότητα , διαστροφή , απιστία , τέλμα και απελπισία … Απνευμάτιστη η εποχή μας . Ζητά την ελπίδα , το κάρπισμά της !

Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε Αγαθέ , σώσον τας ψυχάς ημών !

 Και εμείς που οικονόμησε ο Κύριος να Τον …βλέπουμε και να μας βλέπει μέσα στην μάνα Εκκλησία,είμαστε άνθρωποι πνευματικοί; Tί σκοπό έχουμε στα αλήθεια ; Εμείς που εκκλησιαζόμαστε , νηστεύουμε , προσευχόμαστε , ενίοτε ελεούμε , ξέρουμε πως όλα τούτα είναι τα μέσα και μόνο για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος του Θεού όπως δεν σταματούσε ποτέ να λέει ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ; 

Αν όχι , μάλλον έχουμε παρερμηνεύσει , έχουμε παραπλανηθεί , μάλλον δεν μας επισκέπτεται ο Τριαδικός Θεός , ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιον το Κύριον , το Ζωοποιόν . Μάλλον και εμείς ανήκουμε στους έστω και ανεπίγνωστα απνευμάτιστους ανθρώπους , σαν την συμπαθέστατη συγγραφέα των παιδικών μας ονείρων , τους ζωντανούς νεκρούς , που μεριμνούν για όλα πλην του μόνου σημαντικού : Της απόκτησης της χάρης του Αγίου Πνεύματος , που τα πάντα χορηγεί! 

Ούτε αλλοιωμένο απ το σήμερα και την εξέλιξη , ούτε προσαρμοσμένο από την ανάγκη και το απρόβλεπτο ! Το λαλήσαν δια των Προφητών Πνεύμα το Άγιον , μας καρτερά όλους , προσμένει τη ζωή μας να την αγκαλιάσει Πατρικά και να την μεταμορφώσει , να την νεοποιήσει , να της δώσει αυτό που αληθινά και μόνο έχει ανάγκη ! Αν έχουμε Αυτό τα έχουμε όλα ! Χωρίς Αυτό όμως δεν έχουμε τίποτα !

Νώντας Σκοπετέας

Αποσπάσματα από ομότιτλη εκπομπή 

της ραδιοφ. σειράς Εν τω Φωτί Σου οψόμεθα Φως

http://proskynitis.blogspot.gr

Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό Υπάρχει ένα μυστικό

«ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ»- ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

 Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. 

Ούτε και με τις υποδείξεις.

Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό· αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσομε.

Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρη, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει, να τους διεγείρει προς το θείο έρωτα.

Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους. Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνομε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.

Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άγιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε. Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέγει: «Ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις».

Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας κι από μένα. Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν ανοίξουν στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα.

Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίδουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού. Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε «πεταμένες».

Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνομε από πράγματα επιφανειακά κι εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά μπαίνετε στο βάθος, στη ψυχή της.

Ίσως είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να ελκύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. Σκεφθείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό. Θα κάνει το παν, για να ελκύσει την χάρι του Θεού. Θα γίνει αγία.

Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα, θέλομε εμείς να γίνομε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ’ τους άλλους κι επιμένομε σ’ αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.

Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως, παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της.

Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της. Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη δηλαδή, μπορεί κάποτε να βλάψει, δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου. Η αγάπη αυτή κάνει άγιο τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.

Η αγάπη να είναι μόνον εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού, αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν.

Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά. Η χάρις του Θεού καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του. Εδώ είναι το λεπτό σημείο. Άμα δεχθεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. Θα βρει έτσι τη σωτηρία.

http://proskynitis.blogspot.gr

«Άραγε τι να σημαίνει ο λόγος που είπε ο Χριστός: Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται;»

Κάποιος Γέροντας ζούσε μόνος στη μονή των Μονιδίων και η παντοτινή του προσευχή ήταν η εξής:

“Κύριε, δεν έχω τον φόβο σου μέσα μου, γι αυτό στείλε μου κάποιον κεραυνό ή κάποια άλλη δύσκολη περίσταση, ή αρρώστια ή δαίμονα, μήπως έστω και μ΄ αυτόν τον τρόπο φοβηθεί η πωρωμένη μου ψυχή”.

Αυτά έλεγε και συνέχιζε να παρακαλεί τον Θεό.

“Ξέρω ότι είναι αδύνατο να με συγχωρήσεις.Γιατί αμάρτησα πολύ σε σένα, Δέσποτα, αλλ΄ αν είναι δυνατόν λόγω της ευσπλαχνίας σου, συγχώρεσέ με.

Αν όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει, τιμώρησέ με εδώ στη γη, Δέσποτα, και εκεί μη με παιδεύσεις, αλλ΄ εάν και αυτό είναι αδύνατο, τιμώρησέ με εδώ κατά ένα μέρος και εκεί ανακούφισέ με, έστω και λίγο, από την τιμωρία της κόλασης. Άρχισε από τώρα να με παιδεύεις, αλλά ας μην περιπέσω στην

οργή σου, Δέσποτα”.

Μ΄ αυτή την επιμονή ένα ολόκληρο χρόνο με ασταμάτητα δάκρυα, με πολλή ταπείνωση στους λογισμούς του και με νηστείες παρακαλούσε τον Θεό και σκεπτόταν:

“Άραγε τι να σημαίνει ο λόγος που είπε ο Χριστός: Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται;”

Και κάποια ημέρα ενώ καθόταν κατά γης θλιμμένος και θρηνούσε κατά τη συνήθειά του, νύσταξε, και να, του παρουσιάσθηκε ο Χριστός με ιλαρό πρόσωπο και με γλυκιά φωνή του είπε:

“Τι έχεις, άνθρωπε, γιατί τόσο κλαις;”

Του απάντησε εκείνος:“Επειδή έπεσα, Κύριε”.

Και ο Ιησούς που του εμφανίσθηκε του λέει:“Σήκω επάνω”.

Αποκρίθηκε τότε ο πεσμένος στη γη:“Δεν μπορώ, αν δεν μου δώσεις το χέρι σου”.

Και άπλωσε Εκείνος το χέρι του και τον σήκωσε και του λέει πάλι με καλοσύνη:

“Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου, γιατί τόσο λυπάσαι;”

“Και δεν θέλεις, Κύριε, -ρωτά ο αδελφός- να κλάψω και να λυπηθώ που τόσο σε πίκρανα;”

Τότε ο Κύριος άπλωσε το χέρι του πάνω στο κεφάλι του αδελφού,το αγκάλιασε και του λέει:

“Μη θλίβεσαι, ο Θεός θα είναι βοηθός σου από δω και πέρα. Επειδή εσύ πόνεσες, δεν θα στρέφεται πια η λύπη μου εναντίον σου. Εφόσον για σένα έχω χύσει το αίμα μου, δεν θα δείξω πολύ περισσότερο τη φιλανθρωπία μου και σε σένα και σε κάθε ψυχή που μετανοεί;”

Ο αδελφός συνήλθε κατόπιν από την οπτασία και ένιωσε την καρδιά του πλημμυρισμένη από χαρά, γιατί βεβαιώθηκε ότι ο Θεός τον ελέησε και έζησε σ΄ όλη του τη ζωή με πολλή ταπείνωση ευχαριστώντας τον Θεό.

Γλωσσική απόδοση: Μαρίνα Στραβακου( Η διήγηση με τίτλο «Ιστορία περί τας διαφόρους κρίσεις του Θεού» από το βιβλίο Χρηστοήθεια του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου)  ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ τ. 1 (1999)

http://proskynitis.blogspot.gr

Μυστηρίων Θεατές

 Ερχόμαστε στην Εκκλησία, μπαίνουμε και βγαίνουμε, τηρώντας συχνά τη στάση θεατή – όπως στο θέατρο ή τον κινηματογράφο – μπροστά στα πλαίσια ενός δρώμενου. 

Κάποιος «διαβαστερός» περί τα θεολογικά μπορεί να πει ότι από τα δρώμενα αυτά, τις ιερές δηλαδή ακολουθίες και την Θ. Λειτουργία, οι παρευρισκόμενοι κατηχούνται και διδάσκονται σε σχέση με την πίστη της Εκκλησίας. Διαπιστώνουμε λοιπόν το πρόβλημα ότι τα μέσα, τα εξωτερικά χαρακτηριστικά γίνονται αυτοσκοπός με τον βαθύτερο σκοπό να χάνεται σε μιαν άπιαστη θεωρία- θεολογία, η οποία μοιάζει άπιαστη γιατί η κατάκτησή της θέλει αγώνα και ζήλο, όχι κοσμικό, αλλά ουσιαστικό, αγώνα ζωής.

  Η εορτή της Πεντηκοστής δίνει την καλύτερη ευκαιρία για να θίξει κανείς το παραπάνω ζήτημα. Στη Πεντηκοστή εορτάζουμε ακριβώς αυτό το γεγονός που καθάρια ξεχωρίζει τα μέσα απ’ τον σκοπό της παραμονής μας στην Εκκλησία. Θαυμάζουμε την αρχαία ελληνική τραγωδία, το έμμετρο σχολείο του αττικού κάλλους. Στ’ αλήθεια, είναι θαυμαστό: ορίστε, οι αρχέγονοι φόβοι του ανθρώπου, αναπαρίστανται πάνω στη σκηνή, σε δρώμενο ιερό, και διδάσκουν τον θεατή, όχι τι να φοβάται, αλλά τι να αποφεύγει για να βαδίσει στην αρετή.  Επίτευγμα του ανθρώπινου μυαλού για τον 5ο αιώνα προ Χριστού, στην ίδια γλώσσα που μιλάμε κι εμείς σήμερα. Η τραγωδία, το σχολείο και το μέσο, η Θεία Λειτουργία η υπόσχεση του Χριστού. Διδάσκει, μα και τούτο διακόνημα είναι. Μες την Εκκλησία σωζόμαστε. Ο Χριστός μας σώζει.

 Ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο, που έφερε την Εκκλησία στη γη -και ποτέ σε κλιμάκια την Βασιλεία δεν χώρισε – έβαλε σε τάξη τα άτακτα, ακύρωσε τα παρελθόντα και τα πάντα, σε παρόντα μεταμόρφωσε. Στις ευχές της Θ. Λειτουργίας πρωταγωνιστεί ο ενεστώτας χρόνος, που συνοψίζει τον παρελθόντα και τον μέλλοντα. Αυτό είναι το δώρο του Παρακλήτου: στην Εκκλησία, Τον ζούμε τον Θεό. Δεν υπάρχει κάποια ανάμνηση του Θεού, ο Θεός είναι παρών.

 Την ώρα του «Ἅγιος ὁ Θεός», ο ιερέας γυρνά προς την Πρόθεση, εκεί που βρίσκεται ο Άρτος ακόμη και ο Οίνος, λέγοντας: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» κι έπειτα πίσω από την Αγία Τράπεζα, σηκώνει τα χέρια κοιτώντας στην Ανατολή και καλωσορίζει Τον ευλογημένο Θεό: «εὐλογημένος εἶ, ὁ ἐπὶ θρόνου δόξης τῆς βασιλείας σου». “Καλώς ήρθες” , Του λέει. Είναι εδώ: ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα στη Δόξα της Βασιλείας των Ουρανών. Αυτό είναι η Θ. Λειτουργία, ο ενεστώτας της Βασιλείας.

 Αυτό από την άλλη, δεν πάει να πει ότι έρχεται ένας Θεός, εκείνη την στιγμή, μαγικά, σαν είναι ένα όν έξω από την Εκκλησία. Έρχεται Αυτός που κατοικεί μέσα μας. Λέει ο Άγ. Ιωάννης της Κροστάνδης: «Όταν προσεύχεσαι στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, μην έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεται έξω σου. Να Του μιλάς μέσα σου, σαν σε ένοικο της καρδιάς σου». Αυτό μας χάρισε η ημέρα της Πεντηκοστής. Λάβαμε ιεροσύνη, όλοι οι χριστιανοί, κι ο Θεός παύει να είναι άπιαστος πόσο μάλλον, όταν γίνεται, Σώμα και Αίμα, για τον καθένα τροφή και πόση. Κατοικεί μέσα μας.

 Στα έργα τα θεατρικά ή του κινηματογράφου, η παράσταση, κάποια στιγμή, πάει τελείωσε. Θα μείνουν αναμνήσεις και συναισθήματα. Στην Εκκλησιά, έχει μόνο ζωή και τίποτ’ άλλο. Ό, τι ζούμε, αν δεν ταξιδέψουμε στον κόσμο, παύει να ενεργεί μέσα μας και τότε στ’ αλήθεια πεθαίνουμε.

Την ημέρα της Πεντηκοστής γίναμε όλοι ζωντανοί μαθητές του Αναστάντα.

Ιάσων Ιερομ.

http://proskynitis.blogspot.gr

Υπάρχει ή δεν υπάρχει ο Θεός για μένα;

 Είναι γνωστό ότι η αμαρτία δεν έχει ουσία. Είναι κάτι το ανυπόστατο, είναι η απουσία του αγαθού.
 Αμαρτία σημαίνει ότι μου λείπει ο Θεός, μου λείπει το φως, μου λείπει ο Άγιος των αγίων.
Αμαρτία λοιπόν είναι η απουσία της δόξης και της αγιότητος του Θεού. Ό,τι επιτελείται σε όλη την ύπαρξή μου, στο σώμα, στην ψυχή, στο πνεύμα και στην διάνοιά μου, είναι φυσικά συμπτώματα αυτής της απουσίας.
Όπως, όταν φεύγει ο ήλιος, κάνει κρύο και σκοτεινιάζει, όταν όμως πέφτει επάνω μου κατακόρυφα, παθαίνω εγκαύματα και τυφλώνονται τα μάτια μου, το πάν δηλαδή εξαρτάται από το άν υπάρχει ή δεν υπάρχει ήλιος και πώς ενεργεί, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην σχέση μου με τον Θεό.
Το πάν εξαρτάται από το άν υπάρχει ή δεν υπάρχει, άν καλώς ή κακώς υπάρχει ο Θεός για μένα.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
http://proskynitis.blogspot.gr

Η Θεία Ευχαριστία και ο άνεμος της πολυπραγμοσύνης

 Ο Ισαάκ, ο μαθητής του Αββά Απολλώ, ανάμεσα στις άλλες αρετές του, είχε και ξεχωριστή ευλάβεια για τα Άχραντα Μυστήρια. Όταν επρόκειτο να κοινωνήσει, ετοιμαζόταν πολλές ημέρες πριν με προσευχή ιδιαίτερη και πνευματική μελέτη. Όσο διαρκούσε η θεία Λειτουργία, δεν άφηνε κανένα, οποιαδήποτε ανάγκη κι αν παρουσιαζόταν, να του μιλήσει μέσα στην εκκλησία. Ύστερα από την απόλυση έτρεχε στο κελλί του, σαν να τον κυνηγούσαν.

Είχε γίνει συνήθεια στη σκήτη να δίνουν στους Αδελφούς, μετά τη Λειτουργία, ένα κομμάτι από την προσφορά κι ένα ποτήρι κρασί. Ο Ισαάκ ποτέ δε στάθηκε να πάρει, για να μη χρονοτριβήσει έξω από το κελλί του και σκορπιστεί ο νου του. –Γιατί μας αποφεύγεις, Αββά, όταν έρχεσαι στην εκκλησία; τον ρώτησαν κάποτε οι νεώτεροι.

-Ο Θεός να σας πληροφορήσει, Αδελφοί μου, αποκρίθηκε εκείνος, πως δεν αποφεύγω εσάς, αλλά την πονηρία του διαβόλου. Όταν κρατάς αναμμένη λαμπάδα και σταθείς πολλή ώρα στον αέρα, δίχως άλλο θα σου σβήσει. Το ίδιο παθαίνει κι ο νους. Φωτίζεται από τη Χάρι των Μυστηρίων στην εκκλησία, μα σαν αργοπορήσουμε έξω από το κελλί μας, φυσά σ’ αυτόν ο άνεμος της πολυπραγμοσύνης και σβήνει ο ταλαίπωρος.

Από το Γεροντικό

http://proskynitis.blogspot.gr