Το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως στη σημερινή πρακτική συνδέεται δυστυχώς και με ορισμένες παρεξηγήσεις.
Μια τέτοια παρεξήγηση είανι η δικανική αντίληψη της μετάνοιας. Η εξομολόγηση δεν είναι δικαστήριο. Συμβαίνει οι εξομολογούμενοι, ενώ διατυπώνουν λεκτικά στον εξομολόγο τις αμαρτίες τους, δεν βιώνουν εσωτερικά τη μετάνοια. Απαριθμούν τις αμαρτίες, επειδή γνωρίζουν ή άκουσαν από κάποιον ότι αυτό που έκαναν είναι αμαρτία, χωρίς να μετανοούν γι᾽ αυτές. Η αμαρτία όμως δεν είναι απλή αστοχία, που πρέπει να δικαστεί. Είναι διατάραξη ή διάσπαση της κοινωνίας με τον Θεό. Και η εξομολόγησή της αποτελεί έκφραση συντριβής του ανθρώπου ενώπιον του Θεού.
Μια άλλη παρεξήγηση είναι η διακριτική επιλογή του εξομολόγου. Πολλοί πιστοί έχουν την εντύπωση ότι από την αρετή και την αγιότητα του εξομολόγου εξαρτάται και η δική τους μετάνοια. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο να προσέρχονται στην εξομολόγηση όχι τόσο για να εκφράσουν μετάνοια, αλλά για να μάθουν το μέλλον τους από έναν προορατικό γέροντα. Περιμένουν να ακούσουν για θέματα της καθημερινότητας ή να εκφράσουν ανησυχίες για την οικογένεια ή το επάγγελμα. Η ποιότητα όμως της μετάνοιας δεν εξαρτάται από τον εξομολόγο, αλλά από τον εξομολογούμενο. Η μετάνοια δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό της πορείας μας μέσα στην Εκκλησία αλλά συνεχές και ουσιώδες στοιχείο της πνευματικής μας ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου