Κάποτε ἕνας Ἅγιος Γέροντας συκοφαντήθηκε ἄδικα καὶ ἀπειλήθηκε ἀπὸ ἕνα εἰσαγγελέα μὲ χυδαῖο καὶ βάναυσο τρόπο... Ὁ κόσμος, τῆς ἐποχῆς ἐκείνης τὸν γιουχάριζε, τὸν κορόιδευε, τὸν εἰρωνευόταν, τὸν κατηγοροῦσε. Ὁ κόσμος καὶ οἱ ἄρχοντές του, ταπείνωσαν τὸν Ἅγιο ἐκεῖνο Γέροντα, ὅμως ὁ Θεὸς τὸν δόξασε καὶ θὰ τὸν δοξάζει εἰς πάντας τους αἰῶνες.
Στὸ παρακάτω συγκλονιστικὸ κείμενο θὰ διαβάσετε τί ἔκανε καὶ τί ἔπαθε ὁ εἰσαγγελέας ποὺ κατηγόρησε ἄδικα τὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Βρωμερὲς συκοφαντίες Πολλὰ ὅμως διασπείρονταν ἀπὸ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους στὴν Ἀθήνα περὶ τοῦ Πενταπόλεως καὶ τῆς ἀνεγέρσεως τῆς Μονῆς. Πολὺ τὸν κατέτρεξε καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Μελέτιος Μεταξάκης. Αὐτὸς διετέλεσε καὶ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας. Αὐτὸς ὁ δυστυχὴς ἦταν μασῶνος μοντέρνος, νεωτεριστὴς καὶ ἔκανε πολὺ κακὸ στὴν Ἐκκλησία. Ἀλλὰ καὶ ποία διαφορὰ στὸ τέλος τῶν δύο Ἱεραρχῶν. Ὁ Μεταξάκης, ποὺ ἔκανε τόσα εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶχε οἰκτρὸ τέλος. Τὸν βρῆκαν ἕνα πρωὶ κάτω ἀπὸ τὸ κρεβάτι τοῦ νεκρὸ καὶ μὲ τὴν γλώσσα τοῦ ἔξω. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν γλώσσα, ποὺ ἔλεγε αὐτὰ στὸν Ἅγιο καὶ τόσα εἰς βάρος τῆς Ι. Παραδόσεως καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Ἐξ ἀντιθέτου, ὁ Πενταπόλεως, ποὺ ἔμεινε πιστὸς εἰς τὴν Ι. Παράδοση καὶ ὑπέμεινε τοὺς πειρασμοὺς καὶ διώξεις, εἶχε ἅγιο τέλος καὶ σήμερον τιμᾶται, ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ Πανελλήνιο, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλη τὴν Ὑδρόγειο.
Εἶναι ἀληθές, ὅτι ὁ Θεὸς παρεχώρησε νὰ περάσει καὶ ἐκεῖ πολλὲς θλίψεις καὶ πίκρες. ΙΙαρ’ ὅλη τὴν ἐκεῖ ἐργασία του, πολλοὶ κακοί, ἄνθρωποι, ὄργανα τοῦ διαβόλου ἔλεγαν, ὅτι ὁ Ἅγιος εἶναι ὑποκριτὴς καί, ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ κάνει, εἶναι ὑποκριτικά.
Έφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ τὸν κατηγοροῦν γιὰ ἀνηθικότητες καί, ὅτι τὸ Μοναστήρι τὸ κατάντησε ἄντρο ἀκολασίας! Διέδιδαν, ὅτι οἱ Μοναχὲς γεννοῦσαν νόθα παιδιὰ καὶ τὰ πετοῦσε στὸ πηγάδι. Κάποια μητέρα, μάλιστα, ποὺ τὴν ἔλεγαν στὴν Αἴγινα Κεροὺ εἶχε μιὰ κόρη 16 ἐτῶν χαριτωμένη, συνετή, φρόνιμη καὶ θεοφοβούμενη. Ἡ μητέρα αὐτὴ εἶχε μανία καταδιώξεως πρὸς τὴν κόρη της καὶ πολλὲς φορὲς ἐπιχείρησε νὰ τὴν σκοτώσει. Τὸ δυστυχισμένο αὐτὸ πλάσμα βρῆκε καταφύγιο στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ὁ Ἅγιος, πονόψυχος καθὼς ἦταν, τὸ δέχτηκε καὶ τὸ προστάτεψε. Ἡ Κεροὺ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ χωνέψει καὶ ἄρχισε νὰ συκοφάντη τὸν Ἅγιο. Ὁ Εἰσαγγελεὺς πῆρε τὴν κατάθεση καὶ τὴν ἑπομένη πῆγε ἀγριεμένος στὴν Αἴγινα μὲ δυὸ χωροφύλακες. Παραβίασε τὴν πόρτα, παρὰ τοὺς κανονισμοὺς τοῦ Μοναστηριοῦ, καὶ μπῆκε κατ’ εὐθεία στὸ διαμέρισμα τοῦ Ἁγίου. Οἱ Μοναχὲς ἀναστατώθηκαν καὶ ἄρχισαν νὰ κλαῖνε. Ὁ Δεσπότης σηκώθηκε μὲ τὸ συνηθισμένο Χριστιανικό του χαμόγελο νὰ τοὺς ὑποδεχτεῖ. Ὁ Ἀνακριτὴς ἔξω φρενῶν, εἶπε εἰς τὸν ἑβδομηκονταετῆ τότε γέροντα: —Βρὲ παλιοκαλόγερε!... ποῦ εἶναι τὰ παιδιὰ ποῦ κάνεις; (Ἐπακολούθησε αἰσχρότατη φράση). Αὐτὰ κάνεις ἐδῶ πέρα;
Κατόπιν τὸν ἐπίασε ἀπὸ τὸ ράσο καὶ τὸν ἀπειλοῦσε, λέγοντας: Θὰ σοῦ ξεριζώσω τὰ γένια τρίχα, τρίχα.
Ὁ Ἅγιος δὲν ἔβγαλε λέξη. Μόνον μὲ τὸ χέρι τοῦ ἔδειχνε ψηλὰ καὶ ἔλεγε: —Βλέπει ὁ Θεός. Ξέρει ὁ Θεός!!
Και πράγματι! «ἔστι δίκης ὀφθαλμός, Ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾶ». Ὁ ἀσεβέστατος Εἰσαγγελεὺς σὲ μιὰ ἑβδομάδα ἀρρώστησε βαριά. Εἶχε τρομεροὺς πόνους ἀπὸ τὴν ἀρρώστια του. Τὸ χέρι ἐκεῖνο, ποὺ ἐπίασε καὶ κουνοῦσε τὸν Ἅγιο, ξεράθηκε. Τότε τὸ συναισθάνθηκε καὶ ζήτησε νὰ τὸν πάνε μπροστὰ στὸν Ἅγιο, γιὰ νὰ τὸν συγχωρέσει. Πράγματι τὸν πῆγαν. Ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Ἁγίου, μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα του καὶ ζητοῦσε νὰ τὸν λυπηθεῖ. Ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε στὸ Θεὸ πολύ. Ἦταν ὁ μακάριος ἀνεξίκακος καὶ μακρόθυμος. Τὸν συγχώρησε μὲ τὴν καρδιά του. Τοῦ Εἰσαγγελέως ἔπειτα ἀπὸ δύο χρόνια του κόψανε τὸ χέρι. Ἐκεῖνο τὸ χέρι ποὺ κουνοῦσε, ἀπὸ τὸ γιακὰ τοῦ ράσου, τὸν Ἅγιο. Τὸ Μοναστήρι τοῦ ὅμως, παρ’ ὅλα αὐτά, πρόκοψε. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Ἀδελφότης μεγάλωσε, γιατί προσετέθησαν καὶ ἄλλες Ἀδελφὲς καὶ μάλιστα μορφωμένες. Ἔγινε ἕνα πνευματικὸν κέντρο, ποὺ ξεκούραζε ψυχικὰ καὶ φώτιζε τοὺς ἀνθρώπους.
http://salpismata.blogspot.com.eg/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου