Ο πατέρας της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ήταν ολιγόπιστος κι αυτό ήταν ένας λόγος που οι μαθητές του Χριστού δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν το παιδί. Ναι μεν πήγε σ᾽ αυτούς για να το θεραπεύσουν, αλλά μέσα του δεν πίστευε ακράδαντα ότι μπορούν. Φαίνεται αυτό κι από τα λόγια του: «...εἶπον τοῖς μαθηταῖς σου ἳνα αὐτό ἐκβάλωσιν καί οὐν ἲσχυσαν» (Μάρκ. θ´ 18) δηλαδή απλώς το έφερε στους μαθητές και τους είπε απλά και άχρωμα να το θεραπεύσουν. Δεν ικέτευσε, δεν παρακάλεσε, δεν έκλαυσε για το απιδί του, όπως π.χ. η Χαναναία γυναίκα για την θυγατέρα της που ήταν κι αυτή δαιμονισμένη. Ο Χριστός με την ένσαρκη παρουσία Του αναγκαζόταν να συναναστρέφεται και με μη αγαθούς ανθρώπους, προκειμένου να τους διορθώσει. Για τον Χριστό δεν ήταν τόσο βαρύ γεγονός ο Σταυρός Του, αυτό μάλλον επιθυμητό ήταν, όσο το να είναι ανάμεσα σε αμαρτωλούς «τό εἶναι μετ᾽ αὐτῶν βαρύ», τονίζει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Ο πατέρα του νέου ήταν και άπιστος και διεστραμμένος. Βέβαια δεν πλασθήκαμε από τον Θεό κακοί, μάς έκανε όμως έτσι η αμαρτία. Λαθραία μπήκε η αμαρτία στον άνθρωπο και τον αλλοίωσε.
(Από τη ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ 2002)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου