Σε πολλές περιπτώσεις της Καινής Διαθήκης διαβάζουμε ότι απαραίτητα στοιχεία της προσευχής είναι η πίστη, η ελπίδα και η επιμονή. Εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Χριστού και αυτοπαράδοση στην αγάπη του. Σε πολλά περιστατικά των ευαγγελίων βλέπουμε τον Χριστό να θέτει παιδαγωγικά εμπόδια στην ικανοποίηση των αιτημάτων των αναξιοπαθούντων ανθρώπων. Όμως γνωρίζει η πίστη να μάχεται με όλα και να νικά. Η άρνηση του Κυρίου θα θεραπεύσει την ασθένεια συνήθως δοκιμάζει την πίστη, θερμαίνει την προσευχή, αποδεικνύει την ταπείνωση και, τελικά, οδηγεί στο θαύμα και τη σωτηρία. Μόνο οι δυνατές προσευχές με θερμή πίστη και αληθινή επιμονή σπάζουν όλους τους φραγμούς και τα εμπόδια και ανοίγουν τις πύλες του ουρανού. «Αἰτεῖτε, καί δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καί εὑρήσετε· κρούετε, καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν· πᾶς γάρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει καί τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται ἢ τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἂνθρωπος, ὃν αἰτήσει ὁ υἱός αὐτοῦ ἂρτον, μή λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ;» (Ματθ. ζ´ 7-9). Ο πιστός έχει τη βεβαιότητα ότι ο Θεός, στην παγγνωσία Του, ξέρει καλά τις ανάγκες και τα αιτήματα των ανθρώπων. Δεν περιμένει από εμάς να μάθει τι ζητάμε. Όμως εμείς οι πιστοί έχουμε τη συναίσθηση ότι είμαστε παιδιά του Θεού και Εκείνος είναι ο πατέρας μας. Αυτή η πνευματική σχέση μάς δίνει το δικαίωμα να τον εμπιστευόμαστε.
Μέσα από την προσευχή πέφτουμε στην αγκαλιά Του και ζητάμε να μη μάς εγκαταλείψει το έλεος και η χάρη Του, γιατί υπάρχουμε και ζούμε από Εκείνον. Γιατί χωρίς Αυτόν τα πάντα σκοτεινιάζουν, καταρρέουν και εκμηδενίζονται «χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν ούδέν». Ομολογούμε με ταπείνωση ότι «Σοί μόνω ἁμαρτάνομεν ἀλλά καί Σοί μόνω λατρεύομεν». Η προσευχή μάς συνδέει και μάς ενώνει με τον Θεό. Γίνεται μητέρα κάθε αρετής που θωρακίζει τον εαυτό μας με την καλύτερη πανοπλία. Όποιος δεν νιώθει την ανάγκη αλλά και τη δύναμη της προσευχής επιβεβαιώνει τον λόγο της Αποκαλύψης «ὂνομα ἒχεις ὃτι ζῇς» (Αποκ. γ´ 1), αλλά όμως είναι νεκρός. Είναι καρδιά χωρίς παλμούς, ψυχή χωρίς πνοή.
(Από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ 2010)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου