Του Αρχιμ. Παϊσίου Λαρεντζάκη
Τετάρτη Κυριακή των Νηστειών και η Εκκλησία μας με το ευαγγελικό ανάγνωσμα περί της θεραπείας του δαιμονιζόμενου νέου μας υπενθύμισε πως ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο «ἳνα λύσῃ τά ἒργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ιωαν. 3,8), ήλθε για να απαλλάξει τον άνθρωπο από την καταδυναστεία του διαβόλου, να τον ελευθερώσει από «τόν τό κράτος ἒχοντα τοῦ θανάτου, τοὐτέστιν τόν διάβολον» (Εβρ. 2,14).
Ο Χριστός βρέθηκε για πολλοστή φορά αντιμέτωπος με την αθλιότητα του κόσμου, που δημιουργεί και συντηρεί η υποδούλωση στην αμαρτία και στην εξουσία του διαβόλου. Ζοφερή εικόνα αυτής της καταστάσεως είναι ο δυστυχισμένος πατέρας, που γεμάτος απόγνωση και πόνο ζητούσε από τους Μαθητές την θεραπεία του παιδιού του. Το δράμα του δεν περιορίζεται αποκλειστικά ακι μόνο στην τραγική κατάσταση του παιδιού, αλλά και στη λειψή πίστη του, στην αμφιβολία του, που πρώτα έπρεπε να μεταστοιχειωθεί σε πίστη, για να τον αγκαλιάσει η ευεργετική ενέργεια της αγάπης του Χριστού.
Ο Χριστός αναγνωρίζει σαν αιτία του δαιμονισμού του παιδιού το «πνεῦμα», κάτω από την κυριαρχία του οποίου βρισκόταν. Το παιδί ήταν θύμα της τυραννίας του διαβόλου επάνω του. Το παιδί δεν είναι παρά μια ύπαρξη, που ο διάβολος την έχει μεταβάλε σε υποχείριό του και την ταλαιπωρεί ασυγκίνητος.
Πολλοί άνθρωποι δυστυχώς δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του διαβόλου και γι’ αυτό ευχερώς υποκύπτουν στα τεχνάσματά του. Εάν όμως δεν υπάρχει διάβολος, τότε γιατί ήλθε ο Χριστός στον κόσμο; Αφού «εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἳνα λύση τά ἒργα τοῦ διαβόλου, ἳνα διά τοῦ θανάτου αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ καταργήση τόν τό κράτος ἒχοντα τοῦ θανάτου, τουτέστι τόν διάβολον καί ἀπαλλάξη τούτους, ὃσοι φόβῳ θανάτου διά παντός τοῦ ζῆν ἒνοχοι ἢσαν δουλείας».
Εάν δεν υπήρχε σατανάς, γράφει ο Ιερός Χρυσόστομος, δεν θα υπήρχε πτώση των Πρωτοπλάστων, δεν θα υπήρχαν ο Άδης και η Κόλαση, ούτε ο Θεός θα γινόταν άνθρωπος, ούτε Εκκλησία ακόμη θα εγκαθίδρυε ο Χριστός, ούτε κλήρο, ούτε μυστήρια θα είχαμε. Όλα αυτά έχουν σκοπό να προφυλάξουν και να θεραπεύσουν τον άνθρωπο από τα έργα του διαβόλου.
Αλλοίμονο στον άνθρωπο που δεν πιστεύει στον διάβολο ως προσωπική ύπαρξη. Εάν δεν πιστεύουμε σε όσα μάς διδάσκει η Εκκλησία περί αυτού τότε «κατεπόθημεν παρ’ αὐτοῦ».
Είναι τεχνίτης ο διάβολος με πείρα χιλιάδων ετών. Είναι τεχνίτης του κακού και γι’ αυτό χαρά στον άνθρωπο που αναγνωρίζει την παρουσία του και με ταπείνωση φροντίζει να υπακούει σε ότι είπεν ο Χριστός.
Είναι άξιο προσοχής, ότι απαντώντας ο Χριστός στην απορία των Μαθητών, γιατί εκείνοι δεν μπόρεσαν να διώξουν το δαιμόνιο, αποκαλύπτει το μέσο, με το οποίο μπορεί να απαλλαγεί ο άνθρωπος από την σατανική κυριαρχία. «Τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχῇ καί νηστείᾳ», δηλαδή τό γένος των δαιμόνων δεν φεύγει από τον άνθρωπο παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Προσευχή και νηστεία είναι τα όπλα, που καθορίζονται από τον ίδιο τον Κύριο, για μια νικηφόρα μάχη του ανθρώπου ενάντια στον διάβολο και τη δύναμη του.
Η θεραπεία του παιδιού, που πραγματοποιήθηκε από τον Κύριο, είναι στην ουσία απελευθέρωση. Είναι μετάσταση του ανθρώπου σε μια άλλη κατάσταση. Από την κατάσταση της κυριαρχίας του διαβόλου στην κατάσταση της Χάριτος του Θεού. Η απελευθέρωση από την τυραννία του διαβόλου είναι σωτηρία του ανθρώπου. Γιατί τότε μόνο σώζονται ο άνθρωπος και η ανθρώπινη κοινωνία, όταν παύσουν να είναι στην εξουσία «τοῦ ἂρχοντος τοῦ αἰῶνος τούτου» και ενταχθούν στο σωστικό χώρο της βασιλείας του Θεού.
Για να σωθεί όμως πραγματικά ο άνθρωπος, πρέπει να σωθεί ολόκληρος. Ολόκληρος σημαίνει και κατά την ψυχή και κατά το σώμα. Γι᾽ αυτό ο Θεός, για να σώσει τον άνθρωπο, έγινε τέλειος άνθρωπος. Έλαβε ολόκληρη την ανθρώπινη φύση, δηλαδή σώμα και ψυχή και σώζει τον άνθρωπο σαν ψυχοσωματική ενότητα.
Οφείλουμε όμως να γνωρίζουμε ότι η σωτηρία δεν είναι μια μαγική ενέργεια. Ο Χριστός δεν μάς σώζει μηχανικά και αυθαίρετα. Ζητάει την συγκατάθεση και την συνεργασία του ανθρώπου. Ζητάει την προετοιμασία του ανθρώπου, για να μπορεί να δεχθεί την σωστική χάρη του Θεού. Γι᾽ αυτό ζήτησε και από τον πατέρα του παιδιού πίστη. Η πίστη, σαν ταπεινή κατάφαση στην αγάπη του Θεού, ήταν το άνοιγμα για να περάσει η σωστική ενέργεια του Θεού στον άνθρωπο. Στην προετοιμασία του ανθρώπου, για να δέχεται αδιάκοπα την λυτρωτική χάρη του Θεού, βοηθάει η ασκητική παράδοση και εμπειρία της Εκκλησίας μας.
Η χριστιανική άσκηση, σαν πνευματικός αγώνας, όχι μόνο των Μοναχών, αλλά όλων των πιστών, κρατά συνεχώς ανοικτό τον άνθρωπο στη θεία Χάρη. Ο ασκητικός αγώνας δεν είναι όμως παρά πάλη με τον διάβολο, αδιάκοπη απόκρουση των επιθέσεών του. Για το λόγο αυτό η Εκκλησία μας στην ασκητική της εμπειρία χρησιμοποιεί τα ίδια εκείνα όπλα, που όρισε ο Χριστός, την προσευχή και τη νηστεία.
Και τα δύο σημαίνουν μετάνοια. Η προσευχή για να ανοίξει ο χριστιανός την θύρα της ψυχής του, έτσι ώστε οι σκέψεις και το θέλημα του Θεού να γίνουν και δικές του σκέψεις και θέλημα. Και η νηστεία για να ασκείται συνεχώς, για να μην υποκύπτη στο πρώτο δέλεαρ του κόσμου.
Όποιος αμελεί την προσευχή και τη νηστεία είναι ολιγόπιστος, δεν μπορεί ούτε να θεραπεύση, ούτε να θεραπευθή.
Είναι τόσες οι επιρροές του κακού πάνω μας, που αν δεν προσευχόμαστε κι αν δεν νηστεύομε, δεν γυμναζόμαστε αληθινά και σωστά δεν μπορούμε να πετύχουμε τίποτε στην πνευματική εν Χριστώ ζωή.
Αυτό μας διδάσκει με την Κλίμακα του ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης που γιορτάζει σήμερα, αυτό το μήνυμα θέλω να πάρετε καθώς η επιβλητικότητα του κακού και η ποικιλόμορφη δεικτύωσή του στον κόσμο αποτελεί κίνδυνο για τις ψυχές των Χριστιανών μας, για όλους μας.
Ελάτε λοιπόν όλοι να οπλιστούμε με προσευχή και νηστεία για να αποκτήσουμε πίστη δυνατή, να εμπιστευθούμε απόλυτα τη ζωή μας, τα παιδιά μας, ολόκληρο τον κόσμο στη δύναμη της αγάπης του Θεού.
Και όπως στο τέρμα της νοητής Κλίμακας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι πάντα η Ανάσταση που ήδη υποφώσκει έτσι να είστε βέβαιοι και στο τέρμα του δικού μας αγώνα είναι, εύχομαι να είναι η ανάστασής μας αλλά και η μεταμόρφωση του κόσμου εις την ευλογημένην βασιλεία της Παναγίας Τριάδος. ΑΜΗΝ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου